Category Archives: දිග – කෙටි කතා

විද්‍යා ව්‍යාපෘතිය

Planets-jar.jpg

” මං ආස නෑ බූ .. ඔයා ඔය ඔක්කොම ග්‍රහලෝක එක සයිස් එකකට හදන්න ඕන.. නැත්නම් සයිස් දෙකකින් හදල මාරුවෙන් මාරුවට ලොකු  එකයි – පොඩි එකයි ගානේ තියන්න ඕන.. ” ටීනු කිව්වා. එයා ඒ වෙලාවේ හිටියේ, එයාගේ කකුලේ හයවෙනි ඇඟිල්ලේ නියපොත්ත පාට කරමින්.

” නැත්නම් කිසි පිළිවෙලක් නෑ වගේ..”

ඒ වෙද්දි මම ක්ලේ බෝල අටක් ජග්ගුවේ රඳවලා ඉවරයි. නමවෙනි ක්ලේ බෝලේ තව ටිකක් රවුම් කරමින් මම ක්ලේ පෙට්ටිය ඇරල බැලුව. ක්ලේ ඉවරයි. නම වෙනි එක සම්පුර්ණ ග්‍රහලෝකයක් කරන්න ක්ලේ මදි.

“දැන් ඕව කර කර ඉන්න වෙලාවක් නෑ.. ” මම කිව්වා. “මේක හෙට වෙන්න කලින් ඉවර කරන්න ඕන.. ”

“ඒත් ඒක නිසා මහ අපිළිවෙල ගතියක් ඇවිල්ල තියෙනව. ඒක හරි අප්‍රසන්න අපිළිවෙලක්..  අනික ඔය ඉර – ඒකෙ සැර ගතිය ගන්න ඔයා ගාල තියෙන මොකක්ද එක විනාකිරි ගඳයි.. ”

එයා නිය ආලේපන බෝතලේ වහල පැත්තකින් තිබ්බ. ඊට පස්සේ මේසේ ළඟට ඇවිල්ල මේසෙට නිකට තියාගත්ත.

“ඔයාට ඇහුණද..? ඔය ඉර, ඒක විනාකිරි ගඳයි .. “
එයා ඔය හැමදේම කියන්නේ, එයාට ඔය හැම දෙයක් ගැනම මොනවහරි දෙයක් කියන්න ඕන නිසා මිසක් වෙන දෙයක් නිසා නෙමෙයි කියල දන්න නිසා මම සද්ද නැතුව නම වෙනි ක්ලේ බෝලේ තව ටිකක් රවුම් කළා.
“ඇයි ඒක අනික්වට වඩා කැත ..? ” එයා ඇහුවෙ මගෙ අතේ තියෙන ක්ලේ ගුලිය දිහා බලාගෙන.
“ක්ලේ ඉවරයි..” මම කිව්ව.

“එහෙනම් ඒක අයින් කරන්න.. ඒක කැතම කැතයි.. මහ මන්ද බුද්ධික පාටයි..”

මම සද්ද නැතුව ක්ලේ ගුලිය ජග්ගුවෙ රැඳෙව්ව. ඒකෙ ඇත්තටම පොඩි මන්දබුද්ධික පාටක් නම් තිබ්බ තමයි. ඒත් මම ඒ වගේ දේවල් ඒ තරම් සැලකිල්ලට ගන්න කෙනෙක් නෙමෙයි.

ඒත් ටීනු මට වඩා වෙනස්. එයාට ඕන හැමදේම පිළිවෙලට, ලස්සනට තියෙන්නයි. හැමදේම පිළිවෙලට, ලස්සනට තියන විදිහ ගැන නිතරම උපදෙස් දෙන්නයි.

 

බූ… ” එයා මැසිවිලි කියන්න ගත්ත. ” ඔයා නිකමටවත් මගෙ අදහස් සැලකිල්ලට ගන්නේ නෑ..”
මට ඇත්තටම දුක හිතුණා. “මේ මෙහෙ එන්න… ”
මම එයාව ළඟට ගත්තා.
” මං හිතන් ඉන්නේ මේ ඔක්කොම ලෝකවලට සත්තු දාන්න.. ඉස්සෙල්ලම වැඩ ඉවර කරන්න ඕන කොයි එකද කියල ඔයා තෝරන්න…”

එයා ඇස් වහගෙන කල්පනා කරන්න පටන් ගත්ත. පොඩි දුඹුරු තිත් වැටිච්ච කම්බුල්, උඩට හැරුණු බොත්තමක් වාගේ නහය, උල් නිකට මේ ඔක්කොමත් එක පාරට කල්පනාවට වැටුණ වගේ වුණා. එයා ඇස් වහන් ඉන්නකොටයි, එයාගේ මූණේ අනිත් හැමදේම පේන්න ගන්නේ. නැත්නම් ඒ මුහුදු නිල් පාට ඇස් මුහුණේ අනික් හැමදේකටම එන්න ඕන අවධානය හොරකම් කරනව. ඉස්සරහ ඉන්න ඔයා පරිස්සම් නොවුණොත්, ලෝකේ හැමදේම අමතක කරවන්න ඒ ඇස්වලට පුළුවන්.

“ම්….. ..”

විනාඩියයි තත්පර දහයයි මයික්‍රෝ තත්පර තුනකට පස්සේ එයා ඇස් ඇරිය.

“ම්….. ඉස්සෙල්ලම අපි තුන්වෙනි ලෝකෙන් පටන්ගමු.. තුන මගෙ ලකී නම්බර් එක…”

“හරි.. මං කිව්ව. තුනෙන් පටන්ගමු.

එයත් ඇවිල්ල පාට ගාන වැඩේට හවුල් වෙයි කියල මම හිතුවත්, එයා සිගරට් එකක් පත්තු කරගෙන හෙඩ් ෆෝන් දා ගත්ත. ඊට පස්සේ හාන්සි පුටුවේ දිගා වුණා. මේ දැන් පාට ගාපු නියපොතු තියෙන පුංචි කකුල් මේසේ උඩින් තියාගත්ත. කකුල් ඇඟිලි තුඩු තාලෙට නලියන්න පටන්ගත්ත.

කාමරේ පුරා වයලට් සංගීතයයි, මෙන්තෝල් සුවඳයි පාවෙන්න ගන්නකොට මම තුන්වෙනි ග්‍රහලෝකෙ පාට කරන්න ගත්ත. ඒක ග්‍රහලෝක අටෙන් ප්‍රමාණෙන් පහේ විතර තියන්න පුළුවන් එකක්. මං එකේ ගෑවේ කොළ පාට.  අර නගර අලංකාර කමිටුවෙන් තාප්පවල ගාන සාමාන්‍ය තද කොළ පාට.
ඊට පස්සෙ ඒ ළඟම තිබ්බ ඊට හැම අතින්ම සමාන එකේ මම කහ පාට ගෑවා.
තව එකක් දීප්තිමත් නිලක්. ඊළඟ එක සුදු. සුදු පාට පාට කරද්දී පින්සලේ හරියට හේදිලා නොතිබ්බ නිසා ඒ ක්ලේ බෝලෙ නැවතුණේ ලා නිල් පාටක් වෙලා.
“බූ !!” එක පාරට එයා කෑගැහුව. මම උඩ විසික් වෙච්ච පාරට පින්සල ජග්ගුවේ අඩියේ වැදිලා කැරකිලා ගියේ ස්පයිරලාකාර තීන්න පැල්ලමක් හදමින්. “මොකක්ද ඔය කරල තියෙන්නේ?”
“ඇයි ඔය ඔක්කොම තනි පාටින් පාටකරන්නේ? ඊයා.. අනික මොකක්ද ඔය කැත කොළ පාට ?”
එයා මේසෙ ළඟට ආව. ඊට පස්සේ එයා නිල් පාට තීන්ත එක අතට අරන්, කොළ පාට උඩින් පාට කරන්න ගත්ත.
“නිල්…? දැනටමත් නිල් දෙකක් තියෙනවා ..” මම කිව්වේ කනස්සල්ලෙන්.
“පොඩ්ඩක් ඉන්නකො… ” එයා කොළ පාට උඩින් වතුර ටිකක් වැඩිපුර දාපු නිල් තවරන්න ගත්තෙ කොළ පාට එහෙන් මෙහෙන් ඉතුරු වෙන විදිහටයි.  හැමදේම පිළිවලට කරන්න මහන්සිවෙන එයා මේ වෙලාවෙ නම් කළේ නිකං උඩින් පල්ලෙන් පාට ගාපු එක. හැබැයි එකේ  පොඩි ලකයක් තියෙනව කියල තේරෙද්දී මාත් ජග්ගුව උඩින් එබුණ. එතකොටම එයාගේ සිගරට් එකෙන් දුඹුරු පාට අළු චුට්ටක් තෙත තීන්ත උඩට වැටිල විසිරුණා.
“අයියෝ ! ” මම කිව්ව.

“ෂ්..” එයා තොලට පින්සල තියල මහ අනුරාගී විදිහට මගෙ දිහා බැලුව. ඒ තමයි ඔය එයා අතින් වැරද්දක් වුණු වෙලාවට වැරැද්දක් වුණේ නෑ වගේ හැසිරෙන විදිහ.

“බූ….. ඒක මං හිතලමයි කළේ .. පොඩි ආට් එකක් විදිහට…”
ඊට පස්සේ එයා ජග්ගුවට එබුණා. කොළ පාට අල්ලි වැටිච්ච නිල් පාට ලෝකෙට දුම් උගුරක් පිම්බා. දුම වළාවක් වගේ ඇවිත් ගෝලය වටේ එතුණ.

“ඒක නිකං වායුගෝලයක් වගේ නැද්ද දැන් ? ” එයා ඇහුව. මම ඔලුව වැනුව.

වෙලාවකට ටිකක් විකාරයි වගේ වුණත්, ටීනු කරන ගොඩක් දේවල්වල පොඩි අමුතු ගතියක් තියෙනව. ඒ නිසා සිලිකන් නිම්නයෙ ගොඩක් ගෑණු ළමයි ටීනුව අනුකරණය කළා. සමහර වෙලාවට එයා අත්වැරදීමෙන් කරන පොඩි පොඩි දේවල් පවා ( එයාට අත්වැරදීම් වෙන බව ටීනු පිළි නොගන්නා එක ඉතා සුළු, නොතැකිය යුතු කාරණාවක් වුණත් )අනුකරණය කරන්න ගොඩක් අය බලන් හිටිය. ඒ නිසාම පිරිමි ළමයි පවා ටීනුට විශේෂ සැළකිල්ලක් දක්වන බව මම දැනගෙන හිටිය.
අන්න ඒකයි මම එයා කියන ගොඩක් දේවල් එක්ක එකඟ නොවුණත්, ඉවසගෙන ඉන්නෙ. ටීනුව සීරියස් ගන්න ගොඩක් අය බලාගෙන ඉන්නව. අඩි පහයි සෙන්ටිමීටර් කාලට වඩා උස, ඒ තරම් තරබාරු නොවන, පෙනුම තියෙන අය.

මම පරිපථයට විදුලිය දීල බැලුව. පොඩි “හෂ් ” සද්දයක් එක්ක ක්ලේ බෝල කැරකෙමින් ජග්ගුව ඇතුලේ ඉලිප්සීය ගමනක යෙදෙන්න පටන් ගත්ත. මේ ක්ලේ බෝල කැරකෙන වේගය එකිනෙකට වෙනස්. ඒක මම හිතා මතා කළ ඉතාමත් නුවණක්කාර වැඩක්.

“වූ… ! බූ… !! ඒකෙ ලස්සන !!!”

එයා කට ඇරගෙන ජග්ගුවෙ කැරකෙන ක්ලේ ගුලි දිහා බලන් ඉන්න ගත්ත. ” ඒත් මේ හරිය ටිකක් පාලුයි වගේ…”
“මේ පොඩ්ඩක් ඉන්න… ඉස්සෙල්ල මම මේකෙ වැඩ ඉවර කරන්න ඕන.. පස්සෙ ඔයා ඔය ලස්සන කිරිලි කරන්න.. ” මම කිව්ව.

කාමරේ කෙළවරේ රාක්කෙ උඩ තිබ්බ වීදුරු බෝතලේක මයිටාවෝ ටිකක් හිටිය. මේ වැඩේට ඕන නිසාම විශේෂයෙන් සැළකිලි දීල හදපු, තරමක් තරබාරු මයිටාවො. මං ඉතා පරිස්සමෙන් උන් එකින් එකා අරන් තුන්වෙනි ග්‍රහලෝකේ උඩින්  තියන්න ගත්ත. තෙත තීන්ත සහ සිගරට් අළු ගෑවිලා, නිල්, කොළ වගේම දුඹුරු පාටත් වෙමින්, මයිටාවෝ ටික ග්‍රහලෝකෙ උඩ ඇවිදින්න ගත්ත. මට හිතෙන්නෙ උන් සිගරට් දුමට මත්වෙලා.

“ඔන්න එකක වැඩ ඉවරයි..තව අටක් තියෙනව.. ” මම හුස්මක් ගත්ත.

“බූ… අද හවස ටෝගෙ ඉත්තෑවට තෑග්ගක් ගන්න යන්න ඕන..”

” ඔයා යන්න..” මම කිව්ව. ටෝ කියන්නෙ සිලිකන් වැලි එකේ ඉන්න අඩි හයකටත් වඩා උස, ඌරු මී පෙනුමක් තියෙන කොල්ලෙක්. ටීනු පිරිමි ළමයින්ගේ සිහින කුමරිය වෙලා ඉන්නව වගේ ටෝ හිතන් ඉන්නෙ එයා ගැහැණු ළමයින්ගේ සිහින කුමාරය කියලයි. අර මොකක්ද සෝඩ ඇඩ් එකක තිබ්බ පොපියන චමත්කාර සංගීතෙ තාලෙට මිනිහ ඇවිදිද්දි ගෑණු ළමයි නිකං මත්වෙලා වාගෙ ඒක දිහා  බලන් ඉන්නව.  මිනිහට ඉන්නව ඉත්තෑවෙක්. හෝඩියේ අකුරු තිස් තුනෙන්, විකාරම අකුරු දහ හතාමාර, අප්සට් විදිහටම අමුණල දාපු නමක් ඒ ඉත්තෑවට තියෙන්නෙ. හෙට ඒ ඉත්තෑවගෙ උපන්දිනේ කියල ඌරු මීය පාටියක් දානව.
ඌරු මීය ටීනු ගැන මාර උනන්දුයි. ඔක්කොටම වඩා එයා ටීනුගෙ පංතියෙ. ඒ නිසා මට වඩා වැඩියෙන් බෝනස් වෙලාවක් ටීනු එක්ක කොමළ කරන්න එයාට අවස්ථාව ලැබෙනව.

“මට වැඩ තියෙනව.  ඌරු මීයෙක්ගෙ ඉත්තෑවට තෑග්ගක් තෝරන්න යනවට වඩා…”

” බූ !!! ඔයාට තියෙන්නේ මාර ඉරිසියාවක්!!! ” ඒ ගමන එයා කෑගහන්න ගත්ත. ” ටෝට ගෑණු ළමයි ආස එක එයාගෙ වැරද්දක් නෙමෙයි… “
ඊට පස්සෙ එයා අත් බෑග් එකත් අරන් කාමරෙන් එළියට ගියෙ පුළුවන් උපරිම වේගෙන් දොර වහගෙන.

කාමරේ දෙදරුම් කෑව. මහ පුදුම අමාරුවක් අම්මප මේ ගෑණුන්ට තියෙන්නෙ ඌ ගැන.

මම ජනේලෙන් එබිල බැලුව. ගිනි අව්ව යටින් එයා ඉක් ඉක්මනින් අඩි මාරු කර කර තරඟයකට වගේ ඇවිදිනවා. එයාගේ තද තැඹිලි පාට කැරළි කොණ්ඩේ පිස්සුවෙන් වගේ උඩ පැන පැන එයා එක්කම යනව. ඉතා කෙට්ටු කකුල් සහ ඉතා උස සපත්තු. ඉතා කෙට්ටු අත් සහ පාට පාට චූටි ඇටවලින් හදාපු වළලු.
මම ජනේලෙන් බලන් ඉන්නව කියල දන්න නිසා වැරදිලවත් එයා හැරිල බලන්නෙ නම් නෑ කියල මට විස්වාසයි.
එයා නොපෙනී යනකම් බලන් ඉඳල මම ආපහු හැරුණ.
හපොයි ! වෙලා තියෙන විනාසෙ!!

ටීනු දොර වහපු පාර මේසේ හෙලවිලා. ග්‍රහක කෑල්ලක් විදිහට ජග්ගුවේ ඉහළින් එල්ලල තිබ්බ ලයිම්ස්ටෝන් කෑල්ලක් තුන්වෙනි ග්‍රහලෝකේ උඩට පත බෑවිල තිබ්බේ මයිටාවොන්ගෙන් වැඩි හරියක් චුරු චප්ප කරමින්. ඉතුරු උන්ගෙනුත් බාගෙට බාගෙක අඬු කැඩිල. බාගෙට මැරිල.

 

දැන් ඉතිං ආයෙ හොයපන්කෝ මයිටාවො.

———————————————–

බොහොම අමාරුවෙන් හදා ගත්තු විද්‍යා ව්‍යාපෘතියත් අරන් මම ඉස්කෝලෙ ආව. මැරිච්ච මයිටාවො වෙනුවට ඊයෙ හවස්වරුවෙම මහන්සිවෙලා එකතු කරගත්තු තවත් මයිටාවො, බැක්ටොරෝයිඩාවො, සැල්මොනෙල්ලාවො වගේ  අටෝ රාසියක් පොඩි සත්තු නිල් ග්‍රහලෝකේ පුරා රෝල් වේවි ඇවිදිමින් හිටිය. ඉතුරු ලෝක අට….?  ඊයේ ටීනු කරල ගිය විනාසෙ ( ටෝ.. ටෝ තමයි වගකියන්න ඕන! ඔව් ! )  හරිගස්සල ඉවර වෙද්දි එව ගැන හිතන්න වෙලාවක් තිබ්බෙ නෑ.

මම මගෙ ව්‍යාපෘතිය මේසේ උඩින් තිබ්බ. ඒ වෙලාවෙ තමයි නෙයි මගෙ ළඟට ආවේ.
නෙයි තමයි සිලිකන් වැලි එකේ ඉන්න බුද්ධිමත්ම ගෑණු ළමයා. එයාට තිබ්බෙ කළු පාට ඉතා සිහින් ඇස්. කළු, දිග, කෙලින් කෙස්. කොයි වෙලාවෙත් අතේ පොත්. එයා කතා කලෙත් අනික් අය කතා කරනවට වඩා වෙනස්, ක්ලැසික් දේවල්.

ටීනුට එයාව පෙන්නන්න බැරි නිසා මම නෙයි එක්ක කතා කරල තියෙන්නෙ අතේ ඇඟිලිවලටත් වඩා අඩුවෙන්.

” ඒක ලස්සනයි… මේකේ ග්‍රහලෝක කීයක් තියෙනවද ? ” එයා ඇහුව.

” හතළිස් දාහයි. ග්‍රහක අසූ පන්දාස් විසි හතරයි. පොඩි පොඩි කණ්ණාඩි කෑලි අලවල නිසා ඒවයින් ප්‍රතිබිම්බ හැදෙනව. ඒකයි ඔච්චර ගොඩක් පේන්නේ මේ පබළු තමයි ඔය වල්ගතරු වගේ එව්ව. … ” මම කිව්ව. “මම වැඩියෙන්ම ෆෝකස් කළේ මේ ග්‍රහලෝක අට හමාර ගැන. හතළිස් දාහම එක විදිහට හදන්න ගොඩක් කල් යනවනේ.. ”

” ඒක ලස්සනයි… ඔයාගෙ තින්කින් පැටන් එකට මං කැමතියි.. ” නෙයි කිව්වා.
” අපි මේක තව ලස්සන කරමුද?”

ඊට පස්සෙ එයා මේකප් බෑග් එකකින් තොල් පාටකරන කූරක් ගත්ත. ජග්ගුව ඇතුල් පැත්තෙන්, හරිම පරිස්සමට, වටේටම තිත් තිත් තියන්න පටන් ගත්ත.

“මේ ලිප්ස්ටික් එක කළුවරේ දිළිසෙනවා. කන්න පුළුවන් ෆොස්පරස් වර්ගයකින් මම ම හදාපු එකක්.. ”

මම කියන්න කිසිම දෙයක් හිතාගන්න බැරුව නෙයි තිත්.. තිත්.. තිත්.. තියන විදිහ බලාගෙන හිටිය.

———————————————–

“මොකක්ද අයිසෙ මේ…?” විද්‍යා ගුරුතුමා අප්පිරිය සහගත දෙයක් දිහා බලනව වගේ මගෙ ව්‍යාපෘතිය දිහා බැලුව. “මොක්කුද මේ? … තමුසෙගෙ ප්‍රොජෙක්ට් එක ඕල්රෙඩි ගුල්ලො ගහලද..? හං හං… ..හා ! “

” සර්.. මේ ග්‍රහලෝකෙ සත්තු… මේක ජීවී ග්‍රහලෝකයක්.. !” මම කිව්ව. මිනිහ කොහොමත් මාව ඒ තරම් සීරියස් ගන්නෙ නෑ. මම මොන දේ කළත් ඇදයක් කුදයක් විතරයි මිනිහට පේන්නේ.

” අනික මේක හෙන වේගෙන් කැරකෙනවනේ .. ආ ? ”

” ඔය තුන්වෙනි ග්‍රහලෝකේ තත්පරේකට වට අටක් කැරකෙනව සර්… ”

” මොකක්…? ඒ කියන්නෙ අපිට දවසක් ගතවෙද්දී මේ මයිටල සෙට් එකට අවුරුදු මිලියනයක් ගෙවෙනවා කියලද?.. පුහ්.. හං හං හා…”

මිනිහ හිනාවෙන අතරෙ වාතයක් පිට කරනවත් මට ඇහුණ. මම ඒ ගන්ධස්සාර බෝම්බෙන් බේරෙන්න කෝකටත් අඩියක් පිටිපස්සට වුණා.
” මුං මත්වෙලා වගේ ඉන්නේ මොකද අයිසේ.. ? “මිනිහ ආයෙත් ඇහුව. ” තමුසෙ මුංව ඇහින්දෙ තැබෑරුමකින්ද? .. හං.. හං… හා… “

පංතියේ අනික් එවුනුත් ඒ ගමන හිනාවෙන්න ගත්ත.

එතකොටම ලයිම්ස්ටෝන් එකක් රඳවල තිබුණු රබර් පටියක්, හයවෙනි ග්‍රහලෝකෙ වටේ මාලයක් වාගේ වැටුණා.

” වැඩක් නෑ අයිසෙ මෙව්ව..මේ.. කෑලි හැලෙනව දැන්මම ”

එහෙම කියල මිනිහ හෙන පැතලි, කැත සී ප්ලස් එකක් ලකුණු කළා.

“තමුසෙ පාවිච්චි කරල තියෙන පාටවලට මං කැමතියි.. ප්ලස් එක ඒ හින්ද.. ” මිනිහ මහ නක්කල් හිනාවක් එක්ක කිව්ව.

මිනිහ හොඳටම දන්නව මේකෙ පාට තේරුවේ ටීනු බව.

“තමුසෙ දවස් දෙකෙන් දෙකටවත් මුංට කන්න දානව. නැත්නම් මුං බඩගින්නට එක එකාව කාගනී.. හං හං. හා.. ”

මම ආපහු ගිහින් වාඩි වෙද්දි මිනිහ කිව්ව.

———————————————–

සීනුව වැදුනට පස්සෙ මම ටීනුව හොයාගෙන ගියා. මට ඕන වුණේ එයාව යාලු කරගන්න. ඊයෙ තරහවෙලා ගියාට පස්සෙ කෝල් එකක්වත් නෑ.

එයා හිටියෙ තද රෝස පාට නිල් මල් වැටුණු ගවොමක් ඇඳගෙන. කෙල්ලො එක්ක කදේ දමාගෙන.
” හේ ! ඔයා කැමතිද අද හවස ෆිල්ම් එකකට යන්න..?” මම ඇහුව. එයා මාව එච්චර ගණන් ගත්තෙ නෑ.

” බෑ.. ” එයා ගත්කටටම කිව්ව. ” අද ටෝගෙ පාටිය.. ”

පුදුමෙකට වගේ මට වෙනදට එයා එහෙම කිව්වම දැනෙන ලොකු හිතේ අමාරුව දැනුණේ නෑ.
“ඕකේ..”
මම ආපහු ආව. දොර ගාවදි මට නෙයිව මුණගැහුණ.
“අද හවස මම අලුත් ෆිල්ම් එකක් බලන්න යනව ..” මම කිව්ව. පුදුමෙකට වගේ වෙනදට ගැහැණු ළමයි ළඟදී දැනෙන සබකෝලේ මට දැනුනෙත් නැහැ. “ඔයත් එන්න කැමතිනම්..”

” අද හවස ටෝ ගෙ පාටිය..” නෙයි කිව්වා. “ම්.. ම්.. කමක් නෑ.. අපි යමු ෆිල්ම් එකට.. මම කැමතියි පාටිවලට වඩා ෆිල්ම්වලට..”

” හේ…! ”  එයා ටිකක් දුර ගිහින් ආපහු හැරුණා.

” ඒක ඒ ප්ලස් එකක්..!”

———————————————–

මම කඩිමුඩියේ, ඒත් ඉතා සැළකිල්ලෙන් ඇඳුම් ඇඳගත්ත. හොඳින් මැදපු කමිසයක්, ලා නිල් ජැකට් එකක් සහ කළු කලිසමක්. ඉතා හොඳින් ඔප දැමූ සපත්තු.

කවදාවත් නැතිව සුවඳ විලවුන්.

මම මේසේ උඩ තිබ්බ වොලට් එක සාක්කුවෙ දාගන්න ගමන් ජග්ගුවට එබුණා.
“මං ගිහින් එනකම් පරිස්සමෙන් ඉන්න ඩාලිංලා…”
දොර වහගෙන එළියට යන්න කලින් මම මගෙ සෞරග්‍රහ මණ්ඩලේ එකම ජීවී ග්‍රහලෝකෙ ඉන්න මගෙ ජීවියො ටිකට කිව්ව.
නෙයි අද එද්දී එයාගෙ කළුවරේ දිළිසෙන ලිප්ස්ටික් එක ගාගෙන එයිද ?

———————————————–

තුන් වැනි පාර්ශවයක ඇසින් කළ පසුව ලිවීමක් :-

බූ දොර වහල එළියට යනවත් එක්කම කාමරේ විදුලි ආලෝකය නිවුණා. ජග්ගුව ඇතුලේ අලවල තිබ්බ Glow in the dark තීන්ත බිංදු කළුවරේ දිලිසෙන්න පටන්ගත්ත. බාගෙට ඇලවිලා තිබ්බ දිළිහෙන පබළුවක් ගැලවිලා දෙවෙනි ග්‍රහලෝකෙයි තුන්වෙනි ග්‍රහලෝකෙයි අතරින් ඇදිල ගිහින් ජග්ගුවේ පතුලට වැටුණා.
හරියටම ඒ වෙලාවෙ තුන් වෙනි ග්‍රහලෝකෙ, වතුරෙන් නොගිලිලා තිබ්බ කොටසක සිගරට් දුමෙන් මත්වෙලා හිටපු  මයිටාවෝ ටිකක්, තමන් ජීවත්වෙන ග්‍රහලෝකෙට පෘථිවිය කියල නමක් තිබ්බා.

 

Advertisements

පිළිස්සුම් රෝගියා

18051779_10202882651222892_37277007_n

 

වේලාව සවස හතරයි තිහට ආසන්න වී තිබුණි. දහවලෙහි වූ අධික උණුසුම ඒවනවිටත් පහව ගොස් තිබුණේ නැත.

උණුසුමත් තුනේ බෙහෙත් වේලේ බෙහෙත් මතත් නිසා බොහෝ රෝගීන් නින්දට ගොස් සිටි හෙයින් පහේ වාට්ටුවේ වූයේ දැඩි නිහඬබවකි.

ගිලන් ඇඳ මත වාඩි වී, නවාගත් දණ මත තබාගත් අතින් යුතුව පිළිස්සුම් රෝගියා බලා සිටියේ ය. සැන්දෑ හිරු රැසින් එලිය වූ කොළ පැහැ අඩ බිත්ති සහ ඇඟිලි සලකුණු කිලිටි ලකුණෙන් යුතු සුදු කුලුනුත් කොරිඩෝරයට එහායින් වූ කණ්ඩිය කැපූ තැනත්, එහි වවා තිබුණු රෝස පඳුරුත් , ඊට පහළින් වූ පිට්ටනියත් පසුකර ඈත දුරින් පෙනෙන වියලි කඳු දක්වා ඔහුගේ ඒ බැල්ම විහිදී තිබුණි.

ඔහුට ගෙදර සිහි විය. “අදට දහ දවසයි…” ඔහු සිතුවේය. “ගෙදර තාම දන්නේ නෑ..”

ඔහු පිළිස්සුනු හැටි සිහි කළේ ය. ආප්ප තාච්චිය රත් කළ භූමිතෙල් ලිපේ ගින්දර මුහුණට විද්ද ආකාරයත්, ඇස් නිලංකාර වූ හැටි සහ දැවිල්ලත්, පුළුටු ගඳත් ඔහුට සිහි විය. “චෝව්! චෝව්! චෝව්! …” යනුවෙන් දෙමළ කඩේ මුදලාලි කෑගැසූ අයුරුත්, ආප්ප බානා තෙක් බංකුවේ වාඩි වී බලා සිටි පිරිසගේ බිය පත් මුහුණුත් ඔහුගේ සිහියට ආවේ ය.

වේදනාව නිසා ඇස් කිටි කිටියේ පියව යන විට, මුහුණට එබුණු රවුල් කාරයාගේ මුහුණේ ඉන්නෙකු විය.

කන් අගුල් වට්ටන “සෝ” හඬකින් අවට කලබලය යටපත් වනු ඔහුට ඇසිනි. තමා ක්ලාන්ත වීමට ගියේ මස් කරවුණු පුළුටු ගඳ නිසා මිස වේදනාව නිසා නොවන බව ඔහුට සිතුණි.
මස් පිළිස්සෙන පුළුටු ගඳ, ඒ මොහොතේ දැනුණු අයුරින් ම ඔහුට සිහි විය. ඔහුට බඩවැල් නටන්නාක් බඳු හැඟීමක් ඇති විය.

ඔහු එය අමතක කරන්නට උත්සාහ කළේ ය. එය සිහිවන හැම විටෙකම වාගේ මෙන්, මෙවෙලේත් ඔහුගේ අතැඟිලි තුඩු, තවමත් යන්තමට අමු තුවාල කබොල මත දැවටිණි. තමා ගේ මුහුණ දැන් කුමන අයුරින් පෙනෙනවා ඇත්දැයි ඔහු සිතුවේ ය.
පිලිස්සුණු සමේ රළුව අතට දැනෙත්දී ඔහු ගේ අතැඟිලි පිළිකුලෙන් පහතට වැටුණේ ය.
මුහුණ විරූපිව ඇති ඔහුට සිතුණි.

ඔහුගේ දෑස ට කණාටු රෝස ගස්වල පිපී තිබූ මල් හසු විය.

දැන් කිසිදු කෙල්ලක තමා හට කැමති නො වෙතියි ඔහු ට සිතිණි.

ඔහුට ඇගේ එළලු පැහැ මුහුණ සිහි විය. වාට්ටුවේ කෙළවර බිත්තියේ ඔරලෝසුව දෙස ඔහුට බැලුණේ ඉබේටම ය.

වෙලාව පහ ට පහ ලෙස දැක්වුණි.

“තව වෙලා තියෙනවා. ” ඔහු තමාටම කියා ගත්තේ ය. ඊළඟ බෙහෙත් වේල දෙන්නේ හයට ය.

තව ස්වල්ප වෙලාවකින්, නේවාසික රෝගීන් බැලීමට පිරිස පැමිණෙනු ඇත.

“ගෙදර තාම දන්නේ නෑ..” ඔහුට මතක් විය.

ඇය ඔහුගේ මුහුණට එබෙන ආකාරයත්, ඇගේ නැහැ පුඩු වලින් පිටවන හුස්ම, තම උඩු තොලේ වදින අයුරුත් ඔහු සිහි කළේ ය. ඇගේ මෘදු ඇඟිලි තුඩු, ඔහුගේ තුවාල කබොල සීරුවට අල්ලා බෙහෙත් ගල්වන ආකාරයේ ඇත්තේ ද, වෙන රෝගීන්ට නො දක්වන දයාර්ද බවකැයි ඔහුට සිතී තිබුණි.බෙහෙත් ගලවන ගමන් ඇය රිදෙනවා දැයි අසා නිහඬ වන්නේ “අනේ.. රිදෙනවාද?.. මම හෙමින් බෙහෙත් ගානනම්..” යයි අනෙක් රෝගීන් ඉන්න තැන කීමට බැරි නිසා යයි ඔහු සිතුවේ ය.

පැමිණි දෙවැනි දවසේ, ගෙදරට දන්වන්න ඕනෑ නේදැයි අසන ගමන්, “ඔයා බැඳලා ද?” යයි ඇය ඇසූ අයුරු ඔහු සිහි කළේ ය.

තව කාලයක් තමන්ට රෝහලේ රැඳී සිටීමට වනු ඇතැයි ඔහුට සිතුණි.

ඇගේ නම ඇසීමට ඔහු තුල වූ තදබල ආශාව මඩ ගැනුණේ ලජ්ජාවෙනි. මොකක්දෝ හීන මාන පසුබෑමකිනි.

වාට්ටුවේ ලෑලි පටි බාග දොර හැරුණි. අනෙකුත් නේවාසික රෝගීන් බැලීමට පිරිස පැමිණෙමින් සිටියහ.

“අදට දහ දවසයි…” ඔහු සිතුවේය. “ගෙදර තාම දන්නේ නෑ..”

ඇය නො සිටින්නට මේ දහ දවස ගෙවීම එතරම් ලේසි නො වන්නට තිබුණි.
—————————–

අන්තිමේදී ඊළඟ බෙහෙත් වේලත් රැගෙන ඇය පැමිණෙන විට, ඔහු සිටියේ සිටි ඉරියව්වෙන් ම කිරා වැටෙමිනි. හිරු තව දුරටත් බැස ගොස් තිබුණු අතර, වාට්ටුවේ කෙටි බිත්තිවල දිගා වී සිටි කළු හෙවණැලි, වාට්ටුවෙන් පිටත බිම පත බෑවෙමින් සිටියහ.
මලානික සුදු එළිය පතුරවමින්, වාට්ටුවේ ලයිට් පොලු දැල්වී තිබුණි.

වාට්ටුවේ නේවාසිකයන්ට පිලිවෙලින් බෙහෙත් වේල් දෙමින්, ඇය ඔහු ගේ අසලට පැමිණ බාහුවට අත තැබුවා ය. ඔහු තිගැස්සී ඇහැරුණේ ය.

“බය වුණාද?” ඇය ඇසුවේ සිනාසෙමිනි.

ඔහු ද සිනාසුණේ ය. අවුල් වූ කෙස්ස, ඇඟිලි තුඩු පනා පහරකින් පිළිවෙල කරගැනීමට අත හිස කරා ගියේ ද ඉබේට ම ය.

ඇගේ රවුම් මුහුණත්, වටකුරු ගෙලත්, නෙරූ ලැමත් අඩ අඳුරේ පෙනුණේ පින්සලයකින් ඇන්දාක් මෙනි.

“බලමු තුවාලේ..” ඇය කීවේ ඔහුගේ මුහුණ නිකටින් අල්ලා විදුලි ආලෝකය දෙසට හරවමිනි.ඇගේ ඇඟිලි තුඩුවල ස්පර්ශය විඳිමින් ඔහු ඇස් පියා ගත්තේ ය.

“දැන් හොඳයි නේ… ” ඇය කීවේ තුවාල කබොල මත ආලේපයක් තවරමිනි. පුරුද්දට මෙන් වේදනාත්මක ඉරියව්වක් මවමින් ඔහුගේ මුහුණේ මස් පිඬු ඇකිලිණි.

“දැන් හොඳයි… ඔය බොරු කරන්නේ..රිදෙන්න විදියක් නෑ ” ඇය කීවේ ඇස් නටවමිනි. ඔහු ඇගේ මුහුණ දෙස බැලුවේ ය. ඇය පිටිපසින්, ඉහලින් වූ විදුලි එළිය දුන් අසීරුවෙන්, ඔහුගේ දෑස් පුංචි වී ය.

“මිසී….” ඔහු ඇය ඇමතුවේ ය. “මට කවද විතර ගෙදර යන්න පුළුවන් ද මිසී?”

“අපි දොස්තර මහත්තය ආවම අහමු..” ඇය කීවේ, ඉහ ඉද්දර කනප්පුව මත වූ වීදුරුවට වතුර පුරවමිනි. “ඇයි.. ගමේ ගෑනු ළමය බලන් ඉන්නවද?”

“අපෝ නෑ..” ඔහු වහා ම කීවේ ය. තමාට අහන්නට ඕනෑ වූයේ ඇගේ නම වුවත් කියවුනේ අනෙකක් බව කීමට ඔහුට ඕනෑ වීය.

බෙහෙත් පෙති දෙක ඇගේ අත්ලෙන් ඔහුගේ අත්ලටත්, ඉනික්බිති ඔහුගේ මුවටත් වශයෙන් මාරු විය.

“දොස්තර මහත්තය ආවම අහමු… කොහොමටත් තව දවසකට දෙහෙකට වඩා ඉන්න වෙන්නේ නෑ..” ඇය කීවේ ඊළඟ රෝගියා කරා යාමට සැරසෙමිනි.

“අනේ ඩිංගක් ඉන්ඩකෝ..” යනුවෙන් කීමට ඔහු තුල වූ උවමනාව ද සමඟින් බෙහෙත් පෙති උගුරෙන් පහලට බැස්සේ ය.

“මිසී… ”
ඇය ආපසු හැරී බැලුවා ය.

“මිසීගේ නම මොකක්ද?”

“මොකටද?… ” ඇය පෙරළා ඔහුගෙන් ඇසුවා ය.

“මිසී වගේමයි මගේ නංගිත්…” ඔහු කිවේ ය.

“නංගිගේ නම මොකක්ද?” ඇය ඇසුවේ සිනාසෙමිනි.

“චාන්දනී..” ඔහු කටට ආවක් කිවේ ය.

“මගේ නම නාමලී ..”

තමන්ට නැගණියක් නැති බව ඉක්බිති ඔහු සිහි කළේ ය. සිටියද තමන් උපන් පරිසරය අනුව ඇය ට රංජනී, සුසිලා වැනි නමක් විනා චාන්දනී වැනි නමක් හිමි නො වෙතයි ඔහුට සිතුණි.

ඒ නම් ද ඒ පරිසරය තුල, රංජනියා, සුසිලෝ ආදී ලෙස තැලී පොඩිවී බෙලෙක්ක වී යනු ඇත.

ඇය ඊළඟ රෝගියා වෙත ට යනයුරුත්,අවසාන රෝගියා දක්වාම පිලිවෙලින් ගොස් වාට්ටුවෙන් නික්ම යන අයුරුත් ඔහු බලා සිටියේ ය.
—————————–

එදා රෑ ඔහුට වෙනදාටත් වඩා නිදි නැති රාත්‍රියක් විය.

කඩේ රේඩියෝවේ නිතර වාදනය වන මගේ නාමලී ගීතය ඔහු සිහිපත් කළේ ය.
නාමලී එක්ක සුරියවැව යන්නට ඕනෑ යයි ඔහුට සිතුණි.

නාමලී සහ ඔහු මනාල යුවලක් ලෙසට සුරියවැව යන අයුරු ඔහු සිතින් මවාගත්තේ ය.

ගමේ ගැහැනුන් ගේ රබන් සද්දය අසමින් දෙපස එරමිණියා ගාලින් යුතු දුවිලි වැකි ගුරු පාර දිගේ සෙමින් යන ගෙම්බා කාරයත්, ඒ පසුපස සහ දෙපස එල්ලී, කාර් රියත් සමඟම දිව යන ගමේ කොල්ලන් රෑනත් ඔහුට පෙනුණි.

ඔහු තමා සමීපයේ වාඩිගෙන සිටින, මනාලි වෙස් ගත් නාමලිගේ අතක් ගෙන තම කලවය මත තබාගත්තේ ය.
නාමලී ඔහු දෙස කෝල බැල්මක් හෙලුවා ය.

කාරය ගුරු පාර දිගේ දුහුවිල්ල කාගෙන ගොස් අන්දර වැට අසල නැවතුණි. සමර ගා ටකරම් හෙවිලිකළ නිවාස ඉදිරියේ ආයිත්තම් වූ නෑසියන් මෙන් ම ළමා සාරියකින් සැරසුණු බාලිකාවන් සිවු දෙනෙකු ද විය.
වසර කිහිපයකට පෙර පරලොව ගිය අම්මා සුදු මල් දැමූ වතුර වීදුරුවක් ද අතින් ගෙන ඉදිරියෙන් ම සිටිණු ඔහු දුටුවේ ය.

රතිඥ්ඥා පුපුරන්නට විය.

කාරයේ රියදුරා වහාම රියෙන් බැස ඔහු සිටි පැත්තේ දොර විවර කළේ ය.

වෙඩි බෙහෙත් සුවඳ දසත පැතිරුණි.

ඔහුගේ කලවය මත වූ නාමලිගේ අත කෙමෙන් දැඩිවනු ඔහුට දැනුණි.

වෙඩි බෙහෙත් සුවඳ මස් පිළිස්සෙන පුළුටු ගඳකට හැරුණේ ය. මුහුණ පිළිස්සෙනු ඔහුට දැනුණි.

ඔහුගේ කලවය මත වූ නාමලීගේ අත ක්ෂණයකින් ඉවත්විය.

නාමලී කාරයේ දොර හැරගෙන ගුරැ පාර දිගේ ආපසු දුවන්නට වුවා ය. නාමලී නැවත්වීමට උත්සාහ කළ ඔහුට, කාරයේ බිම වැටී තිබූ මල් කළඹ පෑගුණි.

නෑසියන්ගේ කුහුලෙන් පිරුණු මුහුණුත්, වික්ෂිප්ත රියදුරාත් ඔහුගේ දෙනෙතට හසුවිය.
ක්ෂණයකින් රියදුරාගේ මුහුණ වෙනස්වී, දෙමළ කඩේ මුදලාලිගේ මුහුණ එතනින් මතුවිය.

ඔහු තිගැස්සී ඇහැරුණේ ය.

වාට්ටුවෙන් පිටත අරුණාලෝකය පැතිරෙමින් තිබුණි.
—————————–

වෛද්‍යවරයාගේ ඇඟිලිවලින් ඔසවන ලද නිකටින් යුතුව ඔහු පරීක්ෂණ කාමරයේ වහලය දෙස බලා උන්නේ ය.

ගිනි දවාලෙත් නිරිවස්ත්‍ර විදුලි බුබුලක් සුදු එළිය විහිදුවමින් දැල්වෙමින් තිබුණි. කොහොමත් හොඳින් එළිය වී තිබූ ඒ කාමරයට විදුලි බුබුලේ ආලෝකය නිනව් නැතිව තිබුණි.

“මේ බෙහෙත් දිගටම බොන්න… ටික කාලයක් යනකම් අව්වට නොයා ඉන්න එක තමයි හොඳ… ”

වෛද්‍යවරයා ඔහුගේ නිකට අතහැර තුන්ඩුවක යමක් කුරුටුගෑවේ ය.

“දැන් කෙළින්ම ගෙදර ද යන්නේ.. ?”

ගෙදර… ඔහුට ගෙදර සිහි විය. කාස රෝගයෙන් හූරණ ලද පපුවෙන් යුතු තාත්තාත්, කසාද නො බැඳී අක්කාත්, ටකරම් හිල් වූ වහලත්, මැරෙන්නට පන අදින ගොනාත් මතකයට ආවේ ය.

ඔහු සුස්මක් හෙලුවේය.

” ඔව් මහත්තය… දෙකේ බස් එකේ යනවා සූරියවැව… ”

“හ්ම්… මාසෙකින් එහෙ ඉස්පිරිතාලෙට පෙන්නන්න… ”

“මහත්තය… ” ඇසීමට තිබූ වැදගත් ම ප්‍රශ්නය ඊළඟට ඔහු ඇසුවේ ය.

“මේ කැළල දිගටම තියෙයි ද මහත්තය ?…”

වෛද්‍යවරයා හිස ඔසවා ඔහු දෙස බැලුවේය. හකුපාඩා මතුවූ මුහුණත්, අපිළිවෙලට වැවුණු කණාටු රැවුලත් වෛද්‍යවරයාගේ දෙනෙතට හසුවිය.

“කැළල …. හ්ම්… කැළල නේද ?” ඔහු රෝගියාගේ මුහුණේ වම්පස හරවා යළිත්, වියලී ගිය තුවාල කබොල්ල බැලුවේ ය. වම් ඇසත්, නාසයත් අසල සිට නිකට ආසන්නයට ම පැතිරී ගිය රැළි ගැසුණු සම් කැටිය දෙස බලා නළල රැළි කරගත්තේය.
“කැළල නේද ?… අපි බලමු..”

ඉනික්බිති “දැන් යන්න පුළුවන්…” කියන්නට මෙන් හිස සැලුවේය.

නාමලී ඈත කොනක වූ මේසයක් අසල වාඩිවී යමක් ලියමින් සිටිනු රෝගියාගේ දෑසට හසුවිය. තමා යන බව කියූ විට ඇයට දුක හිතෙනු ඇතැයි දුකක් මෙන් ම සතුටක් ද ඔහුගේ සිතේ ඇඳී ගියේ ය.

—————————–

රෝහලට ගෙන ආ ඇඳුම් කැඩුම් අතුරින් හොඳ යයි කිවිය හැකි සරමක් හා කහ ගැහුණු කහ පැහැති කමිසයක් ඇඳගත් රෝගියා, පහේ වාට්ටුව දිගේ ඇවිද ආවේ ය.

ඉතිරි රෙදි පෙරෙදි වූ ඉටි කවරය තිබුණේ කිහිල්ලේ ය.

වතුර ගා පිරිමැද පීරා පිළිවෙලක් කළ කෙස්ස දිලිසෙමින් තිබුණි.

නේවාසිකව සිටි එකොළොස් දවසට යන්තම් දැන හැඳිනිකම් ඇතිකරගත් දෙපස ඇඳන් දෙකේ සිටි රෝගීන් දෙදෙනාගෙන් තවමත් නේවාසිකව සිටි රෝගියාට ඔහු සමු දුන්නේ ය.

“ආයේ කෙළින් ම ගෙදර..? ”

ඔහු එසේ බව කියන්නට හිස වැනුවේය.

“යන්නම්… ”

“මදැයි ඔයින් ගියා.. ” වකුගඩු අමාරුකාරයා තමන් ගේ සැත්කම් කැළල අතගාමින් ඔහු දෙස බලා සිටියේ ය.

—————————–

පහේ වාට්ටුව කෙළවර, කෙටි බිත්තියකින් වෙන්කළ කාමරයේ මේසයක් අසල වාඩිවී, නාමලී යමක් ලියමින් හුන්නා ය. ඇය අසල සිටි අනෙක් තුරුණු හෙදිය බෙහෙත් ලේබල කියවමින් සිටියා ය.

ඔහු මොහොතක් ඔවුන් දෙස බලා සිටියේ ය. නිකට පපුවට බර කරන් සිටි ඇගේ මුහුණ වඩාත් රවුම් සහ මටසිළුටුවට ඔහුට පෙනුණි.
ඇගේ දෙතොල් තරව පියවුණු ගමන් විය.

ඔහු හදවතින් වැළඳගන්නට මෙන් ඇය දෙස බලා සිටියේ ය.

තව ටික දිනක් හෝ රෝහලේ ඉන්නට තිබුණා නම් යයි ඔහුට සිතුණි.

අනෙක් තුරුණු හෙදිය ඇය කරමින් සිටි ලේබල් කියවීම නවතා තමන් දෙස බලා සිටින බව ඔහුට වැටහුණේ ටික වෙලාවකට පසුවය.

බෙහෙත් ලේබල කියවීම නතර වූ හෙයින් නාමලී ද හිස ඔසවා බැලුවාය. කතා කිරීමට වචන සොයමින් ඔහු වියලු උගුර තෙමෙන්නට කෙළ තලියක් ගිල්ලේ ය.

“මිසී…”

“ඔව්…. ” ඇය ප්‍රශ්නාර්ථ බැල්මෙන් බලා සිටියා ය.

” මිසී…” තමන් යන බව කියන්නට වචන ගලපමින් ඔහු තව මොහොතක් තාවර වුණේ ය. ඇයට දුක නොහිතෙන සේ යන බව කියන්නට ඔහුට ඕනෑ විය.

“මගේ ටිකට් කැපුවා… මං යන්නයි කියල… ” ඔහු හැකි උපරිම ප්‍රසන්නතාවයට මුහුණ පත්වෙන සේ සිනාසුනේ ය. සිනාවත් සමඟ ඇදුණු කට කොන කෙලවර කැළල ද සිනාවත් සමඟ පසෙකට ඇද වෙනු ඔහුට දැනුණි.

“ආ…”ඇය සිනාසුනා ය .

“හොඳයි .. හොඳයි… එහෙනම් යන්නකෝ.. ආයේ පුච්චන් එහෙම මෙහෙ එනවා නෙමෙයි.. ”

ඔහු ගල් ගැසී බලා සිටියේ ය.ඔන්චිල්ලාවක ඉහළ ගොස් යළි පහළ එනවිට දැනෙන හිස් බව ඔහුගේ කුසට දැනුණි.

“හා හරි එහෙනම්… යන්න.. ”

ඇය යළිත් කීවා ය.

ජලය පිරි කලයක් බිම අතහැරි බිඳී විසිර යන්නාක් මෙන් ඔහු බිඳී විසිරී ගියේය.

අර අමුතු හිස්කම බඩේ සිට පපුවට පැතිරෙද්දී ඔහු ආපසු හැරුණේ ය.

—————————–

කොරිඩෝරයෙන් පිටත ගිනි අව්ව විසින් දවමින් තිබුණි.

කණාටු රෝස ගස් අතරින් පෙනෙන වාට්ටුව දෙස යළිත් ඔහු හැරී බැලුවේය.

නාමලීව එතනට පෙනුණේ නැත.

හිස තවන ගිනි අව්වෙන් මුවා වන්නට, ඇඳුම් කැඩුම් වූ ඉටි කවරය සහිත අතෙන් හිස මුවා කරගනිමින් ඔහු පිට්ටනිය හරහා ඇවිද ගියේ ය.

“එයාට තව ලෙඩෙක් හම්බවෙයි…. ” ඔහු නාමලී ගැන සිතුවේ ය. “නර්ස්ල ඉන්නේ ලෙඩ්ඩු බලන්න තමයි..”

“කැළල… ” ඔහු ඊළඟට සිතුවේ ය. “ගෙදර ගිහින් ගොඩ වෙදකම් කරල මකා ගන්නවා…”

විනාඩි විස්සක්

time_machine_by_sparco2-d5d5jwc

එය ගිම්හානයේ අතිශය උෂ්ණාධික දවසකි. උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක 34 ද ඉක්මවා තිබූ හෙයින් මට අවශ්‍ය වූයේ හැකි ඉක්මනින් නාන බේසමේ බැස වයින් වීදුරුවක් විදිමින් සිහිල් වීමට ය.

මම නො ඉවසිල්ලෙන් උදුනේ කාල මාපකය දෙස බැලීමි. ගතවී තිබුණේ මිනිත්තු කිහිපයක් පමණි. ඉඟුරු සහ ලෙමන් විස්කෝතු උදුනෙන් බෑම සඳහා තවත් විනාඩි විස්සකට ආසන්න කාලයක් ඉතිරි වී තිබුණි.

ඒ පිළිබඳව කොහොමත් ම විස්වාසයක් තිබුණේ නැත. ඬේන් උදුණේ මාපකය සෙල්ලම් ඇන්ජිමක කොටසක් යැයි සෙල්ලමට ගෙන අබිලි කර පැය විසි හතරක්වත් ගතවී තිබුණේ නැත. සැමියා විසින් එය යථා තත්වයට පත් කළත් එය මගේ ප‍්‍රකෝපයෙන් පුතු මුවා කිරීම උදෙසා කළ යන්තම් ඇටවීමක් පමණක් ම බවට මා තුළ වූයේ ප‍්‍රබල සැකයකි.

වේලාව ගෙවෙන තෙක් මම මේසය පිසදමන්නට වූයෙමි. මේසය මත වැටී තිබූ කෝන්ෆ්ලේක්ස් කැබලි සහ සීනි කැට පිළිවෙළකට ඉවත් විය. මයිකල් , ඬේන් සහ මම සිනාසී සිටින ඡුායාරූපයක ගෑවුණු සෝස් පැල්ලම්. සමාන්තර විශ්ව, පිටසක්වලයන් ආදී පිළිගත නොහැකි දේ පිරුණු මයිකල් මහත් අභිරුචියෙන් කියවන ඉපැරණි විද්‍යා ප‍්‍රබන්ධ සඟරාවක්. ඉන්පසු විසිතුරු කෝප්ප සහ සෙරමික් පිසදැමෙන වෙලාව. මේ මළ ඉලව් තෑගි වශයෙන් වරින්වර මට ගෙනවිත් දුන්නේ සැමියා විසිනි. කරදරේ.. දැන් ඒවායේ දූවිලි රැස්වෙත්දී පිහින්නට ඕනෑත් මමමයි.!

මම යළිත් උදුනේ කාල මාපකය දෙස බැලීමි. විනාඩි විස්සයි.මෙතරම් වැඩ ප‍්‍රමාණයකයට පසුවත්. මේ උලව් කාල මාපකය කැඞී ඇත. එය යථා තත්වයට පත් කලැයි තාත්තා සහ පුතා මට කර ඇත්තේ මහ බොරුවකි.
ඕන කෙහෙල්මලක් වෙච්චාවේ.. මම නාන බේසම වෙත යායුතුය. උදුන කොහොමටත් නියමිත වේලාවෙන් පසුව ස්වයංකී‍්‍රයව අක‍්‍රීය වේ. බිස්කට් අනවශ්‍ය තරමේ දුඹුරුවක් ගන්නේ ඊට පසුවය. තාත්තා සහ පුතාට කරවුණු බිස්කට්. හොඳ වැඬේ.. අම්මාට බොරු කිව්වාට..

මුළුතැන්ගෙයින් පිටව යමින් මම රාක්කය මත වූ වයින් බෝතලය සහ කස්කුරුප්පුව අතට ගත්තෙමි.

එක්වරම දොරේ සීනුව නාද විය. ශාප කරන අපහාසාත්මක අකුරු හතරක් මුමුණාගනිමින් මා දොර විවර කළේ පැමිණියේ කවුරුන් වුවත් නිවස තුළට පැමිනෙන්නෙක් නොවේවායි පතමිනි.

පුදුමයකි. විවර වූ දොර පිටුපස කිසිවෙකු වූයේ නැත. දොර සීනුව නාද වූ බව මට සහතික කළ හැකිව තිබුණි. මට විහිළුවක් කිරීමේ අරමුණින් දොර සීනුව නාද කර සැඟවීමට ඬේන්වත් නිවසේ සිටියේ නැත.
දොර සීනුව නාද කළ තැනැත්තා කවුරුන් වූවත් ඔහුට හෝ ඇයට තබා බළළෙකුටවත් සැඟවිය හැකි තැනක් අසලක තිබුණේත් නැත.

මම වේගයෙන් දොර වසා දැමීමි.

ඉනික්බිති සිහින් හඩක් නැගුණේ මුළුතැන්ගෙය දෙසිනි. අතෙහි වූ බෝතලය සහ වීදුරුව සාලයේ මේසය මත තබා මම මුළුතැන්ගෙයට එබුණෙමි.

දෙයියන්ට ඔප්පුවෙච්චාවේ ගෑණියෙක්.! අමුම අමු නිර්වස්තරෙන්!!. මට කෑ ගැහුණේ නිරායාසයෙනි.

‘‘ඔහේ.. කවුද ඔහේ..? මොන උලව්වක් ද මගේ කුස්සියෙ කරන්නේ?’’

මට පිටුපා උදුන අසල සිටි බැවින් මෙතෙක් මට මුහුණ නොපෙනූ ගැහැනිය මා දෙසට හැරුණි.

දෙයියන්ට ඔප්පු වෙච්චාවේ.!.මේ මමමයි. අඩක් හිස් වයින් වීදුරුවකුත් අතැතිව. ඒ මදිවාට හෙලූවැල්ලෙන්.!!

මගේ හදවත කටට ආවාක් බඳු හැඟීමක් මට ඇතිවූ අතර, කටට ආ හදවත ඉන් ඉවතටද පනිතයි බියෙන් මෙන් මගේ අතක් මගේ මුව වසාගත්තේය.

ගැහැණිය..නෑ.. මම .. නෑ නෑ.. මම වගේ මොකක්දෝ දෙය සිනාසුණාය..

‘‘විනාඩි විස්ස ඉවරයි… ඕ ගෝඞ් ඩාලිං.!. ඔච්චර පුදුමෙන් මා දිහා බලන්න එපා..’’

යම් අපරාධකාරී කුමන්ත‍්‍රණ ප‍්‍රයෝගයක් ඇතැයි මට එක්වරම සිතුණි. මේ මොකක් හො දෙය මේ සිදුවූ දෙය පිළිබඳව මා වාගේම පුදුමයෙන් නම් මේ සැකය අඩු වෙන්නටවත් තිබුණා. එහෙත් මේ ගැහැණියට වගේ වගක් නැතිවීම ම මදෑ.. පසුගිය දිනවල අසන්නට වූ කොල්ලකල්ලි පිලිබඳ අප්‍රසන්න කතාන්දර මගේ මතකයට ආවේය. දවාලට තනියෙන්ම ඉන්න ගැහැණුන්ගේ බෙලි කරකවන බියකරු කල්ලි.

මම ඉදිරියට පැන සයිඞ්බෝඩය මත වූ පිහිය අතට ගතිමි.
ගැහැණිය කලබල වූවාය.
‘‘ ඕ.. පැත්තකට දාන්න පිහිය..මට පුළුවන් පැහැදිළි කරන්න.. ප්ලීස්..’’
එහෙත් මම පිහිය උරුක් කළෙමි.
‘‘ අත් උස්සනවා.!. දැන් හෙමින් වාඩිවෙනවා..’’
ගැහැණිය මේසයේ අනෙක් කෙළවරේ වූ පුටුවක අගිස්සෙන් වාඩිවූවාය.
‘‘දැන් කියනවා කවුද ඔහේ?’’
‘‘ මම ඔයා.. මේරියන්’’
‘‘මොකක්?? මම මෙතන ඉන්නවා ඔහේ ඉස්සරහපිට හොඳ සිහියෙන්.. මම බීලත් නෑ.. බොන්න හිතූ පමණින් වෙරි වෙන්නෙත් නෑ..ඇත්තත කියනවා.. කවුද තමුසේ? හහ්.. වඩා හොඳදේ පොලිසියට කියන එක වෙන්ඩ ඕන’’
‘‘ මම ඔයා මේරියන්.. විනාඩි විස්සක් ඔයාට වඩා කළින්..’’
‘‘මොකක්??’’

ගැහැණිය හිසේ අත තබාගත්තාය. ඒ පැහැදිළි කිරීමට අපහසු කරුණක් අරභයා මා දක්වන ඉරියව්වම දක්වමිනි.

‘‘අද උදේ වෙනද වෙලාවටම ඔයා නැගිට්ටා.. ඉන්පස්සේ පුරුදු විදිහට මිස්ටර් රස්කින්ව එළියට දැම්මා.. එයා අළුත්ම බුමුතුරුණු සූරලා තිබුණු නිසා ඔයා හිටියේ තරහින්.. ඉන් පස්සේ ඬේන්..එයා පහළට ආවට පස්සෙ..’’

‘‘ නවත්තනවා.. ’’ මම කෝපයෙන් පැවසීමි. ‘‘ඔහේ දවස පුරාම මගෙ ගැන ඔත්තු බැලූවා. ඊට පස්සේ මම වගේ වෙස්වලාගෙන ආවා.. ඔහේට පුළුවන් වෙච්චි දේ්වල් වාර්තා කරන්න.. ඒත් ඔහේට බෑ මම ඊළඟට කරන්න හිටපු දේ කියන්න.. මොකද තමුසේ මම නොවන නිසා…’’ මම ගැහැණිය දෙස ජයග‍්‍රාහීව බැලීමි.
ඇය සිනාසුනා ය.
‘‘ ඕ.. ඔයා ලෑස්තිවෙලා හිටියේ විනාඩි විස්සකින් නාන බේසමට බහින්න..හරියටම මේ මම කළා වගේ.. ’’
‘‘මොකක්?’’
‘‘ ඉස්සෙල්ලා ඔයා මාව විස්වාස කරන්නම වෙනවා මේරියන්..’’ ඇය කීවාය. ‘‘ ඒක ලේසියෙන් සිදු නොවන බවත් මම දන්නවා.. මොකද මම ඔයා නිසා..ඇත්තම කතාව මම ඔබට කියන්නම්..ඒ වගේම මම මෙච්චර වෙලා කිව්ව හැම දෙයක්මත් ඇත්ත..’’

‘‘ ඒක එහෙම වෙන්ඩම ඕනෑ..’’ මම කීවෙමි. ‘‘ මොකද මට බොරු කීම පේන්න බෑ.. ඔහේ මම නම් ඔහේටත් ඒක එහෙම්ම වෙන්න ඕනෑ..’’
ගැහැණිය සිනාසුනාය.

‘ සත්තකින්ම..මේ අහන්න මේරියන්.. හැමදේම පැහැදිළි කරන්න ලේසි නෑ …ඒත් බැරිවෙන එකක් නෑ.. අපේ ලෝක දෙක එකිනෙකක ඡායා පිටපත් වගේ සමානයි..මේ උදුන පවා..’’

(මම පිහිය මේසය මත තැබුවෙමි. ඒත් හදිසියකට ගතහැකි දුරකින්..)

ඇය උදුන දෙසට අත දිගුකළා ය.

‘‘ මේක කාල යන්ත‍්‍රයක් මේරියන්.. ඒකත් මේ වගේම මේ ගෙදර ගනිත්දි ම තිබුණු දෙයක්..

අත්වැරදීමකින් හරි මොකක් හරි දේකින් කි‍්‍රයාත්මක වෙනකම් ඒක සාමාන්‍ය උදුනක් විතරයි… අපි, ඒ කියන්නේ මම මයිකල් සහ ඬේන්..ඔබ මේ සිටින පවුල වගේම පවුලක්..’’
‘‘ ඒ කියන්නේ සමාන්තර….’’ මම ඇසීමට පටන්ගත්තා පමණි.
‘‘ මම දන්නෙ නෑ මේරියන්.. මම ලේඛිකාවක් වුණත් කිසිදාක ඔවැනි දේ විස්වාස කළේ නෑ..ඒ වගේම විද්‍යාත්මක සංකල්ප මට කවදාවත් සමීප වෙලත් නැහැ..ඔබ ඒක දන්නව මේරියන්.. මොකද ඔබ මම නිසා..’’

මම හිස වැනීමි. ඔව් මට විද්‍යාව අප‍්‍රසන්නය. දෙවියන් වහන්සේව ප‍්‍රශ්න කිරීමට ලක්කරන පාපකාරී විෂයක් වීමම මදැයි.

‘‘ කොහොම නමුත්..අපි ඔබට වඩා විනාඩි විස්සක් ඉදිරියෙන් සිටි පිරිසක්. ඊයේ.. හරියටම මම ඔබේ මුළුතැන්ගෙයි මතුවූ වෙලාවට වඩා පැය විසි හතරකට කළින්, ඬේන් මුළුතැන්ගෙයි සෙල්ලම් කරමින් හිටියා. මම හිටියේ ඇපල් පුඩිමක් තම්බමින්..’’

මම මතක් කළෙමි.ඇපල් පුඩින්. ඊයේ හවස්වරුව විනාසකළ ඇපල් පුඩිම.

‘‘ ඬේන්ට වුවමණා වුණේ මම එයා එක්ක සෙල්ලම් කරන්නයි. මම පොරොන්දු වුණා..මම වැඩ අහවර කරනකම් එයා මුළුතැන්ගෙයි සෙල්ලම් දුම්රියක් එලවමින් සිටියා.
එයා උදුනේ ටයිමරය විනාඩි විස්සක් පසුපසට කැරකෙව්වේ ඒ වෙලාවේ…’’

‘‘ ඊට පස්සේ මයිකල් ගෙදර ආවා .. ඬේන්ව බැනුම්වලින් බේරගන්න එයා ටයිමරය යාන්තම් ඇටෙව්වා..’’ මම සුසුමක් හෙළීමි. ‘‘දත් දොස්තරලා මොනවද දන්නෙ මේ වගේ දේවල් ගැන ..’’
ඇයත් සුසුමක් හෙළුවාය.

‘‘හැමදේම කිසිම වෙනසක් නොවෙන්න තිබුණා, මගේ ලෝකේ ඒ සිදුවීමට හරියටම පැය විසි හතරක් සම්පූර්ණවෙද්දි ඔයා ආයෙමත් උදුන ක‍්‍රියාත්මක කරලා ටයිමරය විනාඩි විස්සකට ළකුණු නොකරන්න..’’
‘‘ ඒ කියන්නේ මේ හැමදේම මගේ වැරැුද්ද?’’ මම ඇසුවෙමි. (කුමණාකාර ව්‍යාකූල මොහොතක වුවත් අසාධාරණ චෝදනාවන්ට ලක්වීමට මම අකමැති වීමි.)

‘‘ මේරියන්…’’ ඇය යළිත් සුසුමක් හෙළුවාය. ‘‘ මේක කාගෙවත් වැරැුද්දක් නෙමෙයි.. අපේ ලෝක දෙක අතරෙ තියෙන්නේ විනාඩි විස්සක වෙනසක්. තව විනාඩි කිහිපයකින් ඔයාගේ ලෝකෙත් ඊයේ සිදුවීමට පැය විසි හතරක් සම්පූර්ණ වෙනවා. මගේ ඬේන් ටයිමරය ආපස්සට කැරකෙව්ව වෙලාවෙම ඔයාගෙ ඬේන් ටයිමරය කැරකෙව්වා..එ්ක එහෙම්පිටින්ම අහම්බයක්…’’

‘‘ මොහොතක් ඉන්න..’’ හදිසියේ ම මට යමක් මතක් විය. ‘‘ මගෙ ඬේන් ටයිමරය විනාඩි විස්සක් පිටිපස්සට කළේ නෑ..’’
‘‘ මොකක්?? එහෙම වෙන්නෙ කොහොමද? ’’ අනෙක් ලෝකයෙන් ආ මම නොවේ මම විමතිය පළ කළා ය.
‘‘ ඔව්.. ’’ මම ජයග‍්‍රාහී ලීලාවෙන් පැවසුවෙමි. ‘‘ නෑ නේන්නම්.. එයා කළේ ටයිමරය හිර කරපු එක.. ඉස්සරහටවත් පස්සටවත් කරකවන්න බැරි විදිහට. ඔයාගේ ඬේන් විනාඩි විස්සක් පිටිපස්සට ටයිමරය කැරකෙව්වා.. මගෙ කොල්ලා ඒ වෙලාවෙම මේ ලෝකෙ ඉඳන් ටයිමරය හිරකළා..’’
‘‘ ඕ ගෝඞ් !’’ඇය හිසේ අතගසා ගත්තාය.
‘‘තේරෙන්නෙ නැත්ද? ඒක එහෙම නොවෙන්න අපේ ලෝක දෙකේ වෙලාව සමපාත වෙන්නෙ නෑ..’’
‘‘ දැන් ඊට පස්සෙ..?’’
‘‘මොනම ක‍්‍රමේකින් හරි ඔයාව ගෙදර යවන්න ඕන..’’මම කීවෙමි. ‘‘ඊට පස්සෙ මම මේ මඟුල් උදුන ගිනිතියල දානවා..’’ මම කීමි.

‘‘ ඒත් ඊට කලින්, ඔයා කොහොමද මේක තනියම තේරුම් ගත්තේ? ඔයා කියන්නේ ඔයා මට වඩා බුද්ධිමත් කියලද? ’’
ඇය ඇසුවාය.
‘‘ මේ.. ’’ මම මේසය මත වූ පැරණි සඟරාව පෙන්වූයෙමි.

එහිවූයේ සමාන්තර විශ්ව දෙකක් ගැන කතාවකි. විද්‍යා ප‍්‍රබන්ධ පිළිකෙව් කළ මට එහි වූ කතාව සැකෙවින් කියෙව්වේ මයිකල් විසිනි.

මේ අතදැකීම ඊට බොහෝ සමාන බව මට වැටහෙමින් තිබුණි.
‘‘ එකම කතාව.. ’’ මම කීවෙමි.

‘‘ මේක අපේ ගෙදරත් තිබුණා..’’ ඇය කීවාය. ‘‘මට මේ කතාව කියෙව්වෙ මයිකල් ’’ ඉනික්බිති ඇය ඇස් විශාල කරගෙන මා දෙස බලා සිටියාය.

‘‘ ඕ ගෝඞ්…!මේ කතාව ඉවර නෑ..’’
‘‘මොකක්… ?’’ මම ඇසීමි.
‘‘ඔයා මුළු කතාවම ඇහුවෙ නෑ..! නේද?, ’’ ඇය ඇසුවාය.
‘‘නෑ.. මම ඒක අහන්න කැමති වුණේ නෑ.. සමහරවිට එයා කියන්න ඇති.. එ්ත් මගෙ ඔළුවට ගියේ නෑ..’’ මම කීමි.
‘‘මේක ලූප් ස්ටෝරි එකක්..’’
‘‘ ඒ කියන්නෙ..??..
‘‘දෙවියනේ.!!.මේ වෙත්දිත් තව කොහෙහරි ලෝකෙක ඬේන් කෙනක් ටයිමරයක් කරකවලා තියෙනවා.. ඔයාට තේරෙනවද ?’’ ඇය ජනේල පඩිය මත වූ ඔරලෝසුව දෙස බැලූවාය.
’’ තව තත්පර කිහිපයකින් මම ඇවිල්ලත් විනාඩි විස්සක් ඉවරවෙනවා. ’’
ඇය කීවාය.

මම තෝන්තු ස්වභාවයෙන් අසා සිටියෙමි. විනාඩි විස්සකට එහායින්දී ලෝකය සෑහෙන්නට යහපත්ව තිබූ බව මට මොනවට ඒත්තු ගියේ ය.

නැවතත් දොර සීනුව නද දුන්නේ ඒ මොහොතේය.

දිනමිණ හි පළවූ විනාඩි විස්සක් කෙටිකතාව