Category Archives: Uncategorized

නොයුතුයි සිතෙන – සියල්ල සිදුවෙන

35549922_10204456575930026_3436277203225018368_n
.
සමහරක් හීන ඇත –
දකින්නත් පෙර,
අමතකම වී යන .
අහු කොන් ඉතිරි වී,
වරින්වර මතුවෙන

රුදු නිය පහරය –
කිසිදා සුව නොවෙන
සුව වීමටද ඉඩ නොදීමෙන්,
රිදී රිදී සුවපත් වෙන

ඉතා කෙටි ගමන්වල,
අතරමඟ හමුවන –
සමහරක් කවි ඇත,
නොලිය යුතු වූවද ලියවෙන

නොයුතුයි සිතෙන
සියල්ල සිදුවෙන –
යුතු කිසිවක් ම සිදු නොවෙන,
වියහැක විය යුතු
හොඳම දෙය.

Advertisements

ප්‍රේමය කියන්නේ….

34066384_10204391161134697_9149254211429466112_o

ප්‍රේමය කියන්නේ,
පසුම්බි පතුලක
සඟවා තැබූ
කෙස් ගසකට –
දෙකකට
.
හාද්දක් දෙනවිට
කමිස බොත්තමක දැවටී,
ලෙහී ගිය,
ඔබ ඉතා නොසැලකිල්ලෙන් අමතකව,
අසුන මත දමා ගිය – .

පසුම්බි පතුලක
සඟවා තබන ලද,
විටින් විට එළියට ඇද බැලෙන – .

ඇතැම් විට ප්‍රේමය කියන්නේ,
ඔබ අමතකව දමා ගිය
කෙස් ගසක් දෙකක් සිඹින එක;
ශුන්‍යයක අල්පයක
රැඳෙන එක.

සාලිය – අශෝකමාලා සහ චාමර

shutterstock_67248076.jpg

සාලිය දහවල් වී නැගිට්ටේය. ඇල්වී ඇති තේ කෝප්පය හිස් කළේය. කුණු කෙළ පිටින්ම.
ඉන්පසු කාරා කෙළ ගැසුවේය. ජනේලයෙන් එළියට.
යන්තම් මුහුණ හේදුවේය. බූසි  කෙස් වතුර ගා පිළිවෙලක් කළේය. පාට පාට අල්ලි වැටුණු කමිසය ඇඳගත්තේය. ඩෙනිමක් සමඟ.
වළන් ඇර බැලුවේය. බත් බෙදාගත්තේය.
කටට දෙකට හිස් කළේය.
පිඟාන නොසෝදා අත සෝදා ගත්තේය.
බාල සෙන්ට් කුප්පිය ඔලුවේ හිට හලා ගත්තේය. සෙන්ට් ගා දෙ අත්ල එකිනෙක අතුල්ලා ගත්තේය. කරවල ගඳ යන්න.

වැඩට ගියේය. සල්ලි හොල්ලන්න.

රේස් බුකියේ දිනන පරදින මිනිස්සු දිහා බලා හිටියේය. තුණ්ඩු ඇහින්දේය. කොමිස් එකතු කළේය. දවල්ට දෙන බත් එක කෑවේය.
රේස් පත්තරයක නොහඳුනන අස්පයින් බල බල.
.
.
අශෝකමාලා මළ පාන්දර නැගිට්ටාය.  බත් ඉව්වාය. බත් බැඳගත්තාය. තේ හැදුවාය. බිම වැටී තිබූ අල්ලි සහිත කමිසය අහුලා ගත්තාය. නාසයට කිට්ටු කර මුහුණ ඇඹුල් කරගත්තාය. වමනය පෙඟෙන්නට බේසමට දැම්මාය. මුහුණ සොදාගත්තාය. පවුඩර් බිඳක් උලා, කොලොන් බිංදුවක් ද තවරාගත්තාය.
හිස පීරා ගත්තාය – වම කම්මුලේ ඇඟිලි පහර වැහෙන්න.
ජැක් කාරයන් ඉවසමින් බස් රියේ වැල්ලවත්තට ගියාය.
පඩි කපා ගත්තාය – විනාඩි පහළොවේ පරක්කුවට.

ගාමන්ට් එකේ නූල් කැපුවාය. බැණුම් ඇහුවාය.
කෑම පැය යෙහෙළියන් එක්ක කිචි කිචි ගගා බත් කෑවාය.
ආයෙත් හවසට.

.
.

චාමර නැගිට්ටේය. එතරම් දවල් වී නැත. පාන්දරත් නැත. පිළිකන්නට ගියේය. තැඹිලි ගහ මුලට මුත්‍රා කළේ ය. කොහිල වැවුණු ඇළ ඉවුර දිහා බලාගෙන.
දත් මැද්දේය. ඕනාවට එපාවට.

පරණ කමිසයම ඇන්දේ ය. ලෑලි කඩෙන් කහටක් බිව්වේය. මොරටුව – කොටුව බස් රියේ නැඟී කොටුවට ආවේය. මුට්ට කරගැහුවේය. කකුල් ඇඟිලි අතරින් මඩ චිරි පනිද්දී, ගෙවුණු බාටා දෙක දමාගෙන පිටකොටුවේ වීදි පුරා කරක් ගැහුවේය.

දවල්ට – නානා කඩෙන් බත් කෑවේය. සවසට හැටක අරක්කු බීවේය. වෙරි වුණේය.
.
.

අස්සයා පනින බෝඩ් ලෑල්ල මුදුනේම හිනාවෙන බිල්ඩිමේ පහළම දොරටුවෙන් සාලිය කුරුල්ලෙකු මෙන් එලියට ආවේය. මාසේ පඩි දවසය. වෙලාව හවස හය ය. එළවලු සහ මස් මාළු කඩ පසු කරගෙන පාරවල් තුන හතරක්ම පැන සලාකා හරියේ තැබෑරුමට රිංගුවේය.
ජොනි වෝකර් බෝතලයක්!
.
.

ජැක් කාරයන් සහ අරක්කුවලට තැම්බුණු බඩවල් අතරින් පැමිණ නාස් පුදුවලින් පිටවන කුණු අහගත ඉස්ප්‍රිතු ගඳ සහ අධෝ වාත ගඳ ඉවසමින් බසයෙන් දෙහිවලට ආවාය. ඇඳුම් මාරු නොකරම, බත් ඉව්වාය. වළන් සේදුවාය. වමනය තැවරුණු රෙදි පෙරෙදි සේදුවාය. අන්තිමට පයිප්පයෙන් ඇඟ සොදාගත්තාය. ගෙදර ආවාය.
බත් නොකා බලන් ඉන්නට.
.
.

චාමර. වෙරි ය. බස් රියේ ය.
හිතා ද – නොහිතා ද ජැක් ගැසුවේ ය.
මොරටුවෙන් බැස්සේ ය.
පූසෙකු මෙන් බෝඩිමට ආවේය. වැටී නිදාගත්තේය.
සිසිතයා රෑ කෑමත් රැගෙන බෝඩිමට එන තුරු.
.
.

” අශෝක මල් මාල නෙළාලා..”
සාලිය නිවසට ආවේය. වැනෙමින් – දෙපස බිත්තිවලට වාරු වෙමින්.
“ඔබ කවුරුද කියන්න මාලා….”
දොරකොඩින් එබුණේය.
“අසෝකා.. අසෝකමාලා..”
පටි පාවහන් නොගලවාම සාලිය ගෙට විසි වුණේය.
වැල් කැඩුණු ඇඳි පුටුවේ හැපුණේ ය. විසි වුණේය. පුටුවත් සමඟම – පුටුව මතටම.
” කෝ ගෑණියේ උඹ ..? කොයි අවලමක ගියාද ?? .. අසෝකා..”
ඉන්පසු ඔහු තමා මතටම වමනය කරගත්තේය.

.
.

අශෝකමාලා එළියට ආවාය. දිගු හුස්මකින් අරක්කු සහ වමනය දුර්ගන්ධය උරාගත්තාය. සාලියව ඔසවන්නට ගියාය.
වමනය ඉවසමින් ම.
” අසෝක.. මාලා.. ඇත්ත කියහන්.. උඹ අරූ එක්ක යාළුයි නේද තාම ? යකෝව්.. “
අශෝකමාලාගේ කෙස් වැටිය සාලිය අතෙහි පටලවා ගත්තේය.
“පිස්සුද අනේ.. කෝ.. ඔය කමිසෙ ගලවන්න.. චික්..”
සාලියගේ අත අශෝකමාලාගේ කම්මුල මත පතිත විය. වේගයෙන්.
” උඹට බෑ අසෝක.. මාලා .. මාව තම්බන්න.. හරී ??”

අශෝකමාලා සාලියව වත්තන් කරගත්තාය. කම්මුල ඇදුම් කද්දීම.

“කියපන් යකෝ….”
“මොන මිනිහෙක් ගැනද අනේ මේ කියවන්නේ …??”
” අරූ.. අර උඹ ඉස්කෝලෙදි නාඩගම් නටපු එකා… මොකක්ද උගේ නම… චා.. ම.. ර.. අන්න හරි චාමර..”
අශෝකමාලා දිගු හුස්මක් හෙළුවාය.
වමනය ගඳ ඉවසමින් ම.
.
.
“චාමරයියා.. කෙල්ල බලන්න ගමේ යන්නෙ නැද්ද ? ” සිසිතයා ඇසුවේය.
චාමර ඉක්කා ගහන්නට වූයේ ය. හොදි තැවරුණු ඇඟිලි බිත්තියට ගසමින් නැගිටින්නට උත්සහ කළේය.
” කෝ කෑල්ලගෙ ෆොටෝ එකක්කත් නෑ?? ” සිසිතයා ආයෙත් ඇසුවේය.
බිත්තියේ වූ 94 අවුරුද්දේ ලක්ස් කැලැන්ඩරේ දිල්හානි අශෝකමාලා සිනා සීගෙන සිටියාය.
” එයා දැන් කසාද බැඳල බං ..” ඔහු ඉක්කාවක් අතරින් කීවේය.
.
.

සාලිය ගෙරෙව්වේය. නින්දෙන්. වෙරි මතින්. කමිසයෙන් සහ කලිසමෙන් නිදහස්ව.
අශෝකමාලා අමාරුවෙන් ඇන්දවූ සරමේ සැහැල්ලුව විඳිමින්ම.
.
.ඉරුණු, චීත්ත රෙදි රෑ ගවුම පිටින් අශෝකමාලා ඇඳේ වැතිර සිටියාය. සාලියගේ අනෙක් පසින්.
අදුම්කන කම්මුල කොට්ටයට තද කරගෙන.
ඇයට චාමරව මතක් විය.
කොටුව – මොරටුව බස් රියේ දුටු ඔහු වාගේම පෙණුම ඇති, අපිරිසිදු දිරා ගිය වෙරි කාරයා සිහියට නැඟුණි.
” එයා එච්චර දිරන්නෙ කොහොමද.. අනික එයා ගම දාල කොළඹ එන්නෙ නෑ කීයටවත්.. ”
චාමර ඇන්දේ පිරිසිදුවටය. තෙල් ගා කොණ්ඩය පිළිවෙලට පීරලා ය.
“අනික එයා බොන්නෙත් නෑ…”
ඇය හුස්මක් හෙළුවාය.
“එයා වලස්මුල්ල දාල කොහෙ එන්නද ..”
.
.

චාමර බෝඩිමේ බූරු ඇඳේ දිගා වී සිටියේය. අශෝකමාලා ගැන සිතමින්ම.
” අපරාදේ .. එයා හා කිව් වෙලාවෙ අරන් පනින්නයි තිබ්බෙ..” ඔහු තැවුනේ ය.
කොටුව – මොරටුව බස් රියේ දුටු ඇය වාගේම බැල්මක්, පෙණුමක් තිබූ , දිරා ගිය කැහැටු ගැහැණිය සිහියට නැඟුණි.
ඔහු සුසුමක් හෙළුවේය. රත්තරන් පාට, පිරුණු අඟ පසඟින් යුතු, චිත්‍රපටවල රඟපෑ දිල්හානි අශෝකමාලාගේ පෙණුම තිබූ වලස්මුල්ලේ අශෝකමාලා සිහි කළේය.
“එයා ඔච්චර කෙට්ටු වෙලා දිරල යන්නේ නෑ..” ඔහු සිතුවේය.
“සාලිය සල්ලිකාරය.. දුකක් නොදී කෙල්ලව බලාගන්නව ඇති..”

සමනල තීන්ත

abstract-art-eyes-painting-wallpaper-2.jpg

දුඹුරු පාට බෙහෙත් බෝතලේ ඇතුලේ තිබුණේ රෝස පාට බෙහෙත් දියරයක්. දුඹුරු පාට බෝතලේ සුදු කඩදාසියකිනුත් ඔතල තිබ්බ නිසා බෙහෙත රෝස පාටයි කියල මාලිකාට පෙනුනෙ හැන්දට වත්කරන වෙලාවෙයි.

” කෝ.. ආ කියල කට අරින්න ..”

සංකල්ප කට තද කරගත්ත. බෙහෙත් බොන්න අකමැති බව කියන්න.

” මේ … බලන්න.. මේක තිත්ත නෑ.. මේ .. ”

සංකල්ප බෙහෙතෙ පාට දැක්කොත් කීයටවත් බොන්නෙ නෑ.

ඇස් වහගෙන බොන්න.. එතකොට කොහොමවත් තිත්ත නෑ ..”

මාලිකා කැස්ස පැණිය තමන්ගෙ කට ගාවට කිට්ටු කළා. නාහෙ කඩාගෙන යන තරම් සැර බෙහෙත් සුවඳක් ඇවිත් කට අප්පිරියාවෙන් ඇද කෙරෙව්වත්, මාලිකා ඒ බව පෙන්නුවෙ නෑ.

” මේ .. රසම රසයි..” මාලිකා ඇහිබැම උස්සමින් මුහුණ නටවමින් බෙහෙත රස බව සංකල්පට ඒත්තු ගන්වන්න උත්සහ කළා.

සංකල්ප ඇස් වහගෙන හැන්දට දාල තිබුණු බෙහෙත් ටික ගිල්ල. අප්පිරියාවක් – අකමැත්තක් පෙන්නන්නේ නැතුවම.

මාලිකා ලොකු හුස්මක් හෙලලා නැගිට්ටෙ හැන්ද සාක්කුවෙ දාගනිමින්. කාමරේ සුදු පාටයි. කාමරේ හැමදේම සුදු පාටයි. මේසේ උඩ තියෙන පොත්වලට පවා සුදු පාට කවර දාල. සංකල්ප ඇඳගෙන ඉන්නෙත් සුදු පාට. මාලිකා ඇඳගෙන ඉන්නෙත් සුදු පාට. කාමරේ විතරක් නෙමෙයි. මේ ගෙදර හැමදේම සුදු පාටයි. සංකල්පට මාලිකා කවන්නෙත් සුදු බත් එක්ක පුළුවන් තරම් ලා පාටට උයාපු කෑම.

…………………………………………..

තමන්ගෙම පොඩි ඇඩ්වටයිසිං ඒජන්සියක් කරගෙන හිටපු, ඩෙනිම් අඳින, මෝටර් සයිකලෙන් එන කොණ්ඩේ බොකුට මාලිකාට මුලින්ම හම්බවුණේ ෆේස්බුක් එකෙන්. ඒ කාලෙ මාලිකා ගාමන්ට් යනව.

ඉස්සර සංකල්ප ලස්සන ලස්සන කතා, කවි සංකල්ප ෆේස් බුක් එකේ ලියනව. මාලිකා හම්බවුණාට පස්සෙ එව්ව පත්තරවල පලවෙන්න පටන්ගත්තෙ, මාලිකාම සංකල්පගෙ නමින් එව්ව පත්තරවලට ඇරිය නිසයි. එව්ව පළ වුණාම, මාලිකා ඒව කපල අරන් තියනව.

ලංකාවේ ජනප්‍රියම තීන්ත සමාගම වුණු සමනල තීන්ත සමාගමේ දැන්වීම් හදන්න සංකල්පට භාර වුණාම මාලිකා හිතුවේ ඒජන්සිය ගොඩ ගියා කියලයි.

“මෙහෙමයි මිස්ට රත්නසූරිය.. අපි අපේ කලර් පැලට් එකේ හැම පාටක් වෙනුවෙන්ම කමර්ෂල් එක ගානෙ කරන්නයි ඉන්නෙ.. ලෝකෙ ඇති නැති හැම පාටක්ම අපේ කලර් පැලට් එකේ තියනව… පුළුවන් නෙ..? මාසෙකට වන් මිලියන් බජට් එකක් අපි වෙන් කරනව.”  තීන්ත සමාගමේ ලොක්ක මිස්ට සෝමදත්ත, දත් තිස් දෙකමයි තව නළ දතකුයිත් පෙන්නල හිනා වෙමින් කිව්ව.

” ඔන්න කෙල්ලෙ ගොඩ යාමක්..  දැන් තමයි අපි හරි හමං විදිහට වැඩට බහින්නෙ.. ”

සංකල්ප මාලිකාගෙ කරවටේ අත දමාගෙන, මුහුණට එබීගෙන කිව්ව.  මාලිකාටත් ජීවිතේ සමනල තට්ටකින් පාට වැටෙනව වගේ දැනුණ.

ඒ කාලේ සංකල්ප සෑහෙන්න වර්ණ සංකල්ප ලිව්ව. මාලිකා ගාමන්ට් යන එක නවත්තල ගෙදර ඉඳන්, කාලෙ ගෙවාගන්න හදන කප් කේක්වලිනුත් බිත්ති පාට කරන තීන්ත ඇඩ්වලට සංකල්ප මතුවුණා. බිත්තිවලින් සමනල්ලු පියාඹන්න පටන්ගත්ත. සිවිලිමෙත් සමනල්ලු එල්ලිලා හිටිය.
“සුපිරි ආ.. ! ඒක නියමයි.. ! ගින්දර !” වගේ වචන සෝමදත්තගෙ නොම්බරෙන් එන ඇමතුම්වලින් පිටවෙනව මාලිකාට උරිස්සට උඩින් ඇහුණ.

ඊට පස්සෙ සංකල්පගේ ලෝකෙ, කාලෙ හරි ඉක්මනට ගතවුණා.  මිනිත්තු කට්ට තප්පර කට්ටට වඩා වේගෙන් දුවන්න පටන්ගත්ත. සංකල්ප පැය විසි හතරෙම අලුත් සංකල්ප ලියමින් හිටිය.

 

සෝමදත්තගෙ මිලියනය, සංකල්පට දේවදත්ත කාලයක් උදා කළා වගේ වුණා.

” මේකනෙ මිස්ට සංකල්ප.. අපිට තව ලොකු ජනප්‍රිය ෆර්ම් එකකට මේ වැඩේ දෙන්න තිබ්බ. අපි ඔයාවම හොයාගෙන ආවේ අපිට අලුත් කන්සෙප්ට් ඕන නිසා.. අනික අපි මන්ත්ලි ලොකු බජට් එකකුත් මේකට ඇලොකේට් කරනවනෙ .. පොඩි ගාණක්ද වන් මිලියන් කිව්වම…?”

 

රෑ වෙලා ගෙදර ආපු සංකල්ප, ෆෝන් එකෙන් සැරෙන් සැරෙන් කතා කරන්න පටන් ගත්ත. පුටු කකුල්වල වැදිල සංකල්පගෙ කකුල් ඇඟිලි නිතරම තුවාල වුණා. මාලිකා සද්ද නැතුව තැලුම් තෙල් ගෑව මිසක් පුටු විහින් ඇවිත් කකුලෙ හැප්පෙන්නෙ නැති බව තේරුම් කරන්න ගියෙ නෑ.

“මුන්ට කොච්චර කිව්වත් තේරෙන්නෙ නෑ.. මුං පිකාසෝගෙ එව්ව කතා කළාට චෝක් පෙට්ටියේ පාට අඳුනන්නේ නෑ කාලකණ්නි .. !”

වේගෙන් පොළොවේ ගහපු පාර ෆෝන් එකේ ඉරකුත් ගියා.

” බැල්ලිගෙ පුතාල.. මුංට ඕන හත්තිලව් ලියන්න නම් මොකටද යකෝ මම ඉන්නෙ ? ” සංකල්ප නින්දෙනුත් දත් කූරු කන්න පටන්ගත්ත. පස්සෙ නිදියන්නෙ නැතුවම ඉන්න ගත්ත.

 

එන්න එන්න සංකල්ප ලියන එව්වා අඩු වුණා. ලියන සංකල්ප වෙනුවට ලියන්න ඒව  හොයන සංකල්ප කෙනෙක් මතුවෙන්න ගත්ත.

” මට මේ ලෝකෙ තියන පාටවලට ඕන තරමක් ලියන්න පුළුවන් මාලිකා… ඒත් නැති පාටවලට ..?”

අන්තිමට සංකල්ප ඔලුව බදාගෙන, බොකුටු කෙස් ගලවගනිමින් අඬන්න පටන්ගත්ත.

දවසක් ෆර්ම් එකේදී කලන්තේ දාල වැටුණ. එතකොටයි මාලිකා දන්නේ ගෙදරින් ඔතල දෙන දවල් කෑම එකේ සුදු බත් ටිකක් ඇරෙන්න වෙන කිසිම දෙයක් සංකල්ප දවස් ගානකින් කාල නැති බව.  ඉස්පිරිතාලෙන් සේලයින් දීල සංකල්පව කෙළින්ම යැව්වෙ මානසික වෛද්‍ය සායනයට.

” මිසිස් රත්නසූරිය, මේක කලර්ස්වලට ආපු ෆෝබියා එකක්. සනීප කරන්න බැරි නැහැ. හැබැයි කාලයයි ඉවසීමයි දෙකම ඕන වෙනව.

මේ බෙහෙත් වෙලාවට දෙන්න. මහත්තයව ස්ට්‍රෙස් නොවී තියාගන්න. ඒ අතරෙ පුළුවන් තරම් පාටවලින් ඈත් කරල තියාගන්නකො… අපි බලමු. ”

…………………………………………..

 

” මට බෑ… මාලිකා.. මට බෑ…”

ඕඩර් එකකට හදන කප් කේක්වලට බැටර් එක අනමින් හිටි මාලිකා හැන්දත් අතෑරලා කාමරේට දිව්ව. බෙහෙත් බෝතලේ පෙරළිල,  බිඳිලා, රෝස පාට දියරය බිම දිගේ ගලා යමින් තිබුණ. දොරට විරුද්ධ පැත්තෙ බිත්තියට තද වෙන්නම හේත්තු වෙලා සංකල්ප බිම වකුටු වෙලා හිටිය.

මහ භයානක දේකට බයවෙලා වගේ. මහ භයානක දේකින් බේරෙන්න වගේ.

මාලිකා දුවල ගිහින් සංකල්පව තුරුළු කරගත්ත.

“සමනල තට්ටක් හයියෙන් වැනුණ.. ඒ එක්කම සමනල තට්ටෙන් විසිරිලා ආපු වර්ණ…. රෝස පාට ! කහ පාට ! නිල් පාට ! කොළ පාට ! රතු පාට ! දම් පාට ! තැඹිලි පාට !.. මාලිකා .. මාලිකා.. මාව ඇදල ගන්න.
මම මේ පාට සුළියෙ යටටම ඇදිල යන්නයි යන්නෙ…!”

 

මාලිකා තවත් තදින් සංකල්පව තුරුළු කරගත්ත. ඔලුව අතගෑව. අනෙක් අත පුළුවන් තරම් දික් කරල කබඩ් එක උඩ  තිබුණු ඕඩිකොලොන් බෝතලේ අරගෙන බොකුටු කෙස් අතරට හලල අතගාන්න ගත්ත. ඉම්බ.

 

මහ විලාපෙ ටික ටික ඉකිබිඳුමක් වෙන්න ගත්ත.

 

“මාලිකා.. අනේ මාව බේරගන්න මාලිකා… ”

.

.

.
හොඳ වෙලාවට, පාට මහ ගොඩක්, එකට වේගෙන් කැරකෙද්දී පේන්නෙ සුදු පාටට කියල මාලිකා දැනගෙන හිටිය.

 

 

විද්‍යා ව්‍යාපෘතිය

Planets-jar.jpg

” මං ආස නෑ බූ .. ඔයා ඔය ඔක්කොම ග්‍රහලෝක එක සයිස් එකකට හදන්න ඕන.. නැත්නම් සයිස් දෙකකින් හදල මාරුවෙන් මාරුවට ලොකු  එකයි – පොඩි එකයි ගානේ තියන්න ඕන.. ” ටීනු කිව්වා. එයා ඒ වෙලාවේ හිටියේ, එයාගේ කකුලේ හයවෙනි ඇඟිල්ලේ නියපොත්ත පාට කරමින්.

” නැත්නම් කිසි පිළිවෙලක් නෑ වගේ..”

ඒ වෙද්දි මම ක්ලේ බෝල අටක් ජග්ගුවේ රඳවලා ඉවරයි. නමවෙනි ක්ලේ බෝලේ තව ටිකක් රවුම් කරමින් මම ක්ලේ පෙට්ටිය ඇරල බැලුව. ක්ලේ ඉවරයි. නම වෙනි එක සම්පුර්ණ ග්‍රහලෝකයක් කරන්න ක්ලේ මදි.

“දැන් ඕව කර කර ඉන්න වෙලාවක් නෑ.. ” මම කිව්වා. “මේක හෙට වෙන්න කලින් ඉවර කරන්න ඕන.. ”

“ඒත් ඒක නිසා මහ අපිළිවෙල ගතියක් ඇවිල්ල තියෙනව. ඒක හරි අප්‍රසන්න අපිළිවෙලක්..  අනික ඔය ඉර – ඒකෙ සැර ගතිය ගන්න ඔයා ගාල තියෙන මොකක්ද එක විනාකිරි ගඳයි.. ”

එයා නිය ආලේපන බෝතලේ වහල පැත්තකින් තිබ්බ. ඊට පස්සේ මේසේ ළඟට ඇවිල්ල මේසෙට නිකට තියාගත්ත.

“ඔයාට ඇහුණද..? ඔය ඉර, ඒක විනාකිරි ගඳයි .. “
එයා ඔය හැමදේම කියන්නේ, එයාට ඔය හැම දෙයක් ගැනම මොනවහරි දෙයක් කියන්න ඕන නිසා මිසක් වෙන දෙයක් නිසා නෙමෙයි කියල දන්න නිසා මම සද්ද නැතුව නම වෙනි ක්ලේ බෝලේ තව ටිකක් රවුම් කළා.
“ඇයි ඒක අනික්වට වඩා කැත ..? ” එයා ඇහුවෙ මගෙ අතේ තියෙන ක්ලේ ගුලිය දිහා බලාගෙන.
“ක්ලේ ඉවරයි..” මම කිව්ව.

“එහෙනම් ඒක අයින් කරන්න.. ඒක කැතම කැතයි.. මහ මන්ද බුද්ධික පාටයි..”

මම සද්ද නැතුව ක්ලේ ගුලිය ජග්ගුවෙ රැඳෙව්ව. ඒකෙ ඇත්තටම පොඩි මන්දබුද්ධික පාටක් නම් තිබ්බ තමයි. ඒත් මම ඒ වගේ දේවල් ඒ තරම් සැලකිල්ලට ගන්න කෙනෙක් නෙමෙයි.

ඒත් ටීනු මට වඩා වෙනස්. එයාට ඕන හැමදේම පිළිවෙලට, ලස්සනට තියෙන්නයි. හැමදේම පිළිවෙලට, ලස්සනට තියන විදිහ ගැන නිතරම උපදෙස් දෙන්නයි.

 

බූ… ” එයා මැසිවිලි කියන්න ගත්ත. ” ඔයා නිකමටවත් මගෙ අදහස් සැලකිල්ලට ගන්නේ නෑ..”
මට ඇත්තටම දුක හිතුණා. “මේ මෙහෙ එන්න… ”
මම එයාව ළඟට ගත්තා.
” මං හිතන් ඉන්නේ මේ ඔක්කොම ලෝකවලට සත්තු දාන්න.. ඉස්සෙල්ලම වැඩ ඉවර කරන්න ඕන කොයි එකද කියල ඔයා තෝරන්න…”

එයා ඇස් වහගෙන කල්පනා කරන්න පටන් ගත්ත. පොඩි දුඹුරු තිත් වැටිච්ච කම්බුල්, උඩට හැරුණු බොත්තමක් වාගේ නහය, උල් නිකට මේ ඔක්කොමත් එක පාරට කල්පනාවට වැටුණ වගේ වුණා. එයා ඇස් වහන් ඉන්නකොටයි, එයාගේ මූණේ අනිත් හැමදේම පේන්න ගන්නේ. නැත්නම් ඒ මුහුදු නිල් පාට ඇස් මුහුණේ අනික් හැමදේකටම එන්න ඕන අවධානය හොරකම් කරනව. ඉස්සරහ ඉන්න ඔයා පරිස්සම් නොවුණොත්, ලෝකේ හැමදේම අමතක කරවන්න ඒ ඇස්වලට පුළුවන්.

“ම්….. ..”

විනාඩියයි තත්පර දහයයි මයික්‍රෝ තත්පර තුනකට පස්සේ එයා ඇස් ඇරිය.

“ම්….. ඉස්සෙල්ලම අපි තුන්වෙනි ලෝකෙන් පටන්ගමු.. තුන මගෙ ලකී නම්බර් එක…”

“හරි.. මං කිව්ව. තුනෙන් පටන්ගමු.

එයත් ඇවිල්ල පාට ගාන වැඩේට හවුල් වෙයි කියල මම හිතුවත්, එයා සිගරට් එකක් පත්තු කරගෙන හෙඩ් ෆෝන් දා ගත්ත. ඊට පස්සේ හාන්සි පුටුවේ දිගා වුණා. මේ දැන් පාට ගාපු නියපොතු තියෙන පුංචි කකුල් මේසේ උඩින් තියාගත්ත. කකුල් ඇඟිලි තුඩු තාලෙට නලියන්න පටන්ගත්ත.

කාමරේ පුරා වයලට් සංගීතයයි, මෙන්තෝල් සුවඳයි පාවෙන්න ගන්නකොට මම තුන්වෙනි ග්‍රහලෝකෙ පාට කරන්න ගත්ත. ඒක ග්‍රහලෝක අටෙන් ප්‍රමාණෙන් පහේ විතර තියන්න පුළුවන් එකක්. මං එකේ ගෑවේ කොළ පාට.  අර නගර අලංකාර කමිටුවෙන් තාප්පවල ගාන සාමාන්‍ය තද කොළ පාට.
ඊට පස්සෙ ඒ ළඟම තිබ්බ ඊට හැම අතින්ම සමාන එකේ මම කහ පාට ගෑවා.
තව එකක් දීප්තිමත් නිලක්. ඊළඟ එක සුදු. සුදු පාට පාට කරද්දී පින්සලේ හරියට හේදිලා නොතිබ්බ නිසා ඒ ක්ලේ බෝලෙ නැවතුණේ ලා නිල් පාටක් වෙලා.
“බූ !!” එක පාරට එයා කෑගැහුව. මම උඩ විසික් වෙච්ච පාරට පින්සල ජග්ගුවේ අඩියේ වැදිලා කැරකිලා ගියේ ස්පයිරලාකාර තීන්න පැල්ලමක් හදමින්. “මොකක්ද ඔය කරල තියෙන්නේ?”
“ඇයි ඔය ඔක්කොම තනි පාටින් පාටකරන්නේ? ඊයා.. අනික මොකක්ද ඔය කැත කොළ පාට ?”
එයා මේසෙ ළඟට ආව. ඊට පස්සේ එයා නිල් පාට තීන්ත එක අතට අරන්, කොළ පාට උඩින් පාට කරන්න ගත්ත.
“නිල්…? දැනටමත් නිල් දෙකක් තියෙනවා ..” මම කිව්වේ කනස්සල්ලෙන්.
“පොඩ්ඩක් ඉන්නකො… ” එයා කොළ පාට උඩින් වතුර ටිකක් වැඩිපුර දාපු නිල් තවරන්න ගත්තෙ කොළ පාට එහෙන් මෙහෙන් ඉතුරු වෙන විදිහටයි.  හැමදේම පිළිවලට කරන්න මහන්සිවෙන එයා මේ වෙලාවෙ නම් කළේ නිකං උඩින් පල්ලෙන් පාට ගාපු එක. හැබැයි එකේ  පොඩි ලකයක් තියෙනව කියල තේරෙද්දී මාත් ජග්ගුව උඩින් එබුණ. එතකොටම එයාගේ සිගරට් එකෙන් දුඹුරු පාට අළු චුට්ටක් තෙත තීන්ත උඩට වැටිල විසිරුණා.
“අයියෝ ! ” මම කිව්ව.

“ෂ්..” එයා තොලට පින්සල තියල මහ අනුරාගී විදිහට මගෙ දිහා බැලුව. ඒ තමයි ඔය එයා අතින් වැරද්දක් වුණු වෙලාවට වැරැද්දක් වුණේ නෑ වගේ හැසිරෙන විදිහ.

“බූ….. ඒක මං හිතලමයි කළේ .. පොඩි ආට් එකක් විදිහට…”
ඊට පස්සේ එයා ජග්ගුවට එබුණා. කොළ පාට අල්ලි වැටිච්ච නිල් පාට ලෝකෙට දුම් උගුරක් පිම්බා. දුම වළාවක් වගේ ඇවිත් ගෝලය වටේ එතුණ.

“ඒක නිකං වායුගෝලයක් වගේ නැද්ද දැන් ? ” එයා ඇහුව. මම ඔලුව වැනුව.

වෙලාවකට ටිකක් විකාරයි වගේ වුණත්, ටීනු කරන ගොඩක් දේවල්වල පොඩි අමුතු ගතියක් තියෙනව. ඒ නිසා සිලිකන් නිම්නයෙ ගොඩක් ගෑණු ළමයි ටීනුව අනුකරණය කළා. සමහර වෙලාවට එයා අත්වැරදීමෙන් කරන පොඩි පොඩි දේවල් පවා ( එයාට අත්වැරදීම් වෙන බව ටීනු පිළි නොගන්නා එක ඉතා සුළු, නොතැකිය යුතු කාරණාවක් වුණත් )අනුකරණය කරන්න ගොඩක් අය බලන් හිටිය. ඒ නිසාම පිරිමි ළමයි පවා ටීනුට විශේෂ සැළකිල්ලක් දක්වන බව මම දැනගෙන හිටිය.
අන්න ඒකයි මම එයා කියන ගොඩක් දේවල් එක්ක එකඟ නොවුණත්, ඉවසගෙන ඉන්නෙ. ටීනුව සීරියස් ගන්න ගොඩක් අය බලාගෙන ඉන්නව. අඩි පහයි සෙන්ටිමීටර් කාලට වඩා උස, ඒ තරම් තරබාරු නොවන, පෙනුම තියෙන අය.

මම පරිපථයට විදුලිය දීල බැලුව. පොඩි “හෂ් ” සද්දයක් එක්ක ක්ලේ බෝල කැරකෙමින් ජග්ගුව ඇතුලේ ඉලිප්සීය ගමනක යෙදෙන්න පටන් ගත්ත. මේ ක්ලේ බෝල කැරකෙන වේගය එකිනෙකට වෙනස්. ඒක මම හිතා මතා කළ ඉතාමත් නුවණක්කාර වැඩක්.

“වූ… ! බූ… !! ඒකෙ ලස්සන !!!”

එයා කට ඇරගෙන ජග්ගුවෙ කැරකෙන ක්ලේ ගුලි දිහා බලන් ඉන්න ගත්ත. ” ඒත් මේ හරිය ටිකක් පාලුයි වගේ…”
“මේ පොඩ්ඩක් ඉන්න… ඉස්සෙල්ල මම මේකෙ වැඩ ඉවර කරන්න ඕන.. පස්සෙ ඔයා ඔය ලස්සන කිරිලි කරන්න.. ” මම කිව්ව.

කාමරේ කෙළවරේ රාක්කෙ උඩ තිබ්බ වීදුරු බෝතලේක මයිටාවෝ ටිකක් හිටිය. මේ වැඩේට ඕන නිසාම විශේෂයෙන් සැළකිලි දීල හදපු, තරමක් තරබාරු මයිටාවො. මං ඉතා පරිස්සමෙන් උන් එකින් එකා අරන් තුන්වෙනි ග්‍රහලෝකේ උඩින්  තියන්න ගත්ත. තෙත තීන්ත සහ සිගරට් අළු ගෑවිලා, නිල්, කොළ වගේම දුඹුරු පාටත් වෙමින්, මයිටාවෝ ටික ග්‍රහලෝකෙ උඩ ඇවිදින්න ගත්ත. මට හිතෙන්නෙ උන් සිගරට් දුමට මත්වෙලා.

“ඔන්න එකක වැඩ ඉවරයි..තව අටක් තියෙනව.. ” මම හුස්මක් ගත්ත.

“බූ… අද හවස ටෝගෙ ඉත්තෑවට තෑග්ගක් ගන්න යන්න ඕන..”

” ඔයා යන්න..” මම කිව්ව. ටෝ කියන්නෙ සිලිකන් වැලි එකේ ඉන්න අඩි හයකටත් වඩා උස, ඌරු මී පෙනුමක් තියෙන කොල්ලෙක්. ටීනු පිරිමි ළමයින්ගේ සිහින කුමරිය වෙලා ඉන්නව වගේ ටෝ හිතන් ඉන්නෙ එයා ගැහැණු ළමයින්ගේ සිහින කුමාරය කියලයි. අර මොකක්ද සෝඩ ඇඩ් එකක තිබ්බ පොපියන චමත්කාර සංගීතෙ තාලෙට මිනිහ ඇවිදිද්දි ගෑණු ළමයි නිකං මත්වෙලා වාගෙ ඒක දිහා  බලන් ඉන්නව.  මිනිහට ඉන්නව ඉත්තෑවෙක්. හෝඩියේ අකුරු තිස් තුනෙන්, විකාරම අකුරු දහ හතාමාර, අප්සට් විදිහටම අමුණල දාපු නමක් ඒ ඉත්තෑවට තියෙන්නෙ. හෙට ඒ ඉත්තෑවගෙ උපන්දිනේ කියල ඌරු මීය පාටියක් දානව.
ඌරු මීය ටීනු ගැන මාර උනන්දුයි. ඔක්කොටම වඩා එයා ටීනුගෙ පංතියෙ. ඒ නිසා මට වඩා වැඩියෙන් බෝනස් වෙලාවක් ටීනු එක්ක කොමළ කරන්න එයාට අවස්ථාව ලැබෙනව.

“මට වැඩ තියෙනව.  ඌරු මීයෙක්ගෙ ඉත්තෑවට තෑග්ගක් තෝරන්න යනවට වඩා…”

” බූ !!! ඔයාට තියෙන්නේ මාර ඉරිසියාවක්!!! ” ඒ ගමන එයා කෑගහන්න ගත්ත. ” ටෝට ගෑණු ළමයි ආස එක එයාගෙ වැරද්දක් නෙමෙයි… “
ඊට පස්සෙ එයා අත් බෑග් එකත් අරන් කාමරෙන් එළියට ගියෙ පුළුවන් උපරිම වේගෙන් දොර වහගෙන.

කාමරේ දෙදරුම් කෑව. මහ පුදුම අමාරුවක් අම්මප මේ ගෑණුන්ට තියෙන්නෙ ඌ ගැන.

මම ජනේලෙන් එබිල බැලුව. ගිනි අව්ව යටින් එයා ඉක් ඉක්මනින් අඩි මාරු කර කර තරඟයකට වගේ ඇවිදිනවා. එයාගේ තද තැඹිලි පාට කැරළි කොණ්ඩේ පිස්සුවෙන් වගේ උඩ පැන පැන එයා එක්කම යනව. ඉතා කෙට්ටු කකුල් සහ ඉතා උස සපත්තු. ඉතා කෙට්ටු අත් සහ පාට පාට චූටි ඇටවලින් හදාපු වළලු.
මම ජනේලෙන් බලන් ඉන්නව කියල දන්න නිසා වැරදිලවත් එයා හැරිල බලන්නෙ නම් නෑ කියල මට විස්වාසයි.
එයා නොපෙනී යනකම් බලන් ඉඳල මම ආපහු හැරුණ.
හපොයි ! වෙලා තියෙන විනාසෙ!!

ටීනු දොර වහපු පාර මේසේ හෙලවිලා. ග්‍රහක කෑල්ලක් විදිහට ජග්ගුවේ ඉහළින් එල්ලල තිබ්බ ලයිම්ස්ටෝන් කෑල්ලක් තුන්වෙනි ග්‍රහලෝකේ උඩට පත බෑවිල තිබ්බේ මයිටාවොන්ගෙන් වැඩි හරියක් චුරු චප්ප කරමින්. ඉතුරු උන්ගෙනුත් බාගෙට බාගෙක අඬු කැඩිල. බාගෙට මැරිල.

 

දැන් ඉතිං ආයෙ හොයපන්කෝ මයිටාවො.

———————————————–

බොහොම අමාරුවෙන් හදා ගත්තු විද්‍යා ව්‍යාපෘතියත් අරන් මම ඉස්කෝලෙ ආව. මැරිච්ච මයිටාවො වෙනුවට ඊයෙ හවස්වරුවෙම මහන්සිවෙලා එකතු කරගත්තු තවත් මයිටාවො, බැක්ටොරෝයිඩාවො, සැල්මොනෙල්ලාවො වගේ  අටෝ රාසියක් පොඩි සත්තු නිල් ග්‍රහලෝකේ පුරා රෝල් වේවි ඇවිදිමින් හිටිය. ඉතුරු ලෝක අට….?  ඊයේ ටීනු කරල ගිය විනාසෙ ( ටෝ.. ටෝ තමයි වගකියන්න ඕන! ඔව් ! )  හරිගස්සල ඉවර වෙද්දි එව ගැන හිතන්න වෙලාවක් තිබ්බෙ නෑ.

මම මගෙ ව්‍යාපෘතිය මේසේ උඩින් තිබ්බ. ඒ වෙලාවෙ තමයි නෙයි මගෙ ළඟට ආවේ.
නෙයි තමයි සිලිකන් වැලි එකේ ඉන්න බුද්ධිමත්ම ගෑණු ළමයා. එයාට තිබ්බෙ කළු පාට ඉතා සිහින් ඇස්. කළු, දිග, කෙලින් කෙස්. කොයි වෙලාවෙත් අතේ පොත්. එයා කතා කලෙත් අනික් අය කතා කරනවට වඩා වෙනස්, ක්ලැසික් දේවල්.

ටීනුට එයාව පෙන්නන්න බැරි නිසා මම නෙයි එක්ක කතා කරල තියෙන්නෙ අතේ ඇඟිලිවලටත් වඩා අඩුවෙන්.

” ඒක ලස්සනයි… මේකේ ග්‍රහලෝක කීයක් තියෙනවද ? ” එයා ඇහුව.

” හතළිස් දාහයි. ග්‍රහක අසූ පන්දාස් විසි හතරයි. පොඩි පොඩි කණ්ණාඩි කෑලි අලවල නිසා ඒවයින් ප්‍රතිබිම්බ හැදෙනව. ඒකයි ඔච්චර ගොඩක් පේන්නේ මේ පබළු තමයි ඔය වල්ගතරු වගේ එව්ව. … ” මම කිව්ව. “මම වැඩියෙන්ම ෆෝකස් කළේ මේ ග්‍රහලෝක අට හමාර ගැන. හතළිස් දාහම එක විදිහට හදන්න ගොඩක් කල් යනවනේ.. ”

” ඒක ලස්සනයි… ඔයාගෙ තින්කින් පැටන් එකට මං කැමතියි.. ” නෙයි කිව්වා.
” අපි මේක තව ලස්සන කරමුද?”

ඊට පස්සෙ එයා මේකප් බෑග් එකකින් තොල් පාටකරන කූරක් ගත්ත. ජග්ගුව ඇතුල් පැත්තෙන්, හරිම පරිස්සමට, වටේටම තිත් තිත් තියන්න පටන් ගත්ත.

“මේ ලිප්ස්ටික් එක කළුවරේ දිළිසෙනවා. කන්න පුළුවන් ෆොස්පරස් වර්ගයකින් මම ම හදාපු එකක්.. ”

මම කියන්න කිසිම දෙයක් හිතාගන්න බැරුව නෙයි තිත්.. තිත්.. තිත්.. තියන විදිහ බලාගෙන හිටිය.

———————————————–

“මොකක්ද අයිසෙ මේ…?” විද්‍යා ගුරුතුමා අප්පිරිය සහගත දෙයක් දිහා බලනව වගේ මගෙ ව්‍යාපෘතිය දිහා බැලුව. “මොක්කුද මේ? … තමුසෙගෙ ප්‍රොජෙක්ට් එක ඕල්රෙඩි ගුල්ලො ගහලද..? හං හං… ..හා ! “

” සර්.. මේ ග්‍රහලෝකෙ සත්තු… මේක ජීවී ග්‍රහලෝකයක්.. !” මම කිව්ව. මිනිහ කොහොමත් මාව ඒ තරම් සීරියස් ගන්නෙ නෑ. මම මොන දේ කළත් ඇදයක් කුදයක් විතරයි මිනිහට පේන්නේ.

” අනික මේක හෙන වේගෙන් කැරකෙනවනේ .. ආ ? ”

” ඔය තුන්වෙනි ග්‍රහලෝකේ තත්පරේකට වට අටක් කැරකෙනව සර්… ”

” මොකක්…? ඒ කියන්නෙ අපිට දවසක් ගතවෙද්දී මේ මයිටල සෙට් එකට අවුරුදු මිලියනයක් ගෙවෙනවා කියලද?.. පුහ්.. හං හං හා…”

මිනිහ හිනාවෙන අතරෙ වාතයක් පිට කරනවත් මට ඇහුණ. මම ඒ ගන්ධස්සාර බෝම්බෙන් බේරෙන්න කෝකටත් අඩියක් පිටිපස්සට වුණා.
” මුං මත්වෙලා වගේ ඉන්නේ මොකද අයිසේ.. ? “මිනිහ ආයෙත් ඇහුව. ” තමුසෙ මුංව ඇහින්දෙ තැබෑරුමකින්ද? .. හං.. හං… හා… “

පංතියේ අනික් එවුනුත් ඒ ගමන හිනාවෙන්න ගත්ත.

එතකොටම ලයිම්ස්ටෝන් එකක් රඳවල තිබුණු රබර් පටියක්, හයවෙනි ග්‍රහලෝකෙ වටේ මාලයක් වාගේ වැටුණා.

” වැඩක් නෑ අයිසෙ මෙව්ව..මේ.. කෑලි හැලෙනව දැන්මම ”

එහෙම කියල මිනිහ හෙන පැතලි, කැත සී ප්ලස් එකක් ලකුණු කළා.

“තමුසෙ පාවිච්චි කරල තියෙන පාටවලට මං කැමතියි.. ප්ලස් එක ඒ හින්ද.. ” මිනිහ මහ නක්කල් හිනාවක් එක්ක කිව්ව.

මිනිහ හොඳටම දන්නව මේකෙ පාට තේරුවේ ටීනු බව.

“තමුසෙ දවස් දෙකෙන් දෙකටවත් මුංට කන්න දානව. නැත්නම් මුං බඩගින්නට එක එකාව කාගනී.. හං හං. හා.. ”

මම ආපහු ගිහින් වාඩි වෙද්දි මිනිහ කිව්ව.

———————————————–

සීනුව වැදුනට පස්සෙ මම ටීනුව හොයාගෙන ගියා. මට ඕන වුණේ එයාව යාලු කරගන්න. ඊයෙ තරහවෙලා ගියාට පස්සෙ කෝල් එකක්වත් නෑ.

එයා හිටියෙ තද රෝස පාට නිල් මල් වැටුණු ගවොමක් ඇඳගෙන. කෙල්ලො එක්ක කදේ දමාගෙන.
” හේ ! ඔයා කැමතිද අද හවස ෆිල්ම් එකකට යන්න..?” මම ඇහුව. එයා මාව එච්චර ගණන් ගත්තෙ නෑ.

” බෑ.. ” එයා ගත්කටටම කිව්ව. ” අද ටෝගෙ පාටිය.. ”

පුදුමෙකට වගේ මට වෙනදට එයා එහෙම කිව්වම දැනෙන ලොකු හිතේ අමාරුව දැනුණේ නෑ.
“ඕකේ..”
මම ආපහු ආව. දොර ගාවදි මට නෙයිව මුණගැහුණ.
“අද හවස මම අලුත් ෆිල්ම් එකක් බලන්න යනව ..” මම කිව්ව. පුදුමෙකට වගේ වෙනදට ගැහැණු ළමයි ළඟදී දැනෙන සබකෝලේ මට දැනුනෙත් නැහැ. “ඔයත් එන්න කැමතිනම්..”

” අද හවස ටෝ ගෙ පාටිය..” නෙයි කිව්වා. “ම්.. ම්.. කමක් නෑ.. අපි යමු ෆිල්ම් එකට.. මම කැමතියි පාටිවලට වඩා ෆිල්ම්වලට..”

” හේ…! ”  එයා ටිකක් දුර ගිහින් ආපහු හැරුණා.

” ඒක ඒ ප්ලස් එකක්..!”

———————————————–

මම කඩිමුඩියේ, ඒත් ඉතා සැළකිල්ලෙන් ඇඳුම් ඇඳගත්ත. හොඳින් මැදපු කමිසයක්, ලා නිල් ජැකට් එකක් සහ කළු කලිසමක්. ඉතා හොඳින් ඔප දැමූ සපත්තු.

කවදාවත් නැතිව සුවඳ විලවුන්.

මම මේසේ උඩ තිබ්බ වොලට් එක සාක්කුවෙ දාගන්න ගමන් ජග්ගුවට එබුණා.
“මං ගිහින් එනකම් පරිස්සමෙන් ඉන්න ඩාලිංලා…”
දොර වහගෙන එළියට යන්න කලින් මම මගෙ සෞරග්‍රහ මණ්ඩලේ එකම ජීවී ග්‍රහලෝකෙ ඉන්න මගෙ ජීවියො ටිකට කිව්ව.
නෙයි අද එද්දී එයාගෙ කළුවරේ දිළිසෙන ලිප්ස්ටික් එක ගාගෙන එයිද ?

———————————————–

තුන් වැනි පාර්ශවයක ඇසින් කළ පසුව ලිවීමක් :-

බූ දොර වහල එළියට යනවත් එක්කම කාමරේ විදුලි ආලෝකය නිවුණා. ජග්ගුව ඇතුලේ අලවල තිබ්බ Glow in the dark තීන්ත බිංදු කළුවරේ දිලිසෙන්න පටන්ගත්ත. බාගෙට ඇලවිලා තිබ්බ දිළිහෙන පබළුවක් ගැලවිලා දෙවෙනි ග්‍රහලෝකෙයි තුන්වෙනි ග්‍රහලෝකෙයි අතරින් ඇදිල ගිහින් ජග්ගුවේ පතුලට වැටුණා.
හරියටම ඒ වෙලාවෙ තුන් වෙනි ග්‍රහලෝකෙ, වතුරෙන් නොගිලිලා තිබ්බ කොටසක සිගරට් දුමෙන් මත්වෙලා හිටපු  මයිටාවෝ ටිකක්, තමන් ජීවත්වෙන ග්‍රහලෝකෙට පෘථිවිය කියල නමක් තිබ්බා.

 

අන්න ඒකයි ශාන්ති..!

4080035406_ce45ef101f_b.jpg
.
අන්න කෙළවර මලක් පිපිලා,
ඔබත් දැක්කද ශාන්තී,
ගමේ මුදුනෙම අහස කිට්ටුව,
හිනා නගනව ශාන්තී
.
තල මලක් නම් මළ ගෙයක්,
ගම්මු කිව්වා ශාන්තී,
මලක් පිපුණම මැරෙන ගස් ගැන
අහල තිබුණද ශාන්තී ?
.

එකම එක එක් වතාවක් ගහ
මලක් දැරුවා ශාන්තී,
මුල් මුදෝගෙන පොළොව ඉඹගත්
ගහක් දැක්කද ශාන්තී ?
.
මල් හදන්නයි ගස් උපන්නේ
කවුද කිව්වා ශාන්තී,
මල් බදාගෙන ගස් මැරෙන්නේ
අන්න ඒකයි ශාන්තී.

 

 

 
* වසර ගණනක් දරුවන් නො මැතිව සිටි, ඒ නිසාම බොහෝ අපහාස විඳි මගේ හිතවතියක් අවසානයේ මවක් වූවාය. ඒ දරු ගැබ ඇයගේ ජීවිතයට තර්ජනයක් වූ නිසා එය ඉවත් කරන ලෙස වෛද්‍යවරුන් නිර්දේශ කළහ. එහෙත් ඇය එයට එකඟ වූයේ නැත. “බබෙක් නැතුව මේ වින්ද දුක, අහපු කතා, ආයෙ විඳිනවට වඩා මං කැමතියි මේ අවදානම ගන්න.. ” අපේ අවසන් හමුවේදී ඇය කීවේ එවැන්නකි. .

“මව් මරා උපන්..” නාමය ලද බිළින්දා මේ වනවිට ඔහුගේ පියා භාරයේය.
.
.
ජීවිතය යනු මහා දුක් කන්දකි.

තාත්තා

image
අ” යන්නෙනි ආදරේ –
අංශු මතුරක් නොදන්නා කාලයේ,
පෙකණි වැල අතහැර,
ගත් හෙයිනි ඇලුම් කර
ඔබේ ඔය දුක් සසර මේ තරම් දිගු වුණේ..

ජීවිතේ ගිරි දඹේ
අමාරුම තරණයට,
පා පියවිල්ල විය ආදරේ
බෝධිසත් ලෙහෙනුනේ,
ඒත් අප්පෙක් තමයි
දරු හොයා මහ මුහුද
හිස් කළේ..

දේවදත් ලෝකයේ බ්‍රහ්මදත් ඊතලයි,
මේ තාක් වැඩිපුරම හමුවුණේ ,
ඇනුම් කා ගෙදර එන වෙහෙසකර දවසකට –
උරහිසේ කෙලවර ඉතිරි කර ආදරේ,
.
.
ඉතා සෙමින් ඔබේ ඇස්වලට රාත්‍රිය උදා වේ.

 

 

 

 

*දරුවන්ට කවදා කොයි මොහොතේ රැකවරණය ඕනෑ වේවිදැයි නොදන්නා හෙයින් තාත්තලා වියපත් වන්නේ සෙමිනි…..

26229585_10203881893803332_4045138135245764067_n
හිතේ ඉපදෙන සෑම මලටම
නමක් දෙන්නට බැරිකමින්,
සුවඳ බෝ විට අතරමං වෙයි
ඇතැම් කඳුවල දැවටෙමින් ,
දෙකන්දක් මැද නිම්නයක 
තද හුදෙකලාවක තනි වෙමින්,
පරණ කවියක් කඳුළු වෙනවා,
රසදියේ ඇති ගනකමින්

භූ කම්පන

26730773_10203891848172185_110589694854123131_n
ඔබට මා අමතක බව
දිගින් දිගටම සනාථ වූ පසුවද,
විටින් විට ඉතා කුඩා
භූ කම්පන නැගෙයි !
.

නටඹුන් බොහොමයක් මැද,
භෂ්ම වූ මතක
දුහුවිලි කැළඹෙයි!
.

එක් ඇස් බැල්මකින් ඇහැරෙයි –
යළිත් බිඳ වැටී විසිරෙයි,
සිහින වැළලූ සොහොනක
ප්‍රේමයක් උත්ථානය වෙයි –
.

මොහොතින් සියල්ල තවත් කම්පනයකට හසුවෙයි!
.

එවන් භූ කම්පන රැසකින් පසුව,
බොහෝ දේ නැති වෙයි
ජීවිතය වැනි ඇතැම් සුළු සුළු දේ ඉතිරි වෙයි.