Category Archives: ලියවිලි කුරුල්ලෝ

අන්ධ භක්තියක ඛේදනීය අවසන් නැවතුම – ජෝන්ස්ටවුන් ඛේදවාචකය



වඩාත් යහපතක් අපේක්ෂාවෙන්, තනි පුද්ගලයෙකු හෝ කණ්ඩායමක් කෙරෙහි විචක්ෂණශීලි නොවන අන්දමේ අන්ධ භක්තියක් සහ විශ්වාසයක් තබන මිනිසුන් කොටස් විවිධ කාලවල ලෝකයේ විවිධ ප්‍රදේශවල වාසය කරනවා. සිය සන්තක වත්කම් ද, දිවි පෙවෙත් ද, පැවැත්ම ද, පැවැත්මේ හේතුවද සියල්ලම අන්ධ භක්තිය හමුවේ උගස් කළ මිනිසුන් බොහෝ විට සිය දිවි ගමන නිමා කරන්නේ අතිශය ඛේදාන්විත ආකාරයෙන්.

ඛේදාන්විත අවසානයටත් වඩා ඛේදවාචකය වන්නේ , ඔවුන් මේ විශ්වාසය නිසා තමන්ගේ මෙළොව දිවි ගමන කෙතරම් තිත්ත කටුක බවට පත්කරගන්නවාද යන්නයි. ඔවුන්ගේ ඒ කැප කිරීම මත ඔවුන් විශ්වාස කළ බලවේග කෙතරම් සුඛෝපභෝගී ජීවිත ගත කරනවාද යන්න ඔවුන් නො දැනම, සිය දිවි ගමන අවසන් කිරීමයි.

මේ අද ඔබට කියන කතාව සිදුවන්නේ 1978 වසරේ නොවැම්බර් මාසයේ 18 වැනිදා ගයානාවේ.

මළ සිරුරුවලින් වැසී ගිය බිමක්

1978 නොවැම්බර් 19 වැනිදා, ගයනා පොලිස් නිලධාරීන් කිහිපදෙනෙක්, ගයානාවේ අගනුවර වූ ජෝර්ජ්ටවුන්වලින් කිලෝමීටර් 240 ක් දුරින් පිහිටි ජෝන්ස්ටවුන් ජනපදයට යන්නේ, ඊට දේ දිනකට පෙර, එක්සත් ජනපද කොංග්‍රස් සාමාජිකයෙකු වූ  ලියෝ රයන් ඇතුළු කණ්ඩායමක් එහිදී වෙඩි වැදී මියයාම පිළිබඳව සොයා බැලීමේ අරමුණින්.

ඔවුන් එහි ඇතුළු වන්නේ, එක්සත් ජනපද දූත පිරිසෙහි මළ සිරුරු කිහිපයක් යළි රැගෙන යාමේ අපේක්ෂාවෙන්. එහෙත් ඔවුන් ව පිළි ගැනීමට දෙනෙත් අදහාගත නො හැකි තරමේ බියකරු දසුනක් සුදානමින් තිබෙනවා.

ඒ මළ සිරුරු පිරුණු බිමක්.

මුළු ජෝන්ස්ටවුන් ජනපදය ම එහි වැසියන්ගේ මළ සිරුරුවලින් වැසී ගොස් ඇති ආකාරය මේ පොලිස් නිලධාරීන් දකිනවා.

මේ මිනිසුන්; ගැහැනුන්, පිරිමින් සිය දරු පවුල් පිටින්, ජෝන්ස්ටවුන් ජනපදය පුරා මෙලෙස අවසන් ගමන් යාමේ කතාව ආරම්භ වන්නේ ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයෙන්.

මළ සිරුරුවලින් වැසී ගිය බිමක් – ජෝන්ස්ටවුන් – 1978 නොවැම්බර් 19

ජිම් ජෝන්ස්ගේ ‘පීපල්ස් ටෙම්ප්ල්’

 ජිම් ජෝන්ස්, 1931 මැයි 13 වැනිදා උපදින්නේ ජේම්ස් වොරන් ජෝන්ස් නමින්. කුඩා කළ සිට ම අනෙකාව පාලනය කිරීමේ දැඩි වුවමනාවක් දැක්වූ ජිම්, මතු දිනක ආගමික නායකයෙකු හෝ දේශපාලන නායකයෙකු වනු ඇතැයි ඔහුගේ මව්පියන් විශ්වාස කළා.

දැඩි ප්‍රොතෙස්තන්ත්‍ර අනුගාමිකයෙකු වූ ඔහු කිතු දහමේ විවිධ නිකායන්වල ඉගැන්වීම් අධ්‍යනය කරමින් සිය තුරුණු විය ගත කළේ පාස්ටර්වරයෙකු වීමේ අභිලාෂයෙන්. වැඩි කල් නොගොස් ම ඔහුට පාස්ටර්වරයෙකු වීමට හැකි වනවා. ආගම පිළිබඳව ඔහුගේ අති මහත් දැනුම නිසා ම ජේම්ස් වොරන් ජෝන්ස්ට ඉතා ඉක්මනින් විවිධ කිතුනු ආගමික ස්ථානවල කැපී පෙනන තනතුරු හිමි වනවා. ඒ කාලයේ ඔහු ප්‍රකට වන්නේ  ජිම් ජෝන්ස් නමින්.

ජිම් ජෝන්ස්

දේශපාලනය, සිවිල් අයිතීන් සහ තවත් සමාජ – ආර්ථික ගැටළු ගැන ද යම්තාක් දුරට යහපත් දැක්මක් තිබූ ඔහු, ‘මිනිසුන් උදෙසා ඇදහීමක් නිර්මාණය කළ යුතු ය’  යන්න විශ්වාස කරනවා. මේ විශ්වාසය ඔහු විසින් දැරීම නිසාම, යම් යම් නිදහස් අදහස් ද තිබූ, එහෙත් දැඩි සේ ආගමික භක්තිය ද තිබූ පිරිසක් ඔහු වටා එක් වනවා.

මේ සියල්ලම සමඟ  ජිම් ජෝන්ස් විසින් 1955 ‘පීපල්ස් ටෙම්ප්ල්’ නම් ආගමික සංවිධානය පිහිටුවනවා. ඒ ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ ඉන්ඩියානා ජනපදයේ ඉන්ඩියානාපොලිස් හිදී යි.

දෙවියන් මම යි

මුලින් ම, බයිබලයේ ඉගැන්වීම් පදනම් කරගන, මිනිස් ජීවිත වඩාත් යහපත් කිරීම අරමුණු කොටගෙන මෙය පිහිටවූ නමුත් කල්ගත වීමේදී ඔවුන් වඩ වඩාත් දේශපාලනික මුහුණුවරක් ගැනීමට පටන්ගන්නවා. ඔවුන්ගේ මේ නව දේශපාලනික මුහුණුවර හැඳින්වෙන්නේ ‘ක්‍රිස්තියානි සමාජවාදය’ නමින්. ඇත්ත වශයෙන් ම මේ ආගමික කල්ලිය, ඔවුන්ගේ ම රාජධානියක් පිහිටුවීමේ අරමුණක් කරා ඒකරාශී වන බවක් මුල සිටම, ඉන් පිටත සිටින්නන්ට හැඟවෙන ලෙස ක්‍රියා කරනවා. ‘වඩා යහපත් සහ සියල්ලන්ටම සමාන පිළිගැනීම ලැබෙන’ මිනිසුන්ගේ ඇදහිල්ලේ රාජධානියක් පිළිබඳව තමන් සිහින දකින බව ජිම් ජෝන්ස් විසින් සිය දේශනවලදී පවසනවා. මේ ආගමික සංවිධානය කෙරෙහි, ඉන්ඩියානාපොලිස්හි සාමාන්‍ය වැසියන්, (මෙහි සාමාන්‍යවැසියන් ලෙස හැඳින්වූයේ මෙම කල්ලියේ ඇදහීම්වලට සම්බන්ධ නොවූ පිරිස් ය.) සිය අප්‍රසාදය පළ කිරීමත් සමඟ, ජිම් ජෝන්ස් හට සිය ආගමික කල්ලියේ මූලස්ථානය වෙනත් ස්ථානයකට ගෙන යාමේ අවශ්‍යතාව මතුවනවා.

‘පීපල්ස් ටෙම්ප්ල්’ යාඥාවක්

1964 දී තවත් ප්‍රොතෙස්තන්ත්‍ර ඇදහීම් කණ්ඩායමක් සමඟ අත්වැල් බැඳගන්නා ජිම් ජෝන්ස්ගේ ‘පීපල්ස් ටෙම්ප්ල්’ කල්ලිය, නව මූලස්ථානයක් සොයා ඇමරිකාවේ දකුණු දිග කොටසේ සංචාරය කරනවා. 1965 වසරේදී ජිම් ජෝන්ස් සිය ‘පීපල්ස් ටෙම්ප්ල්’ කැලිෆෝනියාවට ගෙන යන අතර, එහි මූලස්ථානය සැන් ෆ්‍රැන්සිස්කෝවේ රෙඩ්වුඩ් ප්‍රදේශයේත් තවත් ශාඛා කැලිෆෝනියාවේ විවිධ ප්‍රදේශවලත් පිහිටුවනවා.  මේ කාලයේ ඔහු විසින්, සිය දේශපාලන දැනුම සහ සබඳතා පාවිච්චි කරමින් දේශපාලන ලෝකයේ ප්‍රබලයන් හා සම්බන්දතා පවත්වනවා.  කැලිෆෝර්නියා ප්‍රාන්ත ආණ්ඩුකාර ජෙරි බ්‍රවුන්, ඇමෙරිකාවේ උප ජනාධිපති වෝල් මොන්ඩේල් ඇතුළු දේශපාලනඥයන් ජිම් ජෝන්ස් සමඟ සාකච්ඡා පවත්වන අතර මේ සබඳතා ඔස්සේ ඔහු ඔහුට නො තිබූ බලයක් මවා පාමින් සිය විරුද්ධවාදීන් කෙරෙහි ද සිය අණසක පතුරවනවා.

1970 වසර වනවිට ජිම් ජෝන්ස්, කිතු දහම අවඥාවට ලක් කරන්නට පටන්ගෙන තිබෙනවා. ඔහු සිය දෙසුම්වලදී කිතු දහම විවේචනය කරන අතර, සැබෑ දෙවියන් තමන් බවත්, තමන් කරා පැමිණ විමුක්තිය ලබාගන්නා ලෙසටත් පවසනවා. මේ කාලය වනවිට ‘පීපල්ස් ටෙම්ප්ල්’ සංවිධානයට යම් සැලකිය යුතු මට්ටමේ අප්‍රසාදයක් මහජනතාවගෙන් එල්ල වෙමින් පවතිනවා.

දේදුනු පවුලක්

මේ කාලයේ ‘වර්ගවාදය තුරන් කිරීම වෙනුවෙන්’ බව පවසමින් කියා ජිම් ජෝන්ස් සහ ඔහුගේ බිරිය මාසෙලීන් ජෝන්ස් දෙදෙනා ‘දේදුනු පවුලක්’ යයි සංකල්පයක් අනුගමනය කරන්නට පටන් ගන්නවා. ඒ අනුව ඔවුන් දෙදෙනා, කළු ජාතික, කොරියානු, ස්වදේශී ඇමරිකානු හා කළු හා සුදු ඇමරිකානු දරැවන් හදාගන්නට ගන්නවා. ජෝන් සහ මාසෙලීන් යුවලට උපදින එකම දරුවා,  ස්ටීවන් ගාන්ධි ජෝන්ස් ලෙසට නම් කෙරෙනවා.

මේ දෙදෙනාට දාව උපන්නේ එක දරුවෙකු පමණක් වුවත්, ජිම් ජෝන්ස් සිය සංවිධානයේ කාන්තාවන් කිහිප දෙනෙකුම ගර්භනී බවට පත් කරනවා. ඔවුන්ට උපදින දරුවන් ද සංවිධානයේ දරුවන් බවට පත්වෙනවා.  ලිංග භේද නො සලකා සිය ලිංගික සම්බන්දකම් පවත්වාගන ගිය ජිම් ජෝන්, සංවිධානයේ බාල වයස්කාර දරුවන් අපහරණය කරන බවටත් ආරංචි පැතිර යනවා.

දේදුනු පවුල

විවේචන හමුවේ

1972 දි ලෙස්ටර් කින්සොල්වින් නම් පූජකවරයෙකු මේ ආගමික සංවිධානය පිළිබඳව විවේචනාත්මක ලිපි ‍පෙළක් ලියනවා. මේ පූජකවරයා එකල සැන් ෆ්‍රැන්සිස්කෝවේ පුවත්පතක් වූ San Francisco Examiner හි ආගමික පුවත් සංස්කාරකවරයා ද වනවා. ‘පීපල්ස් ටෙම්ප්ල්’ දෙස සමීපව බලා ලියූ මේ ලිපි පෙළ මගින් මෙම සංවිධානය හරහා සිදුවන මූල්‍ය අක්‍රමිකතා, ශාරීරික හිංසන මෙන් ම දේවධර්ම ශාස්ත්‍රය විකෘති කිරීම ද විවේචනයට ලක්වෙනවා. එතෙක් ඉතිහාසයේ ‘පීපල්ස් ටෙම්ප්ල්’ වෙත එල්ල වූ ප්‍රබලම විවේචනය වූ මේ ලිපිය නිසා ජිම් ජෝන්ස් කලබලයට පත්වෙනවා. එමෙන් ම මේ කාලයේම, ‘පීපල්ස් ටෙම්ප්ල්’ හි සාමාජිකයින් අට දෙනෙකු ද සංවිධානය හැර යනවා.

මේ පිරිස සංවිධානයෙන් ඉවත්වීමෙන් සංවිධානයේ රහස් හෙළිවනු ඇතැයි යන බිය මෙන් ම, මේ හෙළිදරව් කිරීම් නිසා පොලීසියෙන් සහ ජනමාධ්‍යවලින් එල්ලවිය හැකි බලපෑම් ද හමුවේ ඔවුන් ඉතා ඉක්මනින් ම බාහිර පාර්ශවලට අත පෙවිය නො හැකි මානයේ රාජධානියක් ආරම්භ කිරීමට සැලසුම් කරනවා.

රාජධානියක් සොයා

දුෂ්කර පෙදෙසෙක, මුල සිට ම සිය ආගමික මධ්‍යස්ථානයේ රාජධානිය ගොඩ නැංවිය යුතු යයි සිතන ජිම් ජෝන්ස්, මුලින් ම කැනඩාව  සහ බ්‍රසීලය පුරා සංචාරය කරනවා. එහෙත් ඒ රටවල් දෙකම ඔහුගේ සිතැඟිවලට ගැලපෙන්නේ නැහැ. ඕන අනතුරුව, ඔහු විසින් ට්‍රිනිඩෑඩ්, හා බාබඩෝස් ආදී රටවල් සලකා බලන අතර, 1972 අග ඔවුන් සිය අවසන ඔවුන් ‘පීපල්ස් ටෙම්ප්ල්’ රාජධානිය ගොඩ නැංවීම පිණිස දකුණු ඇමරිකාවේ ගයනාව ‍තෝරාගන්නවා.

1973 ඔක්තෝබර් මස, ‘පීපල්ස් ටෙම්ප්ල්’ සාමාජිකයන් කෘෂිකාර්මික මීසමක් පිහි‍ටුවීමට සම්මත කරගන්නා අතර, ඒ වනවිටත් ඔවුන් සිය සාමාජිකයන් හරහා එකතු කරගෙන තිබූ මුදල් සම්භාරයෙන් කොටසක් යොදාගෙන,  1974 වර්ෂයේදී ගයනා අගනුවර වන ජෝර්ජ්ටවුන්වලින් සැතපුම් 150 ක්, එනම් කිලෝමීටර 240ක් ඈතින් වූ වනගත භූමියකින් අක්කර 3800ක් බද්දට ගන්නවා.  ඔවුන් මෙය බදු ගන්නේ වෙළඳ ගිවිසුමක් යටතේ කෘෂිකාර්මික පර්යේෂණාත්මක අධ්‍යනයකට බව පවසමින්.   මේ භූමියට ආසන්නතම ජල සැපයුමට එතන සිට සැතපුම් නමයක් තිබීම තමන් හට ප්‍රශ්නයක් නො වන බවත් ඔවුන් මෙහිදී පවසනවා.

මේ කාලය වනවිට ගයානාව වෙනිසුවේලාවත් සමඟ දේශසීමා අර්බුදයකට මුහුණ දී සිටිනවා. ජිම් ජෝන්ස් බදු ගත් මේ ඉඩම, ගයානාවේ අගනුවර වූ ජෝජ්ටවුන් සහ වෙනිසුවේලා දේශසීමාව ආසන්නයේ තිබීම මගින්, අරබුදයකදී තමන්ට ‘ඇමරිකානු වැසියන්ගේ සහය’ ලැබෙනු ඇති බවත් ගයානා පාලකයන් විශ්වාස කරනවා.

රාජධානිය ගොඩ නැංවෙයි

1974 වර්ෂයේදී  ‘පීපල්ස් ටෙම්ප්ල්’ සාමාජිකයන් කිහිපදෙනෙකු පැමිණ මේ බදු ගත් භූමිය සිය වාසස්ථානය බවට පත් කිරීම සඳහා කටයුතු ආරම්භ කරනවා. මේ කාලයේ කිහිප වරක් ම ගයානාවට පැමිණ යන ජිම් ජෝන්ස්, තමන් සමඟ ගයානාවේ වාසයට යාම සඳහා සිය අනුගාමිකයන් පොළඹවා ගැනීමට දේශනා පවත්වනවා. එක්සත් ජනපදයේ එතෙක් ඔවුන් ගත කළ ජීවිතයත්, සියලු සබඳතාත් අතහැර ජිම් ජෝන්ස් ගේ රාජධානියට යාමට එකඟවන හයසියයකට ආසන්න පිරිසක් සමඟ ජිම් ජෝන්ස් 1975 වසරේදී ගයානාවට පැමිණෙනවා. ඔහු මේ ජනාවාසය නම් කරන්නේ ඔහුගේ නමේ වූ ‘ජෝන්ස්’ කොටස යොදාගෙන ‘ජෝන්ස්ටවුන්’ නමින්.

‘ජෝන්ස්ටවුන්’
‘ජෝන්ස්ටවුන්’

1977 වසරේදී නැවතත් කෙටි සංචාරයකට එක්සත් ජනපදයට යන ජිම් ජෝන්ස් තවත් අනුගාමිකයින් රැසක් රැගෙන ගයානාවට පැමිණෙනවා. මේ වනවිට ‘ජෝන්ස්ටවුන්’ ජනගහනය හත්සියය ඉක්මන්වමින් තිබෙනවා.

1978 වන විට එහි ජනගහනය 1000 පමණ දක්වා ඉහළ නැග තිබුණා. මේ අතරේ එක්සත් ජනපදයෙන් සංක්‍රමණය වූ පිරිස් මෙන් ම ‘ජෝන්ස්ටවුන්’ හි උපන් බිලිඳුන් ද වුණා.

පාරාදීසය ද අපාගත සිර කඳවුරක් ද?

එක්සත් ජනපදයේ සාපේක්ෂ සුව පහසු ජීවිතය හැරදමා ගානාවේ කෘෂිකාර්මික ජීවිතයකට පැමිණි ‘පීපල්ස් ටෙම්ප්ල්’ වැසියන් ඔවුන්හට සාමකාමී සහ මානසික නිදහස ලැබෙන ආකාරයේ ජීවිතයක් ලැබෙතැයි අපේක්ෂා කරනවා. එහෙත් රාජධානිය ගොඩනැගීම සඳහා ඔවුන් හට දවස පුරාම පාහේ වැඩ කිරීමට සිදු වෙනවා. දිවා කාලයේ සිය දරුවන් හමුවීම ඔවුන් හට තහනම් වන අතර දිනය පුරාම බිම් සකස් කිරීම, වගා කිරීම සහ ජලය ගෙන ඒම ඔවුන් හට සිදු කිරීමට ලැබෙනවා.

ඒ මුළු කාලය තුළම, ශබ්ද විකාශන යන්ත්‍ර යොදාගෙන ජිම් ජෝන්ස් සිය දේශනා තම අනුගාමිකයන්ට ඇසෙන්නට සලස්වනවා. මේ දේශනා මධ්‍යම රාත්‍රිය තෙක් ම පැවැත්වෙනවා. ජිම් ජොන්ස් සිය අනුගාමිකයන් ලවා ‘පියා’, ‘පියතුමා’ සහ ‘දෙවියන්’ ලෙස තමන්ව හඳුන්වා ගන්නවා. 

අධික වෙහෙසට පත්ව සිටින මේ පිරිසට, ‘දෙවියන්ගේ’ දැඩි නීති මාලාවකටත් මුහුණ දෙන්නට සිදු වෙනවා. ඔවුන්ට ජෝන්ස්ටවුන්වලින් පිට වී යන්නට අවසර නො ලැබෙන අතර,  සෝවියට් දේශපාලන අරමුණු සහ ඇමෙරිකන් සමාජ ගැටළු ගැන වාර්තාකරණ චිත්‍රපටි පමණක් බලන්නට ඉඩ ලබෙනවා. මේ අතරේ,  උතුරු කොරියාවේ භාවිතා වන ‘මොළ සේදීමේ’ ක්‍රියාවලියකට ද ඔවුන් ව වරින් වර ලක් කෙරෙනවා.

දිනකට පැය අටක් වැඩ කිරීමත්, ඉන් පසුව සංවිධානයේ ප්‍රමුඛයන් ලවා සියලු වැසියන්ට තවත් පැය අටක් සමාජවාදය අධ්‍යයනය කරවීමටත් ජිම් ජෝන්ස් ක්‍රියා කරවනවා.  ඔහුගේ නිවසේ වූ රේඩියෝවෙන් රේඩියෝ මොස්කව් සහ රේඩියෝ හවානා අසන ජිම් ජෝන්ස්, ශබ්ද විකාශන ඔස්සේ එම පුවත් සිය සාමාජිකයන්ට පවසනවා.

ජිම් ජෝන්ස් යාඥාවක් මෙහෙයවමින්
ජිම් ජෝන්ස් සහ ඔහුගේ බිරිඳ මර්සිලින්, දේශනයක් අතරතුරදී

ගොවිපලකට නුසුදුසු නිසරු පසේ වැඩිපුරම වැවෙන රළු බෝංචිවලින් යැපෙමින් ජෝන්ස්ටවුන් වැසියන් දිනපතා වැඩ කරනවා.

රැකියා විරහිතයන් වෙනුවෙන් ඇමරිකානු රජය විසින් ගෙවන සුබසාධන සහනාධාර මුදලට, ජෝන්ස්ටවුන් වැසියන් හිමිකම් කියනවා. මේ මුදල ඇමරිකානු ඩොලර්  $65,000 ක්. ජෝන්ස්ටවුන් වැසියන් මේ මුළු මුදල ම සිය ආගමික ආයතනයට පවරා දෙනවා. මේ කාලය වන විටත් එක්සත් ජනපදයේ දිගින් දිගටම  ‘පීපල්ස් ටෙම්ප්ල්’ විවේචනය වන පුවත් පළ වෙනවා.  ලෙස්ටර් කින්සොල්වින් ප්‍රමුඛ මාධ්‍යවේදීන් වරින් වර මේ සංවිධානයේ පිළිවෙත ප්‍රශ්න කරනවා.

1977 වසරේදී, ඇමරිකානු රාජ්‍ය නිලධාරීන් කිහිප දෙනෙක් ජෝන්ස්ටවුන් හි වැසියන් 75 දෙනෙකු හමු වී මෙලෙස සුබසාධන මුදල් ආගමික ආයතනයට පවරා දෙන්නේ කැමැත්තෙන් ද යන්න විමසනවා. එමෙන් ම ඔවුන් ව බලහත්කාරයෙන් ජෝන්ස්ටවුන් හි රඳවාගෙන සිටිනවාද යන්නත් ඔවුන් විමසනවා. එහෙත් ජෝන්ස්ටවුන් වැසියන් 75 දෙනා ම පවසන්නේ සිය ජීවිත ඉතා යහපත් බවයි.

1978 වසරේ ‘පීපල්ස් ටෙම්ප්ල්’ ආදායම ඩොලර් මිලියන විසිහයක් පමණ වනවා. මෙය එකල මෙවන් කුඩා ආගමික සංවිධානයක් සතු වූ විශාලත ම ආදායමයි.

ධවල රාත්‍රීන්

1978 වසරේ ජිම් ජෝන්ස්ගේ සෞඛ්‍යය දැඩි ලෙසට පිරිහෙන්නට පටන් ගන්නවා.  පෙනහළු පිළිකාවක් නිසා ඔහු වේදනා නාශක බෙහෙත් පාවිච්චි කරන අතර, කෙමෙ කෙමෙන් ඒවාට ඇබ්බැහි වනවා. ඔහු සිය දේශනවලදී ඇමරිකානු සංවිධාන ජෝන්ස්ටවුන් විනාශ කිරීමට කටයුතු කරන බව පවසනවා. එවන් කුමන්ත්‍රණයක් ක්‍රියාත්මක වූ විටෙක සිය උදාර අරමුණ දරාගෙන සියදිවි නසාගැනීම යහපත් බව ඔහු පවසනවා.

ජිම් ජෝන්ස් මධ්‍යම රාත්‍රියේ  හදිසි අවස්ථාවන් ප්‍රකාශයට පත්කර සියළුම සාමාජිකයින් එක් ‍රැස් කරගන, කුමන්ත්‍රණයක් ක්‍රියාත්මක බවත්, සියදිවි නසාගැනීම, හෝ සටන් කිරීම යන දෙකෙන් එකක් තෝරාගැනීම කළ යුතු බවත් පවසන්නට කටයුතු කරනවා. මේ වෙනුවෙන් ඔහු ඡන්දය විමසනවා. සියදිවි නසාගැනීම සම්මත වූ වාරයන් දෙකකදී ඔහු කුඩා දරුවන් ද ඇතුළුව සාමාජිකයින් පෝලිම් ගස්වා ඔවුනට සයනයිඩ් අඩංගු බව කියන පානයක් ඔවුන්ට ලබා දෙන්නේ මරණයේ සැනසීම  මිනිත්තු 45ක් ඇතුළත ඔවුනට ලබා දෙන බව කියමින්.

එහෙත් මේ පානයෙන් කිසිවෙකුත් මිය නො යන අතර සාමාජිකයන් සංවිධානයට පක්ෂපාතීත්වය පරීක්ෂා කිරීමට ඔහු විසින් මෙය කළ බවත්, මෙම පානය පැණි බීමක් පමණක් බවත් පසුව ඔහු විසින් ම හෙළි කරනවා.

මෙම විකාර සහගත රාත්‍රීන් ඔහු විසින් හඳුන්වන්නේ ධවල රාත්‍රීන් ලෙසටයි.

මරණය දෙසට තල්ලුවක් – රාජධානි බිඳ වැටෙයි

මේ කාලය වනවිට,  ජෝන්ස්ටවුන්හි  සිදුවන සිදුවීම් තවදුරටත් එක්සත් ජනපද පුවත්පත්වල පළ වෙනවා.

මේ ආරංචි, ජෝන්ස්ටවුන් වෙත ගිය සිය ඥාතින් පිළිබඳ විමසිල්ලෙන් සිටින ඇමරිකානුවන්ට යහපත් ආරංචි වූයේ නැහැ. ඔවුන් කමිටුවක් සෑදී එක්සත් ජනපද කොංග්‍රස් සාමාජික ලියෝ රයන්ව හමු වනවා. සති කිහිපයක පෙළඹවීම් හමුවේ ජෝන්ස්ටවුන්වලට ගොස් එහි තත්ත්වය පරීක්ෂා කිරීමට ලියෝ රයන් එකඟ වනවා. ඒ අනුව ඔහු 1978 නොවැම්බර් 14 වැනිදා ඔහු NBC නාලිකාවේ ජනමාධ්‍යකරුවන් ඇතුළු 18 ක පිරිසක් සමඟ ගයානාවට යනවා. නමුත් මේ පිරිසට තම රාජධානියට ඇතුළු වීමට ඉඩ දීම, ජිම් ජෝන්ස් විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරනවා. පැය කිහිපයක් සාකච්ඡා කිරීමෙන් පසුව, මේ දූත පිරිසෙන් සිව් දෙනෙකු පමණක් සිය නගරයට ඇතුළු කරගැනීමට ජිම් ජෝන්ස් එකඟ වනවා.

එක්සත් ජනපද කොංග්‍රස් සාමාජික ලියෝ රයන්

පළමු දිනයේ ලියෝ රයන් ඇතුළු පිරිස ජෝන්ස්ටවුන් හි අවසර ලත් කොටසට ඇතුළු වී සංචාරයේ යෙදෙනවා. රාත්‍රියේ ඔවුන් නැවතුණු ස්ථානයට පැමිණෙන ජෝන්ස්ටවුන් වැසියන් දෙදෙනෙකු, තමන් ව මෙයින් ගලවා ගන්නා ලෙසට ඔහුට දැනුම් දෙනවා. රයන් ඇතුළු පිරිස ජෝන්ස්ටවුන් හි රාත්‍රිය ගෙවන විට, එහි ඇතුළු වීමට අවසර නො ලද දූත පිරිස ඊට ආසන්නයේ වූ ගුවන් යානා පථයක් සහිත පෝට් කයිටුමා ටවුමේ රැඳී සිටිනවා.

වරින් වර කිහිප දෙනෙකුම වශයෙන් කණ්ඩායම් පැමිණ, තමන් ව මෙම ‘මිහිපිට අපායෙන්’ ගලවා ගන්නා ලෙසට ඉල්ලා සිටිනවා. මේ පිරිස ක්‍රම ක්‍රමයෙන් වැඩි වෙනවා.

නොවැම්බර් 17 වැනිදා ජෝන්ස්ටවුන් හි ප්‍රධාන ආරක්ෂක නිලධාරියාගේ පවුලේ අය ඇතුළු 11 දෙනෙක් ජෝන්ස්ටවුන්වලින් ජෝර්ජ්ටවුන් වෙත පලා යනවා. 

ලියෝ රයන් මෙම පිරිස රැගෙන යාමට ගුවන් යානයක් එවන ලෙස එක්සත් ජනපදයට දන්වනවා.

දූත පිරිස ජෝන්ස්ටවුන්හිදී

මේ වනවිට තම බලාධිකාරයට තර්ජනයක් වන යමක් සිදුවන බව වැටහෙන ජිම් ජෝන්ස් අතිශය කලබලයට පත්වනවා. සිය සමාජිකයින් පල්ලිය හැර යෑමට උත්සාහ කිරීම ගැන කෝපයෙන් ශාප කරමින් එහෙ මෙහෙ ඇවිදින ඔහු ‘I’m your God’ යනුවෙන් දිගින් දිගට ම පවසනවා.

මේ අතර ජිම් ජෝන්ස් සිය ප්‍රධානතම අනුගාමිකයාට පිහියක් දී, කෙටි යාඥාවක් කර, රයන් ව මරා දැමීමට කටයුතු කරන ලෙස පවසා ඔහුව පිටත් කර සිටිනවා.

ඒ උත්සාහය අසාර්ථක වනවා.

ලියෝ රයන් ඝාතනය

රයන් ඇතුළු පිරිස සමඟින් ආපසු එක්සත් ජනපදය බලා යාමට පැමිණෙන පිරිස කෙමෙන් වැඩි වනවා. මේ අතර ඇතැම් අනුගාමිකයන් එළිපිටම ජිම් ජෝන්ස්ව අවඥාවට ලක් කරනවා. මේ පිරිස ලියෝ රයන් රැඳී සිටි ස්ථානයට පැමිණ, ගුවන් යානයක් එන තෙක් සිටිනවා. නොවැම්බර් 18 වැනිදා උදෑසන එළඹෙනවා.

මේ පිරිස අතරේ ජිම් ජෝන්ස් විසින් එවන ලද ජෝන්ස්ටවුන් හි සාමාජිකයෙක් වූ ලැරී ලේටන් නැමැත්තාද සිටිනවා.  පළමු ගුවන් යානය ගුවනය පැමිණෙන අතර මගීන් එයට නගිනවා. එය පියාසැරිය අරඹන මොහොතේ ලැරී ලේටන් එතෙක් ඔහු සිය කමිස අතෙහි සඟවාගන සිටි අවියෙන් හතර අතේ වෙඩි තබනවා. එවිට ම ට්‍රැක්ටරයක නැගී පැමිණෙන තවත් පිරිසක් මේ ප්‍රහාරයට එකතු වෙනවා.

මෙහිදී ලියෝ රයන් ඇතුළු පස් දෙනෙක් ඝාතනය වනවා.

පළමු ගුවන් යානය
වෙඩි තැබීමෙන් මියගිය ලියෝ රයන් ඇතුළු පිරිසගේ සිරරු ඉවත්කරන බලධාරීන්
ජැකී ස්පෙයර්, කොංග්‍රස් සභික ලියෝ රයන්ගේ සහයිකාවකි. වෙඩි උණ්ඩ පහකින් තුවාල ලබා දිවි ගලවාගත් ඇයව, ගුවන් මගින් රෝහලට ගෙනයන අවස්ථාවයි මේ. පසු කාලීනව ඇය කොංග්‍රස් සභිකයෙකු වූවා ය.

එකට මැරෙමු

මේ වනවිට ජෝන්ස්ටවුන් එකම අවුලක් වී තිබෙනවා. රයන් ඝාතනයෙන් පසුව සිය රාජධානිය අවසානයට පැමිණ ඇති බව ජිම් ජෝන්ස් වටහාගන තිබෙනවා.

ඔහු තරමක අපිළිවෙල පෙනුමේ යුතුව, සිය රාජධානියේ ප්‍රධාන ගොඩනැගිල්ලට පැමිණෙනවා. ඉන්පසුව ශබ්ද විකාශන යන්ත්‍රයෙන් ‘ධවල රාත්‍රියක්’ නිවේදනය කරනවා. මේ නිවේදනය ඇසුණු බහුතරයක්, ජෝන්ස්ටවුමේ ප්‍රධාන ගොඩනැගිල්ල වූ දේවස්ථානය ඉදිරියට රැස්වෙනවා.

පිටතින් පැමිණි යක්ෂ ඒජන්තවරයා වූ කොංග්‍රස් සාමාජිකයා ගමන් ගන්නා ගුවන් යානය යමෙකුගේ වෙඩි පහරෙන් කඩා වැටී එහි සිටින්නන් මියයන බවත්, එහි වරද තමන් සහ අනුගාමිකයන් මත පත්වන බලධාරීන්, ජෝන්ස්ටවුන් වැසියන් සමූහා ලෙස මරා දමන බවත් ‘ඉහළ බලවේගයක් විසින්’ තමන්ට දැනුම් දුන් බවත් පවසනවා. මේ ඇසෙන ඇතැම් අනුගාමිකයින් බිම වැටී වඳින්නට පටන් ගන්නවා.

බලධාරීන්ගේ උණ්ඩයට වඩා, අප සියලු දෙනා සියළුදෙනාම ‘ශුද්ධ වූත්, විප්ලවීය වූත්’ මරණය තෝරාගත යුතු යි ඔහු පවසනවා. ඇතැම් සාමාජිකයන් මෙයට එරෙහිවන අතර, ඉක්මනින් පළා යමු යි ඔවුන් ජෝයනා කරනවා. එහෙත්, ‘ශුද්ධ වූත්, විප්ලවීය වූත්’ මරණය විසින් අප ව නැවතත් පාරාදිසියේ උපත ලබා ආශිර්වාද සලසනු ඇත..” යන්න පවසන ජිම් ජෝන්ස්, බහුතර සාමාජික කැමැත්තෙන් 

ජිම් ජෝන්ස් ගේ අණින් ඇමරිකාවේ එකල ප්‍රකට වෙළඳ පානයක් වූ ‘කූල් ඒඩ්’වලට (Kool Aid) සමාන මිදි රස පානයක් විශාල බඳුන්වලට සාදන ප්‍රධාන අනුගාමිකයන් එයට සයනයිඩ්, වැලියම්, සහ තවත් විෂ වර්ග යොදනවා.

ඉන්පසු සිය සාමාජිකයන්ව පෝලිම් ගස්වන ජිම් ජෝන්ස් ඔවුන් අමතා දෙසුමක් පවත්වනවා.

විෂ පානය බෙදා හැරේ

දරුවන්ට පළමු වටය හිමි වනවා. බිළිඳුන්ට සහ සහ කුඩා දරුවන්ට ඔවුන්ගේ මුව තුළට එල්ල කළ කටු රහිත සිරින්ජර මගින්  මෙම විෂ පානය පොවනවා. ඉන්පසුව ඔවුන්ගේ මව්වරු තම වැඩිමහලු දරුවන්ටත්, තමන්ටත් කෝප්ප ආධාරයෙන් මේ බීම ලබා ගන්නවා. මිනිත්තු පහක් තුළ මේ විෂ ක්‍රියාත්මක වන අතර, විෂ පෙවූ දරුවන් මුවෙන් සෙම පෙරාගනිමින් හුස්ම ගත නො හැකිව දඟලනවා.

මේ දකින වැඩිහිටියන් එය බීම ප්‍රතික්ෂේප කරනවා.

ඒ මොහොතේ ජිම් ජෝන්ස්, ඔවුන් ව දිරි ගන්වමින් දේශනා කරනවා. ඔහු මේ මොහොත පටිගත කිරීමට ද පටන් ගන්නවා. සියල්ල අවසන් වූ පසුව මේ පටිගත කිරීම, එදා ඒ මොහොතේ බියකරු බව ගැන කදිම සාක්ෂියක් ලොවට ඉතුරු කරනවා.

විෂ පානය කිරීමට සහ බලහත්කාරයෙන් විෂ ශරීරගත කිරීමට භාවිත කළ උපකරණවලින් කොටසක්
මියගිය පිරිසෙන් කොටසක්. භාජනයේ ඇත්තේ විෂ පානය ය.

පෙර ඡන්ද විමසීම්වලදී සිය දිවි නසාගැනීමට එකඟ වූවන් පවා, එම පානය පානය කිරීමට පැකිළෙනවා. පානය විෂ වූ ඇතැමුන් වේදනාවේ විලාප නගමින් පණ අදිනවා. විෂ පානය කළ පිරිස ගොඩනැගිල්ලේ පිටතට පෝලිමක් ලෙස ගෙනයන අතර ජිම් ජෝන්ස් ඇතුළු ප්‍රධාන අනුගාමිකයන් දිගින් දිගට ම ඉතිරි පිරිසට විෂ පොවනවා. ඇතැම් විෂ පෙවීම් බලහත්කාරී වනවා. එමෙන් ම  බලහත්කාරයෙන් විෂ එන්නත් කිරීමෙන් මිය යන පිරිසක් ද මේ අතර වනවා.

වීඩියෝවේ සටහන් නොවුණත්, ජිම් ජෝන්ස් මිය යන්නේ විෂ පානය කිරීමෙන් නොවේ. ඔහු සිය ප්‍රධාන අනුගාමිකයන් සමඟ හිසට වෙඩි තබා ගන්නවා. මේ සිදුවීම වනවිට ජෝන්ස්ටවුමෙන් පිටව ගොස් සිටි ජිම් ජෝන්ස්ගේ දරුවාට අනුව මෙය සාමාජිකයෙකු ලවා වෙඩි පහරක් තබා ගැනීමක් විය හැකි යැයි සැක කෙරෙනවා.

විනාශයක තරම

ජෝන්ස්ටවුන් නගරයට 1978 නොවැම්බර් 19 වැනිදාට හිරු උදා වන්නේ, භූමිය පුරා විසිර ගිය එහි වැසියන්ගේ ශීතල මළ සිරුරු මතින්. පෙර දිනයේ කොංග්‍රස් සාමාජික ලියෝ රයන් ඝාතනය ගැන සෙවීමට මෙහි යන ගයනා පොලිස් නිලධාරීන් මේ විපත අනාවරණය කරගන්නවා. ‘පීපල්ස් ටෙම්ප්ල්’  සාමාජිකයන් බහුතරයක් ඇතුළුව පුද්ගලයන් 918 ක් එදින මිය යනවා.

විස්මිත දිවි ගලවා ගැනීම්

යම් විපතක් වියහැකි බව ඉව වැටුණු ජෝන්ස්ටවුන් ප්‍රධාන ආරක්ෂක නිලධාරියාගේ පවුලේ අය ඇතුළු 11 දෙනෙක් නොවැම්බර් 17 පාන්දර එයින් පැන යනවා.

තවත් ජෝන්ස්ටවුන් වාසීන් සිව් දෙනෙකු අධික වෙහෙස නිසා නින්දේ පසුවනවා. යාඥා හඬ නො ඇසෙන්නට ඔවුන් තෝරාගන්නේ ඔවුන්ගේ නිදන ඇඳන් යටයි.  ඔවුන් ද දිවි ගලවා ගන්නවා. 

ග්‍රෝවර් ඩේවිස්ට ලවුඩ්ස්පීකරයෙන් දුන් දැනුම් දීම නො ඇසෙන්නේ ඔහු ශ්‍රවණාබාධිත වීම නිසායි. ඔහු පසුව ගොඩනැගිල්ලෙන් බැහැරට යනවා. අසු වුවහොත් මරණය නියත බව අවබෝධ වන ඔහු, කසල අගලක බැස මිය ගිය අය අතරේ වැතිර දිවි ගලවා ගන්නවා.

 හයසින්ත් තෘෂ්, ප්‍රධාන ගොඩනැගිල්ලෙන් පළා විත් සිය ඇඳ යට සැඟව ජීවිතය බේරාගන්නවා.  තවත් කිහිප දෙනෙකු වැසිකිළි යන බව ආරක්ෂක නිලධාරීන්ට අඟවා කැළයට පැන යනවා.

සංවිධානයේ ඉහළ තනතුරු හිමි වූ සාමාජිකයන් අතරේ හුන් ටිම් කාටර් තවත් දෙදෙනෙකු හා සෝවියට් තානාපති කාර්යාලයට යන්නේ මුදල් සහ ජිම් ජෝන්ස් සිය සාමාජිකයන් සමඟ රැසියාවට එන්නට අවසර ඉල්ලා ලියූ ලියුමක් ද රැගෙනයි. සිද්ධිය ආරංචි වී ඔහු ආපසු එන විට, ඔහුගේ බිරිඳ සහ දරුවා මියගොස් සිටිනු දකිනවා. ඔවුන් එදා සෝවියට් තානාපති කාර්යාලයට ලබා දීමට ගෙනගිය මුදල, ඇමරිකානු ඩොලර් ලක්ෂ හතකට අධිකයි.

මතකය අවදි කළ ස්ටීවන් ගාන්ධි ජෝන්ස්

මේ සිදුවීමේ 40 වැනි සංවත්සරය යෙදුණු 2019 වසරේදී, ABC නාලිකාව හා කතාබහකට එක්වෙමින්, ජිම් ජෝන්ස් සහ මර්සිලින් ජෝන්ස් යුවලගේ එකම පුතු සිය අත්දැකීම විස්තර කළා. ජෝන්ස්ටවුන් හි වාසයට පැමිණෙන විට ඔහුට වයස අවුරුදු 17 යි.

” මුලින් ම ජෝන්ස්ටවුන්වලට ආ මොහොතේ මට ඇති වුණේ සතුටක්. අපි සියල්ලන් ම යම් හොඳ අරමුණක සුවිශාල කොටසක් වෙනුවෙන් එකතු වූ බව මට හැඟුණා. නමුත් කෙමෙ කෙමෙන් ජීවිතය තේරුම් කිරීමට අපහ දුෂ්කරබවක් දරන්නට වුණා. 1978 වනවිට අපි සිටියේ කියන්නට නො තේරෙන පීඩනයක. එහෙත් මගේ මව මගේ පියා කියන සියලු දේ විශ්වාස කළා.

1978 නොවැම්බර් 18 මම තවත් ජෝන්ස්ටවුන් වාසී තරුණ පිරිසක් එක්ක පාපන්දු තරඟයකට ජෝර්ජ්ටවුන් වෙත ගොස් සිටියා. එදින දහවලේ අපි චිත්‍රපටයක් නරඹන විට මට පියාගෙන් දුරකථන ඇමතුමක් ආවා. ‘අපි ෆ්රේසර් මහත්තයා හමුවෙන්න යනවා’. ඔහු කීවා. මම අපේ ප්‍රජාවේ සංනිවේදන කටයුතු භාර නායකයා ලෙසට ඒ කියූ දෙයෙහි තේරුම දැනගෙන සිටියා. ඔහු එයින් අදහස් කළේ විප්ලවීය සියදිවි නසා ගැනීමකට ඔවුන් යන බවයි.

මෙයට වඩා හොඳ ක්‍රමයක් ඇති බවත්, ඉක්මන් තීරණයකට නො යන ලෙසටත් මම ඔහුගෙන් ඉල්ලා සිටියා. නමුත් මෙය වඩාත් ම හොඳ ක්‍රමය බව කියූ ඔහු මට ශක්තිමත් වන්න යැයි ඉල්ලමින් දුරකථනය විසන්ධි කළා…

අපි ඉක්මනින් බලධාරීන් අමතා, ජෝන්ස්ටවුන් වෙන ගොස් මේ විනාශය නවතන ලෙස බැගෑපත් වුණා. එහෙත් එයින් වැඩක් වුණේ නැහැ..”

… මගේ පියා කිසිදු ශුද්ධ ආත්මයක් නෙමෙයි.. සාමාන්‍ය මිනිසෙකු සතු වූ කරුණාව සහ දයාව ඔහු සතුව තිබුණා. පසුව ඒ සියල්ල මවාගත් ලෝකයක ඔහු සිට්‍රවිම තුළ මැකී ගොස් ඉතුරු වුණේ මුග්ධ කෘරත්වයක් පමණයි. ඔහුට දෙවියන්ගෙන් පණිවිඩ ලැබුණු බව ඔහු විශ්වාස කළා. අනෙක් අයටත් එය ඒත්තු ගැන්වූවා…”

ජිම් ජෝන්ස් ගේ පුත් ස්ටීවන් ගාන්ධි ජෝන්ස්, ජෝන්ස්ටවුන් ඛේදවාචකයේ 40 වැනි සංවත්සරය දා සිය පියා පිළිබඳව මතකය අවදි කරමින්
(2019)

මේ සිදුවීම සිදු වී දැන් වසර 43ක් ගත වී තිබෙනවා. දැනටත්, තවමත් තනි පුද්ගලයෙකු හෝ කණ්ඩායමක් කෙරෙහි විචක්ෂණශීලි නොවන අන්දමේ අන්ධ භක්තියක් සහ විශ්වාසයක් තබන මිනිසුන් සිය ජීවිත දුක්ඛදායක ලෙස ගෙවමින්, සෙමෙන් නමුත් තිර ඛේදාන්ත කරා සිය තල්ලු වෙමින් යනවා.
විෂ මුසු කූල් ඒඩ් ඔවුන්ට පෙවීමට නියමිත මිනිසුන්ට ම වන්දනා මාන කරමින්. විෂ සහිත මිනිසුන්ගේ තීරණ මත දිවි ගෙවමින්.

Rita John(රීටා ජෝන්) – කාකදූවේ ඛේදවාචකය

ලංකාව නිදහසේ ස්වරණ ජයන්තිය සමරන වර්ෂයේ සිදු වූ Rita John (රීටා ජෝන්) ඝාතනය ලංකාවේ කීර්ති නාමයට හානි කළ කළු පැල්ලමකි. මේ ඒ පිළිබඳ සටහනකි

කැලණි ගං මිටියාවත අසබඩ මෝදර කාක දූපත, වර්තමානයේ දකුණු ආසියාවේ ඇති විශාලතම මුහුදු බඩ උද්‍යාන අතුරින් එකක් පිහිටි ස්ථානයක්. දූපතක් ලෙස හැඳින්වූවත්, ප්‍රධාන ගොඩබිම හා සම්බන්ධව ඇති කාක දූපත, සවස් කාලයේ අතිශය සුන්දර ස්ථානයක්.

වර්තමානයේ නාගරික සංවර්ධනයේ කල එළිය වැටී තිබෙන මේ කාක දූව, මීට දශක දෙකකකට පමණ පෙර, එතරම් ම ජනාකීර්ණ නොවූ, කැලණි ගඟේ ජලයෙන් පෝෂණය වූ කඩොලාන සහිත වගුරින් පිරි බිමක්ව පැවතුණා. දහවල් කාලයේ පවා බිමට හිරු එළිය නොවැටෙන තරම් ඝන කඩොලාන ගහණයක් පැවති ඒ පරිසරය, විවිධ අපචාර සහ විෂමාචාර කරන්නන්ට හොඳ ආවරණයක් ලබා දුන්නා.

අද අපි කියවන සිදුවීම සිදුවන්නේ, 1998 වර්ෂයේදී. එවකට, පෙර විස්තර කළ අන්ධකාර පරිසරයක් තිබූ කාක දූවේ.

ඉන්දියාවෙන් ආ මනාලිය

Jude Manoharan(ජූඩ් මනෝහරන්) නාවික යාන්ත්‍රික ඉංජිනේරුවරයෙක්. ශ්‍රී ලාංකිකයෙක්.  Rita John (රීටා ජෝන්) ඉන්දියාවේ බොම්බායේ උපන් තරුණියක්.

ජූඩ් සිය රැකියාව කළ නෞකාව 1998 වසරේ බොම්බාය වරායේ නවත්වනවා. එම කාලයේ ඉරිදාවක, ජූඩ් බොම්බායේ සාන්ත මයිකල් දේවස්ථානයේ ඉරිදා දේව මෙහෙයට සහභාගී වනවා.

එදින පල්ලියට පැමිණි Rita John (රීටා ජෝන්) ව ජූඩ්ට මුලින්ම හමුවෙන්නේ මේ ගමනේදී.

1998 සැප්තැම්බර් 12 ශාන්ත මයිකල් දේවස්ථානයේදී ඉතාම සුන්දර, බටහිර විවාහ මංගල උත්සවයක් පැවැත්වෙනවා.  මේ  විවාහ උත්සවයේ මනාලිය වූයේ අපි කලින් කියූ, මුම්බායේ පදිංචිකාරියක වූ Rita John (රීටා ජෝන්) . ඇගේ අතගත් මනාලයා වූයේ ශ්‍රී ලාංකික නාවික ඉංජිනේරු (Jude Mohan Sunanthiran Manoharan) ජූඩ් මොහාන් සුනන්තිරන් මනෝහරන්.

ඔවුන් මුලින්ම හමුවූ පල්ලියේදීම, මේ දෙදෙනා දුකේදීත්, සැපේදීත්, සුවයේදීත්, විපතේදීත් එකිනෙකා අත නොහැර සිටින්නට ගිවිසගන්නවා.

විවාහයෙන් පසු ටික දිනක් ඉන්දියාවේ ගත කරන මේ දෙදෙනා, 1998.09.20 වැනිදා ලංකාවට එනවා.

Rita John (රීටා ජෝන්) ට ශ්‍රී ලංකාවේ පදිංචියට අවශ්‍ය දේ සම්පාදනය කරගනිමින් කාර්යබහුල වුණු නිසා නව යුවලට ඉන්දියාවේදී විවේක පාඩුවේ මධුසාමය ගත කිරීමට ඉඩක් නොලැබුණු තරම්. ඒ නිසා ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණීමෙන් පසුව තම විවාහයේ සුන්දරත්වය විඳින්න ඔවුන් තුළ මහත් වූ බලාපොරොත්තු තිබුණා.

Jude Manoharan(ජූඩ් මනොහරන්)ගේ පියා, විශ්‍රාම ගිය පොලිස් අධිකාරීවරයෙක්. ඔහුගේ නිවස පිහිටා තිබුණේ මෝදර කාකදූපතේ.

ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණීමෙන් පසුව නව යුවල පදිංචි වූයේ මේ නිවසේ.

ඔක්තෝබර් 11 . 1998

1998 ඔක්තෝබර් මාසේ 11 හවස 6.15 ට පමණ Rita John (රීටා ජෝන්) සහ Jude Manoharan(ජූඩ් මනොහරන්) , ඔවුන් වාසය කළ නිවසින් පිටත් වෙලා මෝය දිහාට ඇවිදින්න යනවා. සුදු කමිසයක් සහ දම් පැහැයට හුරු කොට කලිසමක් හැඳ සිටින ජූඩ් සහ නිල් ඩෙනිම් කලිසමක් සහ ලා කොළ පැහැති ටී ෂර්ට් එකකින් සැරසී සිටි රීටා මෝය දෙසට ඇවිදන් යනවා අසල්වාසීන් කිහිප දෙනෙකු විසින් දකිනවා.

ඉර බැස යන ආකාරය නරඹමින් විනාඩි 10 ක් 15ක් පමණ එතන ගත කරන මේ දෙදෙනා, නැවත නිවස දෙසට ඇවිදගෙන එනවා. ඒ වනවිට තරමක් දුරට කළුවර වැටිලා. තද වැස්සක් එන ලකුණුත් අහසේ දිස්වෙනවා.

මෙහෙම ඇවිදන් එන අතරේ,  ඉදිරියට හමුවන කඩල වෙළෙන්දෙක්ගෙන් කඩල ගොට්ටක් මිලදී ගන්න ජූඩ්, එය Rita John (රීටා ජෝන්) අතට දෙනවා.

දෙදෙනා මෝයෙ සිට නිවසට දෙසට මීටර් 200 –  300ක් පමණ එන විට, ඔවුන්ගේ  නිවස පිහිටි දිශාවේ සිට මෝය දෙසට ඇවිදන් එන සිව්දෙනෙකු හමුවෙනවා.

මේ පිරිස බීමතින් සිටින බව ජූඩ්ට තේරෙනවා.

මේ සිව්දෙනාගෙන් උසම පුද්ගලයා, හිස කෙස් ‘පෝනි ටේල්’ විලාසිතාවට සකසාගෙන සිටි කෙනෙක්. ඔහු සමඟම තවත් කෙනෙකුත්, ඔවුන්ගේ කණ්ඩායමේම සිටි තෙවැන්නා සහ සිව්වැන්නා මේ මුලින් කී දෙදෙනාට පසුපසින් –  සමීපයෙන් තමයි ඇවිදගෙන එන්නේ.

හිංසනයක් – විරෝධය පෑමක් – පහරදීමක් සහ පැහැරගැනීමක්

මේ තිදෙනා Rita John (රීටා ජෝන්) සහ Jude Manoharan(ජූඩ් මනොහරන්) පසුකරගන යන අතරේ, තෙවෙනියට ඇවිද යමින් සිටි තැනැත්තා “ආ කොහොමද?” අසමින් රිටාගේ අතින් අදිනවා. අනපේක්ෂිතව සිදුවූ මේ සිදුවීමෙන් රීටා එකවරම ඔහුගේ පැත්තට ඇදිලා යනවා.

ජූඩ් වහාම සිය බිරිඳව තමන්ගේ පැත්තට අදින ගමන්, “මොකක්ද කරන්නේ?” කියල අහනවා. රීටා තම සැමියාට මුවා වෙනවා.

ඒ එක්කම මේ අය ජූඩ්ට අසභ්‍ය වචනයෙන් බණිමින් ඔවුන්ව පසුකරගෙන යනවා.

සිදුවීමෙන් බියට පත් නව යුවල, වේගයෙන් නිවස දෙසට ඇවිදින්න පටන්ගන්නවා.

ගත වෙන්නේ සුළු මොහොතයි. තමන් පසුපස කෙනෙක් දිව එනවා දැනෙන ජූඩ් පිටුපස හැරෙනවා. ඒ එන්නේ මීට මොහොතකට පෙර රීටාගේ අතින් ඇද්ද පුද්ගලයා. ඒ සමඟම අනෙක් තිදෙනාගෙන් දෙදෙනෙකු ඔහු පසුපසම දිව එනවා. මේක දකින ජූඩ්, රීටාට “දුවන්න.. දුවන්න” කියල කෑගහනවා. නමුත් රීටාට ඊට ඉඩ ලැබෙන්නේ නැහැ.

කොණ්ඩය ගැටගසා සිටි උස පුද්ගලයා රීටාව අල්ලාගනිද්දී (ඔහු පසුව මේ සිදුවීමේ පළමු චුදිතයා බවට පත්වුණා), අනෙක් දෙදෙනා ජූඩ්ව අල්ලා ගන්නවා. ඒ අතරේ රීටාව අල්ලාගෙන සිටින පුද්ගලයා තමන් ළඟ පිස්තෝලයක් ඇති බව කියමින් රීටාට තර්ජනය කරනවා ජූඩ්ට ඇහෙනවා.  කියනවා ඔහු සතුව පිස්තෝලයක් තියෙනවා කියලා. මේ අතරේ මුලින්ම රීටාගේ අතින් ඇද්ද පුද්ගලයා ( ඔහු 3 වන චූදිතයා බවට පසුව හඳුනා ගැනෙනවා) ජූඩ්ගේ බඩට පා පහරක් එල්ල කරනවා. ජූඩ් ඔහුගෙන් බේරෙන්න උත්සහ කිරීමේදී, ජූඩ්ගේ කමිසය ඉරී යනවා. උපැස් යුවලත් බිම වැටෙනවා. ඒ එක්කම ජූඩ්ගේ පෙනීම සෑහෙන තරම් දුරට බොඳ වෙනවා.

ජූඩ් තුන්වන චුදිතයගේ බඩට පා පහරක් දෙනවා. ඒ සමඟම ජූඩ්ව බිම වැටෙනවා. බිම වැටුණු ජූඩ් දෙවැනි චුදිතයට, අතින් එල්ල කරන පහර, ඔහුගේ යටිබඩට වැඩෙනවා. දෙවැනි චුදිතයා ඒ සමඟම ජූඩ් මතට ඇද වැටෙනවා. ඇද වැටෙන අතාරේ ඔහු ජූඩ්ගේ පපුව සපාකනවා. ඒ සපා කෑමේ ක්ෂණික වේදනාව එක්කම ජූඩ්ට ඇහෙන්නේ රීටා ඔහුගේ නම කියමින් උදව් ඉල්ලා කෑගසන අකාරය.

ජූඩ් දෙවැනි චූදිතගේ මුහුණේ නිකට ප්‍රදේශයට පහරක් එල්ල කරමින් නැගිටින විට, තුන්වෙනි චුදිතයා නැවතත් ඔහුට පහර දීමට උත්සාහ කරනවා.  ඒ අතරේ දෙවැනි චුදිතයා රිදී පති මාලයකින් ජූඩ්ගේ ගෙල සිර කිරීමට උත්සාහ කරනවා.

කොණ්ඩය පෝනි ටේල් දමා සිටි උස පුද්ගලයා, රීටා සමඟ එතනින් අතුරුදන් වී ඇති බව ජූඩ් දකින්නේ ඒ මොහොතේ. තව දුරටත් ඇගේ කෑගැසීම ඔහුට ඇහෙන්නෙත් නැහැ. ඔහු රීටාගේ නම කියමින් කෑගසන අතරේ, තුන්වැනි චුදිතයා ඔහුට යළිත් පහර දෙනවා. ජූඩ් ඒ පහර කාගෙනම සිය නිවස වෙතට දුවනවා.

රීටා කෝ?

කෑගසමින් නිවසට දුවන ජූඩ්ට, ඔවුන්ගේ අසල්වැසි අසල්වැසියකු වුන බාලක්‍රිෂ්ණන්ව හමුවෙනවා. ජූඩ් බාලක්‍රිෂ්ණන්ට සිදුවීම කියනවා. ඉක්මනින් මේ ගැන තම පියා දැනුවත් කරන්න කියල ජූඩ්ට උපදෙස් දෙන බාලක්‍රිෂ්ණන්, සිද්ධිය වුණු දෙසට දුවනවා. ඒ අතරේ තමන්ගේ පියාට සිද්ධිය කියන ජූඩ් ආපහු සිදුවීම වුණු තැනට දුවනවා. සිදු වී ඇති දෙය හරියටම තේරුම් නොගියත්, යම් කරදරයක් වෙලා කියල තේරෙන අසල්වැසියන් දහ පහළොස් දෙනෙකුත් ජූඩ් පිටිපස්සෙන් දුවනවා.

මේ අතරේ ජූඩ්ගේ පියා වහාම මෝදර පොලිසියට දුරකථන ඇමතුමක් දීලා, තමන්ගේ ලේලියව පිරිසක් විසින් පැහැරගත් බව දැනුම් දෙනවා. විනාඩි දහයක් යන්නත් කලින්, මෝදර පොලිස් ස්ථානාධිපති රංජිත් දෙහිදෙණිය, පොලිස්  කණ්ඩායමක් එක්ක සිද්ධිය වූ ස්ථානයට යනවා.

එකවරම මහ වර්ෂාවක් ඇදහැලෙන්න පටන්ගන්නවා.

පොලිසියට අමතරව යුධ හමුදාවේ කිහිප දෙනෙකුත්, මහා වැසි නොතකා රීටා සොයා මෙහෙයුම් ආරම්භ කරනවා.

සිදුවීම සිදුවූ ස්ථානය ආසන්නයේ බිම තිබී, ජූඩ්රීගේ ඉරුණු කමිසයත්, රීටාගේ සෙරෙප්පුවකුත් හමුවනවා.  පොලිස් නිල සුනඛයෙක් ගෙන්වා සෙරෙප්පුව ඉව කිරීමට සැලස්වුවත්,  සෙරෙප්පුව වැස්සට තෙමී තිබුණ බැවින් සුනඛයාට ඉව වැටෙන්නේ නැහැ.

රාත්‍රී 11 පමණ වන තෙක් ඔවුන් ප්‍රදේශය සෝදිසි කළත්, රීටාගේ සලකුණක්වත් ඔවුනට හමුවන්නේ නැහැ.

පසුදාට පහන් වෙනවා. ඒ 1998 ඔක්තෝබර් 12. රීටා සහ ජූඩ් විවාහ වී එදිනට මාසයයි.  එදිනත් දවස පුරාම රීටා සොයා මෙහෙයුම් ක්‍රියාත්මක වෙනවා.  මේ මෙහෙයුම්වලට ජූඩ් සහභාගී වෙනවා.

මේ අතරේ ජූඩ්ගේ විස්තර අනුව සැකකරුවන් හඳුනාගන ඔවුන් මගින් රීටා සොයාගැනීමට පොලිසිය උත්සහ කරනවා.

සැකකරුවන් අත්අඩංගුවට

ජූඩ්ගේ මෙන්ම අසල්වැසියන්ගෙන් ලද තොරතුරුවලට අනුව ලක්ෂ්මන් පෙරේරා නමැති පුද්ගලයා මෝදර ඉබ්බගේ වත්තේදී පොලිස් අත්අඩංගුවට පත්වෙනවා. රීටා පැහැරගත් තිදෙනාට අමතරව ඔවුන් සමඟ සිටි, කලබලය සිදුවන අවස්ථාවේ එතනින් පලාගිය පුද්ගලයා තමයි ලක්ෂ්මන්. ඔහු රීටාට සිදුවූ දෙයක් නොදන්නා නමුත් කලබලයට සම්බන්ධ වූ අනෙක් අය ගැන තොරතුරු පොලිසියට ලබා දෙනවා.

ඒ අනුව දෙවැනි විත්තිකරු වූ  බැසිල් නොහොත් නිශ්ශංක කොම්පඤ්ඤවීදියේ දී අත්අඩංගුවට ගැනෙනවා.

තුන්වැනි විත්තිකරු වන චමින්ද නොහොත් ආසිරි කැලණියේ දී අත්අඩංගුවට පත් වෙනවා.  පළමුවැනි විත්තිකරු හෙවත් රීටාව පැහැරගත් පුද්ගලයාගේ නම අජිත් නොහොත් කොණ්ඩ අජිත්. ඔහු ඒ වනවිට හසලක ප්‍රදේශයට පලා ගිහින්.

රීටාගේ සිරුර හමුවෙයි

තුන්වැනි විත්තිකරු වූ චමින්දගේ තොරතුරු අනුව, 1998 ඔක්තෝබර් 12 වැනිදා සවස 2 ට පමණ, පොලිස් කණ්ඩායමක් සමඟ ජූඩ් තම බිරිඳගේ සිරුර ඇති බව කියන ස්ථානයට යනවා.  කාක දූපතේ නාරා ගොඩනැගිල්ලේ පිටුපස වගුරු ප්‍රදේශයේ තිබුණු රීටාගේ නිරුවත් සිරුර ඔවුන්ට හමුවෙනවා.

පොලීසිය විසින් සිරුර ගොඩගන්නා අවස්ථාවේ, ‘Gypsy’ වර්ගයේ කරාබු ජෝඩුවක් හැරෙන්නට ජූඩ් පොලිසියට කළ විස්තරයේ වූ වෙනත් කිසිදු ආභරණයක් හෝ ඇඳුමක් ඇගේ සිරුරේ නැහැ.

ජූඩ්ට අනුව රීටා අවසන් වරට නිවසින් පිටවන විට, ලා කොළ පැහැති, ඉදිරියෙන් බොත්තම් විවරකළ හැකි ටී ෂර්ට් එකක්, සහ නිල් ඩෙනිම් කලිසමක් ද, ඉන්දියාවේ නිෂ්පාදිත බ්‍රෙෂියර් යට ඇඳුමක් සහ Mark & Spenser කාන්තා බ්‍රීෆ් යට ඇඳුමක් ද ඇඳ සිටියා.

එමෙන්ම ‘Gypsy’ කරාඹු යුගලක් සහ විවාහ දිනයේදී ඔහු විසින් බැඳ තිබූ මංගල තාලියත්, එය සමඟම මාලයක ඇමිණු KDM යන මුලකුරු සහ 916 අංකය එන්ග්‍රේව් කර තිබූ පෙන්ඩනයත් පැළඳ සිටියා.

මංගල මුද්දක්, දියමන්ති මුද්දක් මෙන්ම අංක 8 නිරූපණය කරන මෝස්තරයක් මධ්‍යයේ මල් මෝස්තරයක් තිබූ වළලු ජෝඩුවක් පැළඳ සිටියා.

මෙයින් ‘Gypsy’ කරාබු යුගල පමණක් මළ සිරුරේ තිබුණා.

 අත්අඩංගුවට ගත් සැකකරුවන් දුන් තොරතුරු අනුව, 13 වැනිදා සවස පොලිස් කණ්ඩායමක් හසලක බලා ගියා. 14 වැනිදා පාන්දර කොණ්ඩ අජිත් අත්අඩංගුවට ගැනුණා.

කොණ්ඩ අජිත් ලබා දුන් තොරතුරු අනුව,  රීටා හැඳ සිටි ඩෙනිම් කලිසමත්, කමිසයත්, අනෙකුත් ඇඳුමුත් කොට්ටන් ගසක් යට පස්වලින් වසා සඟවා තිබියදී සොයා ගැනුණා. රීටා සතුව තිබී කොල්ලකන ලද වළලු දෙක කොණ්ඩ අජිත්ගේ බිරිය විසින් පොලිසියට බාර දුන්නා.

මෝදර පොලීසියේ ස්ථානාධිපති අයි.පී. චන්ද්‍රතිලක දෙවන චූදිතගේ ප්‍රකාශය මත ඔහුගේ නිවසේ සඟවා තිබියදී රීටාට අයත් මාලය සහ තාලිය සොයා ගන්නවා.

හඳුනාගැනීමේ පෙරෙට්ටුවේ දී ජූඩ් මනෝහරන් විසින් චූදිතයින්ව හඳුනාගන්නවා.

මරණ පරීක්ෂණය

1998.10.14 වැනිදා මළසිරුර කොළඹ අධිකරණ වෛද්‍ය නිලධාරී කාර්යාලයට රැගෙන යාමෙන් පසුව, ජූඩ් මනෝහරනුත් සහ ඔහුගේ සොයුරා විසින් එය රීටා ජෝන්ස්ගේ බව හඳුනාගෙන තහවුරු කරනවා.

සහකාර අධිකරණ වෛද්‍ය  විදානපතිරණ විසින් සිදුකළ පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණයේ දී මරණයට පෙර වූ තුවාලත් මරණයෙන් පසුව ඇතිවුණු තුවාලත් නිරීක්ෂණය වනවා.

එක් පුද්ගලයකුට වඩා වැඩි තැනැත්තන් පිරිසක් විසින්  ඉතා දරුණු ලෙස ලිංගික අපයෝජනයට ලක්කර ඉන් අනතුරුව  ගැටයකින් බෙල්ල තද කිරීම නිසා ඇය මරණයට පත්ව ඇති බව මරණ පරීක්ෂණ වාර්තාවෙන් හෙළි වුණා. පැහැර ගැනීමට ස්වල්ප වේලාවකට පෙර, රීටා අවසන් වරට ආහාරයට ගත් කඩල ඇගේ ආහාර මාර්ගයේ ගමන් කර තිබූ කාලය අනුව, මරණය සිදුව ඇත්තේ, එම ආහාරයෙන් පැය පහකට ආසන්න කාලයක් තුළ බව නිගමනය කෙරුණා.

නඩු විභාගය ඇරඹෙයි

අපරාධ විධි විධාන සංග්‍රහයේ නීතිමය ප්‍රතිපාදනවලට අනුකූලව ජූරි සභාවක් නොමැතිව ත්‍රීපුද්ගල මහාධිකරණ විනිසුරු මඩුල්ලක් ඉදිරියේ මෙම නඩුව විභාග වුණා.

විත්තිකරුවන් සිව් දෙනාගෙන් ලක්ෂ්මන් ප්‍රනාන්දු නැමැති අය නිදොස් කොට නිදහස් කෙරුණා. ඔහු රජයේ සාක්කිකරුවෙකු බවට පත්වුණා.

මෙම නඩුව වෙනුවෙන් පෙනී නොසිටීමට නීතිඥ සංගමය තීරණය කර තිබුණා.

එසේ වුවත්, නීතිඥයන් දෙදෙනකු විත්තිකරුවන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටියා.

ලැබී ඇති සාක්කි මත පදනම්ව, අධිකරණයේදී සිදුවීම ගොඩ නැගුණා.

1998.10.11 ලක්ෂ්මන්, අජිත්, බැසිල් සහ චමින්ද යන සිව්දෙනාත් තවත් දෙදෙනෙකුත් මත්පැන් සහ ගංජා පානය කරනවා. අධික ලෙස වෙරිමතින් සිටි මේ අයගෙන් සිව් දෙනෙක්, මෝය කට දෙසට ඇවිද යන අතරවාරයේ රීටාට සහ ජූඩ්ට හමු වනවා.

රීටාව පළවෙනි විත්තිකරු විසින් කැලයට ඇදගෙන යනු සහ, ඉතිරි දෙදෙනා ජූඩ් සමඟ ගැටෙනු දුටු ලක්ෂ්මන්, එතනින් පැන දුවනවා.

චමින්ද හා බැසිල් ජූඩ් සමඟ පොර බදනවිට,  අජිත් රීටාව කැලයට ඇදගෙන යනවා. රීටාව සොයාගැනීමට නොහැකි වූ තැන, ජූඩ් උදව් ඉල්ලමින් පැන දිවූ  පසු බැසිල් හා ආසිරි ද අජිත්ට එකතු වී රීටාව තව දුරටත් කඩොල් කැලය තුළට රැගෙන ගොස් ඇයට ලිංගික අතවර කරනවා.

අතවරවලින් පසුවත් ඇයට සිහිය තිබුණු අතර, ඇය වේදනාවෙන් කෙඳිරිගාමින් සිටිනවා. (මේ බව දෙවැනි චුදිතයා විසින් පොලිසියේදී පවසා තිබුණා.)  තමන් කළ අපරාධය වසන් කිරීමේ අරමුණින් මේ තිදෙනා, වැල්පොටකින් ගෙල සිර කර රීටා ඝාතනය කරනවා.

ඉන්පසුව ඇගේ ස්වර්ණාභරණ කොල්ලකා, සිරුර ඒ ආසන්නයේ වූ ජපන් ජබරවලින් වැසී ගිය මඩ ඇළට ඇද දමනවා.

මෙහිදී විත්තිකරුවන් අත්අඩංගුවට ගන්නා අවස්ථාවේ ඔවුන්ගේ සිරුරේ තිබූ තුවාලවලට අවධානය යොමු වුණා. ස්ත්‍රී දුෂණයක් අවස්ථාවේ, ඉන් ගැලවීමට උත්සාහ කරන ස්ත්‍රියක විසින් ඇති කළ තුවාල ලෙසට ඇතැම් තුවාල හඳුනා ගැනුණා.

එමෙන්ම ජූඩ්ගේ පියයුරකට උඩින් වූ තුවාලය, මිනිසෙකු විසින් සපාකෑම නිසා ඇතිවූවක් බවත් මෙහිදී ඔප්පු වුණා.

තීන්දුව ලැබෙයි

 මාස හයකුත් දින 18ක් තිස්සේ කොළඹ මහාධිකරණයේ මෙම නඩුව විභාග වෙනවා. අවසානයේ, 1999 මැයි මස 31 වැනිදා නඩුවේ තීන්දුව ප්‍රකාශයට පත් කෙරෙනවා.

රීටා ජෝන් පැහැරගෙන යාම, අතවර කිරීම, මිනීමැරීම, දේපළ සොරා ගැනීම යන චෝදනා යටතේ පළමු වැනි විත්තිකරු වූ අජිත් ප්‍රනාන්දු හෙවත් කොණ්ඩ අජිත්ට මරණ දඬුවමත්, වසර 42ක සිර දඬුවමකුත් නියම කෙරෙනවා.

දෙවැනි විත්තිකරු වූ කේ. බාලපුවඩුගේ බැසිල් මෙන්ඩිස්ට ද මරණ දඬුවමත්, වසර 42ක සිර දඬුවමකුත් නියම කෙරෙනවා.

තුන්වැනි විත්තිකරු වූ චමින්දට කුමාර ප්‍රනාන්දුට දේපළ සොරා ගැනීමේ චෝදනාව එල්ල වුණේ නැහැ. ඒ අනුව ඔහුට මරණ දඬුවමත් වසර 32ක සිර දඬුවමකුත් නියම කෙරෙනවා.

මේ සිද්ධිය පිළිබඳ කිසිවක් නොදන්නා බවත් තමන් නිර්දෝෂී බවත් විත්තිකරුවන් තිදෙනාම මෙහිදී කියා සිටියා. එමෙන්ම තීන්දුව ප්‍රකාශයට පත් කිරීමෙන් අනතුරුව චූදිතයන් තිදෙනා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට ඇපෑලක් ඉදිරිපත් කරනවා.  පංච පුද්ගල ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරු මඩුල්ලක් ඉදිරියේ ඇපෑල විභාග කෙරෙනවා. එහෙත් තීන්දුව වෙනස් වන්නේ නැහැ.

පසු විපරම

මරණ දඬුවම් නියම වූ මේ තිදෙනාගෙන් අජිත් හා චමින්ද වැලිකඩ බන්ධනාගාරයේ එල්ලා මැරීමට නියමිත සිරකරුවන් රඳවා තබන කුටිවල රඳවනවා.

බැසිල් පසුව බෝගම්බරින් වැලිකඩටත්, වැලිකඩින් අඟුණකොළපැලැස්සටත් මාරු කෙරෙන අතර, 2018 නොවැම්බර් 16 අඟුණකොළපැලැස්ස බන්ධනාගාර ගැටුමේදී ඔහු විසින් එහි සිටි තවත් සිරකරුවෙකුව ඝාතනය කරනවා.

බැසිල් අතින් එලෙස ඝාතනය වන්නේ, 1999 වසරේදී හෝකන්දර සය පුද්ගල ඝාතනයේ  ප්‍රධාන වරදකරු වූ සේනක සංජීව හෙවත් උක්කුවායි.

සිද්ධිය වන විට අජිත් හා බැසිල් විවාහ වී සිටි බිරින්දෑවරු මේ වන විට නැවත විවාහ වී සිටිනවා.

ඛේදවාචකයෙන් පසුව  මනෝහරන් පවුල කාකදූපතේ නිවෙස විකුණා දමා දෙහිවල පදිංචියට යනවා.

දුටු සැනින් පෙමින් බැඳී, නෑසියන් ද පුරුදු පරිසරයද හැරදා තමන් හා නුපුරුදු රටකට ආ තම බිරිඳට අත්වූ ඛේදනීය ඉරණම නිසා තවමත් තනිකඩව පසුවන ජූඩ් මනෝහරන් මහතා මේ වනවිට ශ්‍රී ලංකාව හැර දමා ගොස් විදේශයක පදිංචිව සිටිනවා.

Sandra Valentine (සැන්ඩ්‍රා වැලන්ටයින්) අතුරුදහන්වීම

Sandra Valentine අතුරුදහන් වූවාද ? නැත්නම් ඝාතනය වූවාද? පිළිතුරක් නැති ප්‍රශ්නයකි

මේ කතාව ඔබට කීමට අප සතුව ඇත්තේ 1989 වසරේ විදෙස් පුවත්පතක් සහ තෙවන පාර්ශ්වයකින් ලද තොරතුරක් පමණයි.
කහ ගැහෙමින් යන පත්තර පිටුවක, තිස් එක් හැවිරිදි හුදෙකලා සංචාරක යුවතියක්, කාලයේ නතරවුණු සිනහා මුසු මුහුණකින් යුතුව බලා සිටිනවා.
ඇයව කිසිවෙකු හෝ අවසන් වරට දකින්නේ ශ්‍රී ලංකාවේ මධ්‍යම කඳුකරයේදී. එදා සිට වසර 32 ක් දැන් ගත වී අවසන්
.


ගෙදරට ලියුමක්


1989 මාර්තු මාසයේ 24 වැනිදා, තිස් එක් හැවිරිදි ඇමරිකානු ජාතික තරුණියක් වුණු සැන්ඩ්‍රා වැලන්ටයින් (Sandra Valentine), සිය මව්පියන්ට ලිපියක් ලිව්වා.

තමන් මේ වෙද්දී යෙදෙමින් ඉන්න ශ්‍රී ලංකා සංචාරය ඉතාමත් යහපත් අන්දමින් කෙරෙන බවත්, මීළඟට සෞම්‍ය දේශගුණයක් තිබෙන, ‘කොළ පැහැති කඳුවලින් පිරුණු’ නුවරඑළියේ සංචාරයක යෙදෙන බවත් සැන්ඩ්‍රා වැලන්ටයින්ගේ ලිපියේ සඳහන් වුණා. මේ ලිපිය එක්කම, තමන් කළින් සිය මව්පියන්ට යැවූ ලිපිය තැපෑලට දැමුවට පස්සේ ලබාගත් සිහිවටන සහ ත්‍යාග කිහිපයකුත් තැපෑලට දාන්න සැන්ඩ්‍රා අමතක කළේ නැහැ.

සති කිහිපයකින් මේ සියල්ල, මැන්හැටන් හි පිහිටි සැන්ඩ්‍රා වැලන්ටයින් ගේ මව්පියන්ගේ සුඛෝපභෝගී නිවසට ලැබෙනු ඇති.

මව්පියන්ගේ කනස්සල්ල

1989 මැයි මාසේ මැද වෙද්දී, ඇමරිකාවේ මැන්හැටන් හි ජීවත්වුණු ධනවත් නීතිඥයෙක් වුණු රිචඩ් වැලන්ටයින් සහ ඔහුගේ බිරිඳ නැන්සි, ලොව වටා සංචාරය කිරීමට ගිය තම දියණිය වන e හට කුමක් හෝ නපුරක් වී ඇති බවට සැක කරන්නට වුණා. සංචාරය අතරතුරදී සතියකට දෙවතාවක්වත් සිය මව්පියන්ට සහ සොයුරියට ලිපි ලියන ඇගෙන් අවසන් වරට ලිපියක් ලැබුණේ අප්‍රේල් මාසයේ. එය ලියා තිබෙන්නේ මාර්තු 24 වැනිදා.

සතියකට වරක්වත්, ඇය ඊට සති කිහිපයකට පෙර ලියූ ලිපි ලැබීම පුරුද්දක් වී තිබුණු නිසා, මේ නිහඬබව ඔවුන් තුළ ඇති කළේ බියක්.
අන්තර් මහද්වීපික තැපැල් හුවමාරුවේ ප්‍රමාදයක් නිසා ලිපි පමා වන බව ඔවුන් මුලින් සිතුවත්, මෙතරම් කාලයක් ලිපි නොලැබෙන්න එය හේතුවක් නොවන බව ඔවුන්ට වැටහුණේ ඒ අතර කාලයේ පිටරටින් ඔවුන්ට ලැබෙන ලිපි නිසි සේ ලැබුණු නිසයි.

දුරකථන පහසුකම් සුලබ නොවූ ඒ කාලයේ, තැන තැන සංචාරය කරන අයෙකු සම්බන්ධ කරගත හැකි එකම ක්‍රමය වූයේ ඔහු හෝ ඇය එවන ලිපි හෝ, ඔහු හෝ ඇය විසින්, ස්ථාවර දුරකථනයක් මගින් ලබා දෙන ඇමතුම් පමණයි.

හැකි සෑම අයුරකින් ම සොයා බැලීම් කළත්, දියණිය පිළිබඳව කිසිවක් ම සොගත නොහැකි වූ තැන, මේ මවුපියන් 1989 ජූනි මාසයේ ශ්‍රී ලංකාව බලා පැමිණෙනවා.

ලොව වටා සංචාරයේ ගිය තරුණිය

නැන්සි (දරුවන්ගේ මවගේ නමත් නැන්සි), පැට්‍රිෂියා සහ පෝල් යන සහෝදර සහෝදරියන් සමඟ වැඩුණු සැන්ඩ්‍රා කුඩා කාලයේ සිටම සුඛෝපභෝගී ජීවිතයකට හිමිකම් කියුවා. වයසින් වැඩී තුරුණු වියට එළඹුණු පසුව අලෙවිකාරිණියක් බවට පත්වුණා. එකල නිව්යෝක් නගරයේ ජීවත් වුණු, ඉහළම වැටුපක් ලද අය අතරේ සැන්ඩ්‍රා වැලන්ටයින් ද සිටියා.

සියලු යසසින් පිරි ජීවිතයක් ගත කළත්, යම් කිසි අඩුවක් දැනුණු සැන්ඩ්‍රා, 1987 වසරේදී නිව්යෝක් නගරයේ ඇයට තිබූ සුවිශාල වගකීම්වලින් මිදී, ලොව වටා සංචාරයක් ආරම්භ කළා. ඇගේ සංචාරයේ මූලිකම අරමුණක් වුණේ බෞද්ධ සහ හින්දු දර්ශනය මුල් බැසගත් ආසියාව ගවේෂණය කිරීමයි.

අගේ සංචාරයේදී ඇය ජපානයටත්, ඔස්ට්‍රේලියාව, නවසීලන්තය, චීනය සහ ටිබෙටයටත් ගියා. ටිබෙටයේ දලයි ලාමාගේ දේශනා අසමින් කාලය ගතකළ ඇය ඉන්පසුව තායිලන්තයටත්, ඉන් අනතුරුව ඉන්දියාවටත් පැමිණියා.

ඇගේ ඊළඟ ගමනාන්තය වූයේ ශ්‍රී ලංකාවයි.

මේ මුළු ගමන පුරාම තරු පහේ හෝටල්වල නවාතැන් ගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කළ ඇය, ඒ ඒ රටවල ජන ජීවිත හා සමීප වීමේ අරමුණින්, සාමාන්‍ය ජනතාව යනෙන හෝටල්වල ලැගුම් ගන තිබුණා. එමෙන්ම ගමන අතරතුර දී දින දෙකෙන් දෙකට වරක්වත් සිය මව්පියන්ටත් සොහොයුරියටත් ලිපි මෙන්ම, ඒ  ඒ රටවලින් ලබාගත් සිහිවටන යැවීමටත් අමතක කළේ නැහැ.

ඇය ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණෙන්නේ 1989 මාර්තු විසි වැනිදා. ඇය සිය මව්පියන් අමතා අවසන් ලිපිය ලියන්නේ මාර්තු 24 වැනිදා යි. ඉන්පසු ඇය ආ ගිය අතක් නැහැ.

මෙහෙයුම් ඇරඹෙයි

සිය දියණිය ගැන තැවෙමින් සිටි වැලන්ටයින් යුවල, ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණ සිය සොයාබැලීම් සිදුකළත්, ඒ වනවිට උතුරේ ඇතිවී තිබූ යුධ තත්ත්වය මෙන්ම, දකුණේ ඇතිවී තිබූ දේශපාලන අස්ථාවර භාවයත්, සිවිල් කෝලාහලත් නිසා ඔවුන්ට කිසිදු තොරතුරක් සොයාගත හැකිවන්නේ නැහැ.

පුවත්පත්වලට සිය දියණියගේ ඡායාරූප යවමින් ඔවුන් කළ සොයාබැලීම් නිරර්ථක වනවා.

ඒ නිසා ඔවුන් සීෂෙල්ස් හි පිහිටි රහස් පරීක්ෂක ආයතනයක කණ්ඩායමකට සිය දියණිය සෙවීම භාර කරනවා.

වෙනත් බොහෝ සංචාරකයන් මෙන් නොව, සැන්ඩ්‍රා යම් කිසි රටකට පා තැබූ මොහොතේම එහි ඇමරිකානු තානාපති කාර්යාලයේ ලියාපදිංචි වීම පුරුද්දක් කොටගත්තා. ඒ  අනුව 1989 මාර්තු 20, මුම්බායේ සිට පැමිණි සැන්ඩ්‍රා, කොළඹ පිහිටි ඇමරිකානු තානාපති කාර්යාලයේ ලියාපදිංචි වී තිබුණා. ඒ කාලයේ කොළඹ පිහිටි ඇමරිකානු තානාපති කාර්යාලයේ සේවය කළ Richard Sherman රිචඩ් ෂර්මන් මේ බව තහවුරු කරනවා.

තනිව ආ සංචාරක යුවතිය ඔහුට හොඳින් ම මතක තිබෙනවා.

නුවරඑළියේ දින ගණනක් පුරා කළ සොයාබැලීම්වලදී, 1989 මාර්තු 28 දක්වා ඇය පිළිබඳව, තහවුරු කරගත හැකි තොරතුරු ලැබෙනවා. ඉන් පසුව ඇය සම්බන්ධයෙන් ලැබෙන තොරතුරු, ඇය දුටු බව කියන ප්‍රදේශවාසීන්ගේ තොරතුරු කිසිවක් තහවුරු කරගත හැකි වන්නේ නැහැ.

අවසන් වරට තහවුරු වන තොරතුර වන්නේ සැන්ඩ්‍රා වැලන්ටයින් නුවර එළියේ තේ වත්තක් නැරඹීමට ගිය බවයි. ඒ මාර්තු 28 වැනිදා.

ඉන්දියානු ගුවන් සමාගමට අයත් IC 508 අංකය දරන ගුවන් යානයෙන්, මාර්තු 30 ඇය ශ්‍රී ලංකාවෙන් පිටවීමට නියමිතව තිබුණා.

එහෙත් ඇය ඒ ගුවන් යානයට නැගුණේ නැහැ.

ඇට සැකිල්ලක් ලැබෙයි

1989 ජූනි මාසයේ තෙවන සතියේ, නුවර එළියේ වතු යායක තිබී මස් දියවී ගිය, දුගඳ හමන කාන්තා ඇටසැකිල්ලක් හමුවනවා.

මේ බොහෝ දුරට අතුරුදන් වූ ඇමරිකානු සංචාරක යුවතියගේ බවටයි සැක කෙරෙන්නේ. එහෙත් පසුව, ඇගේ මව්පියන් විසින් පොලිසියට ලබා දෙන, සැන්ඩ්‍රා ගේ දන්ත එක්ස්රේ වාර්තා සමඟ මේ ඇටසකිල්ලේ දත් ගැළපෙන්නේ නැහැ.

තම දියණිය පිළිබඳව කිසිදු තොරතුරක් නො ලද වැලන්ටයින් යුවල, බිඳුණු හැදින් යළිත් සිය මව් රටට යනවා.

සැන්ඩ්‍රා ගේ දිනපොත හමුවෙයි

ජූලි මාසයේ මුල නුවරඑළියේ ජනපති බංගලාව අසල මාර්ගයේ පඳුරු ගොන්නක තිබී සංචාරක ගමන් මල්ලක් හමුවන්නේ බංගලාව බලාගන්නා අයෙකුටයි.

ඒ ගමන් මල්ල සැන්ඩ්‍රා ගේ.

එහි තිබී ඇගේ දිනපොත, කැමරාවේ කවරය, අඩක් කැඩුණු සුදු පැහැති අව් කණ්ණාඩිය සහ තවත් ලියකියවිලි කිහිපයක් හමුවනවා.

ඒ ලියකියවිලි අතර “Lonely Planet ” සම්පාදනය කළ ශ්‍රී ලංකාවේ සංචාරක මාර්ගෝපදේශය සහ සිය සොයුරියට ලියූ ලිපියක් ද වනවා.

ඇගේ දිනපොතේ, එතෙක් ඇය කළ සංචාරවල විස්තර විශාල වශයෙන් දකින්නට වූ අතර, චීන පුරාවස්තු පිළිබඳව විශාල විස්තරයකුත්, දලයි ලාමා හමුවූ අවස්ථාවේ කළ කතාබහත් සටහන් ව තිබෙනවා. මේ සංචාර අතරතුර ඇයට තවත් ඇමරිකානු සංචාරක යුවතියක් හමුවන අතර දෙදෙනා එක්ව තරමක් දුර සංචාරය කරනවා. නමුත් ඉන්දියාවේදී උදරාබාධයක් වැළඳුණු නිසා ඇය සිය සංචාරය අතරමග නතර කර ආපසු යනවා.


කැත වෙරලක් – ලස්සන මිනිස්සු

කොළඹ – වල්ලවත්ත ආසන්නයේ වූ වෙරළබඩ තානායමක දින තුනක් ගතකරන සැන්ඩ්‍රා, කොළඹ ඉතා අවලස්සන වෙරලක් ඇති නමුත් ලස්සන මිනිසුන් පිරුණු නගරයක් බව සිය දිනපොතේ සටහන් කරනවා.

එම තානායමට රැයකට ඩොලර් පහක් බැගින් ගෙවූ බවත් එහි සටහන්.

එමෙන්ම තරුණ පිරිමින් බලහත්කාරයෙන් ම උදව් කරන්නට පැමිණ මුදල් කඩා ගැනීමට උත්සහ කරන බවත්, එය ඉතාම නොරුස්සනා දෙයක් බවත් ඇය සිය දිනපොතේ ලියනවා.

ඇගේ අවසන් දින සටහන මාර්තු 27 ලියා තිබුණේ නුවරදී.  ”ආසියාවේ ලස්සන ම නැටුම් බැලුවා” ඇය එදින රාත්‍රියේ සටහන් කරනවා. රැයට ඩොලර් දෙකක් වූ තානායමක එදා ඇය නවතිනවා. එහි නවාතැන් ගන්නා ඇයව එහි හිමිකාරියගේ පුතු වූ අසංග අබේවික්‍රමට  ඇයව මතක තිබෙනවා.

හොඳින් මතකයි

“අපි පැය භාගයක් පමණ කතා බහ කළා…” අසංග අබේවික්‍රම පවසනවා. “නුවර ඉතාම ලස්සන නගරයක් නිසා තව දින කිහිපයක් එහි නවතින ලෙස මම කිව්වා. එහෙත් නුවර එළියේ ගොස් දින දෙකක් නැවතී සිට ආපහු ඉන්දියාවටත් – අප්‍රිකාවටත් යා යුතු බවත් ඇය කිව්වා. එමෙන්ම ඇගේ විශාල ගමන් මල්ල මෙහි තබා ගියේ නැවත ගුවන් තොටුපළට යනවිට එය ගෙන යන බව කියලයි…”

ඇත්තෙන්ම මේ ගමන් මල්ල තානායමේ රාක්කයේ තිබී හමුවුණා.

අසංගගේ සොයුරා පසුදින ඇයව බස් නැවතුමට ගෙන යන අතර, රුපියල් 26 ක් ගෙවා බස් ප්‍රවේශපතක් (එකල ඩොලර් සත 80 ක් පමණ) ගන්නා ඇය නුවර එළියේ සංචාරකයන්ට විවෘත තේ කර්මාන්තශාලාවකට යනවා. එහි අමුත්තන්ගේ පොතේ ඇගේ අත්සන තිබී හමුවෙනවා.

ඉන් පසු ජර්මානු යුවලක් සමඟ ගොල්ෆ් පිටිය දක්වා යන ඇය එතැනදී ඔවුනට සමුදෙනවා.

මේ යුවල ඇගේ අතුරුදන් වීමේ පුවත පුවත්පතින් දැක, වැලන්ටයින් යුවල හමුවී මේ තොරතුරු දෙනවා.

එදින දහවලේ ඇය නුවර එළියේ හෝටලයකින් කොළඹට ඇමතුමක් ගෙන, දෙදිනකින් යෙදෙන තම ගුවන් ගමන තහවුරු කරගන්නවා.

මේ ඇය ගැන අවසන් හෝඩුවාවයි.

ලංකාවට යන්න එපා!

සැන්ඩ්‍රා වැලන්ටයින් අතුරුදන් වීමෙන් පසුව ඇමරිකාව විසින් ශ්‍රී ලංකාවේ සංචාරය කරන තම පුරවැසියන්ට අනතුරු අඟවනවා.

සිවිල් යුද්ධය සහ දේශපාල අස්ථාවරබව නිසා මිනිසුන් විශාල වශයෙන් අතුරුදන් වන රටක් ලෙසටයි ඔවුන් එදින ශ්‍රී ලංකාව හඳුන්වන්නේ.

වැරදි තැනක – වැරදි වෙලාවක

“මට ටිකක් විනෝද වෙන්න ඕන.. මට සැහැල්ලු වෙන්න ඕන..” සැන්ඩ්‍රා වැලන්ටයින් සිය අවසන් දින සටහනේ ලියනවා.

ඇගේ අතුරුදන්වීම ගැන සොයා බැලූ නුවර එළිය පොලිසියේ පරීක්ෂකයෙකු පසුව මෙසේ පවසන ලද බව එකල ලොස් ඇන්ජලිස් පුවත්පත වාර්තා කරනවා.

” සමහරවිට ඇය වැරදි තැනක, වැරදි වෙලාවක විනෝද වෙන්න ගිහින් විපතක වැටුණා වෙන්න පුළුවන්…”

රිචඩ් වැලන්ටයින්, සිය දියණියට අත්වූ ඉරණම ගැන කිසිත් නො දැනම 2003 වර්ෂයේදී මියයනවා. සැන්ඩ්‍රාගේ සොයුරු පෝල් මියයන්නේ 2005 වර්ෂයේදී.


පෝල් වෙනුවෙන් ඉදිකළ සොහොන් කොතේම ඔවුන් සැන්ඩ්‍රාගේ නමත් සඳහන් කරනවා.

Sandra Valentine තවමත් අතුරුදන්. ඇය මියගිය බවට මරණ සහතිකයක් පවුලේ අයට 1999 වසරේදී ලැබුණු බවට තොරතුරු ඇතත් එය තහවුරු කරගැනීමට අපට හැකි වුණේ නැහැ.

ලොලිටාගෙන් නොමිදුණු සූ

 0

ආන්දෝලනාත්මක සාහිත්‍ය කෘතියක්

1955 දී සාහිත්‍යධර ව්ලැදිමීර් නබකෝව් විසින් ලියන ලද ලොලිටා, සාහිත්‍ය ලෝකයේ හැඳින්වෙන්නේ ස්ත්‍රියක කෙරෙහි වූ පිරිමි ආශාව පරිපූර්ණවම විස්තර කළ සාහිත්‍ය කෘතිය ලෙසයි.

නව යොවුන් වියේ දී පෙමින් බැඳී සිටි දැරිය නො කල්හි මරණයට පත්වීමෙන් පසුව, ඇගේ වියපත් නොවන මතකය සමඟ වියපත් වන ගුරුවරයා හම්බර්ට්, රැකියාවේ අවශ්‍යතාව මත වෙනත් ප්‍රදේශයකට මාරු වන්නේ ය. ඔහු නවාතැන් ගැනීමට යන නිවස ගින්නකින් වැනසී ඇති බව ඔහු දැනගන්නේ එහි ගිය පසු ය. ඉන් පසුව ඔහුට නවාතැන් ලැබෙන්නේ හේස් වැන්දඹුව සහ ඇගේ දහතුන් හැවිරිදි දියණිය ඩොලරස් ජීවත්වන නිවසේ ය. නොනවත්වා කතාකරන ‘වාත’ ගැහැනියක් ලෙසට හැඳින්වෙන හේස් නිවස ඔහුට එතරම් රුචි නොවේ. එහෙත් එක තත්පර ගණනකින් ඒ නො කැමැත්ත, ඔහුගේ පැවැත්මේ ආශාව බවට පත්වන්නේ හේස් දියණිය ඩොලරස්ව දැකීමත් සමඟය.

සිය  යොවුන් වියේදී දිවියෙන් ගිළිහුණු පෙම්වතියගේ ස්වභාවය සිහිගන්වන පෙනුමෙන් යුතු, ලොලීටා ලෙස කෙටි නමින් හඳුන්වන ඩොලරස්, හම්බර්ට් ගේ ආශාවේ ගොදුර වන්නී ය.

සුලින් ලයන් – දාහතර හැවිරිදි ලොලිටා

මෙම කෘතිය මුල්වරට සිනමාවට නැගෙන්නේ 1962 වසරේදී, ස්ටැන්ලි කුර්බික්ගේ අධ්‍යක්ෂණයෙනි. එහි ලොලීටා වීම සඳහා ඔහු තෝරාගන්නේ එවකට දහ හතර වැනි වියේ පසුවූ  සුලින් ලයන් ව ය. නවකතාව කියවා තිබූ සහ කුබ්රික්ගේ චිත්‍රපට නරඹා තිබූ සූ ගේ මව, එවකට රූපවාහිනියේ ඉතා කුඩා පෙනිසිටීම් කරමින් සිටි තම දියණියට ඒ වෙනුවෙන් අවසර දෙන්නීය. අතිශය ආන්දෝලනාත්මක සහ අපචාරකාරී ලෙස හැඳින්වුණු පොතක චරිතයක් නිරූපණයට තම දියණිය ‘විකිණූ’ බවට මුල්ම ගල්පහර එකල සමාජයෙන් වදින්නේ සුලින්ගේ මවට ය.

නවකතාවේ ඩොලරස්, දොළොස් හැවිරිදි දැරියකි. ඒ පරිද්දෙන්ම 12 හැවිරිදි දැරියක් මේ වෙනුවෙන් යොදාගැනීමට අධ්‍යක්ෂකවරයාට වුවමනා වුවත් හොලිවුඩයේ නීති නිසා එයට අවස්ථාව ලැබුණේ නැත. රූපවාහිනී කැමරාව හොඳින් පුරුදු සුලින් ඉතාමත් දක්ෂ සහ නිරවද්‍ය ලෙස, ‘ලෝලිටා’ වෙනුවෙන් සිය රංගන දායකත්වය ලබා දුන්නා ය.

චිත්‍රපටය සඳහා සූ විසින් ගීත දෙකක්ද ගායනා කළා ය.

සුලින්ට ‘ලෝලිටා‘ තහනම් වෙයි

චිත්‍රපටය ඉන් වසරකට පසුව, එනම් 1963 වසරේදී තිරගත වූවත්, සූ ට තමන් ප්‍රධාන චරිතය රඟපෑ චිත්‍රපටය නැරඹීමට අවස්තාව නො ලැබෙන්නේ එය වැඩිහිටියන්ට පමණයි ලේබලය යටතේ ප්‍රදර්ශනය වූ හෙයිනි.  එවකට පහළොස් හැවිරිදි වියේ පසුවූ ඇයට සිනමා ශාලවට පිවිසීමට ඉඩ නො ලැබෙන්නේ වයස් සීමාව හරස් වීමෙනි.  චිත්‍රපටය මහජනයා අතර විශාල ආන්දෝලනයක් ඇතිකළ අතර, මහජනයාගෙන් අධ්‍යක්ෂ ස්ටැන්ලි කුබ්රික්ටද, සූගේ මවටද ළමා අපහරණ චෝදනා එල්ල වන්නට විය.

එමෙන්ම දැරියකගේ යට ඇඳුම සහ කලවාවල ස්වරූපය දැක්වෙනසේ ‘ලොලිපොප්’ රස කැවිල්ලක් දැක්වෙන චිත්‍රපට පෝස්ටරයටද ඉතා බරපතල විවේචන එල්ල වන්නට විය. එම පෝස්ටර මහජනයා ගැවසෙන ස්ථානවලින් ඉවත් කිරීමටද ඇතැම්හු පෙළඹුණහ.

 ඒ වසරේ ගෝල්ඩන් ග්ලෝබ් සම්මාන උළෙලේදී,  “බලාපොරොත්තු තැබිය හැකි නවක රංගන ශිල්පිනිය” සම්මානය හිමි වන්නේ සූ ට ය. සම්මාන උළෙලවල් පහකදී සම්මාන නමයකට යෝජනා වූ ලොලීටා චිත්‍රපටය දිනූ එකම සම්මානයද මෙය ය.

අපහරණය කොතැනද?

ලොලීටා හි රඟපා දෙවසරකින් ඈ The Night of the Iguana චිත්‍රපටයේ රඟපෑවා ය. එහිදීද ඈට ලැබුණේ පූජකයෙකුගේ අපහරණයට ලක්වන චරිතයකි. එය නැරඹීම සඳහා සිනමාහලට ඇතුළුවීමට ඇයට අවසර ලැබේ.

ලෝලිටා චිත්‍රපටය ප්‍රදර්ශනයෙන්ද, සම්මානය දිනා ගැනීමෙන්ද වසරකට පසුව, සූ රුපවාහිනී සාකච්ඡාවකට එක්වන්නී ය. එවකට තිබුණේද රඟපෑමෙන් නිළියන් මනින ලෝකයකි. වැඩිමහල් මිනිසෙකුගේ ලිංගික උද්දීපනය ලෙස රංගනයේ නියැලී, දහසකුත් අපවාදයන්ට මුහුණ දුන් සූ, කැළඹුණු යව්වනියක් ලෙස නොව අත්දැකීම් බහුල නිළියක ලෙස නිවේදකයාගේ ප්‍රශ්නවලට මුහුණ දෙන්නීය. “එය රඟපෑමක් පමණයි.. එයින් කෙනෙකුව මනින එක මෝඩකමක්..” දහසය හැවිරිදි සූ පවසන්නීය. නව යොවුන් නිළියගෙන් ‘වැරදි වචනයක්’ ගැනීමට නිවේදකයා ඉමහත් උත්සහයක් දැරුවද, එය සාර්ථක වන්නේ නැත. ‘පරිණත’ යොවුන් නිළිය ඉතාම සුහුරු ලෙස සාකච්ඡාව ජයගන්නී ය.

 “මිනිසුන් මා නැති තැනදී මාව හැඳින්වූනේ නාකි මිනිසාගේ කලිසම අස්සට රිංගූ නොවැඩුණු ගැහැනිය ලෙසටයි”. වසර ගණනකට පසු සූ සිය මිතුරන් සමඟ පවසා තිබුණි. ” වැඩිමහල් මිනිසෙකුගේ ලිංගික ගොදුරක් වන දැරියකගේ චරිතය රඟපෑම නිසා මා සැබෑවට අපහරණය වූයේ නැහැ. එහෙත් තිරයෙන් පිටත සිටි මිනිසුන් මගේ පියොවුරු සහ තට්ටම් ගැන තලු මරමින් කළ විස්තර ඇසූ විට මට වමනය යන තරමේ අප්‍රියජනක හැඟීමක් ඇතිවුණා. බසයක යනවිට පවා මගේ දෙපා ගැන මිනිසුන් රහසින් කොඳුරනු මට ඇසුණා.”.

ලොලිටා අධ්‍යක්ෂක ස්ටැන්ලි කුර්බික් පවා ඇයව හඳුන්වා දුන්නේ ‘නියම ළමා කාමිනිය’ යන යෙදුමෙනි.

“මම The Night of the Iguana නැරඹීමට සිනමාහලට අතුලුවනවිට ‘ලොලීටා..ලොලීටා.. ඔහ් ඒ ඇය..’ වැනි හඬවල් පැතිර ගියා. ලොලිටාගෙන් මිදීමට ඔවුන් කිසි විටෙකවත් මට ඉඩ නොදෙන බව  වැටහුණා.. ” සූ පවසා තිබුණි. 

ලොලිටාගෙන් වැසුණු සු

ලොලීටා රංගනයෙන් පසුව සුලි, තවත් චිත්‍රපට එකොළහක රඟපෑවා ය. ලොලිටා සමඟ දොළහකි. 

එහෙත් ඒ කිසිවකට අවැසි අවධානය ලැබුණේ නැත. ඈ ‘ලොලිටා’ගෙන් වැසී තිබුණා ය. ඈ ලොලිටා ලෙස විනා කිසි දිනෙක, “හොඳ” හෝ “දක්ෂ” නිළියක් ලෙස හැඳින්වූයේ නැත.

සුලි, 1946 ජූලි 10 ඉපදී, ළමා වියේදීම රූපවාහිනියටත්, කුබ්‍රික් වැනි සිනමා දැවැන්තයෙකුගේ සිනමාපටයකින් සිනමාවට පිවිස, 1962 සිට 1980 දක්වා සිනමාවේ ගමනක යෙදුණත් සුලි, ලෝකයා හඳුණා ගත්තේ ලොලිටාව ලෙසටය.

ඇයට 2019 දෙසැම්බරයේ 26 වැනිදා, 73 හැවිරිදි වියේදී මියයන තෙක්ම ලොලීටාගෙන් මිදීමට හැකි වූයේද නැත. ඈ මියගිය පසුවද මාධ්‍යවල පළවූයේ කුබ්රික්ගේ “ලොලීටා තරුව මිය යයි” ලෙස විනා, හොලිවුඩ් නිළි සුලින් ලයන් මියයයි ලෙස නොවේ.

ටයර් සෑයක දැවුණු කොබෙයිගනේ අවුරුදු කුමරිය

 0


1989 ඔක්තෝබර් මාසයේ 25 රාත්‍රිය – කිතගම හන්දිය

කිතගම හංදියට ඉතාම ආසන්නයේ, මාවත අයිනේ වාහනයක් නතර වනවා. ඒ වෑන් රියක්. වෑන් රියේ රියදුරු අසුනේ සිටින පුද්ගලයා වෑන් රියෙන් බැස ඉදිරිපස මගී දොරටුව විවෘත කරනවා. එයින් තවත් අයෙකු බිමට බසිනවා. ඒකාන්තාවක් බව වැටහෙන්නේ ඇය පහත් හඬින් යමක් විමසනු ඇසෙන නිසා. මේ අය කවුද යන්න අවට පැතිරී ඇති අඳුර නිසා පෙනෙන්නේ නැහැ.

ඒ දෙදෙනා ඉදිරියට යන්නේ එක් අයෙකු තරමක් ඉදිරියෙන් ගමන් කරන ආකාරයෙන්. එක්වරම අන්ධකාරය අතරින්, පසුපසින් යන පුද්ගලයා අසලින් ගිනි පුපුරු නිකුත් වෙනවා. ඒ හැම වෙඩි හඬ කිහිපයක්ද ඇසෙනවා. ඉදිරියෙන් ගිය අය බිම ඇදවැටෙන අතර, පිටුපසින් ගිය තැනැත්තා නැවතත් වෑන් රිය අසලට වේගයෙන් ඇවිද යනවා. ඉන් බිමට බහින්නේ තවත් අයෙක්. වෑන් රියෙන් ගත් යම් දෙයක්, අර බිම වැටුණු තැනැත්තා අසලට ගෙන ගොස් බිම දමා, බිම වැටුණු අයව ඔසවා ඒ මත දමනවා. ඉන් පසු ඇසෙන්නේ යම් දියරයක් ගලා යන හඬ.

මේ සිදුවන්නේ කුමක්දැයි අන්ධකාරය නිසා නොපෙනුනත්, එක් අයෙකු යමක් කියනු සහ අනෙකා ඊට එකඟ නොවනු ඇසෙනවා. මොහොතකින් ගිනි කූරක ආලෝකය දැල්වෙන්නේ එය අල්ලාගෙන සිටින තැනැත්තාගේ මුහුණේ යට කොටස ආලෝකවත් කරමින්. ඔහු රැවුලක් වැවූ අයෙකු බව පෙනෙනවා. ඉන්පසු කඩදාසි කැබැල්ලක් ගිනි අවුළුවන ඔහු, එය බිම අතහරිනවා. සුළං කපාගෙන, එක්වරම පැන නගින්නේ ගිනි ජාලාවක්. ටයර් දෙකක් ගිනි ඇවිලෙනවා. ඒ මත දැවෙන ගැහැණු රුවක් ද දැන් පෙනෙනවා.

ඈතින් රේඩියෝවක විකාශය වන ධර්ම දේශනාවක හඬ ඇසෙනවා.

දැවුණු සෑයක – නො දැවුණු හෝඩුවාවක්

පොලිසියේ ලොකු මහත්තයා සමඟ විවාහ වීමට කියා නිවසින් පිටවුණු සිය දියණිය අතුරුදන් වූ සොවින්, ඈ සොයමින් සිටි පියෙකුට, ටයර් සෑයක් මත දැවෙන මළ සිරුරක් ගැන ආරංචියක් ලැබෙනවා. වෘත්තියෙන් පොල් කඩන්නෙකු වූ ඔහු, ඇගේ පෙම්වතා සේවය කරන පොලිසියට ද ගොස් සරණක් අපේක්ෂා කළත් එය ලැබෙන්නේ නැහැ. 1989 ඔක්තෝබර් 26 වැනිදා වන එදින, ඔහු දළුපොතගමවත්තෙ පොල් කැඩීමට නියමිත දවසයි.

ඔහු ඒ ගමන මග නවතා මළ සිරුර පිච්චෙන දෙසට දුවනවා. ටයර් සෑයක් මත සම්පූර්ණයෙන්ම පිළිස්සී ගොස් පාදයක් පමණක් ඉතුරු වූ සිරුරක් ඔහු දකිනවා. දැවුණු රබර් ගඳත්, පුළුටු ගඳත් ඉවසමින්, අසළ තිබූ කෝටු කැබැල්ලකින් අළු අවුස්සන ඔහු දකින්නේ, අළු අතරේ දිළිසෙන යම් වස්තුවක්. ඒ සුදු යකඩ සුරයක්.

මේ තම දියණියට තිබූ චර්ම රෝගයක් නිසා, ඔහු විසින් ඇයට ගෙනවිත් දී පැළඳවූ සුරයක් බවට මේ තාත්තා විසින් හඳුනා ගන්නවා. තවමත් දුමාර නංවන සෑය අසල වාඩි වී ඔහු විලාප දෙමින් හඬන්නේ තම දියණියට අත්වූ කෘර ඉරණම වැටහී යාමෙන්.

අතීත කතාව

කොබෙයිගනේ ගමේ ලස්සන කෙල්ල

මනනාලගේ ඩිංගිරියාට සහ  එමලින්ට දරු දෙදෙනෙකු සිටියා. වැඩිමල් දරුවා පුතෙක්. ඔහුගේ නම විජේසිරි. දෙවනියා දුවක්. ඇගේ නම මාලනී. එහෙත් ඇය වඩා ප්‍රිය කළේ නිලන්ති යන නාමය නිසා ඇයව හැඳින්වුණේ ඒ නමින්.

ඩිංගිරියා රස්සාව හැටියට කළේ පොල් කැඩීම. එමලින් ගමේ කුලී වැඩ කළා. කොයිතරම් අගහිඟ මැද වුණත්, නිලන්තිට පුළුවන් තරමින් සැප පහසුකම් දෙන්න මේ අම්මයි තාත්තයි වෙහෙසුණා.

සාමාන්‍යපෙළ දක්වා ඉගනුම ලැබූ නිලන්ති, සිය මවත් පියාත් සහෝදරයාත් ජීවිකාව පිණිස ගිය පසු නිවසේ රැඳී සිටිමින්, නිවසේ කටයුතු කළා.

පැහැපත් සිරුරක් සහ දිගු වරලසක් තිබූ නිලන්ති, ඒ කාලයේ සිංහල සිනමාවේ නිළියන්ට හුරු ලස්සනක් තිබූ අයෙකු ලෙසටයි ගමේ හිතවතුන් විසින් හැඳින්වූයේ. දුප්පත් පවුලක  නොව,සැප පහසුකම් ඇති පවුලක සුවසේ ඇති දැඩි වූ පෙනුමක් නිලන්තිට තිබුණා.

මාලනී හෙවත් නිලන්ති පාසල් වියේදී
මාලනී හෙවත් නිලන්ති පාසල් වියේදී : ඡායාරූපය සිළුමිණ පුවත්පතෙන්

අවුරුදු කුමරිය වෙයි

1987 වසරේ සිංහල අවුරුද්ද වෙනුවෙන් කොබෙයිගනේ පොලිසිය විසින් අවුරුදු උත්සවයක් සංවිධානය කර තිබුණා.

පොලිසිය සහ ගමේ අය අතර හොඳ සම්බන්ධයක් ඇති කිරීමත් මේ අවුරුදු උත්සවයේ අරමුණක් වී තිබුණා කීම නිවැරදියි.

මේ අවුරුදු උත්සවයේ අවුරුදු කුමාරි තරඟයට තමන්ට සහභාගී වෙන්න අවශ්‍ය බව නිලන්ති තමන්ගේ පවුලේ අයට පැවසුවත්, එයට ඇගේ පියා අවසර දෙන්නේ නැහැ. එහෙත් නිලන්තිගේ දැඩි ආයාචනය නිසාම, මේ තරඟයට යන්න ඩිංගිරියා ඇයට අවසර දෙනවා.  ඒ විතරක් නෙමෙයි, ඇයට අවශ්‍ය ඇඳුම් පැළඳුම් සම්පාදනය කරන්නත් ඔහු වෙහෙසෙන්නේ, ‘කෙල්ලගේ ආසාව’ ඉටු කිරීමේ අරමුණින්.

අවුරුදු උත්සවය දවසේ, රෙද්දකින් සහ හැට්ටයකින් සැරසිලා, වරලස මුදාහැර සිටි නිලන්ති, තරඟයට ඉදිරිපත් වුණු ගමේ අනෙකුත් තරුණියන් අතරේ කැපී පෙනෙනවා. නෙත් සිත් ඇදගන්නා මේ රූමත් තරුණිය දිහා උනන්දුවෙන් බලා සිටි ඇස් අතරේ, අවුරුදු උත්සවය සංවිධානය කරන්න හුඟක් මහන්සිවුණු කොබෙයිගනේ පොලිස් ස්ථානාධිපති, උප පොලිස් පරීක්ෂක අජිත් දේවප්‍රිය සමරකෝන්ගේ දෑසත් තිබෙනවා. අවුරුදු කුමාරිය තෝරන විනිශ්චය මණ්ඩලයේ ඔහුත් ඉන්නවා.

1987 කොබෙයිගනේ බක්මහ උළෙලේ අවුරුදු කුමරිය ලෙස, 19 හැවිරිදි මනනාලගේ මාලනී නොහොත් නිලන්ති කිරුළු පළඳිනවා.

මාලනී හෙවත් නිලන්ති : ඝාතනය වීමට වසරකට පමණ පෙර

ප්රේමයක් හටගනී – ප්රේමයක් අවසන් වෙයි

මේ කාලය වනවිට නිලන්තිට ගමේ තරුණයෙකු සමඟ ප්‍රේම සම්බන්ධයක් තිබෙනවා. ඔහුගේ නම ධර්මසිරි.

මේ සම්බන්ධය ගැන  නිලන්තිගේ මව්පියන් දැනුවත් ව සිටින අතර, යම් කාලයකින් මේ දෙදෙනා විවාහ කළ යුතු බව ඩිංගිරියා සහ  එමලින්  සාකච්ඡා කරනවා.

මේ කාලය වනවිට කොබෙයිගනේ පොලිස් ස්ථානාධිපති, උපපොලිස් පරීක්ෂක අජිත් දේවප්‍රිය සමරකෝන්, එදා අවුරුදු උත්සවයේ දුටු, අවුරුදු කුමරිය ලෙස කිරුළු පලන් තරුණිය අමතක කිරීමට නොහැකිව පසුවනවා. හොර මත්පැන් සොයන, බූරු පිටි වටලන්න ආ ගමන් යයි කියමින් ඔහු, දිවා කාලයේ නිලන්ති තනිව සිටින නිවසට වරින් වර පැමිණෙනවා.

එමෙන්ම තමන් ඇය ගැන උනන්දු බවත් පෙන්වමින්, ටිකෙන් ටික ඇගේ සිත තමන් වෙත නැඹුරු කරගැනීමට ඔහු ක්‍රියා කරනවා.

උප පොලිස් පරීක්ෂකවරයාට නිලන්ති ලියූ පෙම්පතක් හසුවීමෙන් පසු ධර්මසිරි, සිය පෙම්වතියගේ අලුත් ප්‍රේම සබඳතාව පිළිබඳව දැනගන්නවා. එහෙත් ඔහු, ඔහුට වඩා නිලයෙන් සහ සමාජයීය බලයෙන් ගව් ගණනක් ඉදිරියෙන් සිටි පොලිස් පරීක්ෂකයා සමඟ තරඟ කර තම පෙම්වතිය දිනාගැනීමට නොහැකි බව අවබෝධ කරගන්නවා. ඉතාම කෙටි කාලයකින් ධර්මසිරි නිලන්ති සමඟ වූ ප්‍රේමයට තිත තබනවා.  ධර්මසිරිට සමුදෙන නිලන්ති, ඕ. අයි. සී. මහත්තයාගේ පෙම්වතිය බවට පත්වෙනවා.

ලොකු අතු අල්ලන්න බැහැ පුතේ

දහවල් කාලයේ තම දියණිය පමණක් නිවසේ සිටිනවිට ඕ. අයි. සී. මහත්තයා තම නිවසට යන එන බව ඩිංගිරියාට ආරංචි වෙනවා. පත පොතින් උගත් මහ දෙයක් නැතත්,  ජීවන අත්දැකීම ඔස්සේ ලබාගත් දැනුමෙන් යුතු ඩිංගිරියාට මේ නම් මහා භයානක විපතක පෙරනිමිනිති බව පෙනෙනවා.

ඕ. අයි. සී. මහත්තයාගේ මේ ගමන්බිමන් ගැන ඩිංගිරියා හෝ එමලින් විමසන සෑම විටෙකම පාහේ නිලන්ති ඔවුන්ට පවසන්නේ ” ඔය අරක්කු අල්ලන්ඩ, කසිප්පු හොයන්ඩ ආපු ගමන් ඕ. අයි. සී. මහත්තයා ගෙට ආවා..” යන්නයි.

නිලන්ති කෙසේ කීවත්, එවකට 19 හැවිරිදි ඇය හා 35 හැවිරිදි උප පොලිස් පරීක්ෂකයා අතර ප්‍රේම සම්බන්ධයක් ඇතිවී ඇති බව නිසැකව ම දැනගත් ඩිංගිරියා, “අපිට ලොකු අතු අල්ලන්න බැහැ පුතේ.. අනික ඔය මනුස්සයා මගෙ පුතාට වයස වැඩියි..” යනුවෙන් අවවාද කරනවා.

ඩිංගිරියා සහ එමලින් ඔවුන්ගේ නිවස ඉදිරිපිට. ඔවුන් අතේ ඇත්තේ නිලන්තිගේ සිදුවීම පළ වූ පුවත්පතකි

එහෙත් නිලන්ති ඒ කිසිවක් නාසා, උප පොලිස් පරීක්ෂක අජිත් සමරකෝන් සමඟ සිය ප්‍රේම සම්බන්ධය දිගටම පවත්වාගෙන යනවා.

දිවා කාලයේ නිලන්තිගේ නිවසේත්, තමන්ට පහසු තැන්වලත් නිලන්තිව හමුවන අජිත් සමරකෝන්ට, ඇගේ සිරුරේ පහස ලැබීම විනා, තමන්ට වඩා පහළ යයි සම්මත සමාජ පන්තියක වූ නිලන්තිව විවාහ කරගැනීමට අරමුණක් තිබුණේ නැහැ.

දරුවෙක් ඇවිත්

මෙලෙස මාස කිහිපයක් ගතවෙද්දී, අජිත් නිසා නිලන්ති ගැබ් ගන්නවා.

තම මව්පියන්ගෙන් මේ බව සඟවන නිලන්ති, එය තම පෙම්වතාට හෙළි කරන්නේ, “අපි ඉක්මනට බඳිමු” යන ඉල්ලීමත් සමඟයි.

කිසිසේත්ම නිලන්ති හා විවාහයක් ගැන සිතා නොසිටි ඔහු මේ ආරංචියෙන් කලබල වනවා.  ඔහු, මෙතරම් කලබලයෙන් විවාහ විය නොහැකි නිසා දැනට නිලන්තිගේ දැරු ගැබ නැති කර දැමිය යුතු යැයි යෝජනා කරනවා.

එහෙත් නිලන්ති ඊට තරයේ විරුද්ධ වන්නේ ‘ඉක්මනට බැඳලා මේ ළමයව හදමු’ යන යෝජනාව කරමින්.

අජිත් සමරකෝන් මේ වනවිට ‘වැඩ වැඩි’ බව කියමින් නිලන්ති හමුවීම අඩු කරනවා. ගර්භනී බව තව වැඩි කලක් සඟවා සිටිය නොහැකි බව දනා නිලන්ති, විවාහය ප්‍රමාද වන විට නිතර නිතර පොලිසියට ගොස් සිය පෙම්වතා හමුවනවා.  ඇගේ මෙම පැමිණීම සිය එදිනෙදා රාජකාරී කටයුතුවලට බාධාවක් බැවින් එලෙස නොපැමිණෙන ලෙසත් ඇය විවාහ කර ගන්නා බවත් අජිත් පවසනවා. එතෙක් මේ රහස සිය මව්පියන්ගෙන් සඟවා සිටින ලෙසටත් ඔහු ඇයට දැනුම් දෙනවා.

ගර්භනී අපහසුවෙන් පෙළෙන නිලන්ති, දිනක් උදෑසන නිවස ඉදිරිපිට වමනය කරන්නට වූ විට, එමලිනාට මේ රහස එළිවෙනවා. 

“දුප්පත් අපට උඹ නිසා පාරේ බැහැලා යන්න බැහැ.. ඔය මඟුල කෙරෙන්නේ නැද්ද”… යි එමලින් සිය දියණියගෙන් අසනවා.

“එයා එහෙම කෙනෙක් නෙමෙයි අම්මේ.. . අපි ඉක්මනට බඳිනවා…” යි නිලන්ති පිළිතුරු දෙනවා.

එමෙන්ම නිලන්තිගේ මිතුරිය වූ ගුණවතී, නිලන්තිගේ උපදෙස් පිට අජිත් සමරකෝන් හට ‘විවාහය’ පිළිබඳ සිහි කරමින් ලිපි ද ලියනවා.

අජිත් සමරකෝන්ගේ පිළියම

තමා විවාහ කරගෙන, තම කුස සිටින දරුවාට පියෙකු වන ලෙස නිලන්ති දිගින් දිගටම බලපෑම් කිරීම හමුවේ අජිත් සමරකෝන් තීරණයක් ගන්නවා.

ඒ අනුව ඔහු “අපි අද බඳිමු. ඔයා කාටවත් නොකියා එන්න..” ලෙසට නිලන්තිට දැනුම් දෙනවා. 1989 ඔක්තෝබර් 24 වැනිදා උදෑසන 7.30 ත් 8.00 ත් අතරේ නිලන්ති නිවසින් පිටවන්නේ, සිය මවට වැඳ, “අම්මේ, මං මේ ප්‍රශ්නෙ විසඳගෙන එන්නම් මේ දරුවාට තාත්තා කියන්ඩ කෙනෙක් ඉන්ඩ එපායැ.. ලොකු මහත්තයා මට කසාද බඳින්න එන්න කිව්වා. මම අද එන්නත් පුළුවන් – නො එන්නත් පුළුවන්” යයි පැවසීමෙන්  අනතුරුවයි. 

ඒ එමලින් සිය දියණියව දුටු අවසන් වතාවයි. 

එදින රාත්‍රිය වනතුරුත් නිලන්ති නැවත නොපැමිණි නිසාත්, ”එන්නත් පුළුවන් – නො එන්නත් පුළුවන්” කතාව නිසා ඇතිවුණු බිය නිසාත් එමලින් සිය දියණිය ආගිය අතක් නැති බවට පළමු වරට කොබෙයිගනේ පොලිසියට පැමිණිලි කිරීමට යනවා.

කොල්ලෙක් එක්ක පැනල යන්න ඇති

මේ අවස්ථාවේ පොලිස් ස්ථාධිපති අජිත් සමරකෝන් පොලිසියේ සිටිනවා. ඔහු එමලින්ගේ පැමිණිල්ල ලිවීමට බාධා කරමින් කියා සිටින්නේ “ටිකකට ඉස්සර බස් එකක නැඟලා හෙට්ටිපොළ පැත්තට ගියා දැක්කා..” යන්නයි.

සිය දියණිය ‘ලොකු මහත්තයා’ හමුවීමට පැමිණි බව එමලින් විසින් කීමට උත්සහ කළත් ඊට ඉඩ ලැබෙන්නේ නැහැ.

එමලින් හිස් අතින්ම නිවසට යනවා.

පසු දා, එනම් ඔක්තෝබර් 25 වැනිදා ඩිංගිරියා විසින් කොබෙයිගනේ පොලිසියට ගොස් සිය දියණිය අතුරුදන් වීම පිළිබඳව පැමිණිලි කිරීමට උත්සාහ කරනවා. එහෙත් එදාත්, නිලන්ති අතුරුදන් වීම පිළිබඳව පැමිණිල්ල සටහන් කිරීම පොලිසිය ප්‍රතික්ෂේප කරනවා.  එදින ‘ලොකු මහත්තයා’ පවසන්නේ, ” දුව කොල්ලෙක් එක්ක පැනල යන්න ඇති..” යන්නයි.

ඊට පසු දා, ටයර් සෑයක දැවුණු මෘත ශරීරය තම දියණියගේ බවට, ඩිංගිරියා, එය සිය බිරිඳට පවසනවා. ඉන්පසු එදිනම ඔවුන් යළිත් වරක් කොබෙයිගනේ පොලිසියට යන්නේ, තම දියණිය මරා පුළුස්සා ඇති බවට සැක කරන බව පැමිණිලි කිරීමටයි. එදිනත්, ඔවුන්ව ආපසු හරවා එවනවා.

ඔක්තෝබර් 26, ඩිංගිරියා පොල් කැඩීම සඳහා නැවතත් දළුපොතවත්තට යා යුතුව තිබෙනවා. එදත් ඔහු ටයර් සෑය මත දැවුණු සිය දියණියගේ බවට සැක කරන සිරුර පසුකරනවා. ඒ අවස්ථාවේ ඉතා විමසිලිමත්ව අවට පරික්ෂා කරන ඔහුට, පඳුරක් අස්සේ සඟවා තිබූ අඩක් පිළිස්සුණු යට සායක කොටසක් හමුවනවා.

ඔවුන් පොලිසියට ගිය හත්වෙනි වතාවේ ඔවුන්ගේ පැමිණිල්ල ලියාගන්නවා. “මමත් හොයල බලන්නම්” යයි අජිත් සමරකෝන් දෙමහල්ලන්ට පවසනවා. එහෙත් කිසිවක්ම සිදුවන්නේ නැහැ.

සාධාරණය ඉල්ලා

වසර දෙකක් ගත වී යනවා. භීෂණ සමයේ මේ පිළිබඳව සොයා බැලීම මඟ හැරෙනවා. අජිත් සමරකෝන් කොබෙයිගනේ පොලිසියෙන් මාරුවී යනවා. එහෙත් ඩිංගිරියා සහ එමලින් සිය දියණිය වෙනුවෙන් සාධාරණය ඉටු කරගැනීම වෙනුවෙන් සටන්වදිනවා.

1991 ජනවාරි 31 වැනිදා ඩිංගිරියා විසින්, තම දියණියගේ මරණය පිළිබඳව පොලිස් මූලස්ථානයට පැමිණිලි කරනවා.

මේ පැමිණිල්ල සිදුකර දින හයකට පසු නිලන්තිගේ පවුලේ අය ජීවත් ව සිටි පොල් අතු පැල ගිනි තැබීමට අජිත් සමරකෝන් සහ පිරිසක් ක්‍රියා කරනවා. ඒ අවස්ථාවේ ඩිංගිරියා ගිනිගන්නා පැලෙන් පිට පැන දිවි බේරා ගන්නවා.

මාලනීගේ නිවස

අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ සරත් ගාමිණී දසනායක මහතා, එම වසරේ පෙබරවාරි 14 වැනිදා මෙම පරීක්ෂණය භාර ගන්නවා. දෙවසරකට පෙර ටයර් සෑය තිබූ ස්ථානයට යන දසනායක මහතාට එහි යමක් පිළිස්සූ බවට සාක්ෂි හමුවෙනවා. එමෙන්ම ඊට මීටර් විස්සක් පමණ දුරින්, පොල් ගසක් යට තිබී, හිස් කබලක කොටසක් ද ඔහු සොයාගන්නවා (මෙය නිලන්තිගේ හෝ ඇගේ නොවන බව ඔප්පු වූයේ නැහැ). ඩිංගිරියා විසින් සොයාගත් සාය කොටස සහ සුරය, ඔහු විසින් දසනායක මහතාට ලබා දෙනවා. 

මේ අතර අජිත් සමරකෝන්, 1991 මාර්තු මාසයේදී මඩකලපුව පොලිස් ස්ථානයට මාරුවක් ලබනවා. ලැබී තිබූ සාක්ෂි මත පදනම්ව, 1991 මැයි 15 වනදා නිලන්තිගේ ඝාතනය සම්බන්ධයෙන් අජිත් දේවප්‍රිය සමරකෝන් අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව විසින්  ස්ථානාධිපතිවරයා අත් අඩංගුවට පත්වූයේ කව්රුත් නොසිතු පරිදිය.

පසුව පැවැති පරීක්‍ෂණවලින් අනතුරුව කුලියාපිටිය මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණයේදී සැකකරුට එරෙහිව නඩුව විභාග වෙනවා.  මේ අවස්ථාවේ, අධිකරණයට එක් විශේෂ සාක්ෂිකරුවෙකු ඉදිරිපත් කෙරෙනවා. ඒ වනවිට ඔහු යුධ හමුදා සොල්දාදුවෙක්. නිලන්ති ඝාතන සිද්ධියේ ප්‍රධාන සාක්ෂිකරු වුණු ඔහුවත් අජිත් සමරකෝන් විසින් ඝාතනය කරන්න තැත් කර තිබෙන බව අධිකරණයේදී අනාවරණය වනවා.

චූලසිරිගේ සාක්ෂිය

කරුණානායක මුදියන්සේලාගේ චූලසිරි, කොබෙයිගනේ පොලිසියට අනියුක්තව සේවය කළ ග්‍රාමාරක්ෂක භටයෙක්. 1989 ඔක්තෝබර් 25 උදේම, පොලිස් ස්ථානාධිපතිගෙන් අණක් ලැබෙනවා. ඒ, කිතගම හන්දිය ආසන්නයේ ‘තුත්තිරියාවත්තේ දුනුවිල මහත්තයාගේ ගෙදර’ හවසට පාටියක් තියෙන නිසා එහෙ යන්න ලෑස්ති වෙන්න කියලයි.

එදා දවසම පොලිස් ස්ථානාධිපතිවරයා හිටියේ ඔහුගේ බංගලාවේ. පොලිස් ස්ථානාධිපතිවරයාට කෑම අරගෙන බංගලාවට යන රාජකාරිය භාර වෙලා තිබුණේ චූලසිරිට. වෙනදට ඉදිරි දොර ඇරලා, කෑම භාජනය මේසේ උඩ තියන්න කියන ලොකු මහත්තයා, එදා පිටිපස්සේ දොර අරින්නේ. ඒ වෙලාවේ ඔහු දිය නා හිටි බවත්, කොට කලිසමක් පමණක් හැඳ සිටි බවත් චූලසිරි දකිනවා. ඒ වගේම බංගලාවේ බිම, කුඩා පැල්ලම් කිහිපයක් වැනි යමක් ද ඔහු දුටුවත්, ඔහුට ඒ ගැන නිශ්චිත යමක් මතකයේ රැඳෙන්නේ නැහැ.

එදා හවස චූලසිරිට ලොකු මහත්තයගෙන් තව අණක් ලැබෙනවා. ඒ “සමූපෙ වෑන් එකට ටයර් දාල ලෑස්ති කරපන්” කියලයි.

මේ කාලය වෙනකොට කොබෙයිගනේ පොලිසිය සතුව ප්‍රමාණවත් තරම් වාහන නොතිබුණු නිසා, කොබෙයිගනේ සමූපකාරයට අයත් වෑන් එකක් පොලිසියේ අවශ්‍යතාවන්ටත් පාවිච්චි වෙනවා. (මේ කියන  දිනයේ අවශ්‍ය තරම් වාහන පොලිසියේ තිබෙනවා)  මේ වෑන් එක ජෝතිරත්න නම් අයෙකුට අයත් ටොයොටා හයිඒස් වෑන් එකක්. මේ වෑන් රියේ රියදුරු වුණේ ගුණරත්නහාමි. ගුණරත්නහාමිත් චූලසිරිගේ පණිවිඩය අනුව සමූපකාරයේ ලොරියකින් ටයර් දෙකකුත් වෑන් එකට දාගෙන පොලිසියට ඇවිත්, එය භාර දී යනවා.

නඩු විභාගයේදී මේ කරුණු සනාථ කරමින් ගුණරත්නහාමිත් සාක්ෂි ලබා දෙනවා. එමෙන්ම එදින රාත්‍රී නමයට පමණ තවත් පොලිස් භටයන් දෙදෙනෙකු සහ චූලසිරි සමඟ පැමිණෙන ස්ථානාධිපතිවරයා තමාට වෑන් රිය භාර දුන් බවත් ගුණරත්නහාමිගේ සාක්ෂියේ සඳහන්. එමෙන් ම වෑන් රියේ තිබී ‘කාන්තා කොණ්ඩා කටුවක්’ හමු වූ බවටත් ඔහු වැඩිදුරටත් සාක්ෂි දෙනවා.

චූලසිරි වෑන් රියේ පසුපස කොටසේ වාඩිවෙනකොට රියදුරු අසුනට යන්නේ ලොකු මහත්තයා, වෑන් රිය පොලිස් බංගලාවේ දොර අසලටම කර නවත්වනවා.  බංගලාවේ සිට එළියට එන නිලන්ති, වෑන් රියේ ඉදිරිපස අසුනට ගොඩවෙනවා. මේ වනවිට වෙලාව රාත්‍රී අටට කිට්ටුයි. 

කිසිවෙකුගේ කිසිදු කතාවකින් තොරව වෑන් රිය කිතගම හන්දිය දෙසට ධාවනය වනවා. ලොකු මහත්තයා වාඩිවී සිටින අසුන අසල බිම, ඔහුගේ රාජකාරි ගිනි අවිය වූ LMG අවිය තිබෙනවා චූලසිරිට පෙනෙනවා.

කිතගම හන්දියෙන් දුනුවිල ගෙදර තිබෙන ඇමටන් වතුයායට හැරෙන මාවත අසල වෑන් රිය නවත්වන ලොකු මහත්තයා, එයින් බැස නිලන්තිට රියේ දොර හැර දුන් බවත්, ඉන්පසු නිලන්තිට අඩි කිහිපයක් ඉස්සර වන්නට දුන් බවටත් චූලසිරි සාක්ෂි දෙනවා. ලොකු මහත්තයාගේ ගිනි අවියෙන් ගිනි පුපුරු විසි වුණු බවත්, වෙඩි හඬ ඇසුණු බවත් පවසන චූලසිරි, ඉන් පසුව ලොකු මහත්තයා වෑන් රිය අසලට පැමිණ, ටයර් දෙක රැගෙන එන ලෙස තමන්ට කෑගැසූ බවත්, ඉතාම බියට පත්ව සිටි තමා, ටයර් දෙක ගෙනවිත් බිම වැටී සිටි නිලන්ති අසලින් දැමූ පසු, නිලන්තිව ඔසවා ටයර් මත දමන ලෙස ලොකු මහත්තයා අණ දුන් බවත් පවසනවා. ඉන් අනතුරුව වෑන් රියෙන් පෙට්‍රල් කෑනයක් ගෙන එන ලොකු මහත්තයා එය නිලන්ති මතට වත්කරනවා.

ඉන්පසු ඔහු චූලසිරි අතට ගිනිපෙට්ටිය දී “මෙන්න මේකට ගිනිතියපන්” යයි අණ කරනවා. එහෙත් දැඩි බියෙන් සිටි චූලසිරි එය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමත් සමඟ ලොකු මහත්තයාම ටයර් සෑයට ගිනි තබනවා.

ඉන්පසුව යළිත් පොලිසියට යන ලොකු මහත්තයා, ඒ වනවිටත් බියෙන් ගැහෙමින් සිටි චූලසිරිට පවසන්නේ, “මේකට උඹත් හවුල්, ඒ නිසා අපි දෙන්න අතරේ විතරක් මේක තියාගන්න ඕන..” යන්නයි. ඉන් පසුව පසුදාත් ඔහු ඒ ආකාරයටම චූලසිරිට උපදෙස් දෙනවා.

චූලසිරි ඝාතන තැතක්

නිලන්ති ඝාතනයෙන් දින කිහිපයකට පසුව සවසක, අජිත් විසින් JVP  සාමාජිකයෙකු අත්අඩංගුවට ගැනීමට යයි පවසමින්, චූලසිරිව තවත් පොලිස් නිලධාරින් දෙදෙනෙකුද සමඟ නිකවැරටිය ප්‍රදේශයට කැඳවාගෙන යනවා. නිකවැරටියේ පාලු ස්ථානයක වෑන් රිය නවත්වා බොහෝ වෙලාවක් සිටිනවිට, “කීය වෙනකම් මෙතන ඉන්නවද?” යි චූලසිරි වෑන් රියේ සිටි සාජන්ට් කෙනෙකුගෙන් අසනවා. එවිට සාජන්ට්වරයා සිනාසුණු ආකාරය අනුව, තමන් මෙතනට ගෙන ආවේ තමන්ව ඝාතනය කිරීම වෙනුවෙන් යයි සැක සිතූ චූලසිරි, වැසිකිලි යාමට මෙන් අඟවා වෑන් රියෙන් බැස පළා යනවා.

ඉන් පසු කිසි දිනෙක කොබෙයිගනේ පොලිසියේ රැකියාවට නොයන චූලසිරි 1987 නොවැම්බර් 12 ශ්‍රී ලංකා යුධ හමුදාවට බැඳෙනවා. ඒ අතරේ ඔහු යුධ හමුදාවට එකතු වූ බව දැනගත්  සමරකෝන් වරින්වර යුධ හමුදා කඳවුරුවලට දුරකථන ඇමතුම් දෙමින් චූලසිරි පිළිබඳව විමසනවා.

මේ කාලය වනවිට අජිත් සමරකෝන්, වාලච්චිනේ වැලිකන්ද පොලිසියට මාරුවීමක් ලබනවා. නිලන්තගේ ඝාතනයෙන් මාස හයක් ගතවනවිට විවාහ වූ සමරකෝන්ට ඒ වනවිට දරුවෙකුද සිටිනවා.

තවත් සාක්ෂි



නිලන්තිගේ මරණය වූ ස්ථානයේ තිබී හමුවූ අස්ථි කොටස් සහ සුරය පිළිබඳව විමසෙනවා. එතකොට විත්තිය කියා සිටින්නේ, මෙය බොරු සාක්ෂියක් කියලයි. මෙහිදී විත්තියේ තර්කවලට පිළිතුරු දෙමින් රජයේ අධිනීතීඥ සරත් ජයමාන්න මහත්තයා, මේ සුරය ඇයගේම බවත්, බොරුවක් කරන්න ඕන වුණා නම්, නම් මෙයට ඇයගේ නම, වේලපත්කඩ තොරතුරු ආදියත් ඇතුළත් කර හැකි ව තිබුණු බවත් කියා සිටිනවා.

එසේම මේ හමුවුණු අස්ථි කොටස්, මහාචාර්ය ජීන් පෙරේරා අධ්‍යයනය කිරීමෙන් පසුව, ඒවා වයස අවුරුදු 25 කට අඩු කාන්තාවකගේ බව සනාථ කරනවා.

නඩු විභාගයේදී, නිලන්ති වෙනුවෙන් අජිත් සමරකෝන්ට ලිපි ලියූ ගුණවතීත් සාක්ෂි දෙනවා.

නිලන්තිව කොබෙයිගනේ පොලිස් ස්ථානාධිපති විසින් පොලිසියට අයත් ජීප් රියක නංවාගෙන යනු දුටු ගම්වැසියන් සාක්ෂි දෙනවා.

කිතගම හන්දිය ආසන්නයේ ජීවත්වූ මුතු මැණිකා සාක්ෂි දෙමින් 1989 ඔක්තෝබර් 25 රාත්‍රී 8 සිට ගුවන් විදුලියේ විකාශය වූ ධර්ම දේශනාවකට සවන් දෙමින් සිටියදී, කිතගම හන්දිය දෙසින් වෙඩි හඬක් ඇසුණු බවට සාක්ෂි දෙනවා.

කිතගම හන්දිය ආසන්නයේ ජීවත්වූ ජුසේ අප්පුහාමි සාක්ෂි දෙමින්, 1989 ඔක්තෝබර් 25 රාත්‍රී ධර්ම දේශනාවකට සවන් දෙමින් සිටියදී, වෙඩි හඬ ඇසුණු බවත්, ඉන් ටික වේලාවකට පසු මිදුලට බැස බැලූ විට ඇමටන් වතුයායට දෙසින් ගින්නක් දුටු බවටත් සාක්ෂි දෙනවා.

එකල ගුවන් විදුලි සේවයෙන් බණ ප්‍රචාරය වෙන්නේ සතියකට වතාවක් බදාදා දිනක වීම නිසා, මේ අයට ඉතා හොඳින් දිනා සහ වෙලාව මතක තිබෙනවා. ඔක්තෝම්බර් මස අවසාන සතියේ බණ ප්‍රචාරය වෙන්නේ මේ ඝාතනය සිදුවුණු බඳාදා රෑ අටට. ඒ අනුව, මේ ගම්වැසියන්ගේ සාක්ෂියේ සටහන් වෙලාව නිවැරදි බව සනාථ වෙනවා.

තවත් සාක්ෂිකරුවෙකු වූ ගුණදාස – අදාල දිනයේ සිය නිවසේ දොරට යටින් ගින්නක සේයාව දුටු බවත්, අසල්වැසි රාජපක්ෂ සමඟ ඒ දෙසට ගොස් බලන විට ගැහැණු සිරුරක් දැවෙමින් තිබූ බවත් පවසනවා.

තීන්දුව ලැබෙයි

මේ අතර විත්තිකරුට විත්ති කූඩුවේ සිට ප්‍රකාශයක් කිරීමට අවස්ථාව ලැබෙනවා. අජිත් සමරකෝන් ඒ මොහොතේ පවසන්නේ මෙවන් කතාවක් ” මම ඒකාලේ ඕ.අයි.සී. මට මේ පළාතේ ලොකු බලයක් තිබුණා. එහෙව් මම කෙක්කෙන් පොල් කඩන මේ මනුස්සයාගේ දුවත් එක්ක ප්‍රේම සම්බන්ධයක් ඇතිකර ගනියිද? මේක අමූලික බොරුවක්..”

අජිත් සමරකෝන්ගේ එම ප්‍රකාශයට රජයේ අධිනීතීඥ සරත් ජයමාන්න පිළිතුරු දෙමින්, “මේ තරුණියට ඔබ ලියූ බව කියන ලිපිවල ඇති අත් අකුරු, ඔබේ ම බව පරීක්ෂණවලින් ඔප්පු වුණා. එමෙන් ම ඔබ ඇය සමඟ එහෙ මෙහෙ යන බව ඇගේ පියා ද ඇතුළුව බොහෝ දෙනා දැක තිබෙනවා. ඔබ නිලන්ති සමඟ සම්බන්ධය පටන් ගන්නේ ඇය ‘කෙක්කෙන් පොල් කඩන ඩිංගිරිගේ දුව’ බව දැනගෙනයි. පසුව දරුවෙක් ලැබන්න ඉන්න බව දැන දැන ඇය මරා පිළිස්සුවා. සාලිය අශෝකමාලා, රොමියෝ ජූලියට් වැනි ප්‍රේම කතා තිබ්බ ලෝකයක, ඔබ නිලන්ති එක්ක ප්‍රේම සම්බන්ධයක් පටන්ගත්ත කියන එක අදහන්න බැරි දෙයක් නෙමේ… ” යි පවසනවා.


සියලු සාක්ෂි සලකා බැලූ කුරුණෑගල මහාධිකරණය, 1997 මාර්තු 10 වැනිදා, දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයේ 296 වගන්තිය යටතේ අජිත් දේවප්‍රිය සමරකෝන්, මනනාලගේ මාලනී නොහොත් නිලන්ති ඝාතනයට වරදකරු බව තීන්දු කොට මරණ දණ්ඩනය නියම කරනවා.

මෙම තීන්දුවට එරෙහිව අජිත් සමරකෝන් අභියාචනාධිකරණයට අභියාචනයක් ඉදිරිපත් කරනවා. ඒ චූලසිරිගේ සාක්ෂිය පිළිගත නො හැකි බව පවසමින්. අභියාචානාධිකරණ විනිසුරු එෆ්.එන් ඩී ජයසූරිය හා පි.එච්.කේ කුලතිලක යන විනිසුරුවරු යටතේ මහාධිකරණ තීන්දුව යළි සලකා බැලෙනවා. අභියාචනාධිකරණයේදී ඔහුගේ මරණ දඬුවම තහවුරු වනවා.


පසු විපරම

මාලනීගේ වයස්ගත මව්පියන් දැන් සැනසෙන්නේ ඔවුන්ගේ පුතාගේ (මාලනීගේ සහෝදරයාගේ) මිනිපිරිය හදාවඩා ගනිමින්.
පසුකාලීනව එමලින් මාතාව පුවත්පත් සාකච්ඡාවකදී මේ ගැන කියා තිබුණා. ඒ වනවිට ඒ මිනිපිරියට වයස අවුරුදු 17 ක්.

ඩිංගිරියා සහ එමලින්

“…මේ මගේ මිණිබිරිය මහත්තයො. මෙයත් කොබෙයිගනේ ඉස්කෝලෙ ඉගෙන ගන්නෙ. දැන් අවුරුදු 17 යි. මගේ ලොකු පුතාගෙ දැරිවි. මං මාස තුනේ ඉඳලා හදන්නෙ. අපි දෙන්නා මේ නඩුවට ඇවිදිනකොට නිතර ක්ලාන්ත වෙලා වැටුණා. මට මානසික රෝගයක් හැදෙන්ඩත් ආවා. පස්සෙ පුතා කැමැත්තෙන් දරුවා දුන්නා අපට. මෙයත් නැත්නම් අපට පිස්සු වැටෙනවාම තමයි. මේ රත්තරං කෙල්ලගෙ මුහුණ බලලා මං දැන් ජීවත්වෙන්නෙ…”

මේ වනවිටත් අජිත් සමරකෝන් මහර බන්ධනාගාරයේ ජීවිතාන්තය දක්වා සිර දඬුවම් විඳිමින් සිටිනවා.

පසුකාලයේ මාධ්‍යවේදියෙකු විසින් ඔහු සමඟ කතා කිරීමට ගත් උත්සාහය ඔහු විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරන්නේ,   “මං දැන් අලුත් ජීවිතයක් ගත කරන්නේ. භාවනාවට නැඹුරුව යහපත් මාර්ගයක ගමන් කරනවා. ඒ නිසා යටගිය අතීතයේ අහුමුළු ගැන කතා කරන්න කැමැති නැහැ..” යි පවසමින්.


විශේෂ ස්තුතිය :
සිළුමිණ
දිනමිණ
ලංකාදීප

දා හත් වසරකට පෙර සිදු වූ යාංගල්මෝදර අනතුර



දිනය 2005/04/27

ගල්කිරියාගම සිට දඹුල්ල කුරුණෑගල හරහා කොළඹ බලා ධාවනය වන HT 2520 පෞද්ගලික බස් රථය, පුරුදු පරිදි ගමන් ඇරඹුවේ, දහසකුත් එකක් බලාපොරොත්තු, වගකීම් හිසේ දරාගෙන යන ජීවිත ගමනේ තව දවසක් වෙනුවෙන් මගට බැහැපු මගීන් රැසක්, ඔවුන්ගේ ගමන්නාන්තයන්ට අරලවීමේ අරමුණින්.බස් රථයේ රියදුරා වුණේ අබ්දුල් වහීඞ් හෆ්රූල්. කොන්දොස්තර විදිහට කටයුතු කළේ එම්.ජී. බුද්ධික රුවන් කුමාර.උදේ 7.00 ට M6 786 එංජිම සහිත මහනුවර නගරාන්තර ශීඝ්‍රගාමී දුම්රිය කොළඹ කොටුවෙන් සිය ගමන ආරම්භ කළා. දිනපතා උදේට කොළඹ කොටුවේ සිට මහනුවර බලා එන විශාල පිරිසක් එදත් මේ දුම්රියේ සිටියා. දුම්රියේ රියදුරා ලෙස සේවය කළේ එච්. ඒ. සිරිසේන.

”තවත් කෑල්ලක්”

අධික වේගයෙන්, අනෙකුත් බස්රථ පසුකරමින් මගීන් සියල්ලන් තම බස්රථයට නංවා ගැනීමේ අරමුණින් ගල්කිරියාගම – කොළඹ බස් රිය වේගයෙන් ධාවනය වුණා.”ඉස්සරහ කෑලි දෙකක් ඉන්නවා..” ආදී වශයෙන් පවසමින්, මගීන් සිටින තැන්වලින් බස්රථය නවත්වා ඔවුන්ව නංවාගෙන, ඔවුන් බසය තුළට හරිහැටි ගොඩවීමටත් කළින් ධාවන කිරීම මොවුන්ගේ සිරිත වුණා.අනෙක් බස් අභිබවා ගොස් හැම ‘කෑල්ලක්’ ම තම බස් රියට නංවා ගැනීමේ තරඟයේ ඔවුන් යෙදුණු බවට බස් රියේ සිටි මගියෙක් පසුව සාක්ෂි ලබා දී තිබුණා.

මාරයාගේ හෝරාව

කොළඹ කොටුවෙන් පිටත් වූ මහනුවර නගරාන්තර ශීඝ්‍රගාමී දුම්රිය උදෑසන 8.10 ට පමණ පොල්ගහවෙල දුම්රිය හරස්මාර්ගයට ළඟා වෙමින් සිටියා. අටයි දහය පමණ වනවිට දුම්රිය ගේට්ටුකරුවන් විසින් යාංගල්මෝදර හරස් මාර්ගයේ ගේට්ටු වසා දැමුවා. මේ වනවිට වාහන කිහිපයක්ම දුම්රිය හරස්මග ආසන්නයේ නතර කර තිබුණා. මේ අවස්ථාවේ ගල්කිරියාගම – කොළඹ බස්රියත් මේ වාහන අතරේ, දුම්රිය හරස්මාර්ගයට වාහන දහයක් පමණ පසුපසින් නවතා තිබුණා. එහෙත් තවත් සුළු වෙලාවක් නිසි ලෙස පමා වීමට, මේ බස් රියේ රියදුරා සහ කොන්දොස්තරවරයාට ඉවසීම තිබුණේ නැහැ. ඉදිරියෙන් වූ අනෙක් වාහන පසුකරමින් බස් රථය වසා තිබූ දුම්රිය ගේට්ටුවේ ඉතිරි ඉඩ අතරින් දුම්රිය හරස් මාර්ගයට ධාවනය කළා. කොන්දොස්තර වූ බුද්ධික රුවන් කුමාර ඒ අවස්ථාවේ බසයෙන් බැස දුම්රිය එනවාදැයි බලා,”හරි හරි කොච්චිය නෑ..” යයි පවසා තිබුණා. ඊට ඉතාම සුළු මොහොතකට පසු මහනුවර නගරාන්තර ශීඝ්‍රගාමී දුම්රිය පැමිණියා.

පෙනී පෙනී ආ මරණය

මේ වනවිට බස් රිය දුම්රිය මග හරහට නතර වී තිබුණා. අධික වේගයෙන් තමන් දෙසට එන දුම්රිය දුටු බස් රියේ සිටි මගීන්, මර බියෙන් විලාප තබද්දී බස් රියදුරු අබ්දුල් වහීඞ් හෆ්රූල් බසයෙන් බැස තම ජීවිතය රැකගැනීමේ අරමුණින් පළා යාමට උත්සාහ කළා. එහෙත් ඔහුට හැකිවූයේ බසයෙන් බැසීමට පමණයි.පලාතම දෙදරුම්කන හඬක් සමඟ, දුම්රිය බස් රිය බඳෙහි ගැටුණා. ඉදිරියට ඇදෙන දුම්රිය සමඟ තවත් මීටර් සියයක් පමණ ඇදී ගිය සුන්බුන් වූ බස්රිය, ගිනිගත්තා. හරියටම උදේ 8.13 ට, ලංකා ඉතිහාසයේ අති බිහිසුණුම දුම්රිය අනතුරක් සිදුවුණා.

ජීවිතවල ඉරණම

දුම්රියේ ගැටුණු බස්රියේ තහඩු අතරේ සිරවී මගීන් ජීවිත විශාල සංඛයාවක් සුන්බුන් වී තිබුණා. බස් රියෙන් දුම්රිය මාර්ඝය මතට වැටුණු තුවාලකරුවන් සහ මළ සිරුරු හැකි ඉක්මනින් වාහනවල පටවා රෝහල් කරා යැවීමට, ප්‍රදේශවාසීන් මෙන්ම දුම්රියේ සිටි මගීන්ද කටයුතු කළා.බසයේ සුන්බුන් වූ ගිනියම් තහඩු අතරේ සිරවී සිටි පිරිස් බේරාගැනීම ඉතාම දුෂ්කර කාර්යයක් වුණා. බසය ගිනි ගැනීම නිසා බොහෝ මළ සිරුරු තැම්බුණු ස්වභාවයක් ගෙන තිබුණා. පුද්ගලයන් තිස් පස් දෙනෙකු මියගොස් තවත් හැටකට අධික පිරිසක් තුවාල ලබා තිබුණා.ඉදිරියේ එළඹුණු දින කිහිපයේදී, අසාධ්‍ය තත්ත්වයේ සිටි තවත් හයදෙනෙකු මෙළොව හැරගියේ මේ ඛේදවාචකයේ මරණ සංඛ්‍යාව හතළිස් එකක් දක්වා ඉහළ නංවමින්. තවත් තිස් හය දෙනෙකු සදාකාලික ආබාධිත තත්ත්වයට පත්ව තිබුණා.

ඛේදවාචකයේ තවත් ඛේදවාචක

මරණය කාටත් පොදු ධර්මතාවක් වුවත්, පවුලේ කෙනෙක් අනපේක්ෂිත සහ බිහිසුණු මරණයකට ලක්වීම පවුලේ ඉතිරි සාමාජිකයන්ට ඛේදවාචකයක්. මේ අනතුරේ අතිශය හද කම්පා කරන සිදුවීමේ රැසක් එකල මාධ්‍ය වාර්තා කළා.ඇල්පිටියේ පදිංචිව සිටි එකම පවුලේ, මව, පියා සහ එකොළොස් හැවිරිදි දියණිය මේ අනතුරින් මරණයට පත්වුණා.දඹුල්ලේ මේනකා විදර්ශනීත් ඇගේ පවුලේ අයත් අප්‍රේල් 26 මාතර යාමට නියමිතව තිබුණත්, එදින මාතරට සුනාමියක් එන බවට ප්‍රචාරයක් ආ බැවින් ඔවුන් ගමන කල්දමා තිබුණා. දෛවෝපගත ලෙස ඔවුන් ගොඩවූ මේ බස්රිය මේනකාව මරණයේ ගමනාන්තය කරා රැගෙන ගියා. අවුරුදු තුනක් පමණ වයසැති දරුවෙකුගේ දෙකට කැපී වෙන් වුණු මළසිරුර දුම්රිය මග දෙපස වැටී තිබුණා. කෑගල්ල බාලිකාවේ තිලන්කා සරෝජනී මේ අනතුරින් තුවාල ලබා කුරුණෑගල රෝහලේ ප්‍රතිකාර ලබමින් සිටියේ, ඇයත් සමඟ බසයේ පැමිණි මිතුරිය ‘හඳුනා නොගත් සුන්බුන් වූ සිරුරක්’ ලෙසට රෝහල් මෘත ශරීරාගාරයේ තැන්පත් කර සිටියදී. පසුව ඒ සිරුර ඥාතීන් විසින් හඳුනාගෙන තිබුණේ, දැවී කළු වී ගිය ඇඳුමක ඉතිරි වී තිබූ කොටසකින්.

ඇහින් දුටු සාක්ෂි

“කෝච්චිය එනවා, දාන්න එපා කියල බිම හිටපු කෙනෙක් කෑගැහුව…ඒත් බස් එක දැම්මා…” අනතුර පිළිබඳ සාක්ෂි දෙමින් දුම්රිය සංඥා කුටියේ සංඥා සහායක ජයරත්න ප්‍රකාශ කළා.සාමාන්‍යයෙන් උදේ අට වනවිට එම ස්ථානය පසුකිරීමට නියමිත දුම්රිය එදින මද ප්‍රමාදයකට ලක්ව තිබූ බවත් ඔහුගේ සාක්ෂියේ සඳහන්. අනතුර සිදුවනු දුටු තමන්ට ඒ අවස්ථාවේ පපුවේ අමාරුවක් වැළඳුණු බවත් ඔහු ප්‍රකාශ කර තිබුණා. “දුම්රිය සංඥාව කොළ පාට වී තිබුණා. බස් රිය දුම්රිය මාර්ගයට ඇතුළු කරනු දුටු වහාම මම දුම්රියේ වේගය පැයට කිලෝමීටර 20 දක්වා අඩු කළා. දුම්රිය බසයේ ගැටුණ විගස ගිනිගත්තා. අනතුරින් දුම්රියේ වැකුම් පයිප්ප කැඩී ගියා..” යි දුම්රියේ රියදුරු එච්. ඒ. සිරිසේන සාක්ෂි දෙමින් පවසා තිබුණා.

ඉතිහාසය වෙනස් කළ නඩු තීන්දුව

මෙම බිහිසුණු අනතුර සම්බන්ධයෙන් එම බස් රථයේ රියදුරුට සහ කොන්දොස්තරවරයාට එරෙහිව චෝදනා 152 ක් ගොනු කරමින් නීතිපතිවරයා විසින් නඩු ගොනු කර තිබුණා.

මේ සම්බන්ධයෙන් කුරුණෑගල මහාධිකරණය හමුවේ පැවති නඩුව විභාගයට ගත් අවස්ථාවේ අනාරක්ෂිත ලෙස බස් රථයක් ධාවනය කිරීම හේතුවෙන් අදාළ අනතුර සිදුව ඇති බව තීන්දු කළ මහාධිකරණ විනිසුරුවරයා බස් රථයේ රියදුරුට සහ කොන්දොස්තරවරයාට මරණ දඬුවම නියම කළා. ඒ 2013 අප්‍රේල් පස් වැනිදායි.ලංකා ඉතිහාසයේ පළමු වරට රිය අනතුරක් සම්බන්ධ නඩුවක් – චේතාන්විත මිනී මැරීමක් ලෙසට සලකා මෙම නඩුව විභාගයට ගැනුණා.එමෙන්ම, කොන්දොස්තරවරයා විසින් බසයෙන් බැස, දුම්රිය නො එන බවට සහතික වී, ඒ බව රියදුරුට දන්වා ඔහුට ක්‍රියාත්මක වීමට තිබූ කාලය, මිනිස් මොළයේ පණිවිඩ හුවමාරුවේ සහ මිනිස් සිරුර එයට ප්‍රතිචාර දැක්වීමට ගතකරන කාලයත් මේ නඩුවේදී විමසීමට ලක්වුණා.

පරවුණු ජීවිත වෙනුවෙන්

අනතුර සිදුවූ ස්ථානය ආසන්නයේ, අනතුරින් මියගිය පිරිස් සිහිකර තැනූ ස්මාරකයක් දකින්නට පුළුවන්. පරවුණු නෙලුම් කැකුළක් සහ ශෝකී මිනිසෙක් එහි නිරූපනය වනවා.

අද අපි කොතැනද?

යාංගල්මෝදර දුම්රිය අනතුරට අවුරුදු දහ හතක් සපිරෙන මේ වසර (2022) දක්වා, බලධාරීන් විසින් මගී ජීවිත ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් සැළකිය යුතු මට්ටමේ පියවර කිසිවක් ගෙන තිබේදැයි සැකසහිතයි. පෞද්ගලික බස් මාෆියාව තවමත් මගී ජීවිත මනින්නේ ”කෑලි” වලින්. විනයක්, හික්මීමක්, ඉවසීමක් නොමැති රියදුරන් නිසා සිදුවන අනතුරුවල වැඩිවීමක් විනා අඩුවීමක් නැහැ. වෙනකක් තබා, යාංගල්මෝදර අනතුර සිදුවූ දිනවල මේ ස්ථානයේ ගුවන් පාලමක් ඉදිකිරීමට වගකිව යුතු අංශ දුන් ප්‍රතිඥාවත් මෙතෙක් ඉටුවී නැහැ.දුම්රිය හරස්මාර්ගවල කණ්නණාඩියක් සවිකර, එය විවෘත කිරීමට පවා දේශපාලනඥන් විසින් උත්සව සංවිධානය කරනවා. ‘නමක්’ ගැසූ පුවරුවක් වෙනුවෙන් විනා මෙවන් ඛේදාචකවලින් මියයන අය වෙනුවෙන් තව තවත් සමූහ පුවරු ඉදිවීම වැළක්වීමේ සද්චේතනාවක් ඔවුන් හට තිබේද යන්න සැක සහිතයි.

“ජාති මිනිහ ජෝතිපාල!”

 

jeyapalanjothipala_large
Enter a caption

Image :- Comrade.lk

දෙවෙනි ලෝක යුද්දෙ බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවට අනියුක්තව සේවය කළ මොරිස් ජයපාලන්, යුද්දෙ ඉවර වෙලා ලංකාවට ආවේ 1945 අන්තිමදී. හෙට්ටිආරච්චිගේ රෙජිනල්ඩ් ජෝතිපාල ඉපදුණේ 1936 දී. ජයපාලන් ලංකාවට එනකොට එයාගේ තරුණ කාලේ ගෙවෙන්න පටන් අරගෙන තිබුණේ. ඒ කාලේ වෙනකොට පස්සෙ කාලේ සිංදු කියල ජනප්‍රිය වෙන විදිහට දෛවය ලියවෙලා තිබ්බ ජෝතිපාලගෙත් ළමා කාලෙන් සෑහෙන කොටසක් ගෙවිලා. ජයපාලන් සම්බන්ධ මේ කතාව පටන් ගැනෙන්නෙ ජෝතිපාල සිංදු කියන කාලේ නිසා අපි අවුරුදු කීපයක් ඉස්සරහට යමු.

මොරිස් ජයපාලන් උස, මහත රතු හාදයෙක්. කොයි වෙලාවෙත් වත්කමේ හැටියට හැඩට ඇඳලා හිටියා. ජෝතිපාලට වඩා වයසෙන් වැඩි වුණාට මිනිහගෙ මූණත් සෑහෙන දුරට ජෝතිපාලගෙ වගේ. හිනාවෙන් මූණ පිරෙනකොට හීන් වෙන ඇස්, ජම්බු වගේ කම්මුල් එක්ක, මිනිහ ජෝතිපාලගේ ලොකු අයිය එහෙමත් නැත්නම් පොඩි මාමා වගේ එකක් කියන්න පුළුවන්කම තිබ්බ. හැබැයි ජයපාලන්ට සිංදු කීමේ හැකියාව නම් බිංදුවක්වත් තිබ්බේ නෑ. වත්තේ එවුන් “පාලන් අයිය ජෝති වගේමයි..” කියල කියන නිසාම, ජයපාලන්ගෙ පපුවේ අභිමානනීය ගායකයා වෙලා හිටියෙත් ජෝතිපාල. ජෝතිගේ ජෝතිමත් සින්දුත්, “ඕනම මනුස්සයෙක් එකක් කතා කරන, නිහතමානී ගායකයෙක් කියලත් අහල තිබ්බ නිසා එන්න එන්න ජෝතිට ජයපාලන්ගේ හිතේ ඉඩ ලොකු වෙලා පූජාසනයක් හැදෙන ගානටම ආවා. ජෝති කැලැන්ඩර්, ජෝති කමිස මේ ඔක්කොම ජයපාලන්, ඩොරීන්, කෙල්ලො දෙන්න හිටපු ලෑලි ගෙදර තිබුණා.
ආරච්චිවත්තේ හිටියේ අඩු ආදාම්ලාභීන්. හැබැයි සතියකට දෙතුන්වතාවක් බජව්වක් දාන එක, කොළඹ ගිහින් පිච්චර් බලන එක, ෂෝ බලන එක මේ අය අඩු කළේ නෑ. වත්තෙත් නිතරම බජව් තිබුණා. “ජෝති කට්” මිනිහ නිසා ජයපාලන්ට නිතරම වගේ වත්තේ බජව්වල ජෝති වෙන්න අරාධනාත් ලැබුණා.
” අද අපේ මේ සාජ්ජය වර්ණවත් කරන්නේ, ආරච්චිවත්තේ ජෝතිපාල හෙවත්, අපේ, පාලන් අයියා..” දෙකක් දාගෙන, ඒ වෙනකොටත් ටිකක් වැඩි වෙලා ඉන්න විලී, මිට කරපු අත මයික් එකක් වගේ තියාගෙන වැනි වැනී කියනවා.
ඉතින් අප්පුඩි සද්දේ මැද්දේ, දිළිසෙන කමිස, සිල්ක් කලිසම් ඇඳගෙන බෝතල් තියෙන මේසේ ළඟ වාඩිවෙලා ඉන්න ජයපාලන් නැගිටිනවා. සාජ්ජේ කිව්වට ස්ටේජ් නෑ. පෙරළිච්ච ලයිට් කණුවකට පස් හේත්තුවෙලා හැදිච්චි කණ්ඩියක් තියෙන්නේ. ඒකට නැගලා මිනිහා සිංදු කියන්න පටන්ගන්නවා. සිංදු කියනවා කිව්වේ, කියනවා විතරමයි. ගයන්නේ නෑ. තාලයක් එහෙම ගෑවිලාවත් නෑ. ඒත් ඒ සිංදු කියන්නේ ආරච්චිවත්තේ ජෝති. කමිසයක්වත් නැතුව බෝතල් මේසේ වටේ ඉන්න අයගෙන් “මේස තට්ටු” – “බෝතල් තට්ටු” සංගීතේ හම්බෙනවා. බාල අරක්කු බිබී, හරක් මස් කකා පාටිය ජයට නැගලා යනවා.
ජයපාලන් ජෝති ස්ටේජ් නගින ෂෝ එකක්වත් මිස් කළේ නැහැ. අතේ සල්ලි ඇතා නැතා ෂෝ බලන්න ආවා. ජෝතිපාල ඕන මනුස්සයෙක් එක්ක කතා කරන හොඳ මිනිහා කියල අහල තියෙන නිසා, ජෝතිපාල එක්ක කතා කරන්න කවදාහරි පුළුවන් වෙයි කියල ජයපාලන් හිතන් හිටියා. ෂෝ එකක සෙනඟ අස්සෙන් අහම්බෙන් හරි ජෝතිගේ අතක් අල්ලන්න, අඩුම ගානේ ජෝතිට ඇහෙන දුරින් ඉඳල “ජෝතීඊඊ…” ගාල කෑගහන්න ඉඩ ලැබෙයි කියල මිනිහ බලන් හිටිය. ඒත් ජෝතිගේ හුළඟ වදින කිට්ටුවකටවත් යන්න ජයපාලන්ට බැරි වුණා.

දවසක් ගිනි ගිනි දවාලේ, යාලුවෙක්ගෙන් ණය සල්ලි වගේකුත් අරගෙන ජයපාලන් මරදානේ බුහාරි එක ඉස්සරහින් පාර පනින්න බලාගෙන හිටියා. හරියට වාහන. ඒ අස්සෙ භූමිතෙල් කරත්තෙ. මයිනරයක් ජයපාලන්ගෙ ළඟින්ම ගිහින් ටිකක් ඉස්සරහින් නැවැත්තුවා. මයිනරේ ඉස්සරහ හිටියේ ගිනිකූරු කට් එකට රැවුල කපාපු සුදු මනුස්සයෙක්. ඊට වඩා උස මහත රතු මිනිහෙක් කඩයක් ඇතුලේ ඉඳන් හදිස්සියකින් වගේ ඇවිල්ල වාහනේ වාඩි වුණා. කාර් එකේ දොර වහනකොට කමිසේ කොනක් දොරට අහුවුණු නිසා ආයේ දොර ඇරලා වහන්න ඒ මනුස්සයට සිද්ධ වුණා. එතකොටයි ජයපාලන් ඒ මනුස්සය කවුද කියල හරියටම දැක්කේ. ජයපාලන්ගේ අත, කටයි පපුවයි අතරේ නතර වුණා. වාහනේ ඉස්සරහට ඇදෙනකොට, ඒ රතු උස මහත හාදය, වාහනේ කිට්ටුවෙන්ම හිටගෙන තමන් දිහා කට ඇරගෙන බලන් ඉන්න මනුස්සයට අත වනාගෙන ගියා.

ඒ තමා එච්. ආර්. ජෝතිපාල.!

දවස් ගානක් යනකම් ජයපාලන් හිටියේ අහසේ පා වෙවී. “මට ජෝතිව හම්බුණා..ජෝති මට අත වැනුවා!” කියල, දකින හම්බවෙන අඳුනන හැමෝටම කිව්වා. ඊට වඩා සූදානමෙන් හිටපු වෙලාවක ජෝතිව හමුවුනා නම් කියන දේවල් මිනිහා හිතෙන් ආයෙ ආයෙත් මවාගෙන බැලුවා. සමහරවිට ජෝතිම ඇවිල්ලා, “අයිසේ.. තමුසේ මම වගේමනෙ..” කියල කියන්නත් ඉඩ තිබුණා කියලත් වෙලාවකට මිනිහට හිතුණා. ඇත්තම එහෙම කියන්නත් ඉඩ තිබුණා. ජෝති කියන්නේ අන්න ඒ වගේ “ජාති මිනිහෙක්!” නෙ.

ජයපාලන් පඩි දාට ගෙදර එන්නෙ තෑගි පුරෝගෙන. ඉඳහිට දවසක ඒ එක්ක එයාටත් තෑග්ගක් ගැනෙනවා. හුඟක් වෙලාවට ඒක කමිසයක්. ටිකක් විතර “ලකයක්” තියෙන ජාතියේ කමිස තමයි ඉතින්. එහෙම දවසක ඩොරීන්ගෙ අයියගේ පුතා සුදත් එහෙ හිටියා. මාම කොළඹ ඉඳන් ඇවිල්ල මහන්සි නිවන අතරේ, සුදතුත් කාමරේට ඇවිල්ල ඇඳෙන් වාඩි වුණා. ඇඳේ පැත්තක තිබ්බ රත්තරන් පාට වැඩ දාපු නිල් කමිසෙ අතට අරන් බැලුවා.

“මම මට කමිසයක් ගත්තා.. “ජයපාලන් කිව්වා.

“මේක දවාලකට අඳින්න පුළුවන් එකක් නෙමේ…. ” සුදත් කිව්වේ කමිසේ ඇඟට දාල බලන ගමන්.

“කමක් නෑ.. මං ඕක රෑට අඳින්නම්… ” ජයපාලන් කිව්වා. මිනිහ බය වුණා සුදත් මේ කමිසේ ඉල්ලයි කියල. කොහොමත් ඒ කමිසේ ගැළපුණේ සුදත්ගෙ වයසට විතරයි. කෙට්ටු – පොඩි සුදත්ගේ ඇඟේ, මාමගෙ අලුත් කමිසේ එතිලා තිබුණේ ඇඳ රෙද්දකින් බීඩියක් එතුවා වගේ.
“අගේ ඇති කමිසේ..” ඩොරීන් කාමරේට එබුණා. “ඕක උඹට ලොකු වැඩියි නෙ..”

“මේක මාමගේ … ” සුදත් කමිසේ ගලවල ඇඳ උඩට දැම්මා. ” මේක අඳින්න පුළුවන් රෑට විතරයි..”
“ඉඳා.. මේ මිනිහ කොල්ලෙක් වෙන්න හදනවද…” ඩොරීන් ජයපාලන් දිහායි, ඇඳේ දිගාවෙලා තිබ්බ කමිසේ දිහායි මාරුවෙන් මාරුවට බැලුවා.

“අද හවස යාලුවෙකුගේ බජව්වක් තියෙනවා… මං ඕක අඳින්නේ ඒකට…” ඔන්න ඕකයි උත්තරේ.

ජීවිතේ ගෙවුණා. ජයපාලන්ගේ වගේම ජෝතිපාලගෙත්. ළමයි බමයි ලොකු වුණා. ජෝතිපාල රටේ ජනප්‍රියම ගායකයා වුණා. ජයපාලන් ඩොක් එකේ රස්සාවෙන් පැන්ෂන් ගියා. ටිකක් විතර අතමිට හිඟ වුණා. ෂෝ බලන්න උනන්දුව තිබ්බට සල්ලි කොයින්ද ඔය හැටි ඕවට යන්න..? ජෝතිපාලව දකින්න, කතාකරන්න තිබ්බ ආසාව විතරක් වයසට නොගිහින් තිබුණා. ජෝති ඉන්න පත්තර ගෙදර එකතු වුණා. මනුස්සගේ ආසාව ගැන ඩොරීන් දැනගෙන හිටියා. ඉස්සර වගේ කොළඹ යැවිලි නෑ ෂෝ බලන්න. පව්. ස්වල්ප බරක්ද දීග දෙන්න දූලම දෙන්නෙක් ඉන්නකොට.
ඩොරීන් ගෙ ලොකු අයියගේ නෝනගේ පවුලේ මඟුලකට ආරාධනා ලැබුණා. යමක් කමක් තියෙන පවුලක එකම දූ මනමාලි. ගෝල්ෆේස් හෝටලේ තිබ්බ මඟුල සෑහෙන පිරිසකට කියල තිබ්බ. මන්ත්‍රීල, ඕවයිසීල, ලොකු බිස්නස් කාරයෝ, රේන්ද මුදලාලිලා..තව කොච්චරක්ද… ජයපාලනුත්, හොඳට ඇඳපු ඩොරීන්වයි කෙල්ලෝ දෙන්නවයි ඉස්සර කරගෙන මඟුලට ආවා. ඩොරීන්, කෙල්ලොත් එක්ක නෑයෝ ගොඩේ ඉන්නකොට, ජයපාලන් පිරිමි ගොඩේ, බෝතල් මේසයක් ගාව.

ඒ අතරේ තමයි මඟුල් ජෝඩුව පුදුම කරන්න ගෙන්නපු අමුත්තා මඟුලට ආවේ.

ඒ තමයි එච්.ආර්. ජෝතිපාල!

මනමාලිගෙ පිය පාර්ශවේ දුරින් නෑ කෙනෙක්ගේ හිතවතෙක්ගෙ හිතවතෙක් වුණු ජෝතිව මඟුල් ගෙදරට ගෙන්නලා තිබ්බේ හිතවතාගේ ලොකුකම් පෙන්නනත් එක්ක තමයි. ඒත් මොකද ඉතිං. “ජෝතිපාලත් අපේ මඟුල් ගෙදර ආවා!” කියල පස්සේ කාලෙක කියන්න මතකයක් හරි මඟුල් ජෝඩුවට ඉතුරු වෙන එකම මදැයි.

ජෝති ආවේ කෑම මේසේ අරින්න පැයකට විතර කළින්. ජෝති ආවත් එක්ක මඟුල් ජෝඩුව නිකං හේදිලා ගියා වගේ එකක් වුණා. ඔක්කොම ජෝති වටේ වට වුණා. ” ජෝති ඇවිත්..” සුදත් ඇවිල්ල කිව්වම, පැත්තකට වෙලා බෝතල් හිස්කරමින්, පිරිමි ගොඩේ උන්නු ජයපාලන්ට උන් හිටි තැන් අමතක වුණා.

කාපු ගමන් සිංදුවක් කියල ජෝති යනවලු.

මඟුල් ශාලාව හිස්වෙලා වගේ තිබ්බ. සෙනඟ ඔක්කොම ජෝති වටේ! මඟුල් ජෝඩුව අත හැරලා ජෝති වටේ රැස්වුණු ආරාධිතයෝ ටිකක් එහෙ මෙහෙ වෙනකම් ඉඳල ජයපාලන් ජෝතිපාල ගාවටම ගියා. ජෝති හිටියේ බීම වීදුරුවක් හිස් කරමින්. “සර්….” ජයපාලන් කතා කළා. ජෝති වීදුරුව මේසේ උඩ තියල ජයපාලන් දිහා බැලුවා.
කියන්නේ මොනවද කියල හිතාගන්ඩ ජයපාලන්ට බැහැ. කවදහරි ජෝතිව හම්බුණොත් කියන්න කොයි තරම් නම් දේවල් තිබ්බද? කොයිතරම් නම් දේවල් අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ පුරුදු වුණාද? ඒත් ඒ එකක්වත් මතක් වෙන්නේ නැත්තේ ඇයි?
“සර් සර්ව මං බුහාරි එක ගාවදි දැක්ක. සර් මට අත වනං ගියේ…. ” ජයපාලන් කියාගන්න තිබ්බ මහ ගොඩක් දේවල්වලින් එකක් කිව්වා. ජෝතිපාල, ඔලුව යන්තම් නවල කරුණාවෙන් හිනා වුණා.
“සර්….. ,මං ආසම ගායකයා සර්… ” තමන් තව අවුරුදු කීපෙකින් හිටීවි කියල අනුමාන කරන්න පුළුවන් මුහුණක් තිබ්බ මනුස්සය දිහා ජෝතිපාලත් ටිකක් උනන්දුවෙන් බැලුවා. මිනිහ ඇඳලා හිටියෙත් ඊට අවුරුදු කීපෙකට කළින් තමන් ෂෝවලට ඇඳපු ජාතියේ සූට් එකක් ය කියලත් ජෝතිට තේරුණා. ” සර්, මම මොරිස් ජයපාලන්.. සර් ජෝතිපාල – මම ජයපාලන්.. ජයපාලත් වගේ ටිකක්.. ” හිතට දහිරිය අරන් කියල දැම්මා. ඊළඟට කටින් පැන්නේ කියන්න හීනෙකින්වත් හිතපු දෙයක් නම් නෙමේ.. ” මං ආසයි සර්.. සර් ඉස්සරහ සර්ගේ සිංදුවක් කියන්ඩ… ”

ජෝතිපාල, ඉස්සරහට නැමිලා ජයපාලන්ගේ උරහිසට අතක් තිබ්බා. “මරුනෙ..”

ජයපාලන් සුටුස් ගාල වේදිකාවට නැග්ග. ඊට පස්සේ සංගීත කණ්ඩායමේ නායකයට රහසක් කිව්වා. සංගීතේ පටන්ගත්ත.

ජෝතිපාල, ජෝතිපාලගෙම සිංදුවක රසිකයෙකු බවටත්, ජයපාලන්, තමන්ගේ කැමතිම ගායක රසිකයා ඉදිරියේ ගායකයා බවටත් මොහොතකින් තැන් මාරු වුණා. ජයපාලන්, ජෝතිපාලගෙ “මේ ජීවනයේ..” සිංදුව, කතාවක් පවත්වනවට වඩා ටිකක් හොඳට ගායනා කළා. ඒ විනාඩි තුනකට වඩා ටිකක් වැඩි වෙලාවේ වනක්කු සිට්ටමනි මොරිස් ජයපාලන්, එච්. ආර්. ජෝතිපාල බවට මනසින් පත්වෙලා ජෝතිමය මොහොතක් අත්වින්දා. “කරන්ඩ බැරි මගුල්…” ඩොරීන්, කෙල්ලෝ දෙන්නත් එක්ක තරහින් කුටු කුටු ගෑවා. ජයපාලන් සිංදුව කියල ඉවර වෙලා ඇස් ඇරියම දැක්කෙ, මූණෙන් එකක් හිනාවෙලා බලන් ඉන්න ජෝතිපාලව. තක්බීර්වුණු මංගල සභාව ඊට පිටිපස්සේ. ඒත් ජයපාලන්ට පෙනුණේ ජෝතිගේ ප්‍රීතියෙන් පිරුණු හිනා මූණ විතරයි. ජෝතිපාල නැගිටලා අත්පුඩි ගැහුවා.
“මරුනේ මිස්ටර් මොරිස්..”

ජයපාලන් ස්ටේජ් එකෙන් බිමට පැන්නා. ජෝතිව බදාගෙන ඉඹගත්තා. එතකොටම කැමරාකාරයා ෆොටෝ එහෙකුත් ඇල්ලුවා. ජයපාලන් ජෝතිව බදාගෙන, ඉඹගෙන මොහොතක් ඉඳලා, මංගල ශාලාවෙන් එළියට දුවගෙන ඇවිල්ල මීගමුව බස් එහෙක එල්ලිලා ගෙදර ගියා.

” මට ඒ සන්තෝසේ මගේ ඇඳේ දිගාවෙලා විඳින්න ඕන වුණා බං..” තමන්වයි කෙල්ලොන්වයි මඟුල් ගෙදර තනියෙම දාල ආව කියල කේන්තියෙන් හිටපු ඩොරීන්ට ජයපාලන් කිව්වා. ඩොරීන්ගේ තරහ නිවිල අනුකම්පාවක් මතුවුණා. ඇඳුම් අහවර කරල ඉඟුරු යහමින් දාපු ප්ලේන්ටියක් හදාගෙන කාමරේට එනකොටත් ජයපාලන් වහලේ දිහා බලාගෙන තනියම හිනා වෙනවා. කියවනවා.

“මං කිව්වෙ.. ජාති මිනිහ ජෝතිපාල!”

ඊට මාස කීපෙකට පස්සේ ජයපාලන් හදිස්සියේ මැරුණා. ඒක හදිසි හර්දයාබධයක්. ඒක හැදුණේ අර ජෝති සම්බන්ධ ජාති මොහොතේ ප්‍රීතිය වියකෙන්න කළින් නිසාද කොහෙද මිනී පෙට්ට්යේ නිදාගෙන හිටපු ජයපාලන්ගෙ මූණේ බොහොම සන්තෝස හිනාවක් ඇඳිල තිබුණ. මිනී පෙට්ටියේ පැත්තකින් ජෝතිපාලයි ජයපාලනුයි බදාගෙන ඉන්න පින්තූරෙ තියල තිබ්බ කියලත් කියන්න පුළුවන් වුණා නම් මේ කතාවට මීට වඩා ජෝතිමත් අවසානයක් දෙන්න තිබ්බා. ඒත් ඇත්තටම ඒ වාගේ ජෝතිමත් මොහොතක් වින්දටත් පස්සේ, ආයේ කතන්දරවලට අමුතුවෙන් ජෝතිමත් මොහොතවල් හදන්නේ මොකටද?

තරු මැකෙන අහස

Screen Shot 2019-12-03 at 10.46.53 AM

1890 ජූලි 27  (දිනය උදා වී හෝරාවකට පමණ පසුව )

ඒක තරු පිරිච්ච අහසක්. චිත්‍රෙ වගේමයි.

වචනයෙන් කිව නොහැකි සාංකාසහගත ශෝකයක් සහ බරක් විනීගේ පපුවේ තිබුණා. ඒ හැරෙන්නට තව මොහොතකින් ඔහු කරගන්නා දෙයට නිශ්චිත හේතුවක් සෙවීමට ඔහු උත්සහ කළේ නැහැ. කොහොමටත් මිනිහෙක් මැරෙන්න තීරණය කළාට පස්සේ, ඒකෙ හේතු කතා කරලා වැඩක් නෑ. විනී තුවක්කු බටේ හදවතට ඉදිරියෙන් තද කරගෙන අහස දිහා බලන් හිටියා. තිරිඟු පුසුඹ සහ පින්නෙ තෙත් බැහැපු තණකොළ සුවඳ රැඳුණු ග්‍රීෂ්ම සහිත සුළඟක් හමාගෙන ගියා. ඔහු පපුව පිරෙන්න හුස්මක් ගත්තා. උණුසුම් සුවඳින් පපුව පිරුණා.

රිවොල්වරයේ කොකා තදවුණා.

ඔහු ගත් හුස්ම පිට කළා. ඒ පිට වුණු හුස්ම ශෝකය නිසා බරට දැනුණා.

රිවොල්වරයේ කොකා නිදහස් වුණා. ක්ෂණික, සුදු පැහැ වේදනාවක් – සාමකාමී හැඟීමක් එක්ක විනීව පිටුපසට තල්ලු වෙලා තිරිඟු යාය මැද්දේ පතබෑවුණා. විනීගෙ චිත්‍රෙට පණ ඇවිත්,  ඔහුගේම තවත් චිත්‍රයක පසුබිම වුණු තිරිඟු යායේ විනී වැතිරිලා ඉන්න ආකාරය බලාගෙන සිටියා. අහසත් – පොළොවත් දෙකම ඔහුගේ පින්සල් පහරින් පිරුණු කැන්වස.
අහසේ වූ තරු කෙමෙ කෙමෙන් දිය වෙමින් තිරිඟු යාය මතට පතිත වෙන්න පටන් ගත්තා.
ඔහුගේ ඇස් අන්ධකාර වුණා.

.

.

.

පැය කීපයකට පස්සේ…..

දැවෙන උණුසුමක් සමඟ විනී අවදි වුණා. රාත්‍රී අහසේ තාරුකා වෙනුවට, ඇස් පුළුස්සා අන්ධ කරන තරමේ දීප්තියක්! හිරු පායලා. ඔහු ඇස් වසාගත්තා. දැන් දැන් වියළෙමින් යන, එහෙත් මද තෙතක් රැඳුණු උණුසුම් තිරිඟු පත්‍ර දිගේ අතැඟිලි යවමින්, තමා මියගොස් නොමැති බව විනී තේරුම් ගත්තා. ඔහු දෙ වැලමිටට බර තබමින් නැගිටින්නට උත්සාහ කළා. පපුව දෙසින් දැනුණේ දැඩි බරක්.

ඔහු පපුව මත වූ කැටිති බවට පත් රුධිරය අතින් පිස දැමුවා. පසෙකින් වූ රිවෝල්වරය අහුලාගත්තා. වරක් දෙවරක් පැද්දෙමින් හිටගත් ඔහු, රාජකාරිය හරියට ඉටු නොකළ රිවෝල්වරය බඳ පටියේ රුවා ගත්තා.
වෙඩි තබාගැනීම සඳහා ඔහු තිරිඟු යායට ආවේ මධ්‍යම රාත්‍රියද පසු වූ පසුවයි. තවමත් ඉර මුදුන් වී නැති බව ඔහුට වැටහුණා. ගත වී ඇත්තේ පැය කිහිපයක් පමණයි.

ඔහු තිරිඟු යාය දිගේ ඉදිරියට ඇදුණා.


තියෝගේ දිනපොත

ජූලි 28 උදෑසන :-

විනී වෙඩි තිබාගෙන ඇති බවට ටෙලිග්‍රෑම් පණිවිඩයක් ලැබිලා පැය කිහිපයක් ගතවෙනකොට අබේර්ජ් රවෙව්වලට එන්න මට හැකිවුණා. හදවත පසාරු වෙන අන්දමට වෙඩි තියාගත් කෙනෙකු විදිහට කිව නොහැකි තරම් හොඳ තත්ත්වෙක ඔහු හිටියා. පැය කිහිපයකට කලින් වෛද්‍යවරුන් දෙදෙනෙකු ඔහුට ප්‍රතිකාර කළ බවත්, ශල්‍ය වෛද්‍යවරයෙකු නොසිටි නිසා උණ්ඩය ඉවත් කිරීමට නොහැකි වූ බවත් මට පැවසුවේ ඔහුමයි. දැල්වූ දුම් පයිප්පය ඔහුගේ පසෙක වුණා.

කාලයකට පසු ඔහුගේ මුහුණ පවා හොඳයි.

පිටත සිටි වෛද්‍යවරුන් දෙදෙනාගෙන්, ලාබාල යයි සිතිය හැකි වෛද්‍යවරයා වරින් වර කාමරයට ආවා. උණ්ඩය ඉවත් කිරීමට නොහැකි වූ බවත්, මෙතරම් දරුණු තුවාලයකින් පසුවත් ඔහු මේ ආකාරයෙන් සිටීම අදහාගත නො හැකි බවත්, හදවත් පේශියකට හැරුණු කොට අනෙකුත් අභ්‍යන්තර අවයවවලට තුවාල නොවීම වාසනාවක් බවත් ඔහු මා සමඟ පැවසුවා. විනී මෙලෙස වෙඩි තබාගැනීමට හේතුව ඔහු මගෙන් විමසුවත් ඒ කිසිවක් සාකච්චා කිරීමේ කැමැත්තක් මා තුළ තිබුණේ නැහැ.

ඇත්ත වශයෙන්ම එයට නිශ්චිත හේතුවක් මා දැන සිටියේත් නැහැ.

මා මේ සටහන ලියන මොහොතේ ඔහු ඉතා සනීපවත් පෙනුමෙන් යුතුව නින්දක පසුවනවා.


ජූලි 28 දහවල :-

මුළු නිවසම ඉතා දැඩි නිහඬතාවයක ගිලී තිබෙනවා. විනී විසින් අඳින ලද අසම්පූර්ණ සිතුවම් කිහිපයක් පහත මාලයේ මේසයක් මත ඔහේ දමා තිබුණා. ඉන් කිහිපයක්ම ඔහු විසින් අඳින ලද ජනප්‍රියම චිත්‍රය වූ “තරු පිරි අහස” හි විවිධ ස්වරූපයන්.

මේ පාලු නිවසේ කිරීමට කිසිවක් නැහැ. සටහන් ලියනු හැරුණුකොට.

පහත මාලයේ සේවිකාවක් තවත් කිසිවෙකුත් සමඟ යමක් පවසනු ඇසෙනවා. ඒ සංවාදයෙන් මට ඇසුණේ “උමතු සිත්තරා”, “කලබලයක්”, “පාන් සහ තේ..” වැනි වචන කිහිපයක් පමණයි.

විනී තවමත් තද නින්දේ.


ජූලි 28 සවස :-

විනී උණෙන් පෙළෙනවා. තුවාලයේ වේදනාව නිසා මෙලෙස උණ හැදෙන බවයි වෛද්‍යවරුන් පවසන්නේ. එහෙත් තුවාලයට විෂබීජයක් ගොස් තිබීම නිසා මෙලෙස ශරීර උෂ්ණත්වය ඉහළ ගොස් ඇති බවයි මගේ හැඟීම.

මිනිස් හැඟීම් ගැන යමක් වටහාගත හැකි වයසකට මා එළඹුණු දා පටන්ම, මා මගේ සහෝදරයාව දුටුවේ නොදන්නා ශෝකයක් පොරවාගෙන සිටින අයෙකු ලෙසටයි. ඒ ශෝකී වීමට මේ මේ යැයි කරුණු තිබූ නිසා නොවෙයි. “සමහර මිනිසුන් ශෝකී පොරෝන දවටාගත් අයයි..” වරක් ඔහු පැවසුවා. “ඉතින් ඒ පොරෝන ඉවත් කළා නම් ඔවුන් ප්‍රීතිමත්..” මම ඔහුට කීවා. එවිට ඔහු සිනාසුනා පමණයි. ඔහු වටා වෙලී තිබුණු “ශෝකයේ පොරෝනය” ඔහුගේ සමටද ආත්මයටද බද්ධ වී ඇති බව මට වැටහුණේ ඉන් බොහෝ කාලයකට පසුවයි. නිශ්චිත හේතුවක් නොමැතිව ඇතිවන මේ ශෝකය උමතුවක් හෝ වෙනත් අයුරකින් කියනවා නම් උමතු ශෝකයක් බව පිටස්තරයෙකුට සිතෙන්නට පුළුවන්කම තිබුණා. එහෙත් ඔහුට වඩාත්ම සමීප පුද්ගලයා ලෙස (මා විශ්වාස කරන අන්දමට) මට එය පෙනුණේ ඔහු – ඔහු වීමේ ස්වභාවය ඒ ශෝකය ලෙසටයි. (ඇත්තෙන් ම බොහොමයක් දෙනා ඔහු උමතුවෙන් බව විශ්වාස කළා. වරහන් හි බහා මා මෙය මෙහි සටහන් කරන මොහොතේත් මගේ සිතේ ඇතිවන්නේ ශුද්ධවන්තයෙකු පිළිබඳව අසත්‍ය අපචාර චෝදනාවක් තවත් අයෙකුට කියන්නෙකු තුළ ඇතිවන අන්දමේ පාපකාරී පසුබෑමක්. ඔහු සමඟ එකට වැඩ කළ අයෙකු සමඟ ඇතිවූ ආරවුලක් ඔහු අවසන් කළේ තමන්ගේම කන කපාගැනීමෙන්. එහෙත් ප්‍රතිවාදියා විසින් ඔහුට අනතුරක් කළ බවත්, ඔහුගේ ශෝකී සහ තමන්ටම වරද නැඹුරු කරගැනීමේ ස්වාභාවය නිසා ඔහු එහි වරද තමා පිට පටවාගත් බවත් මා විශ්වාස කරනවා. ඔහු උමතු යැයි තහවුරු වූ ස්වරූපයෙන් සමාජය ඔහුට සැළකීමට පටන්ගත්තේ මේ සිදුවීමෙන් පසුවයි.)

ප්‍රීතියද නිස්කලංකභාවයද කැටිවුණු නිර්මාණ බවට බොහෝ දෙනා අර්ථකථනය කළ ඔහුගේ චිත්‍රවල සැඟවුණු ශෝකී අඳුරක් ඇතිබව මට වැටහෙන්නේ දැන්. එය ආලෝකයක් කැටිවූ අඳුරක්.. මාමලේඩ් ජෑම්වල වාගේ මිහිරක් තැවරුණු තිත්තක්..ඔහු ඇත්තෙන්ම මාමලේඩ් බිඳුවක් වගේ. ඒ තිත්ත ශෝකය නොවන්නට ඔහු නිකම්ම, බාල දොඩම් ජෑම් බිඳක්. අපි බොහොමයක් දෙනා වගේ.

මම ඔහු දිහා බලන බව දැනී ඔහු මට කතා කළා.

“තියෝ.. මට පයිප්පෙ පුරවලා දෙන්න පුළුවන්ද?”

මම ඔහුට පයිප්පය පුරවා දුන්නා. ඔහු දුම් ගුලියක් පිට කළා.

 මට වුවමනා වූයේ ” ඇයි මෙහෙම වුණේ?” යන්න ඇසීමට වුවත්, ඇසුණේ වෙනත් දෙයක්.

“ඇයි මෙහෙම කරගත්තේ?”

ඔහු තවත් දුම් ගුලියක් පිට කළා. ඔහුගේ චිත්‍රයක වූ වළාකුලක් වගේ, දුම් ගුලිය ඔහුගේ නිකටත්, නහයත් වසාගෙන පැතිරුණා. දුම අතරින් ඔහු, කාමරයේ සිවිලිම දෙස බලා සිටියා.

“ශෝකය..” ඔහු කිව්වා. ” ශෝකය.. එය සදාකල්ම පවතින දෙයක්..”

ඔහු වෙඩි තබාගත්තේ ඔහුටද? එසේ නැති නම්, ඔහුගේ හදවත තුළ වූ ශෝකය, උණ්ඩ පහරකින් සුනුවිසිනු වී යනු දැනීමට ඔහුට අවැසි වූවාද? ඔහු උමතු යැයි ලෝකය විසින් කියන කියමන තහවුරු කරගනිමි මිය යාමට ඔහුට වුවමනා වුණිද? එසේත් නැතිනම් ලෝකයා විසින් උන්මත්තකයෙකුට සලකන අන්දමින් ඔහුට සැලකීම ඔහුට දරාගත නොහැකි වූවාද?

නැවත මා ඔහු දෙස බලන විට ඔහුට නින්ද ගොස් තිබුණා.


ජූලි 29 ට එළිවෙන පාන්දර සිදුවූ සිදුවීම :-
(මෙම සටහන තබන්නේ ජූලි 30 දහවලේ, අවමඟුලට හැඳි කළු ඇඳුම් මාරු කිරීමට ද පළමුව බව සලකන්න.)

විනී අමාරුවෙන් – එහෙත් නිහඬව හුස්ම ගනිමින් සිටියා. ගතවූ පැය කිහිප තුළ ඔහුගේ තත්ත්වය ඉතා සීග්‍රයෙන් පිරිහී ගොස් තිබුණා. ඇඟ ගිනියම් වෙලා, තොල් වේලිලා. වරින්වර, නොපැහැදිලි යමක් ඒ වියළි තොල් අතරින් පිට වුණා.

උණ්ඩය නොකළ දේ, විෂබීජයක් විසින් ඉටු කරමින් තිබුණා. අපිට කරන්න කියල කිසිම දෙයක් ඉතුරු වෙලා තිබුණේ නැහැ.

ජනේලයෙන් එපිට, විනීගෙ චිත්‍රෙ වගේම තරු පිරි අහසක් මකා දමමින් අරුණාලෝකය පැතිරෙමින් තිබුණා. ජනේල රාමුවත් එක්කම ගත්තම, ඒක පෙනුණේ අළු පාට බිත්තියේ එල්ලුණු රාමු කළ චිත්‍රයක් වගේ.

“තියෝ.. මම කැමතියි ජීවිතේ දකින අවසාන දර්ශනේ විදිහට මේ තරු පිරි අහස දකින්න…” අවුරුදු දෙකකට කළින් තරු පිරි අහසේ අවසන් පින්සල් පහර සටහන් කරමින් විනී කිව්වා මට මතකයි.  මේ තියෙන්නේ තරු මැකෙන අහසක්, එහෙත් එයත්, ඔහුගේ චිත්‍රයක් වාගේමයි.

“විනී.. විනී.. අර බලන්න.. ” මම, සිවිලිම දෙසට යොමුව තිබූ ඔහුගේ මුහුණ ජනේලය දෙසට හැරෙව්වා. ඔහුගේ ගෙල අප්‍රාණික ලෙස පසෙකට කඩා වැටුණා. අඩවන් වූ ඇස්වල කිසිදු ආලෝකයක් ඉතිරි වී තිබුණේ නැහැ.


විනී වෙඩි තබාගත් සහ මියගිය දින පසුවී, වසර සියයක් හෝ ඊට වැඩි වසර ගණනක් ගෙවුණු පසුව…

“වින්ස්ටන් වැන් ගොහ් මැරුණේ වයස අවුරුදු 37 දී, තිරිඟු යායක් මැදදී වෙඩි තියාගෙන. එහෙම කරගත්තු හේතුව කවුරුත් දන්නේ නැහැ. මිනිහා කළින් කියල තිබුණා මිනිහ කැමතියි කියලා, ජීවිතේ දකින අවසන් දර්ශනේ විදිහට එයා ඇඳපු “තරු පිරි අහස” චිත්‍රෙ තිබ්බ වගේ අහසක් දකින්න.

සමහරවිට මිනිහා මැරෙන වෙලාවේ ඇත්තටම ඒ අහස දකින්න ඇති….”

වැළඳගැනීම

72263164_10206119614544952_6827739729841094656_o

ඔහු ඇයව වැළඳගත්තේ ය.

ඔහුගේ දෑත්, ඉදිරියේ වූ හිස් අවකාශය වටකොට, යළිත් ඔහු වෙතටම ආවේ ය.

වායුසමීකරණයෙන් නිකුත් ව, මුළු රැය පුරාම වාහනයේ පැතිර තිබූ සීතල හදවතට දැනෙන්නේ දැන් ය.

ඔහු, දෑතේ සතපාගනු ලැබූ කුඩා දරුවෙකු මෙන් ඇය තම දෑතේ නිදා සිටින යුරු මවා ගනිමින් සිය දෑත් දෙස බැලුවේ ය.

ඔහු මුළු රැයම සිටියේ, ඇගේ නිවස පෙනෙන – නොපෙනෙන මානයේ වාහනය නවත්වාගෙන ය.

මොහොතකට හෝ ඈ දැකිය යුතු යැයි සිතමින් ඔහු අත් ඔරලෝසුව දෙස බැලුවේ ය.

වෙලාව තවමත් අලුයම පහ වූවා පමණි. රැය අඳුර පහව නොගිය අලුයම පහකි. ඈ තවම නිදි ඇති. ඔහුට ඈ අවදි කිරීමට දුක සිතිනි. එහෙත් ඈ කොහොමත් තව සුළු වෙලාවකින් අවදි වනු ඇත.

ඔහු ජංගම දුරකථනය ගෙන අවසානයට අමතා තිබූ අංකයට යළි ඇමතුමක් ගත්තේ ය.

තරමක් වෙලාවකට පසු, ඇගේ නිදිබර හඬ අනෙක් පසින් ගලා ආවේ ය.

“හෙලෝ…..”

—————————————————————————-

දුරකථනය නාද වනවිට ඇය සිටියේ සිහිනයක් දකිමිනි. ඔහු ඇයව තුරුළු කරගෙන සිටියේ ය. සිහිනයේ සිටි ඈ සිටියේ නින්දේ බව සිහින දකිමින් නිදා සිටි ඈ දුටුවා ය.

ඔහු ඇයව ඔසවා ගත්තේ ය. බබෙකුව මෙන් දෑතට.

මිහිරි සංගීත වාදනයක් අවට පැතිර ගියේ ය. සිහිනයේ සිටි ඇය, තවත් ඔහුට තුරුළු වූවා ය. සිහිනය වියැකී ගියේ ය. සංගීතය තවමත් ඇසේ.


ඈ නිදිමතේම ඇඳ අතගා ජංගම දුරකථනය සොයාගත්තා ය.

ඔහුගේ අංකය ය. අනෙක් පසින් ඔහුගේ හඬ ය.

“මැණික… මම තව විනාඩි දෙකෙන් ඔයාගේ ගේ ඉස්සරහ..”

තරු

70538732_10206009950003407_5332015406209040384_o
ඔහු සිටියේ මහල් නිවාස සංකීර්ණයේ වහලය මත හිඳගෙන ය. ඔහුගේ දෙපා, බොහෝ පහළින් පෙනෙන, දුහුවිලි වැකුණු නගරය දෙසට දිගු වී තිබුණි. විවිධ උස මට්ටම්වල ගොඩනැගිලිවල දැල්වී ඇති විදුලි එළි ය. දුහුවිලි දුමාරය අතරින් දුබලව පෙනෙන ඒ එළි නිසා අහසේ අඳුර මැඩී තිබුණ හෙයින් තාරුකාවල දීප්තිය අඩු ය.

ඔහු හිසට යටින් බැඳගත් දෑත් තබාගනිමින් වහලය මත දිගා වූයේ ය. ඔහු සිටින ස්ථානය නගරයේ විදුලි එළිවලින් එතරම් අහස එළි නොවූ දෙසක් බැවින් තාරුකා දීප්තිය නො මැඩී තිබුණි. ඔහුගේ දෑස් එල්ලේ දිළෙන, අනෙක් තරුවලින් වෙන්කර හඳුනා ගත හැකි දීප්තිමත් තරුවකි. ඔහු එදෙස බලාගෙන, මෙවන් සෑම මොහොතකම සිතන දේ මෙවෙලේත් සිතුවේ ය. “මෙතන ඉඳන් එතනට කොච්චර දුර ඇතිද?”

තප්පරයකට කිලෝමීටර් තුන්සියදහසක වේගයෙන් වර්ෂයක් තුළදී ආලෝකය ගමන් කරන දුර ආලෝක වර්ෂයක් වේ. සුදු අකුරෙන් කළු ලෑල්ලක ලියවෙන වගන්තිය ඔහුට මතක් විය. ඒ ලියන්නේ උසස්පෙළ විද්‍යාව ඉගැන්වූ ගෝපාල් සර් ය. ඔහු ඉතා වේගයෙන් වගන්ති ලියා, අවසන තිත තබන්නේ කළු ලෑල්ලට රිදෙන තරමේ වේගයකිනි. ඉන් පසුව ඒ ලියූ වාක්‍යය යටින් හේ වේගවත් ඉරක් අඳී. ඉරටද අවසන් කරන තිතකි. පෘථිවියට ළඟම තරුව ප්‍රොක්සිමා සෙන්චුරි ය. එය පෘථිවියේ සිට ආලෝක වර්ෂ හතරකුත් දශම දෙකකුත් ඈතින් පිහිටා තිබේ.
ඔහු සුසුමක් හෙලුවේය.

“ළඟම එකත් ගොඩක් දුරයි.”