“ඔක්කොම හරි ද?”

Couple-Back-to-Back

වේදිකාවේ මාධ්‍ය ආලෝකය යට සිටි යුවල එකිනෙකා වැළඳගත් හ. තරුණිය තරුණයාගේ ගෙල හරහා පිහියක් තැබුවා ය.
තරුණයා තරුණියගේ හිසට පිස්තෝලයක් තැබුවේ ය.
මොහොතකට පසු දෙදෙනාම බිම අද වැටුන හ.ආලෝකය නිවී ගියේ ය.
තිරය වැසුණි.
ප්‍රේක්ෂකයෝ අත් පොලොසන් දුන් හ.
——————————————————-
රඟහල ඉදිරියේ බස් නැවතුම මගින් ගෙන් ශුන්‍ය වෙමින් පැවතුනි. වේදිකාවේ සිටි යුවල බස් නැවතුමේ සිමෙන්ති අසුන් දෙකක හිඳගෙන සිටියහ.
“ඔයාට ඕන නම් වස්තුවේ මට සුරංගනාවක් වෙන්නත් පුළුවන්. එහෙම නැත්නම් එක මොහොතකින්.. මේ.. මේ කාලි අම්මා වගේ කෙනෙක් වෙන්නත් පුළුවන්.ඔයා මොකද කියන්නේ? දැන් මට අඩු ඔයාගේ වචනේ විතරයි..”
තරුණයා ඈනුමක් හැරියේ ය.
“යමු ද? .. නාන්නත් ඕන. මේ ඩෙනිම හෝදලා නැහැ දවස් අටකින්.. ටිකක් නිදාගන්නත් ඕන.”
“මොකක්? ඔයා දවස් අටක් තිස්සේ නොහෝදපු ඇඳුමක් ද ඇඳන් ඉන්නේ?”තරුණිය ඇසුවේ පිළිකුලෙන් මෙනි.
“ඔව්… සන්ලයිට් කැටයක් ගන්නත් ඕනේ.. යන ගමන් හන්දියෙන් පරාට අරන් යනවා. දැන් කන්නත් බැරි තරම් මාන්සියි..”
“නිකං හිතන්නකෝ… දැන් අපි එක ගෙදරක හිටියනම්, මට ඔයාට උයල දෙන්නත් තිබ්බ. ඔය ඩෙනිම හෝදලා දෙන්නත් තිබ්බ… නැද්ද?” තරුණයා අවුල් වූ කෙස් මතින් අත යැවුවේ ය.
“වියදම උනත් අඩුයි නේ එතකොට… දැන් ඔයාට ප්‍රෙස් එකෙන් කීයක් ලැබෙනවද මාසෙකට?”
“මට මැනේජ් කරගන්න පුළුවන්..” තරුණයා කීවේ නොසන්සුන්කාරී ලෙසට ය.”අපි යමු ද?”
“හරි.. හරි.. නිකං හිතන්නකෝ.. දැන් ඔයාට පරාට කියක් ඕනෙද රෑට?.. හරි.. අපි පහක් කියල ගමු. එතකොට එකක් විස්ස ගානේ ගත්තත් එතනට ම සීයයි.. දවස් පහක් ම කන්නේ කඩෙන් නේ.. එතකොට රෑ කෑමට ම පන්සීයයි..සතියේ දවස් පහ රෑට විතරක් හරි මම ඔයාට උයල දුන්නොත් එතකොට… ම්ම්…හාල් කිලෝ එකක් දැන්.. ම්ම්.. අපි හැට ගානේ ගත්තොත්.. හැටයි නේද?.. එතකොට ..”
“ඕක නවත්තගන්නවා” තරුණයා කෝපයෙන් කිවේ ය. “මේක හරියන්නේ නෑ..”
“අනේ.. අනේ ඉතිං.. ඔයාට කේන්ති ගියාද? මම කල්පනා කරන්නේ වැඩේ කෙරෙන විදිහක් ගැන නේ නිකන් හිතන්න.. අපි දෙන්නට මැනේජ් කරගන්න පුළුවන්.. නැද්ද? මම කියන්නේ..”
දුර තියා එන 120 බස් රියක් දැක තරුණයා නැගී සිටියේ ය.
“උදේට අපිට පාන් කන්න පුළුවන්.. එක හොද්දක් ඇති නේ උදේට එතකොට දවල් ට..”
තරුණයා බසයට අත දැමුවේ ය. බසයේ වේගය බාල වනු පෙනුණි.
” දවල්ට කඩෙන්.. ඊට පස්සේ හවසට වැඩ ඇරිලා ඇවිත්..”
තරුණයා ඉදිරියට පියවරක් තැබුවේ ය. බසය ඔවුන් දෙදෙනා ඉදිරියේ නැවතුණි.තරුණිය කලබල වී නැගී සිටියා ය. “මේ.. මේ.. කොහෙද යන්න හදන්නේ?.. ඒයි..”ඇය ඔහුගේ කමිස අතෙන් ඇද්දා ය.
බසයෙන් කිසිවෙකුත් බැස්සේ නැත. කවුළු වලින් ඔවුන් වෙත යොමු වූ නෙත්වල නො රිස්සුම් සහගත කුතුහලයන් විය.
“මහත්තය නගිනවද? “කොන්දොස්තර දොරෙන් එබුනේ ය. පිළිතුරු දුන්නේ තරුණියයි.
“නෑ.. නෑ.. මේ අපි යන්නේ නෑ..”
කොන්දොස්තර රවාගත් බැල්මෙන් යුතුව බලා සිටිය දී, බසය ඇද්දුවේ ය.
“මොකක්ද ඒ කළේ? ඒ අන්තිම බස් එක..”
නො පෙනී යන බසය දෙසට තරුණයා අඩි දෙක තුනක් දිව, යලිත් බස් නැවතුමට හැරුණේ කෝපාන්විත පරාජිත බවකිනි.
“මේ අහන්න…”
තරුණිය ඔහුගේ කමිස අතෙන් අල්ලාගත්තා ය.
“මෙහෙන් පොඩ්ඩක් වාඩි වෙන්න.
අපි කොහෙද හිටියේ..? ආ.. පරාට ගැන… එකක් විස්ස ගානේ පහයි. එතකොට සීයයි..”
“සීයට වැඩියි.. පරාටවලට හොදිත් ඕන..තව විස්සක් යනවා…”තරුණයා කිවේ සන්සුන් ව ය. වෙන කරන්නට කිසිවක් ම නැති නිසා මේ මල හෝන්තුව කියන දේ අසා සිටින්නට හිත හදා ගෙන තැන්පත් වූ බව ඔහුගෙන් පල විනි.
“විස්සක්!! හොදි වලට !!!!අපෝ ගණන් වැඩියි නේ..” ඇය විස්මය පල කළා ය.
ඔහුගේ මුහුණේ මද සිනාවක් පහල විය. අන්තිමේදී ඇයට යමක් තේරුම් කරදෙන්නට හැකි වුණා වැනි සැනසුමක් ඔහුගේ මුහුණේ මතු විය.
“එකනේ කිව්වේ.. ඔයාට තේරෙන්නේ නැහැ.. එහෙම ජිවත් වෙන්න අමාරුයි.. මේක හරියන එකක් නෙමෙයි..”
තරුණිය කල්පනාවට වැටුණා ය.
“උයාගන්න එක ලාබ නැත්ද?”
“කොහේ උයන්නද බබෝ… වැඩ ඉවරවෙලා ගෙදර එද්දී බාගෙට මැරිලා.බත් උයන්න තියා හීටරේ ගහල තේකක් හදාගන්නවත් පන නැහැ. ..සිමෙන්තිවලට.. මේ…මේ මං කියන්නේ තින්තවලට අත් හම ගිහින්… කකුල් බරයි. ඇවිදගන්න පන නැහැ…ඉතින් කොහෙද උයන්නේ? යන්තන් ඇඟට වතුර ටිකක් හලන් ඇඳට වැටෙන්නයි ඕනේ ඒ වෙලාවට. කෑම කන්නේ නිකන් මේ චාරිත්‍රෙට වගේ..”
තරුණිය කල්පනාවේ ය.
තරුණයා දෙදන මත තැබූ වැලමිටෙන් යුතුව දෑතේ ඇඟිලි එකිනෙක ගටන්නට විය.
තරුණිය එක වරම ඔහු දෙස බැලුවා ය.
“ඉතින් මාව එක්කගෙන යන්න.. හවසට මම උයල තියන්නම්..”
තරුණයා “චිහ් ” හඬක් නැගුවේ ය. කියා තේරුම් කල නොහැක්කෙන් නිහඬව සිටින බවක් ඔහුගෙන් පල විණි.
“යං.. ත්‍රීවිල් එකක හරි යමු දැන්… දොළහට පහයි වෙලාව..අදත් නාගන්න වෙන්නේ නෑ..”
තරුණිය අකමැත්තෙන් මෙන් නැගී සිටියා ය.
“කැමතියි නේද?.. කියන්න.. අකමැති උනත් දැන් එක්ක යන්නම වෙනවා හරි ද?තව සුමානයයි එන්ගේජ්මන්ට් එකට..”
තරුණයා නළල මිරිකා ගත්තේ ය.
“අපි යන්නේ දැන් ගෙදර.. තමුසෙව බොරලස්ගමුවෙන් දැම්ම. මම බෝඩිමට..”
තරුණයා ත්‍රි රෝද රියකට අත දැම්මේ ය. තරුණිය හැඬුම්බර වූවා ය.
“රංග..ඔයාට පුලුවන්ද අර ගෝරිල්ලට මාව අයිතිවෙනවා බලන් ඉන්න..?” ඇය ඇසුවේ නාසික්‍ය ස්වරයකිනි. ඇය යළිත් බස් නැවතුමේ හිඳගත්තා ය.
ත්‍රි රෝද රිය නතර විනි. විණි. ඔහු එයට නැග්ගේ ය.
“තමුසේ එනවද?”
ඔහු ඇසුවේ ය. ඇය මුරණ්ඩු වූවා ය.
“මට බැහැ..”
“අපි යමු” තරුණයා ත්‍රි රෝද රියකරුට අණ දුන්නේ ය.
ත්‍රි රෝද රිය දුහුවිලි අවුස්සමින් ඇදී යනු තරුණිය කඳුළු අතරින් බලා හුන්නා ය.
———————————————–
ටික දුරක් ගිය පසු ඔහුට දුක සිතුණි.
“ආපහු යමු..” ඔහු කිවේ ය.
බස් නැවතුමේ ඇය නො සිටියා ය.
තරුණයා මුදල් ගෙවා රියෙන් බැස්සේ ය.
බස් නැවතුමේ ඔවුන් රඟපාන නාට්‍යයේ දැන්වීම් අලවා තිබුණි.
“ඔක්කොම හරි” ඔවුන් දෙදෙනා එකිනෙකා වැළඳ සිටින රුව යටින් රතු අකුරෙන් ඇඳ තිබුණි.
ඔහු බස් නැවතුමෙන් එළියට බැස්සේ ය. විදී පහන්වල කහ පැහැය අවට පැතිරී තිබුණි.
“ඔක්කොම හරි..” ඔහු තමාටම කියා ගත්තේ ය. “ආයේ ඉතින් හෙට”

Advertisements

6 thoughts on ““ඔක්කොම හරි ද?”

  1. තේරුම් ගන්න වෙන්නේ තමන්ගේ අත්දැකීම් එක්ක.එකිනෙකට වෙනස් තේරුම් ඒවි. ඒ හැම එකක්ම නිවැරදි වෙන්න පුළුවන් කලාවට නිශ්චිත අර්ථ නැහැ ඇත්තේ අරුත් ගන්වා ගැනීම් පමණයි

    කැමතියි

  2. කතාව ඇතුලේ පුරුෂ චරිතය ගාවලා ලියලා තියෙන ට්විස්ට් එක තව පොඩිත්තක් හයිලයිට් උනානම් මරු කියලා හිතුනා. එහෙම උනා නම් කතාවට එන්නේ ලොකු ආලෝකයක්. “ඔක්කොම හරි” කියලා කිව්වත් වැරදි නැහැ. 🙂
    ස්තුතියි ලස්සන කතාවක් කියවන්න දුන්නට.
    ජය!

    Liked by 1 person

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )