Category Archives: Uncategorized

බිත්ති කඩදාසිය

Creepy-Drawings

(Image – internet)

Day 01 – දහවල

“And this is my favorite room…” ශානිකා දෑතින්, දෙ ජනෙල් පියන් විවර කරමින් කීවා ය. මෙතෙක් වේලා අන්ධකාරයෙන් පිරී තිබුණු කාමරය දිවා හිරු රැසින් ඒකාලෝක විය. ජනේලයෙන් එපිට, සඳලුතලයකි. ඉන් ඔබ්බේ ඈතින් ඈතට විහිදෙන, මිහිදුමෙන් ගැවසි අන්ධකාර කඳු මුදුන් ය.

“මෙතන තමා මම හොටෙල් එකේ උඩ තට්ටුවේ ලිවින් ස්පේස් එක දාන්න හිතන් ඉන්නේ…මට සර්බියාවේ කැලෑවකට ගිය ට්‍රිප් එකක් මතක් වෙනවා මේ සීනරි එක දකිනකොට” ඈ කීවේ ඇය පිටුපසින් කාමරයට පැමිණි බ්‍රෝකර් ලලිත්ට ය.
ඔහු දින කිහිපයක් මෙහි නැවතී ඇයට මේ කටයුතු එකලාසයක් කිරීමට උදව් කිරීමට නියමිත ය.

මේ සුවිශාල කාමරයත්, නිවසේ අනෙක් සෑම කාමරයක්ම වාගේ – ඇතැම් විට ඊටත් වඩා කාලය විසින් ජරාජීර්ණ කර තිබුණි. පරණ ඇඳකුත්, ඒ මත දමා තිබූ දෙකට නැමූ ගුදිරියකුත් හැරෙන්නට කාමරය ගෘහ භාණ්ඩවලින් සිස් ය. බිත්තිවල කොන්වල දියසෙවල බැඳිලා ය. කිසිදු අලංකාරයක් නොවූ අලංකරණ කඩදාසියකින්වත් සරසා තිබුණේ කබල් ඇඳ සමීපයේ වූ බිත්තිය පමණි.

” මේ ඇඳ අයින් වෙනවා, අර දොරත් ගලවන්න ඕන, එතකොට…මේ වෝල් පේපර් එක.. ” ශානිකා බිත්තිය සමීපයට ගියා ය. අලංකරණ කඩදාසියේ එක් තැනක් ඇස් මට්ටමෙන් ඉරි එල්ලෙමින් තිබුණි. ඊට යටින් වූ බිත්තියෙහි යමක් කුරුටු ගා ඇත. ඈ ඇඟිලි තුඩින් අල්ලා කඩදාසිය තවත් පහළට ඉරුවා ය.  “මුත්තු 12-05-94” එහි ලියා තිබුණි.

“this wallpaper must go too!”

——————————————————————————————————————————-

Day 02 – දහවල

ශානිකා පිහි තලයකින් කාමරයේ බිම අල්ලි වශයෙන් වැටී තිබූ පැල්ලම් සූරමින් සිටින්නී ය.  කිළිටි මෙට්ටය එළියට ඔසවාගෙන ගිය ලලිත් කාමරයේ ඇඳ කොටස් කරමින් සිටියේ ය.

“ඇඳ එක පාරම හෝදලා දාන්න ලලිත්… මට මගෙ මෙට්‍රස් එක දාන් ඕකෙම නිදියන්න පුළුවන්..බිම නිදියනකොට කොන්ද රිදෙනවා මාර විදිහට…”

ලලිත් ඇඳේ කොටස් කිහිපයක් කරට ගත්තේ ය. ඒ ඇඳ සිතුවාට වඩා බර ය. ඔහු කොටස් කිහිපයක් යළි බිම තබා ඇඳේ රාමුව කරට ගත්තේ ය. ඔහු  කාමරයෙන් පිටවත්ම “ටකස්” හඬින් යමක් බිම වැටෙනු ඇසිණි.

ශානිකා උන් තැනින් නැගිට එය අහුලා ගත්තා ය.

ඒ පිහි තලයකි. මළ බැඳුණු එහි කළු, ඝන පැල්ලම් කිහිපයක් විය. ඈ එය ඒ මේ අත හරවා බැලුවා ය. තලය තවමත් උල් ය.

” ඕක කොහෙද තිබුණේ..?”

යළිත් කාමරයට ආ ලලිත් ඇසුවේ ය.

“ලලිත් ඇඳ අරගෙන යනකොට වැටුණා.. ”

“මේක ඉස්සර හරක් බිස්නස් එකට පාවිච්චි කළ එකක්ද දන්නේ නෑ මිස්…” ලලිත් කීවේ ඇඳේ ඉතිරි කොටස් ඔසවමිනි.

තිගැස්සුණු ශානිකා අතින් පිහි තලය අතහැරිනි.

“මිස් බය වුණාද? මම නිකමට කිව්වේ. ඕක ඒවට ගන්න නැතුව ඇති මිස්.. අනික මස් බිස්නස් එක නැවතුනේ නිහාල් මහත්තයට පිස්සු හැදෙන්නත් කළින්..”

“ඇත්තටම නිහාල් ප්‍රනාන්දුට මොකද වුණේ?” ශානිකා ඇසුවා ය. ලලිත් ඇඳේ කොටස් යළිත් බිම තැබුවේ ය.

“මිනිහගෙ දෙවෙනි නෝනා වත්තේ වැඩ කරන එකෙක්ගෙ පුතෙක් එක්ක පැනල ගියා. ඌ ඔය විශ්ව විද්‍යාලේ එහෙම ගිය එකෙක්. මාලනී නෝනා නිහාල් මහත්තයට වඩා සෑහෙන බාලයි. මිනිහ නෝනව සැක කරන්න ගත්ත හරියට. කොයි වෙලාවෙත් හම ගහන්න ඕනය කියල වේවලකුත් අරගෙන මාලනී නෝනට ගගහ වත්ත වටේ පන්නනව. කොහොම හරි මාලනී නෝනා ගියා. ඕකෙන් කාලෙකට පස්සේ මිනිහට පිස්සු හැදුණා.
වත්තේ වැට පනින මිනිස්සුන්වත් “හම ගහන්න” ඕන කිය කිය පන්නන්න ගත්ත.
ඒ වෙද්දි ළමයි හිටියේ එංගලන්තේ. මිනිහට පිස්සු කියල දැනගත්තම මිනිහව එහෙ ගෙනිච්ච ලොකු පුතා. එහෙදි නිහාල් ප්‍රනාන්දු මළාට පස්සේ තමා ගේ විකුණලා දෙන්නයි කියල මට කිව්වේ.. ඉතින් නෝනා ගේ ගත්ත හෝටලේ හදන්න..

මස් බිස්නස් එක නැවතුනේ මාලනී නෝනත් ඉන්න කාලෙමයි. හපෝ දැන් කොයි කාලයක්ද?”

——————————————————————————————————————————-

Day 03 – දහවල 

නිවසට තරමක් ඈතින් වසා දැමූ තනි තට්ටුවේ ගොඩනැගිල්ලකි. ඒ පිටුපස ප්‍රපාතයකි. ශානිකාත් ලලිතුත් මේ සිටින්නේ ඒ ගොඩනැගිල්ල පිරික්සමිනි. කලකට පෙර මේ ගොඩනැගිල්ල ප්‍රනාන්දු පවුලේ මස් ව්‍යාපාරය පිණිස ගවයන් ඝාතනය කෙරුණු, මස් සකස් කෙරුණු ස්ථානයයි. දැන් එහි ජල ටැංකි සිස් ය. යන්ත්‍ර සූත්‍ර මළ බැඳිලා ය.

ශානිකා මේ සියල්ල නරඹමින් ගොඩනැගිල්ලේ අවසන් කෙලවර දක්වාම ඇවිද ගියා ය. පසුපස දොර අසළ විශාල බැරල් කිහිපයකි.

“මේ මොනවද ලලිත්?”

“මොනවහරි ඒ කාලේ මස් පදම් කරන්න ගත්තු කෙමිකල් එකක් වෙන්න ඇති මිස්. දැන් නරක් වෙලත් ඇති..”

ශානිකාත් ලලිතුත් ඉතා අසීරුවෙන් ඒ එක් බැරලයක් තල්ලු කරගෙන එළියට රැගෙන ගියෝ ය. ලලිත් යකඩ ඉන්නකින් එය විවෘත කළේ ය. ඒ හාම ඔවුන් දෙදෙනා දෙපසට දිව ගියේ දරාගත නො හැකි දුර්ඝන්ධය හේතුවෙනි.

“අම්මෝ.. පරණ මස්”

ඔවුන් විවෘත කළ බැරලය ද, අනෙක් විවෘත නොකළ බැරල් ද ප්‍රපාතය දෙසට පෙරළා දැමූහ.

ඒවා බෑවුම දිගේ රෝල් වෙමින් ගොස් නොපෙනී යනු ඔවුන් බලා සිටියහ.

——————————————————————————————————————————-

Day 04 – රාත්‍රිය

ශානිකා සිය ලැප්ටොප් පරිගණක බිම තැබුවා ය. ඇය දැන් නිදන්නේ ලලිත් විසින් සෝදා පිරිසිදු කළ ඇඳට අලුත්  මෙට්ටයක් එලාගෙන ය. බිම තබා ඇති විදුලි පහනෙන් එතරම් ප්‍රබල නැති ලා කහ පැහැති ආලෝකයක් විසිරේ.

ඈ සිය ජංගම දුරකතනය ගෙන පෙම්වතාට පණිවුඩයක් යැවුවා ය.

“When are you coming? ”

“In another few days babe…”

“When?”

“Mmm.. Next Sunday?”

ශානිකා ජංගම දුරකථනය ඇඳේ පසෙකින් තබා බිත්තිය දෙසට හැරුණා ය. පළින් පළ පොතු ගැළවුණු බිත්ති කඩදාසිය කොනහන්න වූවා ය.  කලකිරීම සුසුමක් ලෙස පිටවිය. රංගනව දැකීමට තව දින දහයක්! තව දින දහයක්ම තනියෙම!!

ඈ බිත්ති කඩදාසියේ පදාසයක් නිය තුඩින් ඉරුවා ය.  කුරුටු ගෑ තවත් නමක් එහි මතු විය.

“රේඛා 12-08-94″  ඊට තරමක් පහළින් , ” ජයන්ත බල්ලා  11 -02 – 94″

ශානිකා ඇඳේ කෙලින් වී හිඳගත්තා ය. පදාස වශයෙන් බිත්ති කඩදාසිය ගලවන්නට වූවා ය. තවත් නම් සහ දින මතු විය. ඈ ඇඳ මත හිටගෙන තවදුරටත් බිත්ති කඩදාසිය ඉරමින් ගලවන්නට වූවා ය. විනාඩි කිහිපයකට පසු බිත්තිය සම්පූර්ණයෙන් නිරාවරණය වූයේ තවත් නම් සහ දින රාශියක් එහි කුරුටු ගා ඇති බව පෙන්වමිනි.

ඈ කල්පනාකාරී වූවා ය. ඉන්පසු සිය laptop පරිගණකය ගෙන මේ නම් එකිනෙක සෙවුම් යන්ත්‍රයේ සටහන් කරමින් සොයන්නට වූවා ය. වරින් වර බිත්තිය දෙස බලමින් ඈ එහි ලියා ඇති නම් සෙව්වා ය. බොහෝ නම් පිළිබඳව කිසිදු හෝඩුවාවක් එහි වූයේ නැත. එහෙත් නම් කිහිපයක් පිළිබඳව තොරතුරු එහි විය.

“වසර කිහිපයක් තිස්සේ නුවර එළිය දිස්ත්‍රික්කයේ සිදුවූ මේ අතුරුදන්වීම් පිළිබඳව…. වතුයායේ ජීවත් වූ 45 හැවිරිදි සෙල්වරාණි මාරිඅම්මන් නමැති තිදරු මවක්,..සුසිල් චන්ද්‍රපාල…  ”

” චන්ද්‍රන් මුත්තුට මොකද වුණේ? –  දොළොස් හැවිරිදි චන්ද්‍රන් මුත්තු අතුරුදන් වූයේ මෙයට වසර 12කට පෙර ය. පාසල් ගොස් නිවසට පැමිණීමෙන් පසුව සිය පවුලට අයත් ගවයෙකුට තණ කැවීමට ගිය ඔහු නැවත නො පැමිණි අතර අද දක්වාම….”

” ජයන්ත වික්‍රමාරච්චි උපාධිධරයෙකි…………පවසන්නේ ඔහු වතු හිමියෙකුගේ ලාබාල බිරිඳ සමඟ පළා ගිය බව ය. එහෙත් මව්පියෝ එය නො අදහති. ඔවුන් අදටත් සිය පුතු එතැයි බලා සිටින බව…”

බිත්තියේ නම් දහයක්.. පහළොවක්.. විස්සක්… එහෙත් අන්තර්ජාලයේ ඇත්තේ තොරතුරු කෙතරම් අල්පයක්ද?

ඊළඟට ශානිකාගේ ඇසට හසුවූයේ ඇඳේ ඉහ ඉද්දරටම වන්නට වූ නමකි.

““මාලනී (බැල්ලි) 08 -02 – 94””

මාලනී… මාලනී ප්‍රනාන්දු. නිහාල් දෙවනවර විවාහ වූ ඔහුට වඩා වයසින් බොහෝ ලාබාල ගැහැනිය මාලනී නොවේද? ඈ විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍යයෙකු හෝ එවන්නෙකු සමඟ පළා ගිය බව ලලිත් කීවා නොවේද?

ශානිකා රැයේ ඉතිරිය ගතකළේ කාමරයේ එහා මෙහා ඇවිදිමිනි.

——————————————————————————————————————————-

Day 05  – උදෑසන

වේගයෙන් ආ පොලිස් ජීප් රියක් වලව් මිදුලේ නවත්වනු ලැබිණි. පෝටිකෝව යට සිටි ශානිකා පෙරටු කරගෙන පොලිස් පරීක්ෂක  පඩිපෙළ නගින්නට වූයේ ය. ඔහු පිටුපසින් තවත් නිලධරුවෙක්.

පඩිපෙළ මැදක් වන්නට එල්ලූ ඡායාරූපයේ සිටියේ ගැමි පෙනුමකින් යුතු රූමත්  ගැහැනියකි. ඒ මාලනී බව ශානිකාට කියා තිබුණේ ලලිත් විසිනි.  ඒ ඡායාරූපයේ ගෙල හරහා දුඹුරු ඉරක් ඇඳී තිබුණේ  ලේ බීමෙන් අනතුරුව ඡායාරූපයේ වසා සිටි මදුරුවෙකු කවුරුන් විසින් හෝ එහිම තලන්නට ඇති ළකුණු පෙන්වමිනි.

පොලිස් පරීක්ෂකවරයා කාමරයට ඇතුළු විය. දැන් ඇඳ මදක් කාමරය දෙසට ඇද තිබුණි. ඔහු මොහොතක් බිත්තිය පුරා කුරුටු ගා තිබූ නම් දෙස බලා සිටියේ ය.

” මේ මිනිස්සු ගැන කිසිම  හෝඩුවාවක් ලැබිල තිබුණේ නෑ මිස් ශානිකා..මේ ඔක්කොම අතුරුදන් වුණු අය”

බිත්තියේ ඈත කෙළවරේ පොලොව ආසන්නයේ තවත් කඩදාසි කොටසක් ඉතිරි වී තිබුණි. පොලිස් පරීක්ෂකවරයා එතැන බිමට නැමී කඩදාසිය අතින් අල්ලා පරීක්ෂා කරන්නට වූයේ ය. ඇඟිලි තුඩින් කඩදාසිය කෙනහුවේ ය.

ඒ හාම ඔහු වේගයෙන් සිය අත පිටුපසට ඇදගත්තේ ය.  ඔහු ආපසු හැරී ශානිකා දෙස බලන විට ඔහුගේ මුහුණේ වූයේ සුදුමැලි රෝගී පෙනුමකි.

“කෝ මේ wallpaper එකේ ඉතුරු ටික?”

” ඒක අපි එළියට දැම්මා. පහළ ගරාජ් එකේ තියෙනවා. ඇයි ඉන්ස්පෙක්ටර්? ”

“This is human skin! මේ තියෙන්නේ මිනිස් හම්! “

ලය පළන් මියගිය – කොවුලෙක් මේ මෙතන!

dead-bird-mika-jones

Image :- Dead Bird is a drawing by Mika Jones

ලය පළන් මියගිය – කොවුලෙක් මේ මෙතන!
හේතුවක් දන්නේ නෑ, ඇසූ දුටු කෙනෙක් නෑ –
වියළිලා කඳුලක්, හොට අගට ගලා ආ
.

මොකට මැරුණා ද අපරාදේ!
කාටහරි කියන්නත් තිබුණා,
අහන්නත් අය ඉන්නැති –
ඔහොම ඔය යන්නැත්තෙ
වෙලාව ම වෙන්නැති.
.

ඊයෙත් සිංදු කිව්වා,
තාලෙට හොට වන වනා,
තට්ටකුත් වනාගෙන
වේදිකාවෙන් බැස ගියා

.

අද උදේ මැරිලා!

.

උගුර ලේ රහ වෙනකම්,
කොවුලා කියා ඇත
හිතේ දුක කාට කාටත් –
වෙලාවම වෙන්නැති
ඇහිල තිබුණේ කාටත්
සිංදුවක්!
.
.
.
.
ඉතින් එන්න…
කරුණාවේ පිනි බිංදු වගුරන්න,
දරාගනු නොහැකි තැන ලය පලන් මළ
කොවුලාගෙ සොහොන මත වැළපෙන්න –
ඔබට පුලුවන් සබඳ හොඳම කඳුලට උරුම
පළමු තැන නිතරගෙන් ලැබගන්න!

 

ඔව්… එහෙම කරන්න..

වැඩියෙන්ම ආදරේ පෙන්නන්න. එතකොටයි එයා ඔයාව විස්වාස කරලා ඒ වගේ බය හිතෙන ප්‍රපාතයක් එක පැත්තක තියෙන, නගින එක අන්තිම අමාරු කන්දක් නගින්න එකඟ වෙන්නේ. එයාට තනියම නගින්න අමාරු තැන්වලදී ඔයා ඉස්සර වෙන්න. අතක් දෙන්න. පොඩි පොඩි තැන්වල පිපිලා තියෙන මල් කඩල දුන්නත් කමක් නෑ. තවත් හොඳයි එතකොට. මහන්සියි කිව්වොත් ටිකක් වාඩි වෙලා ඉන්න. එයාට මහන්සි නිවන්න උරහිස දෙන්න. එයා අන්තිම ලස්සන, හොඳ කෙනෙක් කියල කියන්නත්, එයා ඔයාගේ ජීවිතේට ආපු එක තරම් හොඳ දෙයක් ඔයාට වෙලා නෑමයි කියල කියන්නත් ඔයාට ඒ වෙලාව යොදාගන්න පුළුවන්. එයා අහන් ඉඳියි. සමහර විට ටිකක් අඬයි. කමක් නෑ. ගෑණු එහෙම තමා. දුකටත් සතුටටත් අඬනවා. ඒ වෙලාවෙ අඬන්නේ සතුටට. දුකට වුණත් කමක් නෑ කඳුළු පිහින්න. එයාට කවදාවත් ආයෙ අඬන්න වෙන්නෙ නෑ කියල කියන්න. එයා සතුටු වෙයි. නැවති නැවති කන්ද මුදුනටම යන්න.
ඊට පස්සේ තියෙන්නේ ලේසිම ටික. මේ වෙනකොට එයා ඔයාව උදේ ඉර පායනවටත් වඩා විස්වාස කරනව. ප්‍රපාතෙන් පහළ බලන්න එයා එකඟ වෙනවා. උස තැන්වලට කොච්චර බය වුණත් එයා බය වෙන එකක් නැහැ ඔයත් ඉන්න නිසා. කෙළවරටම එයා එක්ක ඇවිදගෙන යන්න. උරහිස වටේ අතක් දාගෙන එක්ක යන එකයි වඩා හොඳ. එතකොට ඔයාට ලේසියි.
ප්‍රපාතේ කෙළවරටම ආවම එක පාරින් තල්ලු කරන්න. එයාට හැරිලා ඔයා දිහා බලන්න වෙලාවක් නොතිය තල්ලු කරන්න. එයා “හෂ්” ගාල අතුරුදන් වෙයි. කෑගහන්නවත් වෙලාවක් ඉතුරු වෙන එකක් නෑ. හුළඟට ගහගෙන යයි ද, අඩි සිය ගාණක් පහළ ගහක අත්තක වැදෙයි ද… ඔය වගේ ඒවා හිතන්න ඕන නෑ… බිම ඉඳන් වලකට වැටුණා වගේ නෙමේ කන්දක් මුදුනේ ඉඳන් ප්‍රපාතෙකට වැටුණම.

දැන් ඔයාට පුළුවන් ආපහු එන්න. ආපහු ගමන කොහොමත් ලේසියි. කන්දක් නගිනවට වඩා පල්ලම බිහින එකයි ලේසි. අනික ඔයාට අමතර බරකුත් නෑ නෙ දැන්. ඔයාට පුළුවන් ආපහු ඇවිල්ල පාඩුවෙ කවියක් ලියාගෙන ඉන්න. උස කන්දකින් වැටිලා ඉහිරිච්ච ගෑනු ළමයෙක් ගැන ලියන්න. මිනිස්සු ආසයි ඒ වගේ කතා අහන්න.
.
.
.
.
.

.

.

.
.
අඩුම ගානෙ එයාට ඔයා කිව්ව ඔක්කොම බොරු නෙමෙයිනෙ. ආයෙ කවදාවත් එයාට අඬන්න වෙන්නෙ නෑ කිව්ව එක ඇත්ත නෙ.

“ජාති මිනිහ ජෝතිපාල!”

 

jeyapalanjothipala_large
Enter a caption

Image :- Comrade.lk

දෙවෙනි ලෝක යුද්දෙ බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවට අනියුක්තව සේවය කළ මොරිස් ජයපාලන්, යුද්දෙ ඉවර වෙලා ලංකාවට ආවේ 1945 අන්තිමදී. හෙට්ටිආරච්චිගේ රෙජිනල්ඩ් ජෝතිපාල ඉපදුණේ 1936 දී. ජයපාලන් ලංකාවට එනකොට එයාගේ තරුණ කාලේ ගෙවෙන්න පටන් අරගෙන තිබුණේ. ඒ කාලේ වෙනකොට පස්සෙ කාලේ සිංදු කියල ජනප්‍රිය වෙන විදිහට දෛවය ලියවෙලා තිබ්බ ජෝතිපාලගෙත් ළමා කාලෙන් සෑහෙන කොටසක් ගෙවිලා. ජයපාලන් සම්බන්ධ මේ කතාව පටන් ගැනෙන්නෙ ජෝතිපාල සිංදු කියන කාලේ නිසා අපි අවුරුදු කීපයක් ඉස්සරහට යමු.

මොරිස් ජයපාලන් උස, මහත රතු හාදයෙක්. කොයි වෙලාවෙත් වත්කමේ හැටියට හැඩට ඇඳලා හිටියා. ජෝතිපාලට වඩා වයසෙන් වැඩි වුණාට මිනිහගෙ මූණත් සෑහෙන දුරට ජෝතිපාලගෙ වගේ. හිනාවෙන් මූණ පිරෙනකොට හීන් වෙන ඇස්, ජම්බු වගේ කම්මුල් එක්ක, මිනිහ ජෝතිපාලගේ ලොකු අයිය එහෙමත් නැත්නම් පොඩි මාමා වගේ එකක් කියන්න පුළුවන්කම තිබ්බ. හැබැයි ජයපාලන්ට සිංදු කීමේ හැකියාව නම් බිංදුවක්වත් තිබ්බේ නෑ. වත්තේ එවුන් “පාලන් අයිය ජෝති වගේමයි..” කියල කියන නිසාම, ජයපාලන්ගෙ පපුවේ අභිමානනීය ගායකයා වෙලා හිටියෙත් ජෝතිපාල. ජෝතිගේ ජෝතිමත් සින්දුත්, “ඕනම මනුස්සයෙක් එකක් කතා කරන, නිහතමානී ගායකයෙක් කියලත් අහල තිබ්බ නිසා එන්න එන්න ජෝතිට ජයපාලන්ගේ හිතේ ඉඩ ලොකු වෙලා පූජාසනයක් හැදෙන ගානටම ආවා. ජෝති කැලැන්ඩර්, ජෝති කමිස මේ ඔක්කොම ජයපාලන්, ඩොරීන්, කෙල්ලො දෙන්න හිටපු ලෑලි ගෙදර තිබුණා.
ආරච්චිවත්තේ හිටියේ අඩු ආදාම්ලාභීන්. හැබැයි සතියකට දෙතුන්වතාවක් බජව්වක් දාන එක, කොළඹ ගිහින් පිච්චර් බලන එක, ෂෝ බලන එක මේ අය අඩු කළේ නෑ. වත්තෙත් නිතරම බජව් තිබුණා. “ජෝති කට්” මිනිහ නිසා ජයපාලන්ට නිතරම වගේ වත්තේ බජව්වල ජෝති වෙන්න අරාධනාත් ලැබුණා.
” අද අපේ මේ සාජ්ජය වර්ණවත් කරන්නේ, ආරච්චිවත්තේ ජෝතිපාල හෙවත්, අපේ, පාලන් අයියා..” දෙකක් දාගෙන, ඒ වෙනකොටත් ටිකක් වැඩි වෙලා ඉන්න විලී, මිට කරපු අත මයික් එකක් වගේ තියාගෙන වැනි වැනී කියනවා.
ඉතින් අප්පුඩි සද්දේ මැද්දේ, දිළිසෙන කමිස, සිල්ක් කලිසම් ඇඳගෙන බෝතල් තියෙන මේසේ ළඟ වාඩිවෙලා ඉන්න ජයපාලන් නැගිටිනවා. සාජ්ජේ කිව්වට ස්ටේජ් නෑ. පෙරළිච්ච ලයිට් කණුවකට පස් හේත්තුවෙලා හැදිච්චි කණ්ඩියක් තියෙන්නේ. ඒකට නැගලා මිනිහා සිංදු කියන්න පටන්ගන්නවා. සිංදු කියනවා කිව්වේ, කියනවා විතරමයි. ගයන්නේ නෑ. තාලයක් එහෙම ගෑවිලාවත් නෑ. ඒත් ඒ සිංදු කියන්නේ ආරච්චිවත්තේ ජෝති. කමිසයක්වත් නැතුව බෝතල් මේසේ වටේ ඉන්න අයගෙන් “මේස තට්ටු” – “බෝතල් තට්ටු” සංගීතේ හම්බෙනවා. බාල අරක්කු බිබී, හරක් මස් කකා පාටිය ජයට නැගලා යනවා.
ජයපාලන් ජෝති ස්ටේජ් නගින ෂෝ එකක්වත් මිස් කළේ නැහැ. අතේ සල්ලි ඇතා නැතා ෂෝ බලන්න ආවා. ජෝතිපාල ඕන මනුස්සයෙක් එක්ක කතා කරන හොඳ මිනිහා කියල අහල තියෙන නිසා, ජෝතිපාල එක්ක කතා කරන්න කවදාහරි පුළුවන් වෙයි කියල ජයපාලන් හිතන් හිටියා. ෂෝ එකක සෙනඟ අස්සෙන් අහම්බෙන් හරි ජෝතිගේ අතක් අල්ලන්න, අඩුම ගානේ ජෝතිට ඇහෙන දුරින් ඉඳල “ජෝතීඊඊ…” ගාල කෑගහන්න ඉඩ ලැබෙයි කියල මිනිහ බලන් හිටිය. ඒත් ජෝතිගේ හුළඟ වදින කිට්ටුවකටවත් යන්න ජයපාලන්ට බැරි වුණා.

දවසක් ගිනි ගිනි දවාලේ, යාලුවෙක්ගෙන් ණය සල්ලි වගේකුත් අරගෙන ජයපාලන් මරදානේ බුහාරි එක ඉස්සරහින් පාර පනින්න බලාගෙන හිටියා. හරියට වාහන. ඒ අස්සෙ භූමිතෙල් කරත්තෙ. මයිනරයක් ජයපාලන්ගෙ ළඟින්ම ගිහින් ටිකක් ඉස්සරහින් නැවැත්තුවා. මයිනරේ ඉස්සරහ හිටියේ ගිනිකූරු කට් එකට රැවුල කපාපු සුදු මනුස්සයෙක්. ඊට වඩා උස මහත රතු මිනිහෙක් කඩයක් ඇතුලේ ඉඳන් හදිස්සියකින් වගේ ඇවිල්ල වාහනේ වාඩි වුණා. කාර් එකේ දොර වහනකොට කමිසේ කොනක් දොරට අහුවුණු නිසා ආයේ දොර ඇරලා වහන්න ඒ මනුස්සයට සිද්ධ වුණා. එතකොටයි ජයපාලන් ඒ මනුස්සය කවුද කියල හරියටම දැක්කේ. ජයපාලන්ගේ අත, කටයි පපුවයි අතරේ නතර වුණා. වාහනේ ඉස්සරහට ඇදෙනකොට, ඒ රතු උස මහත හාදය, වාහනේ කිට්ටුවෙන්ම හිටගෙන තමන් දිහා කට ඇරගෙන බලන් ඉන්න මනුස්සයට අත වනාගෙන ගියා.

ඒ තමා එච්. ආර්. ජෝතිපාල.!

දවස් ගානක් යනකම් ජයපාලන් හිටියේ අහසේ පා වෙවී. “මට ජෝතිව හම්බුණා..ජෝති මට අත වැනුවා!” කියල, දකින හම්බවෙන අඳුනන හැමෝටම කිව්වා. ඊට වඩා සූදානමෙන් හිටපු වෙලාවක ජෝතිව හමුවුනා නම් කියන දේවල් මිනිහා හිතෙන් ආයෙ ආයෙත් මවාගෙන බැලුවා. සමහරවිට ජෝතිම ඇවිල්ලා, “අයිසේ.. තමුසේ මම වගේමනෙ..” කියල කියන්නත් ඉඩ තිබුණා කියලත් වෙලාවකට මිනිහට හිතුණා. ඇත්තම එහෙම කියන්නත් ඉඩ තිබුණා. ජෝති කියන්නේ අන්න ඒ වගේ “ජාති මිනිහෙක්!” නෙ.

ජයපාලන් පඩි දාට ගෙදර එන්නෙ තෑගි පුරෝගෙන. ඉඳහිට දවසක ඒ එක්ක එයාටත් තෑග්ගක් ගැනෙනවා. හුඟක් වෙලාවට ඒක කමිසයක්. ටිකක් විතර “ලකයක්” තියෙන ජාතියේ කමිස තමයි ඉතින්. එහෙම දවසක ඩොරීන්ගෙ අයියගේ පුතා සුදත් එහෙ හිටියා. මාම කොළඹ ඉඳන් ඇවිල්ල මහන්සි නිවන අතරේ, සුදතුත් කාමරේට ඇවිල්ල ඇඳෙන් වාඩි වුණා. ඇඳේ පැත්තක තිබ්බ රත්තරන් පාට වැඩ දාපු නිල් කමිසෙ අතට අරන් බැලුවා.

“මම මට කමිසයක් ගත්තා.. “ජයපාලන් කිව්වා.

“මේක දවාලකට අඳින්න පුළුවන් එකක් නෙමේ…. ” සුදත් කිව්වේ කමිසේ ඇඟට දාල බලන ගමන්.

“කමක් නෑ.. මං ඕක රෑට අඳින්නම්… ” ජයපාලන් කිව්වා. මිනිහ බය වුණා සුදත් මේ කමිසේ ඉල්ලයි කියල. කොහොමත් ඒ කමිසේ ගැළපුණේ සුදත්ගෙ වයසට විතරයි. කෙට්ටු – පොඩි සුදත්ගේ ඇඟේ, මාමගෙ අලුත් කමිසේ එතිලා තිබුණේ ඇඳ රෙද්දකින් බීඩියක් එතුවා වගේ.
“අගේ ඇති කමිසේ..” ඩොරීන් කාමරේට එබුණා. “ඕක උඹට ලොකු වැඩියි නෙ..”

“මේක මාමගේ … ” සුදත් කමිසේ ගලවල ඇඳ උඩට දැම්මා. ” මේක අඳින්න පුළුවන් රෑට විතරයි..”
“ඉඳා.. මේ මිනිහ කොල්ලෙක් වෙන්න හදනවද…” ඩොරීන් ජයපාලන් දිහායි, ඇඳේ දිගාවෙලා තිබ්බ කමිසේ දිහායි මාරුවෙන් මාරුවට බැලුවා.

“අද හවස යාලුවෙකුගේ බජව්වක් තියෙනවා… මං ඕක අඳින්නේ ඒකට…” ඔන්න ඕකයි උත්තරේ.

ජීවිතේ ගෙවුණා. ජයපාලන්ගේ වගේම ජෝතිපාලගෙත්. ළමයි බමයි ලොකු වුණා. ජෝතිපාල රටේ ජනප්‍රියම ගායකයා වුණා. ජයපාලන් ඩොක් එකේ රස්සාවෙන් පැන්ෂන් ගියා. ටිකක් විතර අතමිට හිඟ වුණා. ෂෝ බලන්න උනන්දුව තිබ්බට සල්ලි කොයින්ද ඔය හැටි ඕවට යන්න..? ජෝතිපාලව දකින්න, කතාකරන්න තිබ්බ ආසාව විතරක් වයසට නොගිහින් තිබුණා. ජෝති ඉන්න පත්තර ගෙදර එකතු වුණා. මනුස්සගේ ආසාව ගැන ඩොරීන් දැනගෙන හිටියා. ඉස්සර වගේ කොළඹ යැවිලි නෑ ෂෝ බලන්න. පව්. ස්වල්ප බරක්ද දීග දෙන්න දූලම දෙන්නෙක් ඉන්නකොට.
ඩොරීන් ගෙ ලොකු අයියගේ නෝනගේ පවුලේ මඟුලකට ආරාධනා ලැබුණා. යමක් කමක් තියෙන පවුලක එකම දූ මනමාලි. ගෝල්ෆේස් හෝටලේ තිබ්බ මඟුල සෑහෙන පිරිසකට කියල තිබ්බ. මන්ත්‍රීල, ඕවයිසීල, ලොකු බිස්නස් කාරයෝ, රේන්ද මුදලාලිලා..තව කොච්චරක්ද… ජයපාලනුත්, හොඳට ඇඳපු ඩොරීන්වයි කෙල්ලෝ දෙන්නවයි ඉස්සර කරගෙන මඟුලට ආවා. ඩොරීන්, කෙල්ලොත් එක්ක නෑයෝ ගොඩේ ඉන්නකොට, ජයපාලන් පිරිමි ගොඩේ, බෝතල් මේසයක් ගාව.

ඒ අතරේ තමයි මඟුල් ජෝඩුව පුදුම කරන්න ගෙන්නපු අමුත්තා මඟුලට ආවේ.

ඒ තමයි එච්.ආර්. ජෝතිපාල!

මනමාලිගෙ පිය පාර්ශවේ දුරින් නෑ කෙනෙක්ගේ හිතවතෙක්ගෙ හිතවතෙක් වුණු ජෝතිව මඟුල් ගෙදරට ගෙන්නලා තිබ්බේ හිතවතාගේ ලොකුකම් පෙන්නනත් එක්ක තමයි. ඒත් මොකද ඉතිං. “ජෝතිපාලත් අපේ මඟුල් ගෙදර ආවා!” කියල පස්සේ කාලෙක කියන්න මතකයක් හරි මඟුල් ජෝඩුවට ඉතුරු වෙන එකම මදැයි.

ජෝති ආවේ කෑම මේසේ අරින්න පැයකට විතර කළින්. ජෝති ආවත් එක්ක මඟුල් ජෝඩුව නිකං හේදිලා ගියා වගේ එකක් වුණා. ඔක්කොම ජෝති වටේ වට වුණා. ” ජෝති ඇවිත්..” සුදත් ඇවිල්ල කිව්වම, පැත්තකට වෙලා බෝතල් හිස්කරමින්, පිරිමි ගොඩේ උන්නු ජයපාලන්ට උන් හිටි තැන් අමතක වුණා.

කාපු ගමන් සිංදුවක් කියල ජෝති යනවලු.

මඟුල් ශාලාව හිස්වෙලා වගේ තිබ්බ. සෙනඟ ඔක්කොම ජෝති වටේ! මඟුල් ජෝඩුව අත හැරලා ජෝති වටේ රැස්වුණු ආරාධිතයෝ ටිකක් එහෙ මෙහෙ වෙනකම් ඉඳල ජයපාලන් ජෝතිපාල ගාවටම ගියා. ජෝති හිටියේ බීම වීදුරුවක් හිස් කරමින්. “සර්….” ජයපාලන් කතා කළා. ජෝති වීදුරුව මේසේ උඩ තියල ජයපාලන් දිහා බැලුවා.
කියන්නේ මොනවද කියල හිතාගන්ඩ ජයපාලන්ට බැහැ. කවදහරි ජෝතිව හම්බුණොත් කියන්න කොයි තරම් නම් දේවල් තිබ්බද? කොයිතරම් නම් දේවල් අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ පුරුදු වුණාද? ඒත් ඒ එකක්වත් මතක් වෙන්නේ නැත්තේ ඇයි?
“සර් සර්ව මං බුහාරි එක ගාවදි දැක්ක. සර් මට අත වනං ගියේ…. ” ජයපාලන් කියාගන්න තිබ්බ මහ ගොඩක් දේවල්වලින් එකක් කිව්වා. ජෝතිපාල, ඔලුව යන්තම් නවල කරුණාවෙන් හිනා වුණා.
“සර්….. ,මං ආසම ගායකයා සර්… ” තමන් තව අවුරුදු කීපෙකින් හිටීවි කියල අනුමාන කරන්න පුළුවන් මුහුණක් තිබ්බ මනුස්සය දිහා ජෝතිපාලත් ටිකක් උනන්දුවෙන් බැලුවා. මිනිහ ඇඳලා හිටියෙත් ඊට අවුරුදු කීපෙකට කළින් තමන් ෂෝවලට ඇඳපු ජාතියේ සූට් එකක් ය කියලත් ජෝතිට තේරුණා. ” සර්, මම මොරිස් ජයපාලන්.. සර් ජෝතිපාල – මම ජයපාලන්.. ජයපාලත් වගේ ටිකක්.. ” හිතට දහිරිය අරන් කියල දැම්මා. ඊළඟට කටින් පැන්නේ කියන්න හීනෙකින්වත් හිතපු දෙයක් නම් නෙමේ.. ” මං ආසයි සර්.. සර් ඉස්සරහ සර්ගේ සිංදුවක් කියන්ඩ… ”

ජෝතිපාල, ඉස්සරහට නැමිලා ජයපාලන්ගේ උරහිසට අතක් තිබ්බා. “මරුනෙ..”

ජයපාලන් සුටුස් ගාල වේදිකාවට නැග්ග. ඊට පස්සේ සංගීත කණ්ඩායමේ නායකයට රහසක් කිව්වා. සංගීතේ පටන්ගත්ත.

ජෝතිපාල, ජෝතිපාලගෙම සිංදුවක රසිකයෙකු බවටත්, ජයපාලන්, තමන්ගේ කැමතිම ගායක රසිකයා ඉදිරියේ ගායකයා බවටත් මොහොතකින් තැන් මාරු වුණා. ජයපාලන්, ජෝතිපාලගෙ “මේ ජීවනයේ..” සිංදුව, කතාවක් පවත්වනවට වඩා ටිකක් හොඳට ගායනා කළා. ඒ විනාඩි තුනකට වඩා ටිකක් වැඩි වෙලාවේ වනක්කු සිට්ටමනි මොරිස් ජයපාලන්, එච්. ආර්. ජෝතිපාල බවට මනසින් පත්වෙලා ජෝතිමය මොහොතක් අත්වින්දා. “කරන්ඩ බැරි මගුල්…” ඩොරීන්, කෙල්ලෝ දෙන්නත් එක්ක තරහින් කුටු කුටු ගෑවා. ජයපාලන් සිංදුව කියල ඉවර වෙලා ඇස් ඇරියම දැක්කෙ, මූණෙන් එකක් හිනාවෙලා බලන් ඉන්න ජෝතිපාලව. තක්බීර්වුණු මංගල සභාව ඊට පිටිපස්සේ. ඒත් ජයපාලන්ට පෙනුණේ ජෝතිගේ ප්‍රීතියෙන් පිරුණු හිනා මූණ විතරයි. ජෝතිපාල නැගිටලා අත්පුඩි ගැහුවා.
“මරුනේ මිස්ටර් මොරිස්..”

ජයපාලන් ස්ටේජ් එකෙන් බිමට පැන්නා. ජෝතිව බදාගෙන ඉඹගත්තා. එතකොටම කැමරාකාරයා ෆොටෝ එහෙකුත් ඇල්ලුවා. ජයපාලන් ජෝතිව බදාගෙන, ඉඹගෙන මොහොතක් ඉඳලා, මංගල ශාලාවෙන් එළියට දුවගෙන ඇවිල්ල මීගමුව බස් එහෙක එල්ලිලා ගෙදර ගියා.

” මට ඒ සන්තෝසේ මගේ ඇඳේ දිගාවෙලා විඳින්න ඕන වුණා බං..” තමන්වයි කෙල්ලොන්වයි මඟුල් ගෙදර තනියෙම දාල ආව කියල කේන්තියෙන් හිටපු ඩොරීන්ට ජයපාලන් කිව්වා. ඩොරීන්ගේ තරහ නිවිල අනුකම්පාවක් මතුවුණා. ඇඳුම් අහවර කරල ඉඟුරු යහමින් දාපු ප්ලේන්ටියක් හදාගෙන කාමරේට එනකොටත් ජයපාලන් වහලේ දිහා බලාගෙන තනියම හිනා වෙනවා. කියවනවා.

“මං කිව්වෙ.. ජාති මිනිහ ජෝතිපාල!”

ඊට මාස කීපෙකට පස්සේ ජයපාලන් හදිස්සියේ මැරුණා. ඒක හදිසි හර්දයාබධයක්. ඒක හැදුණේ අර ජෝති සම්බන්ධ ජාති මොහොතේ ප්‍රීතිය වියකෙන්න කළින් නිසාද කොහෙද මිනී පෙට්ට්යේ නිදාගෙන හිටපු ජයපාලන්ගෙ මූණේ බොහොම සන්තෝස හිනාවක් ඇඳිල තිබුණ. මිනී පෙට්ටියේ පැත්තකින් ජෝතිපාලයි ජයපාලනුයි බදාගෙන ඉන්න පින්තූරෙ තියල තිබ්බ කියලත් කියන්න පුළුවන් වුණා නම් මේ කතාවට මීට වඩා ජෝතිමත් අවසානයක් දෙන්න තිබ්බා. ඒත් ඇත්තටම ඒ වාගේ ජෝතිමත් මොහොතක් වින්දටත් පස්සේ, ආයේ කතන්දරවලට අමුතුවෙන් ජෝතිමත් මොහොතවල් හදන්නේ මොකටද?

තරු මැකෙන අහස

Screen Shot 2019-12-03 at 10.46.53 AM

1890 ජූලි 27  (දිනය උදා වී හෝරාවකට පමණ පසුව )

ඒක තරු පිරිච්ච අහසක්. චිත්‍රෙ වගේමයි.

වචනයෙන් කිව නොහැකි සාංකාසහගත ශෝකයක් සහ බරක් විනීගේ පපුවේ තිබුණා. ඒ හැරෙන්නට තව මොහොතකින් ඔහු කරගන්නා දෙයට නිශ්චිත හේතුවක් සෙවීමට ඔහු උත්සහ කළේ නැහැ. කොහොමටත් මිනිහෙක් මැරෙන්න තීරණය කළාට පස්සේ, ඒකෙ හේතු කතා කරලා වැඩක් නෑ. විනී තුවක්කු බටේ හදවතට ඉදිරියෙන් තද කරගෙන අහස දිහා බලන් හිටියා. තිරිඟු පුසුඹ සහ පින්නෙ තෙත් බැහැපු තණකොළ සුවඳ රැඳුණු ග්‍රීෂ්ම සහිත සුළඟක් හමාගෙන ගියා. ඔහු පපුව පිරෙන්න හුස්මක් ගත්තා. උණුසුම් සුවඳින් පපුව පිරුණා.

රිවොල්වරයේ කොකා තදවුණා.

ඔහු ගත් හුස්ම පිට කළා. ඒ පිට වුණු හුස්ම ශෝකය නිසා බරට දැනුණා.

රිවොල්වරයේ කොකා නිදහස් වුණා. ක්ෂණික, සුදු පැහැ වේදනාවක් – සාමකාමී හැඟීමක් එක්ක විනීව පිටුපසට තල්ලු වෙලා තිරිඟු යාය මැද්දේ පතබෑවුණා. විනීගෙ චිත්‍රෙට පණ ඇවිත්,  ඔහුගේම තවත් චිත්‍රයක පසුබිම වුණු තිරිඟු යායේ විනී වැතිරිලා ඉන්න ආකාරය බලාගෙන සිටියා. අහසත් – පොළොවත් දෙකම ඔහුගේ පින්සල් පහරින් පිරුණු කැන්වස.
අහසේ වූ තරු කෙමෙ කෙමෙන් දිය වෙමින් තිරිඟු යාය මතට පතිත වෙන්න පටන් ගත්තා.
ඔහුගේ ඇස් අන්ධකාර වුණා.

.

.

.

පැය කීපයකට පස්සේ…..

දැවෙන උණුසුමක් සමඟ විනී අවදි වුණා. රාත්‍රී අහසේ තාරුකා වෙනුවට, ඇස් පුළුස්සා අන්ධ කරන තරමේ දීප්තියක්! හිරු පායලා. ඔහු ඇස් වසාගත්තා. දැන් දැන් වියළෙමින් යන, එහෙත් මද තෙතක් රැඳුණු උණුසුම් තිරිඟු පත්‍ර දිගේ අතැඟිලි යවමින්, තමා මියගොස් නොමැති බව විනී තේරුම් ගත්තා. ඔහු දෙ වැලමිටට බර තබමින් නැගිටින්නට උත්සාහ කළා. පපුව දෙසින් දැනුණේ දැඩි බරක්.

ඔහු පපුව මත වූ කැටිති බවට පත් රුධිරය අතින් පිස දැමුවා. පසෙකින් වූ රිවෝල්වරය අහුලාගත්තා. වරක් දෙවරක් පැද්දෙමින් හිටගත් ඔහු, රාජකාරිය හරියට ඉටු නොකළ රිවෝල්වරය බඳ පටියේ රුවා ගත්තා.
වෙඩි තබාගැනීම සඳහා ඔහු තිරිඟු යායට ආවේ මධ්‍යම රාත්‍රියද පසු වූ පසුවයි. තවමත් ඉර මුදුන් වී නැති බව ඔහුට වැටහුණා. ගත වී ඇත්තේ පැය කිහිපයක් පමණයි.

ඔහු තිරිඟු යාය දිගේ ඉදිරියට ඇදුණා.


තියෝගේ දිනපොත

ජූලි 28 උදෑසන :-

විනී වෙඩි තිබාගෙන ඇති බවට ටෙලිග්‍රෑම් පණිවිඩයක් ලැබිලා පැය කිහිපයක් ගතවෙනකොට අබේර්ජ් රවෙව්වලට එන්න මට හැකිවුණා. හදවත පසාරු වෙන අන්දමට වෙඩි තියාගත් කෙනෙකු විදිහට කිව නොහැකි තරම් හොඳ තත්ත්වෙක ඔහු හිටියා. පැය කිහිපයකට කලින් වෛද්‍යවරුන් දෙදෙනෙකු ඔහුට ප්‍රතිකාර කළ බවත්, ශල්‍ය වෛද්‍යවරයෙකු නොසිටි නිසා උණ්ඩය ඉවත් කිරීමට නොහැකි වූ බවත් මට පැවසුවේ ඔහුමයි. දැල්වූ දුම් පයිප්පය ඔහුගේ පසෙක වුණා.

කාලයකට පසු ඔහුගේ මුහුණ පවා හොඳයි.

පිටත සිටි වෛද්‍යවරුන් දෙදෙනාගෙන්, ලාබාල යයි සිතිය හැකි වෛද්‍යවරයා වරින් වර කාමරයට ආවා. උණ්ඩය ඉවත් කිරීමට නොහැකි වූ බවත්, මෙතරම් දරුණු තුවාලයකින් පසුවත් ඔහු මේ ආකාරයෙන් සිටීම අදහාගත නො හැකි බවත්, හදවත් පේශියකට හැරුණු කොට අනෙකුත් අභ්‍යන්තර අවයවවලට තුවාල නොවීම වාසනාවක් බවත් ඔහු මා සමඟ පැවසුවා. විනී මෙලෙස වෙඩි තබාගැනීමට හේතුව ඔහු මගෙන් විමසුවත් ඒ කිසිවක් සාකච්චා කිරීමේ කැමැත්තක් මා තුළ තිබුණේ නැහැ.

ඇත්ත වශයෙන්ම එයට නිශ්චිත හේතුවක් මා දැන සිටියේත් නැහැ.

මා මේ සටහන ලියන මොහොතේ ඔහු ඉතා සනීපවත් පෙනුමෙන් යුතුව නින්දක පසුවනවා.


ජූලි 28 දහවල :-

මුළු නිවසම ඉතා දැඩි නිහඬතාවයක ගිලී තිබෙනවා. විනී විසින් අඳින ලද අසම්පූර්ණ සිතුවම් කිහිපයක් පහත මාලයේ මේසයක් මත ඔහේ දමා තිබුණා. ඉන් කිහිපයක්ම ඔහු විසින් අඳින ලද ජනප්‍රියම චිත්‍රය වූ “තරු පිරි අහස” හි විවිධ ස්වරූපයන්.

මේ පාලු නිවසේ කිරීමට කිසිවක් නැහැ. සටහන් ලියනු හැරුණුකොට.

පහත මාලයේ සේවිකාවක් තවත් කිසිවෙකුත් සමඟ යමක් පවසනු ඇසෙනවා. ඒ සංවාදයෙන් මට ඇසුණේ “උමතු සිත්තරා”, “කලබලයක්”, “පාන් සහ තේ..” වැනි වචන කිහිපයක් පමණයි.

විනී තවමත් තද නින්දේ.


ජූලි 28 සවස :-

විනී උණෙන් පෙළෙනවා. තුවාලයේ වේදනාව නිසා මෙලෙස උණ හැදෙන බවයි වෛද්‍යවරුන් පවසන්නේ. එහෙත් තුවාලයට විෂබීජයක් ගොස් තිබීම නිසා මෙලෙස ශරීර උෂ්ණත්වය ඉහළ ගොස් ඇති බවයි මගේ හැඟීම.

මිනිස් හැඟීම් ගැන යමක් වටහාගත හැකි වයසකට මා එළඹුණු දා පටන්ම, මා මගේ සහෝදරයාව දුටුවේ නොදන්නා ශෝකයක් පොරවාගෙන සිටින අයෙකු ලෙසටයි. ඒ ශෝකී වීමට මේ මේ යැයි කරුණු තිබූ නිසා නොවෙයි. “සමහර මිනිසුන් ශෝකී පොරෝන දවටාගත් අයයි..” වරක් ඔහු පැවසුවා. “ඉතින් ඒ පොරෝන ඉවත් කළා නම් ඔවුන් ප්‍රීතිමත්..” මම ඔහුට කීවා. එවිට ඔහු සිනාසුනා පමණයි. ඔහු වටා වෙලී තිබුණු “ශෝකයේ පොරෝනය” ඔහුගේ සමටද ආත්මයටද බද්ධ වී ඇති බව මට වැටහුණේ ඉන් බොහෝ කාලයකට පසුවයි. නිශ්චිත හේතුවක් නොමැතිව ඇතිවන මේ ශෝකය උමතුවක් හෝ වෙනත් අයුරකින් කියනවා නම් උමතු ශෝකයක් බව පිටස්තරයෙකුට සිතෙන්නට පුළුවන්කම තිබුණා. එහෙත් ඔහුට වඩාත්ම සමීප පුද්ගලයා ලෙස (මා විශ්වාස කරන අන්දමට) මට එය පෙනුණේ ඔහු – ඔහු වීමේ ස්වභාවය ඒ ශෝකය ලෙසටයි. (ඇත්තෙන් ම බොහොමයක් දෙනා ඔහු උමතුවෙන් බව විශ්වාස කළා. වරහන් හි බහා මා මෙය මෙහි සටහන් කරන මොහොතේත් මගේ සිතේ ඇතිවන්නේ ශුද්ධවන්තයෙකු පිළිබඳව අසත්‍ය අපචාර චෝදනාවක් තවත් අයෙකුට කියන්නෙකු තුළ ඇතිවන අන්දමේ පාපකාරී පසුබෑමක්. ඔහු සමඟ එකට වැඩ කළ අයෙකු සමඟ ඇතිවූ ආරවුලක් ඔහු අවසන් කළේ තමන්ගේම කන කපාගැනීමෙන්. එහෙත් ප්‍රතිවාදියා විසින් ඔහුට අනතුරක් කළ බවත්, ඔහුගේ ශෝකී සහ තමන්ටම වරද නැඹුරු කරගැනීමේ ස්වාභාවය නිසා ඔහු එහි වරද තමා පිට පටවාගත් බවත් මා විශ්වාස කරනවා. ඔහු උමතු යැයි තහවුරු වූ ස්වරූපයෙන් සමාජය ඔහුට සැළකීමට පටන්ගත්තේ මේ සිදුවීමෙන් පසුවයි.)

ප්‍රීතියද නිස්කලංකභාවයද කැටිවුණු නිර්මාණ බවට බොහෝ දෙනා අර්ථකථනය කළ ඔහුගේ චිත්‍රවල සැඟවුණු ශෝකී අඳුරක් ඇතිබව මට වැටහෙන්නේ දැන්. එය ආලෝකයක් කැටිවූ අඳුරක්.. මාමලේඩ් ජෑම්වල වාගේ මිහිරක් තැවරුණු තිත්තක්..ඔහු ඇත්තෙන්ම මාමලේඩ් බිඳුවක් වගේ. ඒ තිත්ත ශෝකය නොවන්නට ඔහු නිකම්ම, බාල දොඩම් ජෑම් බිඳක්. අපි බොහොමයක් දෙනා වගේ.

මම ඔහු දිහා බලන බව දැනී ඔහු මට කතා කළා.

“තියෝ.. මට පයිප්පෙ පුරවලා දෙන්න පුළුවන්ද?”

මම ඔහුට පයිප්පය පුරවා දුන්නා. ඔහු දුම් ගුලියක් පිට කළා.

 මට වුවමනා වූයේ ” ඇයි මෙහෙම වුණේ?” යන්න ඇසීමට වුවත්, ඇසුණේ වෙනත් දෙයක්.

“ඇයි මෙහෙම කරගත්තේ?”

ඔහු තවත් දුම් ගුලියක් පිට කළා. ඔහුගේ චිත්‍රයක වූ වළාකුලක් වගේ, දුම් ගුලිය ඔහුගේ නිකටත්, නහයත් වසාගෙන පැතිරුණා. දුම අතරින් ඔහු, කාමරයේ සිවිලිම දෙස බලා සිටියා.

“ශෝකය..” ඔහු කිව්වා. ” ශෝකය.. එය සදාකල්ම පවතින දෙයක්..”

ඔහු වෙඩි තබාගත්තේ ඔහුටද? එසේ නැති නම්, ඔහුගේ හදවත තුළ වූ ශෝකය, උණ්ඩ පහරකින් සුනුවිසිනු වී යනු දැනීමට ඔහුට අවැසි වූවාද? ඔහු උමතු යැයි ලෝකය විසින් කියන කියමන තහවුරු කරගනිමි මිය යාමට ඔහුට වුවමනා වුණිද? එසේත් නැතිනම් ලෝකයා විසින් උන්මත්තකයෙකුට සලකන අන්දමින් ඔහුට සැලකීම ඔහුට දරාගත නොහැකි වූවාද?

නැවත මා ඔහු දෙස බලන විට ඔහුට නින්ද ගොස් තිබුණා.


ජූලි 29 ට එළිවෙන පාන්දර සිදුවූ සිදුවීම :-
(මෙම සටහන තබන්නේ ජූලි 30 දහවලේ, අවමඟුලට හැඳි කළු ඇඳුම් මාරු කිරීමට ද පළමුව බව සලකන්න.)

විනී අමාරුවෙන් – එහෙත් නිහඬව හුස්ම ගනිමින් සිටියා. ගතවූ පැය කිහිප තුළ ඔහුගේ තත්ත්වය ඉතා සීග්‍රයෙන් පිරිහී ගොස් තිබුණා. ඇඟ ගිනියම් වෙලා, තොල් වේලිලා. වරින්වර, නොපැහැදිලි යමක් ඒ වියළි තොල් අතරින් පිට වුණා.

උණ්ඩය නොකළ දේ, විෂබීජයක් විසින් ඉටු කරමින් තිබුණා. අපිට කරන්න කියල කිසිම දෙයක් ඉතුරු වෙලා තිබුණේ නැහැ.

ජනේලයෙන් එපිට, විනීගෙ චිත්‍රෙ වගේම තරු පිරි අහසක් මකා දමමින් අරුණාලෝකය පැතිරෙමින් තිබුණා. ජනේල රාමුවත් එක්කම ගත්තම, ඒක පෙනුණේ අළු පාට බිත්තියේ එල්ලුණු රාමු කළ චිත්‍රයක් වගේ.

“තියෝ.. මම කැමතියි ජීවිතේ දකින අවසාන දර්ශනේ විදිහට මේ තරු පිරි අහස දකින්න…” අවුරුදු දෙකකට කළින් තරු පිරි අහසේ අවසන් පින්සල් පහර සටහන් කරමින් විනී කිව්වා මට මතකයි.  මේ තියෙන්නේ තරු මැකෙන අහසක්, එහෙත් එයත්, ඔහුගේ චිත්‍රයක් වාගේමයි.

“විනී.. විනී.. අර බලන්න.. ” මම, සිවිලිම දෙසට යොමුව තිබූ ඔහුගේ මුහුණ ජනේලය දෙසට හැරෙව්වා. ඔහුගේ ගෙල අප්‍රාණික ලෙස පසෙකට කඩා වැටුණා. අඩවන් වූ ඇස්වල කිසිදු ආලෝකයක් ඉතිරි වී තිබුණේ නැහැ.


විනී වෙඩි තබාගත් සහ මියගිය දින පසුවී, වසර සියයක් හෝ ඊට වැඩි වසර ගණනක් ගෙවුණු පසුව…

“වින්ස්ටන් වැන් ගොහ් මැරුණේ වයස අවුරුදු 37 දී, තිරිඟු යායක් මැදදී වෙඩි තියාගෙන. එහෙම කරගත්තු හේතුව කවුරුත් දන්නේ නැහැ. මිනිහා කළින් කියල තිබුණා මිනිහ කැමතියි කියලා, ජීවිතේ දකින අවසන් දර්ශනේ විදිහට එයා ඇඳපු “තරු පිරි අහස” චිත්‍රෙ තිබ්බ වගේ අහසක් දකින්න.

සමහරවිට මිනිහා මැරෙන වෙලාවේ ඇත්තටම ඒ අහස දකින්න ඇති….”

වැළඳගැනීම

72263164_10206119614544952_6827739729841094656_o

ඔහු ඇයව වැළඳගත්තේ ය.

ඔහුගේ දෑත්, ඉදිරියේ වූ හිස් අවකාශය වටකොට, යළිත් ඔහු වෙතටම ආවේ ය.

වායුසමීකරණයෙන් නිකුත් ව, මුළු රැය පුරාම වාහනයේ පැතිර තිබූ සීතල හදවතට දැනෙන්නේ දැන් ය.

ඔහු, දෑතේ සතපාගනු ලැබූ කුඩා දරුවෙකු මෙන් ඇය තම දෑතේ නිදා සිටින යුරු මවා ගනිමින් සිය දෑත් දෙස බැලුවේ ය.

ඔහු මුළු රැයම සිටියේ, ඇගේ නිවස පෙනෙන – නොපෙනෙන මානයේ වාහනය නවත්වාගෙන ය.

මොහොතකට හෝ ඈ දැකිය යුතු යැයි සිතමින් ඔහු අත් ඔරලෝසුව දෙස බැලුවේ ය.

වෙලාව තවමත් අලුයම පහ වූවා පමණි. රැය අඳුර පහව නොගිය අලුයම පහකි. ඈ තවම නිදි ඇති. ඔහුට ඈ අවදි කිරීමට දුක සිතිනි. එහෙත් ඈ කොහොමත් තව සුළු වෙලාවකින් අවදි වනු ඇත.

ඔහු ජංගම දුරකථනය ගෙන අවසානයට අමතා තිබූ අංකයට යළි ඇමතුමක් ගත්තේ ය.

තරමක් වෙලාවකට පසු, ඇගේ නිදිබර හඬ අනෙක් පසින් ගලා ආවේ ය.

“හෙලෝ…..”

—————————————————————————-

දුරකථනය නාද වනවිට ඇය සිටියේ සිහිනයක් දකිමිනි. ඔහු ඇයව තුරුළු කරගෙන සිටියේ ය. සිහිනයේ සිටි ඈ සිටියේ නින්දේ බව සිහින දකිමින් නිදා සිටි ඈ දුටුවා ය.

ඔහු ඇයව ඔසවා ගත්තේ ය. බබෙකුව මෙන් දෑතට.

මිහිරි සංගීත වාදනයක් අවට පැතිර ගියේ ය. සිහිනයේ සිටි ඇය, තවත් ඔහුට තුරුළු වූවා ය. සිහිනය වියැකී ගියේ ය. සංගීතය තවමත් ඇසේ.


ඈ නිදිමතේම ඇඳ අතගා ජංගම දුරකථනය සොයාගත්තා ය.

ඔහුගේ අංකය ය. අනෙක් පසින් ඔහුගේ හඬ ය.

“මැණික… මම තව විනාඩි දෙකෙන් ඔයාගේ ගේ ඉස්සරහ..”

තරු

70538732_10206009950003407_5332015406209040384_o
ඔහු සිටියේ මහල් නිවාස සංකීර්ණයේ වහලය මත හිඳගෙන ය. ඔහුගේ දෙපා, බොහෝ පහළින් පෙනෙන, දුහුවිලි වැකුණු නගරය දෙසට දිගු වී තිබුණි. විවිධ උස මට්ටම්වල ගොඩනැගිලිවල දැල්වී ඇති විදුලි එළි ය. දුහුවිලි දුමාරය අතරින් දුබලව පෙනෙන ඒ එළි නිසා අහසේ අඳුර මැඩී තිබුණ හෙයින් තාරුකාවල දීප්තිය අඩු ය.

ඔහු හිසට යටින් බැඳගත් දෑත් තබාගනිමින් වහලය මත දිගා වූයේ ය. ඔහු සිටින ස්ථානය නගරයේ විදුලි එළිවලින් එතරම් අහස එළි නොවූ දෙසක් බැවින් තාරුකා දීප්තිය නො මැඩී තිබුණි. ඔහුගේ දෑස් එල්ලේ දිළෙන, අනෙක් තරුවලින් වෙන්කර හඳුනා ගත හැකි දීප්තිමත් තරුවකි. ඔහු එදෙස බලාගෙන, මෙවන් සෑම මොහොතකම සිතන දේ මෙවෙලේත් සිතුවේ ය. “මෙතන ඉඳන් එතනට කොච්චර දුර ඇතිද?”

තප්පරයකට කිලෝමීටර් තුන්සියදහසක වේගයෙන් වර්ෂයක් තුළදී ආලෝකය ගමන් කරන දුර ආලෝක වර්ෂයක් වේ. සුදු අකුරෙන් කළු ලෑල්ලක ලියවෙන වගන්තිය ඔහුට මතක් විය. ඒ ලියන්නේ උසස්පෙළ විද්‍යාව ඉගැන්වූ ගෝපාල් සර් ය. ඔහු ඉතා වේගයෙන් වගන්ති ලියා, අවසන තිත තබන්නේ කළු ලෑල්ලට රිදෙන තරමේ වේගයකිනි. ඉන් පසුව ඒ ලියූ වාක්‍යය යටින් හේ වේගවත් ඉරක් අඳී. ඉරටද අවසන් කරන තිතකි. පෘථිවියට ළඟම තරුව ප්‍රොක්සිමා සෙන්චුරි ය. එය පෘථිවියේ සිට ආලෝක වර්ෂ හතරකුත් දශම දෙකකුත් ඈතින් පිහිටා තිබේ.
ඔහු සුසුමක් හෙලුවේය.

“ළඟම එකත් ගොඩක් දුරයි.”

චුන්නාකම් තීන්දුව එයි – සුභවාදී වෙනසක් වෙයිද ?

Screen Shot 2019-04-04 at 11.22.08 AM
චුන්නාකම් උතුරු ජනනී විදුලි බලාගාරය නිසා එම ප්‍රදේශයේ භූගත ජලය සිඳී යාමට එරෙහිව ආචාර්ය රවීන්ද්‍ර කාරයවසම් මහතා ගොනු කළ පෙත්සමේ නඩු තීන්දුව අද ( 04/ 04/2019 ) ප්‍රකාශයට පත්කෙරුණා. අගතියට පත් පාර්ශ්ව වෙනුවෙන් වන්දි වශයෙන් රුපියල් මිලියන 20 ක් ගෙවන ලෙසටයි එහිදී ප්‍රකාශ කෙරුණේ.

2010 වසරේ යාපනය චුන්නාකම් ප්‍රදේශයේ අරඹා ඇති යාපනය චුන්නාකම් විදුලි බලාගාරයේ වැඩ කටයුතු නිසා 2012 වසර වනවිට යාපනයේ චුන්නාකම් ප්‍රදේශයේ ප්‍රදේශයේ ළිං 120ක පවතින ජල සම්පත් වල සියයට 73ක ප්‍රමාණයෙන් තෙල් සහ ග්‍රීස් එක් වීමෙන් ජලය අපවිත්‍ර වී ජීවිතයට බාධා එල්ල වීමෙන් ප්‍රදේශයේ වැසියන්ගේ මූලික අයිතිවාසිකම් කඩවී ඇතැයි මෙම පෙත්සම ගොනු කෙරුණා.

එසේම මෙම විදුලි බලාගරයෙන් යාපනය අර්ධද්වීපයේ භූගත ජල සම්පත් වලට විශාල වශයෙන් දැවි තෙල් බැහැර වන බවද පෙත්සමකරු කියා සිටියා.

මේ හේතුවෙන් ජල සම්පාදන මණ්ඩල විසින් එම ප්‍රදේශය ජල සැපයුම් සිදු කිරීමද සම්පූර්ණයෙන්ම අත්හිටවූ අතර ඒ ගැන එම ප්‍රදේශයේ සිටින ප්‍රධාන වෛද්‍ය නිලධාරී කාර්යාලය සහ ජල සම්පාදන මණ්ඩලය වාර්තා මඟින් අවස්ථා කිහිපයකදීම වගඋත්තරකාර බලධාරීන්ට පෙන්වා දී ඇති බවත් මේ පෙත්සමේ සඳහන් වුණා.

මෙම විදුලි බලාගාරය නිසා ජලය අපවිත්‍රවීමෙන් යාපනය අර්ධද්වීපයට දැවැන්ත පරිසර හානියක් සිදු ව ඇති බැවින් මෙම මූලික අයිතිවාසිකම් පෙත්සම විභාගයට ගන්නා ලෙසත්, චුන්නාකම් විදුලි බලාගාරයේ වැඩ කටයුතු වහාම නවත්වන ලෙසද පෙත්සම්කරු සිය පෙත්සම මඟින් ඉල්ලා තිබුණු අතර ඒ අනුව 2015 වසරේ ජනවාරි 27 වැනිදා මල්ලකම් දිසා අධිකරණයෙන් දින නියමයක් නැතිව චුන්නාකම් විදුලි බලාගාරයේ වැඩකටයුතු නැවැත්වූ අතර 2016 දෙසැම්බර් 01 වැනිදා මෙම පෙත්සම යළි විභාගයට ගත් අවස්ථාවේදී, පෙත්සමේ තීන්දුව ලැබෙන තෙක් චුන්නාකම් විදුලි බලාගාරයේ වැඩකටයුතු අත්හිටුවමින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය අතුරු තහනම් නියෝගයක් ද ලබා දී තිබුණා.

මෙම පෙත්සමේ වගඋත්තරකරුවන් වශයෙන් මධ්‍යම පරිසර අධිකාරි ය, විදුලිබල මණ්ඩලය, උතුරු පළාත් මහ ඇමති, යාපනය චුන්නාකම් විදුලි බලාගාර සමාගම, අයෝජන මණ්ඩලය, වලිකාමම් ප්‍රදේශීය සභාවේ සභාපති සහ නීතිපතිවරයා ඇතුළු පිරිසක් නම් කරනු ලැබ සිටියා.

මේ නඩු තීන්දුවත් සමඟ පරිසරය පිළිබඳව ශ්‍රී ලංකාවේ නීති, යහපත් ආකාරයෙන් වෙනස්වනු ඇති බවට යම්තාක් දුරකට හෝ සුභවාදී බලාපොරොත්තු ඇති වී තිබෙනවා.

 

සම්පූර්ණ නඩු තීන්දුව මෙතැනින්

Screen Shot 2019-04-04 at 11.26.54 AM
චුන්නාකම් උතුරු ජනනී විදුලි බලාගාරය

 

Screen Shot 2019-04-04 at 11.22.43 AM.png
තෙල් මිශ්‍ර වූ ජලය සහිත සිඳී යමින් පවතින ළිඳක්
Screen Shot 2019-04-04 at 11.37.56 AM
චුන්නාකම් උතුරු ජනනී විදුලි බලාගාරය නිසා ළිං සිඳී යාම පිළිබඳව ප්‍රදේශවාසීන් විසින් සිදුකළ විරෝධතාවයක්

 

මන්නය – Dark and Not so Short #2

51461737_873958306296927_5094813931638095872_n
Image : Free downloads

“තැඹිලි ඇති කුස්සියෙ.. කපාගෙන බීපන්…”
ඔහු කුස්සියට ආවේය. මිරිස් ගල මත මන්නය විය.
තැඹිලි දොර මුල්ලේ ය.
දොරෙන් පහළ බෑවුම ය. ගඟ ය.
ඔහු තැඹිලි ගෙඩියේ ඇස්ස කැපුවේය.
රවුමට. රවුමට. මලක් මෙන්.
ඇස්ස විසි කළේ ය. කැළණි ගඟට.
කාමරයට ආවේය.
මන්නයද – තැඹිලි ගෙඩියද ගෙන.
මන්නයෙන් කෙටුවේය. පිබිදීමෙන් – නිවීමෙන් පසු නිදා සිටින්නාගේ මුහුණට තැඹිලි වතුර විසිවෙන ලෙස.
“රත්නෙ අයියේ…”
පිබිදුණු, නිදාසිටි ඔහු වෙත තැඹිලි ගෙඩිය දිගු කළ කුසුම්සිරි, මන්නය ඇඳ යටින් තබා ඇඳේ වැතිරුණේය. .

මරණය – Dark and Not so Short #1

මරණය – Dark and Not so Short #1

screen shot 2019-01-30 at 8.35.25 am
Image : Thenewsminute.com

” වරෙං යකෝ එළියට ” ඈ කෑ ගෑවාය.
ඔහු තවත් සිපරය ඇතුළට වී ගුලි වුණේය. කුඩා වෙමින්. ඇකිළෙමින්. පැකිළෙමින්.
ඈ ඇඳ යටින් මන්නය අතට ගත්තාය.
කෙටුවාය. යටි බඩට.
වසරකට පහ බැගින් සිව්වසරක ප්‍රමාණයට.
වෙන්වන සේ එකක්. ගෙලට.
බිත්තියේ – චීත්තයේ – දෙ මුහුණුවල
ලේ ය.
ඈ චීත්තය හා තනපට පිටින් මහපාරේය.
අතක හිසය. අනෙකේ මන්නයය.
තාන්තුවාවෙන් ය.
“සීලක්කේ .. !” ඒ traffic පොලිස් කුමාරසිරි ය. පොලිස් තොප්පිය හිසේ නොව අතේය.
” මං අරූව ඉවර කළා… ” ඈ හති ලෑවාය. හිස පෑවාය.
“ඌ බුදියන්නෙ කොල්ලො එක්ක.. ”
.
” මොකා ? උඹ මගෙ රත්නෙ අයියව මැරුවා..”
පොලිස් තොප්පිය බිම වැටුණි.
වෙන්කළ හිස ද – ටංටකස් හඬකින් මන්නයද.

“මගෙ පනේ ….! උඹට මේ මොකද වුණේ ”
වෙන්කළ හිස බදාගෙන හඬන කුමාරසිරිය.