උස්වැටකෙයියාවේ සිට සකුරා නෙලීම හෙවත් අ’ධර්ම’ art of online criticism

cyber

ධර්මය අවශ්‍යය. එහෙත් ධර්මය අවශ්‍ය වන්නට නම්, ඊටත් වඩා අධර්මය අවශ්‍යය. ලියන්නන්ට මේ දෙකම අවශ්‍යය. එහෙත් මකන්නන්ට මේ කොයි එකත් එක ය.
ලියැවිල්ල ධර්මය ගැන නොවේ. ලියන්නන් සහ මකන්නන් ගැන ය.මකවන්නනට හිතවන්නන් ගැන ය.

වඩාත් නිවැරදිව කියතොත්, තමන්ට දිරවන්නේ නැති සියලු අදහස් මවකවන්නට හිතවන්නන් ගැන ය.

අපේ පහසුව තකා ඔවුන් ව “විවේචකයන්” යන පිළිගත් නමින් හඳුන්වමු.

දැන් ඉතින් විවේචකයන් සියල්ලන් මට එරෙහිව පිහි මුවහත් කරන අයුරු, තුවක්කු ලෝඩ් කරන අයුරු මට ඇසේ.

පොඩ්ඩක් “හෝව්!”

මේ කියන්නේ විවේචකයන්ගෙනුත් හැමෝම ගැන නොවේ. නිර්දය විවේචකයන් ගැනයි. නිර්දය විවේචකයන්ගෙනුත්, තෝරා ගත් අන්තවාදීන් පිරිසක් සහ ඔවුන්ගේ ග්‍රහණයට හසුවන සයිබර් ලියැවිලි ගැන යි.

නිස්කලංකයේ ඊළඟ පේළි කිහිපයත් කියවා බලන මෙන් දෙකට නැමී, දනින් වැටී බොහොමත් ම යටහත් පහත ව ඔබෙන් ඉල්ලා සිටිමි.(පේනවා නේද තියෙන බය?මේ අයට ඕනෑ අපි ඔන්න ඔය තත්වයේ ඉන්නවා දකින්ටයි.)

විවේචනය කිරීමද කලාවකි. Art එකකි.ලියවිල්ලක සාර්ථකත්වය රඳා පවතින්නේ ඇගයුම් මෙන්ම විවේචනත් තිබුණහොත් පමණි. ඉතා හොඳින් අග සිට මුලටම කියවා බලා සාධාරණ තීන්දුවක් දෙන, සාධාරණ පදනමක් මත සිට ලියවිල්ලේ ශුන්‍ය තැන් පෙන්වා දෙන සාධාරණ විවේචන මගින් කලින් ලියවිල්ලට වඩා හොඳ ලියවිල්ලක් ඊළඟ වතාවේ ලියවීමට මග පෑදෙයි.
එවැනි විවේචකයන්ට ජය වේවා!

තුවක්කු සහ පිහියා දැන් දැන් ලිහිල් වී යන සෙයක් දැනෙයි.

එහෙත් සමහර විවේචකයන් ඉන්නේ “විවේචනය” කරන්නටමයි. ! ඔවුන්ගේ විවේචන බොහොමයක් ම පාදක වෙන්නේ ඔවුන්ගේ පුද්ගලික මතවාදවලට එකඟ නොවීම අරභයා යි. රචකයා තමන් සමඟ ඇති පුද්ගලික කෝන්තර හෝ ගැහැණු පිරිමි බව මත පදනම්වයි.

මම ජාලගත ලියන්නෙක් මි. එනිසා මා හොඳින්ම දන්නේ අන්තර්ජාලගත ජංජාල ගැනයි.

විවේචනය කිරීමේ කලාව අන්තර්ජාලයේදී අන්තවාදීන් අතට පත් වූ විට බොහොම අධාර්මික සහ සාහසික වේශයක් ගනී.

අන්තර්ජාලයේ පලවන සියලුම ලියවිලිවලට විවේචකයෝ සිටිත්. ඒ සියල්ල අතර මේ කලින් කිවූ තාලේ කට්ටිය ද එමට ය. මේ අයගෙන් බොහොමයක් දෙනා “මොකක් හෝ කියන්නට ඕනෑ කමට” මොනවා හෝ කියති. බොහෝවිට මේ අන්තවාදී විවේචකයන්ට, ලිපියේ හෙඩිම හෝ මුල් වැකි කිහිපය කියවද්දී ම, විවේචන ලියන්නට අස්ස කුලප්පුවක් සෑදේ. එහෙමත් නැත්නම්, ඒ ලියවිල්ල හරහා පුද්ගලික කෝන්තර පිරිමසන්නට යති. ඉතින් ලියවිල්ලේ අන්තර්ගතයටත් ලියන්නාටත් දෙයියන්ගේ ම පිහිට ය.

සිතා බලන්න ; සකුරා මලක් පිළිබඳ ව සියයට සීයක් සාධාරණව, පැහැදිලිව කතා කිරීමට නම් ඔබ සකුරා පිපෙන සමයක ජපානයට ගොස් තිබිය යුතුමය. ඊට වඩා ටිකක් අඩුවෙන් හෝ සාධාරණ වෙන්න නම්, ඔබ පින්තුරයක හෝ සකුරා මලක් දැක තිබිය යුතු ය.ඒ ගැන කතා කිරීමට ප්‍රථම (ඉන්නේ උස්වැටකෙයියාවේ වුවත්), අඩුම තරමේ ජපානය පිලිබඳ ව අංශු මාත්‍රිකව වත් අදහසක් ඔළුවේ තබාගත යුතුය. එසේ නොවී, උස්වැටකෙයියාව මානසිකත්වයේ සිට සකුරා මලට බලටු මෑනීම කොයිතරම් දුරට සාර්ථක ද?

ජාලගත විවේචකයන් රචකයන් හඳුනා ගන්නේ එහෙමත් අවස්තාවක යි. ඒ නිසා, තමන් ට “නො දිරවන ” අදහසක් පල කළ පමණින්, රචකයා සොයා ගොස් බැන වැදීමේ අවස්තාව ඔවුනට අහිමි ය.අනෙක් අතට මොනවා කිව්වත් විවේචකයාට මුහුණට මුහුණ කතා කිරීමේ අවස්ථාවද රචකයාට හිමි නොවේ.
එනිසා කරන චෝදනා සහ පැහැදිලි කිරීම් සියල්ලම අන්තර්ජාල කතිකාවක ස්වරුපයෙන් ගලා යයි. බුද්ධිමත් සහ සාධාරණ විවේචකයන් සිටින අවස්තාවක ගොඩ නැගෙන බුද්ධිමය සංවාදය, කළින් කියූ අන්තවාදී විවේචකයෙකුගේ සම්ප්‍රාප්තියත් සමඟ, “යන්නේ කොහෙද මල්ලේ පොල් ” කතාවකින් අවසාන වේ.

මෙවැනි අන්තවාදී ආක්‍රමණයක් සිදුවූ සංවාදයක අවසාන කොමෙන්ටුව බොහෝ විට හිමිවන්නේත් අන්තවාදියාට මයි. මක්නිසාද යත්, බුද්ධිමය සංවාදයක නියැලීමේ අරමුණින් ලියවිල්ලට සම්බන්ධ වූ සියල්ලන්, අන්තවාදියාගේ පුහු තර්කවලට උත්තර බැඳීමෙන් වෙහෙසට පත්ව, නිශ්ශබ්ද වෙති. රචකයාත් ලියවිල්ල “මස්” කිරීමේ කර්තව්‍ය ඉවසා දරාගත නොහී නිශ්ශබ්දතාවයට මුලපුරයි.
පරවියන් එක්ක චෙස් අදින්නා තේරුම් ගත යුතු යමක් තිබේ. ඒ තමන් කොපමණ දක්ෂ චෙස් අදින්නෙකු ,පරෙවියා චෙස් ඉත්තන් විසුරුවා, ලෑල්ල මත වසුරු හෙළා, ඉනිදු නො නැවතී, තමන් දිනුවාක් මෙන් චෙස් ලෑල්ල මත උඩඟු ලීලාවෙන් ඇවිද යන බවයි.

ඇතැම් විට, සමහර රචකයෝ මෙන් ම, සමහර සාධාරණ විවේචකයෝත්, අන්තවාදියා ඉල්ලා අස්වන තුරුම නිහඬ වීම ප්‍රතික්ෂේප කරති.එවැනි අවස්තාවක ඇතැම් අන්තවාදීන් කට පියා ගත්තත්, සමහරක් මේ සියල්ල පුද්ගලික කෝන්තර කර ගනිති. රචකයා ගේ නමට එල්ලවන පුද්ගලික මඩ සහ සමාජ වෙබ් අඩවි ඔස්සේ සයිබර් හිංසනය දක්වාමත් මේ තත්වය වර්ධනය විය හැකිය.ඉතින් රචකයා අසරණය. උත්තර බැඳීම පිණිස කිසිදාක මුහුණට මුහුණ හමු නොවන අසාධාරණ, අහක යන උණ්ඩයක්, සයිබරයට මුදා හැරි නිදහස් අදහසක් ඔස්සේ රචකයාට එල්ල වී තිබේ.
අනෙක් අතට රචකයා බිමට ම වට්ටවා, එකී “තමන්ට නො දිරවන ” ලියවිල්ල සයිබරයෙන් ගලවා දැමීමට නොහැකි වූ වික්ශෝපය නිසා මේ අන්තවාදීහු පිඩා විඳිති.

දෙපක්ෂයම විඳවති.ලෝකයා එය දකින්නේ නැත.

මේ තත්වය කළු කලිසමක සුළුදිය පහවිමකට මම සමාන කරන්නෙමි. කලිසම කළු පැහැ නිසා, ලෝකයා තෙත පැල්ලම නොදැක්කත්, එය හැඳ සිටින්නා හට දැනෙන හැඟීම පිළිබඳව සිතා බලන්න.

Advertisements

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න /  වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න /  වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න /  වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න /  වෙනස් කරන්න )