Category Archives: දිග – කෙටි කතා

මරණයක්

newsfirst-61441183644jpg

ඉර ගිනියමට දැල්වී තිබුණි. අවට පරිසරය ගින්නෙන් දැවෙමින් තිබුණි.

ඇය වටපිටත්, පහළත් බැලුවාය. ගිනිගන්නා නගරය ඇයට වඩා බොහෝ පහළින් පාසල් පිට්ටනියට එහා, තවත් පාසල් ගොඩනැගිල්ලකට එහායින් දිස්වෙමින් තිබුණි.
වාහන පෝලිම්ය. කහ ඉර ය. වාහන නලා හඬ ය. පාර දෙපස විසිරි පාසල් නිල ඇඳුම් හැඳි මනුෂ්‍ය ප්‍රාණීන් ය.  කහ ඉර  අසල පොලිස් නිලදරුවෙකු රාජකාරියේ දී සිටියේ ය.  හේ අතක් එසවූයේ ය. කඩිගුලක කඩිනමින් පිරිසක් පාර මාරු වූහ.

ඇය ඉහළ බැලුවා ය. පැහැදිලි නිල් අහසේ කුරුළු ගොයෙකු වට රවුම් පියාඹනු ඇය දුටුවාය. ඇගේ වමත පැත්තට වන්නට අහසේ ඇස් නිලංකාර කරවන ඉර ය. ඈ එදෙස නොබලන්නට පරිස්සම් වූවා ය.

ඇය නගරයට පිටුපා, පාසලට මුහුණපා සිටගත්තාය. ඉනික්බිති ඇස් පියාගත්තා ය.

කුරුලුගොයා සිය වට රවුමක් සම්පූර්ණ කර ගොඩනැගිල්ල මුදුනට ඉහළින් අහසට ළඟා විය.

හරියටම ඒ මොහොතේ සත්මහල් පාසල් ගොඩනැගිල්ල මුදුනේ සිට කිලෝ අසූවක මිනිස් සිරුරක් පාසල් පිට්ටනියට අද වැටිණි.

——————————————————
තද නිශ්ශබ්දතාවය ය. උඩ බැලූ විට ඇස් නිලංකාර කරවන ඉර ය. බිම, පාසල් නිල ඇඳුමකින් වැසුණු, හැඩයක් නොමැති පණ සුන් සිරුරකි. වටා විසිරි ගිය මස් කැබලිති ය.
එක්වරම වික්ෂිප්තතාව හඟවන “සූස්” හඬවල් නැගුණි. ඇද තිබූ බෙර සමක් මෙන් වූ නිශ්ශබ්දතාවය එයින් කම්පනය වීය. ඉනික්බිති නිශ්ශබ්දතාවය ඉරාගෙන විලාප හඬවල් මතුවීය.
ගොඩනැගිල්ලේ තැන් තැන්වලින් මතුවූ සුදුමැලි වූ මුහුණු ය. පිට්ටනිය වෙත දිව විත්, භීෂණයට තරමක් දුරින් ධෛර්යය සිඳුණු නරඹන්නන් ය. දුරකථන සංවාද ය. නගරයේ තදබදය හාරාගෙන ආ ගිලන් රිය ය. එලියට ඇදුණු ගිලන් මැස්සය .  පුහුණු අත්වලින් පණ සුන් ස්රුර එසැවිණි. රෙදි  කඩෙකින් වැසුණි. ගිලන් රිය පිටත්විණි.
 තවමත් පිට්ටනිය මත වියලෙමින් ඇති ලේය. මස් කැටිති ය.
පොලිසියය. කහ කළු ඉරි වැටි පොලිතීන් පටි ය.
කලබලයෙන්ද එබෙන අංක ය. නාද වන දුරකථන ය. දුරකථන සංවාදය.  ගිනිගන්නා නගරයට පාසල් ගොඩනැගිල්ල මුදුනෙන් බිමට පැන්න සිසුවිය පෙට්‍රල් හලා ඇත.
 —————————————

“මගේ රත්තරං දූට ප්‍රශ්නයක් තිබ්බේ නෑ…වෙන්ද වගේම උදේ නැගිටලා ඉස්කෝලේ ආව.. අනේ රුපියල් දාහක් ඕනෙ අම්මේ නාට්‍යට කිව්වා, මගෙ අතේ තිබ්බේ නෑ… මං හෙට දෙන්නම් කිව්වා ..අනේ මං දන්නේ නෑ එතැනින් එහාට ….  මම ඊට පස්සේ දන්නේ වැඩ පොළට ඉස්කෝලෙන් කතා කරල කිව්වමයි… අනේ… ”

 —————————————
“දවාලේ.. ඔව්.. මිස්ල එයාට බැන්න.. එයා ළමයෙකුගේ රුපියල් දාහක් හොරකම් කළානෙ…. “
“මේ එයාට කොල්ලෙකුත් ඉඳල තියෙනවලු .. “
“අම්මෝ මම තමයි ඉස්සෙල්ලම පිට්ටනියට ගියේ .. බලන්න බෑ… මූණේ පැත්තක් පොඩිවෙලා.. ඇසුත් අරගෙන හිටියේ.. “
“අයියෝ මේ ළමය කරගත්තු අපරාධයක්.. “
“මේ එයා ඉස්කෝලෙට ෆෝන් එකක් ගෙනල්ල අහුවෙලා ද ?”
“මේ ඇත්තටම එයා සල්ලි හොරකම් කරලද ?”
” දන්නේ නෑ අනේ.. දන්නේ නෑ.. “
“මේ ඔහොම මැරිච්ච අය හොල්මන් කරනවලු නේද ?”
“ගොනෝ !! ඒ හත්දවසේ දානේ හරියට දුන්නේ නැත්නම් !!!”
—————————————————————–
පාසල් ගොඩනැගිල්ල මුදුනෙහි අහසට විවෘත කොටසේ පරණ පාසල් පුටුවකි. සුළඟට ගසාගෙන නොයනු පිණිස එහි පාදයකට යට කළ ලිපියකි. අකුරු දෙපේළියකි. කඳුළු බිංදුවකි.
“මම සල්ලි හොරකම් කළේ නෑ අම්මේ..
මට සමාවෙන්න ..”
—————————————————————–
“හරි .. මිස් කියන්න බලන්න ඇත්තටම මොකක්ද අද දවල් වුණේ කියල.. “
“මම හිටියේ ඉස්කෝලෙන් පස්සේ තියෙන ශිෂ්‍යත්ව පන්තියට උගන්වන ගමන්.. එක පාරට ජනේලේ ගාවින් මොකක්ද වැටෙනවා වාගේ දැක්ක. මම නිකමට ජනේලෙන් එබිලා බැලුවේ..
අම්මෝ මගේ ඇඟ සීතල වෙලා ගියා. මට ටිකක් වෙලා ගියා වුණේ මොකක්ද වුණේ කියල හිතාගන්නම..
මම හෙමි හෙමින් පඩිපෙළ බැහැල එතනට ඇවිදගෙන ගියා.. එතකොට මේ මාලා මිස්,  ගීතා මිස් එහෙම එතනට ඇවිල්ල හිටියේ. තව ඉස්කෝලේ ළමයි කීප දෙනෙකුත් හිටිය.. ළමයින්ගේ නම් මූණු මතක නෑ..
මොකක්ද? ඔය කියන සල්ලි ගත්තු සිද්ධිය නම් මම දන්නේ නෑ සර්.. ඒක අහන්න ඕන පන්තිභාර මිස්, ජයන්ති මිස්ගෙන්.. “
” කෝ ජයන්ති මිස් .. හරි ජයන්ති මිස් කියන්න බලන්න මොකද වුණේ කියල ..”
 ඊයේ හවස  ඉස්කෝලේ ඇරෙන්න පොඩි වෙලාවකට කළින් 12 පන්තියේ ළමයි ටිකක් මාව හම්බුවෙන්න ගුරු විවේක කාමරේට ආව. පන්තියේ ළමයෙකුගේ රුපියල් දාහක් නැතිවෙලා කියාගෙන.
ඉතිං මම පන්තියට ගියා. ඒ වෙද්දීමයි ඉස්කෝලේ ඇරෙන්න බෙල් එක වැදුණේ.
ඒත් මම පන්තියට කිව්වා ගාථා කිව්වට පස්සේ එක්කෙනෙක්වත් යන්න එපා බෑග් බලනකම් කියල.
ඉතිං මම පන්තියේ ළමයි පෝලිමට හිටවල බෑග් බලන්න ගත්ත.
මේ ළමය හිටියේ පෝලිමේ අන්තිමට වෙන්න.. බැලූ බැල්මටම ටිකක් කලබලෙන් වාගේ හිටියේ..
කොහොමහරි ඒ ළමයාගේ බෑග් එකේ තිබිල රුපියල් දාහක් හම්බවුණා.. ඉතිං මම අනෙක් ළමයින්ට ගෙදර යන්න ඉඩ දුන්න..
මේ ළමය කිව්වෙම මේ සල්ලි එයාගේ කියලයි.. පස්සේ මම රුපියල් දාහ ආපහු එයාටම දීල ගෙදර යැව්වා..”
“එතකොට මොකක්ද මේ ළමයි ෆෝන් එකක කතාවක් කියන්නේ මිස් ?”
“මටත් එහෙම කතාවක් අහන්න ලැබුණ අද, මේ ළමය මේ අපරාදේ කරගන්න කළින්.. හැබැයි එයාගේ ගාව ෆෝන් එකක් නම් තිබ්බේ නෑ මම බෑග් බලන වෙලාවෙ..”
 —————————————
පුවත් කෙටි පණිවුඩ සේවා ය. රේඩියෝ ය. අසුභ පුවත මුලින් ම කීවේ අප ය.
තව තවත් පුවත් දැනගැනීමට දිගටම අප හා එකතු වී සිටිය යුතු ය.
සවස හයට, රෑ හතට සහ රෑ අටට හරි තොරතුරක් දැනගැනීමට ඔබ අපේ ප්‍රවෘත්ති විකාශය නැරඹිය යුතුය.
ප්‍රවෘත්තිය – මුලින් ම කියන්නට ඕනෑ ය.
 —————————————
” දරුවා ඊයේ ගෙදර ඇවිත් මුකුත් කිව්වේ නැද්ද අම්මේ.. ඉස්කෝලේ වෙච්ච දෙයක් ගැන මොනවත් හෙම ?”
“අනේ මහත්තයෝ නෑ… ඊයේ ගෙදර ආපු ගමන් ඔලුව රිදෙනවයි කියල නිදා ගත්ත… අනේ මගේ දූ…
හිතේ අමාරුවෙන් හිටියේ මහත වැඩියි කියල.. ඒත් තාත්ත කිව්වා දැන් ඔය නාට්‍ය පුරුදු වෙද්දී මහත අඩුවෙලා යාවි කියල…
අනේ.. හිතේ දුකක් තිබ්බනම් අම්මත් එක්ක කියන්න තිබ්බනේ පුතේ…
.
.
.

මොකක්? හොරකමක්??? මගේ දූ…??? අනේ මගේ කෙල්ල එහෙම නෑ… අපොයි සහගහන කතා මේ .. ”

.
.
.
.
.
.
ක්ලාන්ත වීමක්.
 —————————————
“දූට අද හවස පන්ති… එයාව ගන්න ආවේ මම.. මොකෝ මේ ඉස්කෝලේ කලබලයක්.. “
“ළමයෙක් උඩ තට්ටුවෙන් පැනල..!”
“හෑ !! මැරිලද?”
“මැරිලදත් අහනවා.. හත්වෙනි තට්ටුවෙන්..”
‘”මොකක් නිසාද පැනල තියෙන්නේ..?”
“මොකක් හරි කොලු සීන් එකක් වෙන්න ඇති..  දන්නෑ හරියට..”
 —————————————
පොලිස් කැමරා ය. පාසල ඇතුලත ය. ගේට්ටුව අසල සිට පොදිකන කැමරා ය. ඇතුලට ඒමට අවසර නොමැතිවය.
පාසල් තාප්පයෙන් පිටත හයාගත් නෙතින් සහ සවනින් යුතු නගරයය. ආරංචි තටු ලැබී තාප්පයට ඉහළින් පියාඹති. ජංගම දුරකථන කැමරා පටිගත කරගනිති.
ෆේස්බුක් ය . යාවත්කාලින ය .  මියගිය ශිෂ්‍යාවගේ පින්තූර ය. හැලි ලේ වියලෙන්නට පෙර ගත් පින්තූරය.
වෙබ් අඩවි ය.
ශිෂ්‍යාව සියදිවි නසාගත් හේතුව තවම සොයාගෙන නැත. ප්‍රේම සම්බන්ධයක් යයි සැක ඇත.
ආරංචි පියාඹති. මග දිග වෙනදා මෙන් ම දිගට දිගේ වාහන පෝලිම්ය. වෙනදා මෙන් මැසිවිලි නැත.
පැයකට දෙහෙකට පෙර දැරියක් සියදිවි නසාගත් පාසල අසලදී වාහන ජනෙල වීදුරු පහත් වෙති. කුතුහල විසින්  සොයන දේ ආවරණය කරගත්  පාසල් බිත්තියේ සහ ගේට්ටුවේ අයාගත් ඇස් ඇලෙති.
 —————————————
“මේ ළමය එහෙමට කතාබහ තිබ්බ ළමයෙක් නෙමෙයි.. යාලුවොත් නෑ එච්චර .. මහත ගැන කිය කිය පන්තියේ ළමයි විහිලු කරනවා කියල මට මෑතකදී ආරංචි වුණා… ඉගෙනගන්න නම් දක්ෂයි.. චිත්‍ර අඳිනවා කොච්චරවත්.. ඔය අනෙක් ළමයින්ගේ පාසල් ව්‍යාපෘතිවලට එහෙමත් චිත්‍ර ඇඳලා දීල තිබ්බ පහුගිය දවස් ටිකේ.. ඔය නාට්‍ය වැඩවලට සම්බන්ධ වෙන්න ගත්තයින් පස්සේ තමයි ටිකක් පන්තියේ පිළිගැනීමක් ආවේ.. ඒත් ලොකුවටම එළි පහලියට ආපු ළමයෙක් නෙමෙයි.. “
“හොඳයි .. අද දවසේ මොකද වුණේ ? “
“අදත් ළමයි හිටියේ ඊයේ සිද්ධියේ කලබලෙන්.. මේ ළමය උදේම ඉස්කෝලෙට ඇවිත් හිටිය.. මම පන්තියට එන වෙලාවේ මෙයා සාමාන්‍ය විදිහට හිටිය..
දවල් කෑම වෙලාවට කළින් පන්තියේ ළමයි කණ්ඩායමක් මාව හම්බවෙන්න ආව.. එයාල කිව්වා ඊයේ දවසේ මේ ළමයාගේ හැසිරීම සැක සහිතයි කියල. මෙයා අර සල්ලි නැතිවෙච්ච ළමයගේ බෑග් ඒක ළඟ ඉන්නව කීප දෙනෙක්ම දැකල තිබ්බ..ඒ වගේම බෑග් බලන වෙලාවට කළින් මෙයා ළඟ ෆෝන් එකක් තියෙනවා දැක්ක කියලත් ඒ අය කිව්වා.. හැබැයි මම ඒ කතාව ගණන් ගත්තේ නෑ .. මොකද මම බලන වෙලාවේ මෙයාගේ බෑග් එකේ ෆෝන් එකක් තිබ්බේ නැති නිසා.
මට ඕන වුණේ මේ සිද්ධිය ඉවරයක් කරන්න.. අර ළමයත් එක්ක පස්සේ කතාකරන්න හිතාගෙන මම මේ ආපු ළමයි කණ්ඩායමට කිව්වා එයා හොරකම් කළා කියල හරියටම කියන්න බෑ කියල…
ළමයි කණ්ඩායම පන්තියට ගියා. ඊට ටික වෙලාවකට පස්සේ මම පන්තියට යද්දි පන්තියේ ලොකු ගෝසාවක්. ළමයි ඔක්කොම හිටගෙන. මේ ළමය විතරක් මේසෙට ඔලුව තියාගෙන හිටිය.
ළමයි කිය කිය හිටියේ මේ ළමය සල්ලි හොරකම් කළා කියල. අන්තිමේදී  බැරිම තැන මම ඇහුව මේ ළමය සල්ලි හොරකම් කළා කියල හිතන අය අත උස්සන්න කියල.
පන්තියේ ඔක්කොමල අත ඉස්සුවා.
මේ ළමය ඒ හැමෝම දිහා බලන් හිටිය.
විවේක වෙලාවෙන් පස්සේ ළමය හිටියේ පුස්තකාලේ. මම මුකුත් කියන්නවත් අහන්නවත් ගියේ නෑ ළමය හිටපු තත්ත්වෙත් එක්ක..”
“දැන් ඊයේ.. මේ ළමයාගේ බෑග් එකේ තිබල සල්ලි හොයාගත්තු වෙලාවේ පන්තියේ අනික් ළමයි එතන හිටියද ?”
“ඔව් .. මුළු පන්තියම හිටිය.. “
.
.
.
.
.
.
නිශ්ශබ්දතාවයක්
 —————————————
“මට මේ පාසලේ විදුහල්පතිනිය විදිහට මේ ගැන මොනවත් ම කියන්න බෑ.. පොලිසිය මේ ගැන පරීක්ෂණ පවත්වනවා. මගේ සේවා ජිවිතේ මම මුහුණ දුන්නු අවාසනාවන්තම සිද්ධිය මේක…
මොකක්ද? ගුරුවරුන්ට දොස් කියන්නේ මොකටද? මම කිව්වනේ තාම පොලිසිය මුකුත් හොයාගෙන නෑ කියල..
මොකක්ද ? කවුද ඔයා? මොන මීඩියා එකෙන් ද ? යන්න යන්න.. මේ වෙලාවේ අපිට තියෙන ලොකුම දේ මිඩියාවලට උත්තර බඳින එකද? …”
—————————————
ගුරුවරියත් එක්ක පන්තියේ තිහකි. එක මළ සිරුරකි.
 කතා කරන්නට බැරි මළ සිරුරක් ගැන කියන්නට කතා තිහකි.
 —————————————
“දැන් මේ නම් කියන පිළිවෙලට  ඔය එක එක්කෙනා ඇවිත් තමන් දන්න දේ කියන්න ඕන.. අරය මෙයා බේරන්න බොරු කියන්න බෑ.. දන්නවනේ .. වෙලා තියෙන්නේ බරපතල දෙයක්. ඔයාලගේම අතරින් කෙනෙකුගේ ජීවිතේ නැතිවෙලා. එයා වෙනුවෙන් අපි ඇත්ත හොයාගන්න ඕන..”
 —————————————
” ඊයේ හවස සුභාෂිණි ගේ රුපියල් දාහක් නැතිවුණා. අපි ඒක ජයන්ති මිස්ට කිව්වම මිස් ඇවිල්ල බෑග් බැලුව. මෙයාගේ බෑග් එකේ තිබිල දාහ හම්බවුණා. අපි ඉස්කෝලේ ඇරිලා ගෙදර ගියා…
ඊයේ සල්ලි නැතිවෙන්න කළින් මෙයා සුභාෂිණි ගේ බෑග් එක ගාව හිටිය. . ඒ වගේම එයාගේ ළඟ ෆෝන් එකක් තියෙනවත් කීප දෙනෙක්ම දැකල තිබුණ..අපි ඒක මිස් ට කිව්වා..
මොකද එයා මොන දේ කලත් මිස්ට විශ්වාසයි එයාව.. “
 —————————————
“එයාට කොල්ලෙක් හිටිය කියල හිතන්න බෑ.. එයා එහෙමට පෙණුම කෙනෙක් නෙමෙයි..අපිත් එක්ක? අපෝ අපි ඔව්ව කතා කරන්න තරම් එයා එක්ක කිට්ටු නෑ..හොඳම යාළුවො… අපෝ එයා ඉන්නේ තනියම..පොත්වලම එල්ලිලා ඉන්නේ…”
 —————————————
“සල්ලි නැතිවුණේ මගේ.. තාත්ත මට ඒ සල්ලි දුන්නේ ඊයේ.. “
“මොකටද තාත්ත සල්ලි දුන්නේ ? “
“මගේ සුමානේ වියදමට ..”
“හ්ම්… “

“මම හැමදාම සල්ලි දාන්නේ බෑග් එකේ ඇතුලේ සාක්කුවක. ඊයෙත් එහෙමයි.. කෑම වෙලාවේ ඒ සල්ලි තිබ්බ කියල මට මතකයි..  ඉස්කෝලේ ඇරෙන්න කිට්ටුව ගෙදර යන්න බස් ඒකට සල්ලි ගන්න බෑග් එක ඇරියම දැක්කේ.. දාහේ කොලේ විතරක් නැතිවෙලා.. ඊට පස්සේ අපි ගිහින් ජයන්ති මිස්ට කිව්වා..

මම නම් ඒත් කිව්වා මිස්ට  කියන්න ඕන නෑමයි කියල … අපිට ඔය දාහ මහ දෙයක් නෙමෙයි.. ඒත් පන්තියේ අනික් ළමයි කිව්ව කියන්න ඕන කියල..

අපි අතරේම හොරු ඉන්නවා කියන එක ප්‍රශ්නයක් නෙ .. නේද සර් ? ”

“දැන් ඒ ළමය ඔය ළමයාගේ බෑග් එක ගාව හිටිය කියන වෙලාවේ ඔය ළමය කොහෙද හිටියේ… ?…”
“මම හිටියේ එහා පන්තියේ.. ඒ ගිහින් එන වෙලාවේ මගේ පොත් බෑග් එක බිම වැටිලා තිබිල එයා අහුලලා තිබ්බ කියල පන්තියේ ළමයි කිව්වා..  “
 —————————————

“සර් එයා මේගොල්ලෝ කියන විදිහේ ළමයෙක් නෙමෙයි..එයා චිත්‍ර ඇන්ද , පොත් කියෙව්වා.. නිශ්ශබ්ද ළමයෙක්… එයාට යාළුවො කවුරුත් හිටියේ නැත්තේ නෑ.. පන්තියේ ඔක්කොම එයාට යාළුවො.. එයා හැමෝටම උදව් කළා..

ඊයේ සිද්ධිය ගැන මම දන්නේ නෑ.. මම ඊයෙයි අදයි  ඉස්කෝලේ ආවේ නෑ අම්මට අසනීප නිසා.. වෙච්ච ආරංචි වෙච්ච් ගමන් මම තාත්ත එක්ක ඉස්කෝලේට ආවේ..

මැරිලා කියල දන්නවා.. එයාට ගොඩක් තුවාල ද සර්.. ?
 —————————————
කළු පැහැ පාසල් බෑගයක්ය. එහි පොත් ය. කුඩයක් ය.
කවරයක දැමූ රුපියල් පන්සියයේ කොළ දෙකක් ය.
ව්වෘත නොකළ කෑම පාර්සලයක් ය.
පසෙකින් කඳුළු සලන අම්මා ය.
“අනේ පුතේ… ඔයා අද බඩගින්නෙම හිටියද පුතේ? ..”
.
.
.
.
.
.
.
පිළුණු ගඳ ය.
—————————————
 “මේ ළමයි.. මොකක්ද දැන් මේ නැතිවෙච්ච ළමය ඉස්කෝලෙට ෆෝන් එකක් ගෙනාවයි කියල කියන කතාව… ? කවුද ඒ කතාව ඉස්සෙල්ලම කිව්වේ ??”
—————————————
 “හෙලෝ ! හෙලෝ !! කතෘතුමා … අර ඉස්කෝල ළමයෙක් උඩින් පැන්න තැන ඉන්නේ…
නෑ නෑ.. බොඩි එක ගෙනිහින් අපි එද්දී…
ෆෝන් එකකින් ගත්තු ෆොටෝ එකක් නම් තියෙනවා…
………………………………………………………………………
හා.. හා.. සිසුවිය සත්මහලින් බිමට පනී කියල දානන්ද එහෙනම් ?
…………………………………….හා හා ඕකේ !
 —————————————
හෙඩ්ලයින් වෙනස් වෙනවා ළමයි..මේක ලියල ගන්න…

වීඩියෝ තව ටිකකින් ලැබෙයි ලෑස්තිවෙලා ඉන්න..

………………..

ඔව් ඔව්.. මුල් පිටුව… සම්පූර්ණ පිටුව දාමු

—————————————
ගුරුවරියත් එක්ක පන්තියේ තිහකි. එක මළ සිරුරකි.
කට උත්තර තිහකි. තව එකකි.
“සර්.. මට කියන්න දෙයක් තියෙනවා…”
“ඔය ළමය ඉස්සෙල්ලත් ආව නේද? “

“සර්… අනික් ළමයින්ට කියන්න එපා මම මේක කියපු විත්තියක්… ”

“ළමයෝ… ඔයා මෙතන දෙන්නේ කටඋත්තරයක් .. ඒක ඇත්තක් නම් ඔයාට ප්‍රශ්නයක් වෙන්නේ නෑ..”

“සර්.. ෆෝන් එක සුභාෂිණි ගේ.. එයා ඒක ගෙදරට හොරෙන් තියාගෙන ඉන්නේ…”

“එතකොට ඒ නැතිවෙච්ච ළමයත් ඔය ෆෝන් එක පාවිච්චි කළාද? “
“මම දන්න තරමට නෑ සර්… සල්ලි නැතිවෙලා කියල කියපු සුභාෂිණි කැමති වුණෙත් නෑ මිස් ඇවිල්ල බෑග් අවුස්සනවට…
ඔය ෆෝන් එකේ  කතාව කට වැරදිලා කාට හරි කියවෙච්ච එකක්… “
“ඒත් මේ මැරුණු ළමය ෆෝන් එක අතේ තියන් ඉන්නව දැකපු අය ඉන්නවා නේද ?”
“එහෙම කියන්නෙත් ඒ අයම නේද සර්? “
—————————————

කොණ්ඩා කරලක අගිස්ස පැටලෙන ඇඟිල්ලකි. මේසයට ගසාගත් හිසකි. වේගවත් උණුසුම් සුසුම් ය. කඳුළු සහ සොටු ය.

හිස අතගා සනසන අතකි.

“නාඩා ඉන්න සුභාෂිණි.. ඔයා වැරද්දක් කරලා නෑ නේ… “
—————————————
හමුදා නිල ඇඳුමකි.  බිමට නැමුණු හිසකි. අතක ලේන්සුවකි. කඳුලින් පෙඟුණු ලේන්සුවකි.
” දුව ඊයේ උදෙත් වෙනද විදිහටම ඉස්කෝලේ ගියා සර්.. යන්න කළින් රුපියල් දාහක් ඉල්ලුව නෝනගෙන් … නාට්‍ය පුහුණුවකටය කියල.. නෝන ගාව තිබ්බේ නෑ සර්..  ඒ ගමන මම දුන්න …
සර්? ………. පන්සීයේ කොළ දෙකකින් දුන්නේ සර්…
මම නිවාඩු ඉවරවෙලා ඊයෙයි ගියෙ සර් … මම දුවව අන්තිමට දැක්කේ ඊයේ උදේ ගෙදරින් යද්දී
අනේ මගේ දුව බිමට පැන්නේ ඇයි සර් ? ”
.
.
.
.
.
(නිහඬ ඉකිබිඳුමක් සහ සැලෙන උරහිසක් )
————————————-
කහ පැහැති ලියුම් කවරයකි. එතුල රුපියල් පන්සියයේ නෝට්ටු දෙකකි.
“නැතිවුණේ දාහේ නෝට්ටුවක් කියල නේද කිව්වේ?”
.
.
.
.
.
.
නිශ්ශබ්දතාවයක්
—————————————
පිට්ටනිය මැද ලේ මත නිල මැස්සන් පොදි කමින් සිටියහ.
ලේ  කැටි උඩින් වැලි විසිරිණි. ඉර බැස යමින් තිබුණි.
බලා සිටීමෙන් හෙම්බත් වූවෝ විසිර ගොසිනි.
ඉතිරිය රෑට ය. බත් කන ගමන් නරඹන ප්‍රවෘත්තිවලය.
 —————————————
“දැන් ඇත්තම කියන්න ඕන… අපි ඔයාට හිංසාවක් කරන්නේ නෑ.. අපිට දැනගන්න ඕන ඇත්ත. ෆෝන් එක ඔයාගේ කියල අපි හොයාගත්ත.. ඇත්තටම රුපියල් දාහක් නැතිවුණා ද ? එහෙම නැත්නම් ඒක වැඩිදුර නොහිත ඔයා කියපු බොරුවක්ද ? “
“සුභාෂිණි… ?”
.
.
.
.
.
ඉකිබිඳුමක්
 —————————————

“ෆෝන් එක මගේ තමයි සර්…ගෙදරට හොරෙන් තියා හිටපු නිසා  මම හැමදාම වගේ ඒක ඉස්කෝලේ ගෙනාව.. (ඉකිබිඳුමක් ) ඊයේ… කලබල අස්සේ කාටහරි කට වැරදිලා ෆෝන් එක ගැන කියවුණා.. (ඉකිබිඳුමක් )……….

මගේ සල්ලි නැතිවුණේ නෑ… මං.. මං… මට ගෙදරින් දීපු සල්ලි…. (ඉකිබිඳුමක් )…….මං සල්ලි නැතිවුණා කියල කිව්වට මෙහෙම දෙයක් හිතුවේ නෑ සර්… ඔක්කොමල එකතුවෙලා එයාව හොරකමට අල්ලද්දී මම සද්ද නැතුව හිටියේ ඒකයි ….

.
.
.
.
.
අනේ සර් මං ඒ සල්ලි තරිඳු අයියට දුන්න කියල දන්නවනම් ගෙදරින් මාව හම ගහවි සර්….!”
(2010 නොවැම්බර් )
.
Advertisements

පිළිස්සුම් රෝගියා

18051779_10202882651222892_37277007_n

 

වේලාව සවස හතරයි තිහට ආසන්න වී තිබුණි. දහවලෙහි වූ අධික උණුසුම ඒවනවිටත් පහව ගොස් තිබුණේ නැත.

උණුසුමත් තුනේ බෙහෙත් වේලේ බෙහෙත් මතත් නිසා බොහෝ රෝගීන් නින්දට ගොස් සිටි හෙයින් පහේ වාට්ටුවේ වූයේ දැඩි නිහඬබවකි.

ගිලන් ඇඳ මත වාඩි වී, නවාගත් දණ මත තබාගත් අතින් යුතුව පිළිස්සුම් රෝගියා බලා සිටියේ ය. සැන්දෑ හිරු රැසින් එලිය වූ කොළ පැහැ අඩ බිත්ති සහ ඇඟිලි සලකුණු කිලිටි ලකුණෙන් යුතු සුදු කුලුනුත් කොරිඩෝරයට එහායින් වූ කණ්ඩිය කැපූ තැනත්, එහි වවා තිබුණු රෝස පඳුරුත් , ඊට පහළින් වූ පිට්ටනියත් පසුකර ඈත දුරින් පෙනෙන වියලි කඳු දක්වා ඔහුගේ ඒ බැල්ම විහිදී තිබුණි.

ඔහුට ගෙදර සිහි විය. “අදට දහ දවසයි…” ඔහු සිතුවේය. “ගෙදර තාම දන්නේ නෑ..”

ඔහු පිළිස්සුනු හැටි සිහි කළේ ය. ආප්ප තාච්චිය රත් කළ භූමිතෙල් ලිපේ ගින්දර මුහුණට විද්ද ආකාරයත්, ඇස් නිලංකාර වූ හැටි සහ දැවිල්ලත්, පුළුටු ගඳත් ඔහුට සිහි විය. “චෝව්! චෝව්! චෝව්! …” යනුවෙන් දෙමළ කඩේ මුදලාලි කෑගැසූ අයුරුත්, ආප්ප බානා තෙක් බංකුවේ වාඩි වී බලා සිටි පිරිසගේ බිය පත් මුහුණුත් ඔහුගේ සිහියට ආවේ ය.

වේදනාව නිසා ඇස් කිටි කිටියේ පියව යන විට, මුහුණට එබුණු රවුල් කාරයාගේ මුහුණේ ඉන්නෙකු විය.

කන් අගුල් වට්ටන “සෝ” හඬකින් අවට කලබලය යටපත් වනු ඔහුට ඇසිනි. තමා ක්ලාන්ත වීමට ගියේ මස් කරවුණු පුළුටු ගඳ නිසා මිස වේදනාව නිසා නොවන බව ඔහුට සිතුණි.
මස් පිළිස්සෙන පුළුටු ගඳ, ඒ මොහොතේ දැනුණු අයුරින් ම ඔහුට සිහි විය. ඔහුට බඩවැල් නටන්නාක් බඳු හැඟීමක් ඇති විය.

ඔහු එය අමතක කරන්නට උත්සාහ කළේ ය. එය සිහිවන හැම විටෙකම වාගේ මෙන්, මෙවෙලේත් ඔහුගේ අතැඟිලි තුඩු, තවමත් යන්තමට අමු තුවාල කබොල මත දැවටිණි. තමා ගේ මුහුණ දැන් කුමන අයුරින් පෙනෙනවා ඇත්දැයි ඔහු සිතුවේ ය.
පිලිස්සුණු සමේ රළුව අතට දැනෙත්දී ඔහු ගේ අතැඟිලි පිළිකුලෙන් පහතට වැටුණේ ය.
මුහුණ විරූපිව ඇති ඔහුට සිතුණි.

ඔහුගේ දෑස ට කණාටු රෝස ගස්වල පිපී තිබූ මල් හසු විය.

දැන් කිසිදු කෙල්ලක තමා හට කැමති නො වෙතියි ඔහු ට සිතිණි.

ඔහුට ඇගේ එළලු පැහැ මුහුණ සිහි විය. වාට්ටුවේ කෙළවර බිත්තියේ ඔරලෝසුව දෙස ඔහුට බැලුණේ ඉබේටම ය.

වෙලාව පහ ට පහ ලෙස දැක්වුණි.

“තව වෙලා තියෙනවා. ” ඔහු තමාටම කියා ගත්තේ ය. ඊළඟ බෙහෙත් වේල දෙන්නේ හයට ය.

තව ස්වල්ප වෙලාවකින්, නේවාසික රෝගීන් බැලීමට පිරිස පැමිණෙනු ඇත.

“ගෙදර තාම දන්නේ නෑ..” ඔහුට මතක් විය.

ඇය ඔහුගේ මුහුණට එබෙන ආකාරයත්, ඇගේ නැහැ පුඩු වලින් පිටවන හුස්ම, තම උඩු තොලේ වදින අයුරුත් ඔහු සිහි කළේ ය. ඇගේ මෘදු ඇඟිලි තුඩු, ඔහුගේ තුවාල කබොල සීරුවට අල්ලා බෙහෙත් ගල්වන ආකාරයේ ඇත්තේ ද, වෙන රෝගීන්ට නො දක්වන දයාර්ද බවකැයි ඔහුට සිතී තිබුණි.බෙහෙත් ගලවන ගමන් ඇය රිදෙනවා දැයි අසා නිහඬ වන්නේ “අනේ.. රිදෙනවාද?.. මම හෙමින් බෙහෙත් ගානනම්..” යයි අනෙක් රෝගීන් ඉන්න තැන කීමට බැරි නිසා යයි ඔහු සිතුවේ ය.

පැමිණි දෙවැනි දවසේ, ගෙදරට දන්වන්න ඕනෑ නේදැයි අසන ගමන්, “ඔයා බැඳලා ද?” යයි ඇය ඇසූ අයුරු ඔහු සිහි කළේ ය.

තව කාලයක් තමන්ට රෝහලේ රැඳී සිටීමට වනු ඇතැයි ඔහුට සිතුණි.

ඇගේ නම ඇසීමට ඔහු තුල වූ තදබල ආශාව මඩ ගැනුණේ ලජ්ජාවෙනි. මොකක්දෝ හීන මාන පසුබෑමකිනි.

වාට්ටුවේ ලෑලි පටි බාග දොර හැරුණි. අනෙකුත් නේවාසික රෝගීන් බැලීමට පිරිස පැමිණෙමින් සිටියහ.

“අදට දහ දවසයි…” ඔහු සිතුවේය. “ගෙදර තාම දන්නේ නෑ..”

ඇය නො සිටින්නට මේ දහ දවස ගෙවීම එතරම් ලේසි නො වන්නට තිබුණි.
—————————–

අන්තිමේදී ඊළඟ බෙහෙත් වේලත් රැගෙන ඇය පැමිණෙන විට, ඔහු සිටියේ සිටි ඉරියව්වෙන් ම කිරා වැටෙමිනි. හිරු තව දුරටත් බැස ගොස් තිබුණු අතර, වාට්ටුවේ කෙටි බිත්තිවල දිගා වී සිටි කළු හෙවණැලි, වාට්ටුවෙන් පිටත බිම පත බෑවෙමින් සිටියහ.
මලානික සුදු එළිය පතුරවමින්, වාට්ටුවේ ලයිට් පොලු දැල්වී තිබුණි.

වාට්ටුවේ නේවාසිකයන්ට පිලිවෙලින් බෙහෙත් වේල් දෙමින්, ඇය ඔහු ගේ අසලට පැමිණ බාහුවට අත තැබුවා ය. ඔහු තිගැස්සී ඇහැරුණේ ය.

“බය වුණාද?” ඇය ඇසුවේ සිනාසෙමිනි.

ඔහු ද සිනාසුණේ ය. අවුල් වූ කෙස්ස, ඇඟිලි තුඩු පනා පහරකින් පිළිවෙල කරගැනීමට අත හිස කරා ගියේ ද ඉබේට ම ය.

ඇගේ රවුම් මුහුණත්, වටකුරු ගෙලත්, නෙරූ ලැමත් අඩ අඳුරේ පෙනුණේ පින්සලයකින් ඇන්දාක් මෙනි.

“බලමු තුවාලේ..” ඇය කීවේ ඔහුගේ මුහුණ නිකටින් අල්ලා විදුලි ආලෝකය දෙසට හරවමිනි.ඇගේ ඇඟිලි තුඩුවල ස්පර්ශය විඳිමින් ඔහු ඇස් පියා ගත්තේ ය.

“දැන් හොඳයි නේ… ” ඇය කීවේ තුවාල කබොල මත ආලේපයක් තවරමිනි. පුරුද්දට මෙන් වේදනාත්මක ඉරියව්වක් මවමින් ඔහුගේ මුහුණේ මස් පිඬු ඇකිලිණි.

“දැන් හොඳයි… ඔය බොරු කරන්නේ..රිදෙන්න විදියක් නෑ ” ඇය කීවේ ඇස් නටවමිනි. ඔහු ඇගේ මුහුණ දෙස බැලුවේ ය. ඇය පිටිපසින්, ඉහලින් වූ විදුලි එළිය දුන් අසීරුවෙන්, ඔහුගේ දෑස් පුංචි වී ය.

“මිසී….” ඔහු ඇය ඇමතුවේ ය. “මට කවද විතර ගෙදර යන්න පුළුවන් ද මිසී?”

“අපි දොස්තර මහත්තය ආවම අහමු..” ඇය කීවේ, ඉහ ඉද්දර කනප්පුව මත වූ වීදුරුවට වතුර පුරවමිනි. “ඇයි.. ගමේ ගෑනු ළමය බලන් ඉන්නවද?”

“අපෝ නෑ..” ඔහු වහා ම කීවේ ය. තමාට අහන්නට ඕනෑ වූයේ ඇගේ නම වුවත් කියවුනේ අනෙකක් බව කීමට ඔහුට ඕනෑ වීය.

බෙහෙත් පෙති දෙක ඇගේ අත්ලෙන් ඔහුගේ අත්ලටත්, ඉනික්බිති ඔහුගේ මුවටත් වශයෙන් මාරු විය.

“දොස්තර මහත්තය ආවම අහමු… කොහොමටත් තව දවසකට දෙහෙකට වඩා ඉන්න වෙන්නේ නෑ..” ඇය කීවේ ඊළඟ රෝගියා කරා යාමට සැරසෙමිනි.

“අනේ ඩිංගක් ඉන්ඩකෝ..” යනුවෙන් කීමට ඔහු තුල වූ උවමනාව ද සමඟින් බෙහෙත් පෙති උගුරෙන් පහලට බැස්සේ ය.

“මිසී… ”
ඇය ආපසු හැරී බැලුවා ය.

“මිසීගේ නම මොකක්ද?”

“මොකටද?… ” ඇය පෙරළා ඔහුගෙන් ඇසුවා ය.

“මිසී වගේමයි මගේ නංගිත්…” ඔහු කිවේ ය.

“නංගිගේ නම මොකක්ද?” ඇය ඇසුවේ සිනාසෙමිනි.

“චාන්දනී..” ඔහු කටට ආවක් කිවේ ය.

“මගේ නම නාමලී ..”

තමන්ට නැගණියක් නැති බව ඉක්බිති ඔහු සිහි කළේ ය. සිටියද තමන් උපන් පරිසරය අනුව ඇය ට රංජනී, සුසිලා වැනි නමක් විනා චාන්දනී වැනි නමක් හිමි නො වෙතයි ඔහුට සිතුණි.

ඒ නම් ද ඒ පරිසරය තුල, රංජනියා, සුසිලෝ ආදී ලෙස තැලී පොඩිවී බෙලෙක්ක වී යනු ඇත.

ඇය ඊළඟ රෝගියා වෙත ට යනයුරුත්,අවසාන රෝගියා දක්වාම පිලිවෙලින් ගොස් වාට්ටුවෙන් නික්ම යන අයුරුත් ඔහු බලා සිටියේ ය.
—————————–

එදා රෑ ඔහුට වෙනදාටත් වඩා නිදි නැති රාත්‍රියක් විය.

කඩේ රේඩියෝවේ නිතර වාදනය වන මගේ නාමලී ගීතය ඔහු සිහිපත් කළේ ය.
නාමලී එක්ක සුරියවැව යන්නට ඕනෑ යයි ඔහුට සිතුණි.

නාමලී සහ ඔහු මනාල යුවලක් ලෙසට සුරියවැව යන අයුරු ඔහු සිතින් මවාගත්තේ ය.

ගමේ ගැහැනුන් ගේ රබන් සද්දය අසමින් දෙපස එරමිණියා ගාලින් යුතු දුවිලි වැකි ගුරු පාර දිගේ සෙමින් යන ගෙම්බා කාරයත්, ඒ පසුපස සහ දෙපස එල්ලී, කාර් රියත් සමඟම දිව යන ගමේ කොල්ලන් රෑනත් ඔහුට පෙනුණි.

ඔහු තමා සමීපයේ වාඩිගෙන සිටින, මනාලි වෙස් ගත් නාමලිගේ අතක් ගෙන තම කලවය මත තබාගත්තේ ය.
නාමලී ඔහු දෙස කෝල බැල්මක් හෙලුවා ය.

කාරය ගුරු පාර දිගේ දුහුවිල්ල කාගෙන ගොස් අන්දර වැට අසල නැවතුණි. සමර ගා ටකරම් හෙවිලිකළ නිවාස ඉදිරියේ ආයිත්තම් වූ නෑසියන් මෙන් ම ළමා සාරියකින් සැරසුණු බාලිකාවන් සිවු දෙනෙකු ද විය.
වසර කිහිපයකට පෙර පරලොව ගිය අම්මා සුදු මල් දැමූ වතුර වීදුරුවක් ද අතින් ගෙන ඉදිරියෙන් ම සිටිණු ඔහු දුටුවේ ය.

රතිඥ්ඥා පුපුරන්නට විය.

කාරයේ රියදුරා වහාම රියෙන් බැස ඔහු සිටි පැත්තේ දොර විවර කළේ ය.

වෙඩි බෙහෙත් සුවඳ දසත පැතිරුණි.

ඔහුගේ කලවය මත වූ නාමලිගේ අත කෙමෙන් දැඩිවනු ඔහුට දැනුණි.

වෙඩි බෙහෙත් සුවඳ මස් පිළිස්සෙන පුළුටු ගඳකට හැරුණේ ය. මුහුණ පිළිස්සෙනු ඔහුට දැනුණි.

ඔහුගේ කලවය මත වූ නාමලීගේ අත ක්ෂණයකින් ඉවත්විය.

නාමලී කාරයේ දොර හැරගෙන ගුරැ පාර දිගේ ආපසු දුවන්නට වුවා ය. නාමලී නැවත්වීමට උත්සාහ කළ ඔහුට, කාරයේ බිම වැටී තිබූ මල් කළඹ පෑගුණි.

නෑසියන්ගේ කුහුලෙන් පිරුණු මුහුණුත්, වික්ෂිප්ත රියදුරාත් ඔහුගේ දෙනෙතට හසුවිය.
ක්ෂණයකින් රියදුරාගේ මුහුණ වෙනස්වී, දෙමළ කඩේ මුදලාලිගේ මුහුණ එතනින් මතුවිය.

ඔහු තිගැස්සී ඇහැරුණේ ය.

වාට්ටුවෙන් පිටත අරුණාලෝකය පැතිරෙමින් තිබුණි.
—————————–

වෛද්‍යවරයාගේ ඇඟිලිවලින් ඔසවන ලද නිකටින් යුතුව ඔහු පරීක්ෂණ කාමරයේ වහලය දෙස බලා උන්නේ ය.

ගිනි දවාලෙත් නිරිවස්ත්‍ර විදුලි බුබුලක් සුදු එළිය විහිදුවමින් දැල්වෙමින් තිබුණි. කොහොමත් හොඳින් එළිය වී තිබූ ඒ කාමරයට විදුලි බුබුලේ ආලෝකය නිනව් නැතිව තිබුණි.

“මේ බෙහෙත් දිගටම බොන්න… ටික කාලයක් යනකම් අව්වට නොයා ඉන්න එක තමයි හොඳ… ”

වෛද්‍යවරයා ඔහුගේ නිකට අතහැර තුන්ඩුවක යමක් කුරුටුගෑවේ ය.

“දැන් කෙළින්ම ගෙදර ද යන්නේ.. ?”

ගෙදර… ඔහුට ගෙදර සිහි විය. කාස රෝගයෙන් හූරණ ලද පපුවෙන් යුතු තාත්තාත්, කසාද නො බැඳී අක්කාත්, ටකරම් හිල් වූ වහලත්, මැරෙන්නට පන අදින ගොනාත් මතකයට ආවේ ය.

ඔහු සුස්මක් හෙලුවේය.

” ඔව් මහත්තය… දෙකේ බස් එකේ යනවා සූරියවැව… ”

“හ්ම්… මාසෙකින් එහෙ ඉස්පිරිතාලෙට පෙන්නන්න… ”

“මහත්තය… ” ඇසීමට තිබූ වැදගත් ම ප්‍රශ්නය ඊළඟට ඔහු ඇසුවේ ය.

“මේ කැළල දිගටම තියෙයි ද මහත්තය ?…”

වෛද්‍යවරයා හිස ඔසවා ඔහු දෙස බැලුවේය. හකුපාඩා මතුවූ මුහුණත්, අපිළිවෙලට වැවුණු කණාටු රැවුලත් වෛද්‍යවරයාගේ දෙනෙතට හසුවිය.

“කැළල …. හ්ම්… කැළල නේද ?” ඔහු රෝගියාගේ මුහුණේ වම්පස හරවා යළිත්, වියලී ගිය තුවාල කබොල්ල බැලුවේ ය. වම් ඇසත්, නාසයත් අසල සිට නිකට ආසන්නයට ම පැතිරී ගිය රැළි ගැසුණු සම් කැටිය දෙස බලා නළල රැළි කරගත්තේය.
“කැළල නේද ?… අපි බලමු..”

ඉනික්බිති “දැන් යන්න පුළුවන්…” කියන්නට මෙන් හිස සැලුවේය.

නාමලී ඈත කොනක වූ මේසයක් අසල වාඩිවී යමක් ලියමින් සිටිනු රෝගියාගේ දෑසට හසුවිය. තමා යන බව කියූ විට ඇයට දුක හිතෙනු ඇතැයි දුකක් මෙන් ම සතුටක් ද ඔහුගේ සිතේ ඇඳී ගියේ ය.

—————————–

රෝහලට ගෙන ආ ඇඳුම් කැඩුම් අතුරින් හොඳ යයි කිවිය හැකි සරමක් හා කහ ගැහුණු කහ පැහැති කමිසයක් ඇඳගත් රෝගියා, පහේ වාට්ටුව දිගේ ඇවිද ආවේ ය.

ඉතිරි රෙදි පෙරෙදි වූ ඉටි කවරය තිබුණේ කිහිල්ලේ ය.

වතුර ගා පිරිමැද පීරා පිළිවෙලක් කළ කෙස්ස දිලිසෙමින් තිබුණි.

නේවාසිකව සිටි එකොළොස් දවසට යන්තම් දැන හැඳිනිකම් ඇතිකරගත් දෙපස ඇඳන් දෙකේ සිටි රෝගීන් දෙදෙනාගෙන් තවමත් නේවාසිකව සිටි රෝගියාට ඔහු සමු දුන්නේ ය.

“ආයේ කෙළින් ම ගෙදර..? ”

ඔහු එසේ බව කියන්නට හිස වැනුවේය.

“යන්නම්… ”

“මදැයි ඔයින් ගියා.. ” වකුගඩු අමාරුකාරයා තමන් ගේ සැත්කම් කැළල අතගාමින් ඔහු දෙස බලා සිටියේ ය.

—————————–

පහේ වාට්ටුව කෙළවර, කෙටි බිත්තියකින් වෙන්කළ කාමරයේ මේසයක් අසල වාඩිවී, නාමලී යමක් ලියමින් හුන්නා ය. ඇය අසල සිටි අනෙක් තුරුණු හෙදිය බෙහෙත් ලේබල කියවමින් සිටියා ය.

ඔහු මොහොතක් ඔවුන් දෙස බලා සිටියේ ය. නිකට පපුවට බර කරන් සිටි ඇගේ මුහුණ වඩාත් රවුම් සහ මටසිළුටුවට ඔහුට පෙනුණි.
ඇගේ දෙතොල් තරව පියවුණු ගමන් විය.

ඔහු හදවතින් වැළඳගන්නට මෙන් ඇය දෙස බලා සිටියේ ය.

තව ටික දිනක් හෝ රෝහලේ ඉන්නට තිබුණා නම් යයි ඔහුට සිතුණි.

අනෙක් තුරුණු හෙදිය ඇය කරමින් සිටි ලේබල් කියවීම නවතා තමන් දෙස බලා සිටින බව ඔහුට වැටහුණේ ටික වෙලාවකට පසුවය.

බෙහෙත් ලේබල කියවීම නතර වූ හෙයින් නාමලී ද හිස ඔසවා බැලුවාය. කතා කිරීමට වචන සොයමින් ඔහු වියලු උගුර තෙමෙන්නට කෙළ තලියක් ගිල්ලේ ය.

“මිසී…”

“ඔව්…. ” ඇය ප්‍රශ්නාර්ථ බැල්මෙන් බලා සිටියා ය.

” මිසී…” තමන් යන බව කියන්නට වචන ගලපමින් ඔහු තව මොහොතක් තාවර වුණේ ය. ඇයට දුක නොහිතෙන සේ යන බව කියන්නට ඔහුට ඕනෑ විය.

“මගේ ටිකට් කැපුවා… මං යන්නයි කියල… ” ඔහු හැකි උපරිම ප්‍රසන්නතාවයට මුහුණ පත්වෙන සේ සිනාසුනේ ය. සිනාවත් සමඟ ඇදුණු කට කොන කෙලවර කැළල ද සිනාවත් සමඟ පසෙකට ඇද වෙනු ඔහුට දැනුණි.

“ආ…”ඇය සිනාසුනා ය .

“හොඳයි .. හොඳයි… එහෙනම් යන්නකෝ.. ආයේ පුච්චන් එහෙම මෙහෙ එනවා නෙමෙයි.. ”

ඔහු ගල් ගැසී බලා සිටියේ ය.ඔන්චිල්ලාවක ඉහළ ගොස් යළි පහළ එනවිට දැනෙන හිස් බව ඔහුගේ කුසට දැනුණි.

“හා හරි එහෙනම්… යන්න.. ”

ඇය යළිත් කීවා ය.

ජලය පිරි කලයක් බිම අතහැරි බිඳී විසිර යන්නාක් මෙන් ඔහු බිඳී විසිරී ගියේය.

අර අමුතු හිස්කම බඩේ සිට පපුවට පැතිරෙද්දී ඔහු ආපසු හැරුණේ ය.

—————————–

කොරිඩෝරයෙන් පිටත ගිනි අව්ව විසින් දවමින් තිබුණි.

කණාටු රෝස ගස් අතරින් පෙනෙන වාට්ටුව දෙස යළිත් ඔහු හැරී බැලුවේය.

නාමලීව එතනට පෙනුණේ නැත.

හිස තවන ගිනි අව්වෙන් මුවා වන්නට, ඇඳුම් කැඩුම් වූ ඉටි කවරය සහිත අතෙන් හිස මුවා කරගනිමින් ඔහු පිට්ටනිය හරහා ඇවිද ගියේ ය.

“එයාට තව ලෙඩෙක් හම්බවෙයි…. ” ඔහු නාමලී ගැන සිතුවේ ය. “නර්ස්ල ඉන්නේ ලෙඩ්ඩු බලන්න තමයි..”

“කැළල… ” ඔහු ඊළඟට සිතුවේ ය. “ගෙදර ගිහින් ගොඩ වෙදකම් කරල මකා ගන්නවා…”

විනාඩි විස්සක්

time_machine_by_sparco2-d5d5jwc

එය ගිම්හානයේ අතිශය උෂ්ණාධික දවසකි. උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක 34 ද ඉක්මවා තිබූ හෙයින් මට අවශ්‍ය වූයේ හැකි ඉක්මනින් නාන බේසමේ බැස වයින් වීදුරුවක් විදිමින් සිහිල් වීමට ය.

මම නො ඉවසිල්ලෙන් උදුනේ කාල මාපකය දෙස බැලීමි. ගතවී තිබුණේ මිනිත්තු කිහිපයක් පමණි. ඉඟුරු සහ ලෙමන් විස්කෝතු උදුනෙන් බෑම සඳහා තවත් විනාඩි විස්සකට ආසන්න කාලයක් ඉතිරි වී තිබුණි.

ඒ පිළිබඳව කොහොමත් ම විස්වාසයක් තිබුණේ නැත. ඬේන් උදුණේ මාපකය සෙල්ලම් ඇන්ජිමක කොටසක් යැයි සෙල්ලමට ගෙන අබිලි කර පැය විසි හතරක්වත් ගතවී තිබුණේ නැත. සැමියා විසින් එය යථා තත්වයට පත් කළත් එය මගේ ප‍්‍රකෝපයෙන් පුතු මුවා කිරීම උදෙසා කළ යන්තම් ඇටවීමක් පමණක් ම බවට මා තුළ වූයේ ප‍්‍රබල සැකයකි.

වේලාව ගෙවෙන තෙක් මම මේසය පිසදමන්නට වූයෙමි. මේසය මත වැටී තිබූ කෝන්ෆ්ලේක්ස් කැබලි සහ සීනි කැට පිළිවෙළකට ඉවත් විය. මයිකල් , ඬේන් සහ මම සිනාසී සිටින ඡුායාරූපයක ගෑවුණු සෝස් පැල්ලම්. සමාන්තර විශ්ව, පිටසක්වලයන් ආදී පිළිගත නොහැකි දේ පිරුණු මයිකල් මහත් අභිරුචියෙන් කියවන ඉපැරණි විද්‍යා ප‍්‍රබන්ධ සඟරාවක්. ඉන්පසු විසිතුරු කෝප්ප සහ සෙරමික් පිසදැමෙන වෙලාව. මේ මළ ඉලව් තෑගි වශයෙන් වරින්වර මට ගෙනවිත් දුන්නේ සැමියා විසිනි. කරදරේ.. දැන් ඒවායේ දූවිලි රැස්වෙත්දී පිහින්නට ඕනෑත් මමමයි.!

මම යළිත් උදුනේ කාල මාපකය දෙස බැලීමි. විනාඩි විස්සයි.මෙතරම් වැඩ ප‍්‍රමාණයකයට පසුවත්. මේ උලව් කාල මාපකය කැඞී ඇත. එය යථා තත්වයට පත් කලැයි තාත්තා සහ පුතා මට කර ඇත්තේ මහ බොරුවකි.
ඕන කෙහෙල්මලක් වෙච්චාවේ.. මම නාන බේසම වෙත යායුතුය. උදුන කොහොමටත් නියමිත වේලාවෙන් පසුව ස්වයංකී‍්‍රයව අක‍්‍රීය වේ. බිස්කට් අනවශ්‍ය තරමේ දුඹුරුවක් ගන්නේ ඊට පසුවය. තාත්තා සහ පුතාට කරවුණු බිස්කට්. හොඳ වැඬේ.. අම්මාට බොරු කිව්වාට..

මුළුතැන්ගෙයින් පිටව යමින් මම රාක්කය මත වූ වයින් බෝතලය සහ කස්කුරුප්පුව අතට ගත්තෙමි.

එක්වරම දොරේ සීනුව නාද විය. ශාප කරන අපහාසාත්මක අකුරු හතරක් මුමුණාගනිමින් මා දොර විවර කළේ පැමිණියේ කවුරුන් වුවත් නිවස තුළට පැමිනෙන්නෙක් නොවේවායි පතමිනි.

පුදුමයකි. විවර වූ දොර පිටුපස කිසිවෙකු වූයේ නැත. දොර සීනුව නාද වූ බව මට සහතික කළ හැකිව තිබුණි. මට විහිළුවක් කිරීමේ අරමුණින් දොර සීනුව නාද කර සැඟවීමට ඬේන්වත් නිවසේ සිටියේ නැත.
දොර සීනුව නාද කළ තැනැත්තා කවුරුන් වූවත් ඔහුට හෝ ඇයට තබා බළළෙකුටවත් සැඟවිය හැකි තැනක් අසලක තිබුණේත් නැත.

මම වේගයෙන් දොර වසා දැමීමි.

ඉනික්බිති සිහින් හඩක් නැගුණේ මුළුතැන්ගෙය දෙසිනි. අතෙහි වූ බෝතලය සහ වීදුරුව සාලයේ මේසය මත තබා මම මුළුතැන්ගෙයට එබුණෙමි.

දෙයියන්ට ඔප්පුවෙච්චාවේ ගෑණියෙක්.! අමුම අමු නිර්වස්තරෙන්!!. මට කෑ ගැහුණේ නිරායාසයෙනි.

‘‘ඔහේ.. කවුද ඔහේ..? මොන උලව්වක් ද මගේ කුස්සියෙ කරන්නේ?’’

මට පිටුපා උදුන අසල සිටි බැවින් මෙතෙක් මට මුහුණ නොපෙනූ ගැහැනිය මා දෙසට හැරුණි.

දෙයියන්ට ඔප්පු වෙච්චාවේ.!.මේ මමමයි. අඩක් හිස් වයින් වීදුරුවකුත් අතැතිව. ඒ මදිවාට හෙලූවැල්ලෙන්.!!

මගේ හදවත කටට ආවාක් බඳු හැඟීමක් මට ඇතිවූ අතර, කටට ආ හදවත ඉන් ඉවතටද පනිතයි බියෙන් මෙන් මගේ අතක් මගේ මුව වසාගත්තේය.

ගැහැණිය..නෑ.. මම .. නෑ නෑ.. මම වගේ මොකක්දෝ දෙය සිනාසුණාය..

‘‘විනාඩි විස්ස ඉවරයි… ඕ ගෝඞ් ඩාලිං.!. ඔච්චර පුදුමෙන් මා දිහා බලන්න එපා..’’

යම් අපරාධකාරී කුමන්ත‍්‍රණ ප‍්‍රයෝගයක් ඇතැයි මට එක්වරම සිතුණි. මේ මොකක් හො දෙය මේ සිදුවූ දෙය පිළිබඳව මා වාගේම පුදුමයෙන් නම් මේ සැකය අඩු වෙන්නටවත් තිබුණා. එහෙත් මේ ගැහැණියට වගේ වගක් නැතිවීම ම මදෑ.. පසුගිය දිනවල අසන්නට වූ කොල්ලකල්ලි පිලිබඳ අප්‍රසන්න කතාන්දර මගේ මතකයට ආවේය. දවාලට තනියෙන්ම ඉන්න ගැහැණුන්ගේ බෙලි කරකවන බියකරු කල්ලි.

මම ඉදිරියට පැන සයිඞ්බෝඩය මත වූ පිහිය අතට ගතිමි.
ගැහැණිය කලබල වූවාය.
‘‘ ඕ.. පැත්තකට දාන්න පිහිය..මට පුළුවන් පැහැදිළි කරන්න.. ප්ලීස්..’’
එහෙත් මම පිහිය උරුක් කළෙමි.
‘‘ අත් උස්සනවා.!. දැන් හෙමින් වාඩිවෙනවා..’’
ගැහැණිය මේසයේ අනෙක් කෙළවරේ වූ පුටුවක අගිස්සෙන් වාඩිවූවාය.
‘‘දැන් කියනවා කවුද ඔහේ?’’
‘‘ මම ඔයා.. මේරියන්’’
‘‘මොකක්?? මම මෙතන ඉන්නවා ඔහේ ඉස්සරහපිට හොඳ සිහියෙන්.. මම බීලත් නෑ.. බොන්න හිතූ පමණින් වෙරි වෙන්නෙත් නෑ..ඇත්තත කියනවා.. කවුද තමුසේ? හහ්.. වඩා හොඳදේ පොලිසියට කියන එක වෙන්ඩ ඕන’’
‘‘ මම ඔයා මේරියන්.. විනාඩි විස්සක් ඔයාට වඩා කළින්..’’
‘‘මොකක්??’’

ගැහැණිය හිසේ අත තබාගත්තාය. ඒ පැහැදිළි කිරීමට අපහසු කරුණක් අරභයා මා දක්වන ඉරියව්වම දක්වමිනි.

‘‘අද උදේ වෙනද වෙලාවටම ඔයා නැගිට්ටා.. ඉන්පස්සේ පුරුදු විදිහට මිස්ටර් රස්කින්ව එළියට දැම්මා.. එයා අළුත්ම බුමුතුරුණු සූරලා තිබුණු නිසා ඔයා හිටියේ තරහින්.. ඉන් පස්සේ ඬේන්..එයා පහළට ආවට පස්සෙ..’’

‘‘ නවත්තනවා.. ’’ මම කෝපයෙන් පැවසීමි. ‘‘ඔහේ දවස පුරාම මගෙ ගැන ඔත්තු බැලූවා. ඊට පස්සේ මම වගේ වෙස්වලාගෙන ආවා.. ඔහේට පුළුවන් වෙච්චි දේ්වල් වාර්තා කරන්න.. ඒත් ඔහේට බෑ මම ඊළඟට කරන්න හිටපු දේ කියන්න.. මොකද තමුසේ මම නොවන නිසා…’’ මම ගැහැණිය දෙස ජයග‍්‍රාහීව බැලීමි.
ඇය සිනාසුනා ය.
‘‘ ඕ.. ඔයා ලෑස්තිවෙලා හිටියේ විනාඩි විස්සකින් නාන බේසමට බහින්න..හරියටම මේ මම කළා වගේ.. ’’
‘‘මොකක්?’’
‘‘ ඉස්සෙල්ලා ඔයා මාව විස්වාස කරන්නම වෙනවා මේරියන්..’’ ඇය කීවාය. ‘‘ ඒක ලේසියෙන් සිදු නොවන බවත් මම දන්නවා.. මොකද මම ඔයා නිසා..ඇත්තම කතාව මම ඔබට කියන්නම්..ඒ වගේම මම මෙච්චර වෙලා කිව්ව හැම දෙයක්මත් ඇත්ත..’’

‘‘ ඒක එහෙම වෙන්ඩම ඕනෑ..’’ මම කීවෙමි. ‘‘ මොකද මට බොරු කීම පේන්න බෑ.. ඔහේ මම නම් ඔහේටත් ඒක එහෙම්ම වෙන්න ඕනෑ..’’
ගැහැණිය සිනාසුනාය.

‘ සත්තකින්ම..මේ අහන්න මේරියන්.. හැමදේම පැහැදිළි කරන්න ලේසි නෑ …ඒත් බැරිවෙන එකක් නෑ.. අපේ ලෝක දෙක එකිනෙකක ඡායා පිටපත් වගේ සමානයි..මේ උදුන පවා..’’

(මම පිහිය මේසය මත තැබුවෙමි. ඒත් හදිසියකට ගතහැකි දුරකින්..)

ඇය උදුන දෙසට අත දිගුකළා ය.

‘‘ මේක කාල යන්ත‍්‍රයක් මේරියන්.. ඒකත් මේ වගේම මේ ගෙදර ගනිත්දි ම තිබුණු දෙයක්..

අත්වැරදීමකින් හරි මොකක් හරි දේකින් කි‍්‍රයාත්මක වෙනකම් ඒක සාමාන්‍ය උදුනක් විතරයි… අපි, ඒ කියන්නේ මම මයිකල් සහ ඬේන්..ඔබ මේ සිටින පවුල වගේම පවුලක්..’’
‘‘ ඒ කියන්නේ සමාන්තර….’’ මම ඇසීමට පටන්ගත්තා පමණි.
‘‘ මම දන්නෙ නෑ මේරියන්.. මම ලේඛිකාවක් වුණත් කිසිදාක ඔවැනි දේ විස්වාස කළේ නෑ..ඒ වගේම විද්‍යාත්මක සංකල්ප මට කවදාවත් සමීප වෙලත් නැහැ..ඔබ ඒක දන්නව මේරියන්.. මොකද ඔබ මම නිසා..’’

මම හිස වැනීමි. ඔව් මට විද්‍යාව අප‍්‍රසන්නය. දෙවියන් වහන්සේව ප‍්‍රශ්න කිරීමට ලක්කරන පාපකාරී විෂයක් වීමම මදැයි.

‘‘ කොහොම නමුත්..අපි ඔබට වඩා විනාඩි විස්සක් ඉදිරියෙන් සිටි පිරිසක්. ඊයේ.. හරියටම මම ඔබේ මුළුතැන්ගෙයි මතුවූ වෙලාවට වඩා පැය විසි හතරකට කළින්, ඬේන් මුළුතැන්ගෙයි සෙල්ලම් කරමින් හිටියා. මම හිටියේ ඇපල් පුඩිමක් තම්බමින්..’’

මම මතක් කළෙමි.ඇපල් පුඩින්. ඊයේ හවස්වරුව විනාසකළ ඇපල් පුඩිම.

‘‘ ඬේන්ට වුවමණා වුණේ මම එයා එක්ක සෙල්ලම් කරන්නයි. මම පොරොන්දු වුණා..මම වැඩ අහවර කරනකම් එයා මුළුතැන්ගෙයි සෙල්ලම් දුම්රියක් එලවමින් සිටියා.
එයා උදුනේ ටයිමරය විනාඩි විස්සක් පසුපසට කැරකෙව්වේ ඒ වෙලාවේ…’’

‘‘ ඊට පස්සේ මයිකල් ගෙදර ආවා .. ඬේන්ව බැනුම්වලින් බේරගන්න එයා ටයිමරය යාන්තම් ඇටෙව්වා..’’ මම සුසුමක් හෙළීමි. ‘‘දත් දොස්තරලා මොනවද දන්නෙ මේ වගේ දේවල් ගැන ..’’
ඇයත් සුසුමක් හෙළුවාය.

‘‘හැමදේම කිසිම වෙනසක් නොවෙන්න තිබුණා, මගේ ලෝකේ ඒ සිදුවීමට හරියටම පැය විසි හතරක් සම්පූර්ණවෙද්දි ඔයා ආයෙමත් උදුන ක‍්‍රියාත්මක කරලා ටයිමරය විනාඩි විස්සකට ළකුණු නොකරන්න..’’
‘‘ ඒ කියන්නේ මේ හැමදේම මගේ වැරැුද්ද?’’ මම ඇසුවෙමි. (කුමණාකාර ව්‍යාකූල මොහොතක වුවත් අසාධාරණ චෝදනාවන්ට ලක්වීමට මම අකමැති වීමි.)

‘‘ මේරියන්…’’ ඇය යළිත් සුසුමක් හෙළුවාය. ‘‘ මේක කාගෙවත් වැරැුද්දක් නෙමෙයි.. අපේ ලෝක දෙක අතරෙ තියෙන්නේ විනාඩි විස්සක වෙනසක්. තව විනාඩි කිහිපයකින් ඔයාගේ ලෝකෙත් ඊයේ සිදුවීමට පැය විසි හතරක් සම්පූර්ණ වෙනවා. මගේ ඬේන් ටයිමරය ආපස්සට කැරකෙව්ව වෙලාවෙම ඔයාගෙ ඬේන් ටයිමරය කැරකෙව්වා..එ්ක එහෙම්පිටින්ම අහම්බයක්…’’

‘‘ මොහොතක් ඉන්න..’’ හදිසියේ ම මට යමක් මතක් විය. ‘‘ මගෙ ඬේන් ටයිමරය විනාඩි විස්සක් පිටිපස්සට කළේ නෑ..’’
‘‘ මොකක්?? එහෙම වෙන්නෙ කොහොමද? ’’ අනෙක් ලෝකයෙන් ආ මම නොවේ මම විමතිය පළ කළා ය.
‘‘ ඔව්.. ’’ මම ජයග‍්‍රාහී ලීලාවෙන් පැවසුවෙමි. ‘‘ නෑ නේන්නම්.. එයා කළේ ටයිමරය හිර කරපු එක.. ඉස්සරහටවත් පස්සටවත් කරකවන්න බැරි විදිහට. ඔයාගේ ඬේන් විනාඩි විස්සක් පිටිපස්සට ටයිමරය කැරකෙව්වා.. මගෙ කොල්ලා ඒ වෙලාවෙම මේ ලෝකෙ ඉඳන් ටයිමරය හිරකළා..’’
‘‘ ඕ ගෝඞ් !’’ඇය හිසේ අතගසා ගත්තාය.
‘‘තේරෙන්නෙ නැත්ද? ඒක එහෙම නොවෙන්න අපේ ලෝක දෙකේ වෙලාව සමපාත වෙන්නෙ නෑ..’’
‘‘ දැන් ඊට පස්සෙ..?’’
‘‘මොනම ක‍්‍රමේකින් හරි ඔයාව ගෙදර යවන්න ඕන..’’මම කීවෙමි. ‘‘ඊට පස්සෙ මම මේ මඟුල් උදුන ගිනිතියල දානවා..’’ මම කීමි.

‘‘ ඒත් ඊට කලින්, ඔයා කොහොමද මේක තනියම තේරුම් ගත්තේ? ඔයා කියන්නේ ඔයා මට වඩා බුද්ධිමත් කියලද? ’’
ඇය ඇසුවාය.
‘‘ මේ.. ’’ මම මේසය මත වූ පැරණි සඟරාව පෙන්වූයෙමි.

එහිවූයේ සමාන්තර විශ්ව දෙකක් ගැන කතාවකි. විද්‍යා ප‍්‍රබන්ධ පිළිකෙව් කළ මට එහි වූ කතාව සැකෙවින් කියෙව්වේ මයිකල් විසිනි.

මේ අතදැකීම ඊට බොහෝ සමාන බව මට වැටහෙමින් තිබුණි.
‘‘ එකම කතාව.. ’’ මම කීවෙමි.

‘‘ මේක අපේ ගෙදරත් තිබුණා..’’ ඇය කීවාය. ‘‘මට මේ කතාව කියෙව්වෙ මයිකල් ’’ ඉනික්බිති ඇය ඇස් විශාල කරගෙන මා දෙස බලා සිටියාය.

‘‘ ඕ ගෝඞ්…!මේ කතාව ඉවර නෑ..’’
‘‘මොකක්… ?’’ මම ඇසීමි.
‘‘ඔයා මුළු කතාවම ඇහුවෙ නෑ..! නේද?, ’’ ඇය ඇසුවාය.
‘‘නෑ.. මම ඒක අහන්න කැමති වුණේ නෑ.. සමහරවිට එයා කියන්න ඇති.. එ්ත් මගෙ ඔළුවට ගියේ නෑ..’’ මම කීමි.
‘‘මේක ලූප් ස්ටෝරි එකක්..’’
‘‘ ඒ කියන්නෙ..??..
‘‘දෙවියනේ.!!.මේ වෙත්දිත් තව කොහෙහරි ලෝකෙක ඬේන් කෙනක් ටයිමරයක් කරකවලා තියෙනවා.. ඔයාට තේරෙනවද ?’’ ඇය ජනේල පඩිය මත වූ ඔරලෝසුව දෙස බැලූවාය.
’’ තව තත්පර කිහිපයකින් මම ඇවිල්ලත් විනාඩි විස්සක් ඉවරවෙනවා. ’’
ඇය කීවාය.

මම තෝන්තු ස්වභාවයෙන් අසා සිටියෙමි. විනාඩි විස්සකට එහායින්දී ලෝකය සෑහෙන්නට යහපත්ව තිබූ බව මට මොනවට ඒත්තු ගියේ ය.

නැවතත් දොර සීනුව නද දුන්නේ ඒ මොහොතේය.

දිනමිණ හි පළවූ විනාඩි විස්සක් කෙටිකතාව