“සුභ නත්තලක්!”

Christmas-Tree-Fireplace-1024-127315

(2005- 12-28*)

නත්තල් ඉවරයි. පවුලේ සාමාජිකයෝ එකතුවෙලා, අලුත් අවුරුද්ද පිළිගන්න, ගේ දොර අස් කරන දවස අදයි.

නත්තලට සුමානෙකට කළින් ඉඳල, ගෙයි ඉස්සරහ සාලේ දිලිසි දිලිසි හිටපු නත්තල් ගහට, ඔන්න අයෙමත් නිවාඩු කාලේ ඇවිත්. දිලිසෙන රිබන්වලට, ඉටි දේව දූතයන්ට වගේම තවත් නොයෙකුත් සැරසිලිවලටත්, නත්තල් ගහ මුදුණේ දිලිසෙන රිදී තරුවටත්, තව අවුරුද්දකට එළියට බහින්න ඕන වෙන්නේ නැහැ.

ඊයේ රෑ තිබුණේ, මේ ගෙදර, මේ අවුරුද්දට පවත්වපු අවසාන නත්තල් සාදේ.
හිස් බීර බෝතල් පෝලිමක්, ගෙදරින් පිටවෙලා යන්න පෝලිම් හැදිලා හිටියා. තෑගි ඔතන කොල, ඉටිපන්දම් කිරි, ඒ විතරක් නෙමෙයි, අලුතින් ම ලැබුණු තෑගිත්, පුටු උඩ, පුටු යට, මේස උඩ, මේස යට වැතිරිලා, අවසාන වුණු නත්තල මෙනෙහි කරමින් උන්නා.

රටේ කිහිප පොළක ම ජීවත් වෙන පවුලේ උදවිය ඔක්කොම හුඟ කාලෙකට පස්සේ නත්තලට මහ ගෙදරට එකතුවෙලා හිටිය නිසා, මහ ගෙදර පිරිලා ඉතිරිලා ගිහින්. තවමත් උදේ හත වුණා විතරයි. මහ ගෙදර සාමාජිකයන්ගෙන් වැඩි පිරිසක් තාමත් නිදි.

වෙනද වගේම කාටත් කළින් අවදි වුණු අම්මා, නිහඬව ම තමන් ගේ වැඩ රාජකාරී පටන් ගත්තා. හිස් බීර බෝතල් ටික ලෑලි පෙට්ටියක ඇසුරුම් වුණා. ගේ පුර විසිරිලා තිබුණු තෑගි ඔතපු කොල, එක පිළිවෙලකට නැමිලා, එකා පිට එකා, මිටියක් බවට පත් වුණා. පිහි තල කෑල්ලක්, බිම වැටිලා තිබුණු ඉටි පැල්ලම් සහ ගේ බිම අතරින් ඇදෙමින්, පිරිසිදු කිරීමේ උත්සාහයක යෙදෙන්න පටන්ගත්තා.

මේ අතරේ, නත්තලට එයාගේ පවුලේ අයත් එක්ක ගෙදර ආපු ලොකු පුතා අවදි වෙලා. හිමින් හිමින් තරප්පු පෙළ බහින එයාගේ ඇස්වලට මුලින් ම අහු වුණේ, සාලයේ කොනක දිලිසෙමින් තිබුණු නත්තල් ගහ. ඊළඟට, බිම ඉඳගෙන, පොළොව පිරිසිදු කරන්න ලොකු උත්සාහයක යෙදෙන අම්මවත්.

“දෙන්න….මම ඕක කරන්නම්…”
අම්මා හැරිලා බැලුවා. ලොකු හිනා මලක් පිපුණා.

“ඕ..ඔයා නැගිට්ටද?… සුබ උදෑසනක්…!”

ලොකු පුතා අම්මගේ අතින් පිහි තලය අරගෙන බිම ඉඳගත්තා. ඒ අතරේ අම්මා, නත්තල ගහේ එල්ලලා තියෙන සැරසිලි ඉවත් කරන්න පටන් ගත්තා.
මුලින් ම නත්තල් ගහේ යට එල්ලලා තියෙන දම්වැල. ඊළඟට ඊට ඉහලින් තියෙන පුංචි දේව දුතයන් හය දෙනා. ඊට පස්සේ, පාට කරපු ෆයිනස් ගෙඩි.

මේ සැරසිලිවලින් බොහොමයක්, මේ ගෙදර දරුවෝ කුඩා කාලේදී කරපු අත්වැඩ. අම්මා ඒ එකින් එක ගලවල, කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටිකට පරිස්සමට අසුරණ හැටි ලොකු පුතා බලාගෙන හිටියා. තමන් හදපු කඩදාසි දම්වැල්, නංගිලා දෙන්න හදාපු සුරංගනාවියෝ, මල්ලි පොඩි කාලේ හදාපු නත්තල් සීයා.

මේ සැරසිලි එකින් එක ඉවත් කරන අම්මා වගේම, ඒ සැරසිලි ඉවත් කරන අම්මා දිහා බලන් හිටපු ලොකු පුතාත්, ගතවුණු කාලය ගැන මතක ලෝකයක කිමිදුණා. පොඩි කාලේ අහිමි වීමේ දුක වගේ ම, නත්තලට ගෙදර ඒමේ සතුටත් ඒ දෙන්නට ම දෙ විදිහකට දැනෙන බව, දෙන්නටම දැනුණා.
මේ හැම සැරසිල්ලකම සැනසිලිදායක කතාවක් තිබුණා. සංකා සහගත සතුටක් තිබුණා. ප්‍රීතිමත් දුකකුත් තිබුණා.
මේ හැම දෙයක් ම ඇහැට හුරුපුරුදුයි. ඇස් පියාගෙන ඇස්වලින් අල්ලන්න පුළුවන් තරමට ම.

නත්තල් සැරසිලි අතරේ, තමන්ගේ ඇහැට නුහුරු යමක් ලොකු පුතා දැක්කා. ළදරුවෙක් ගේ ලොම් මේස් කකුලක්. නංගිලා පොඩිකාලේ ගොතපු දෙයක් ද?

ඒ ළදරු මේස් කකුල, නත්තල් ගහෙන් අම්මා ගලවගත්තේ ළදරුවෙක් වඩාගන්න තරමට ම පරිස්සමෙන්. නත්තල් සැරසිලි ගිමන්හරින කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටිය ඇතුළේ මේ මේස් කකුල තැන්පත් කළෙත්, ළදරුවෙක් තොටිල්ලක තියන තරම් පරිස්සමෙන්.
ආදරණීය පිරිමැදීමක්. ශෝකය පමණක් ම ඇති හුස්මක්.

නත්තල් සැරසිලි ඔක්කොම ගලවල අවසාන කරපු අම්මා, අන්තිමට නත්තල් ගහ මුදුනේ තිබුණු රන් තරුව ගැලෙව්වා. අම්මා මේ යන්නේ නත්තල් සැරසිලි, ඊළඟ නත්තල දක්වා පරිස්සමට අරන් තියන්න.
ජනේලයෙන් එබුණු ඉර එළිය කැරැල්ලක්, අම්මගේ පැල්ලම් වැටුණු කම්මුලක වුණු කඳුළු බින්දුවක් දියමන්තියක් වාගේ දිලිසවලා පෙන්නුවා.

ලොකු පුතා ත් අම්මා පස්සෙන් ම කොරිඩෝව දිගේ ඇවිදන් ගියා. රත්තරන් පාට ඉර එළිය,කොරිඩෝව දිගේ සුමුදු පාවඩයක් එළලා තිබුණා.
දිව්‍යලෝකෙට යන පාර වගේ.

කොරිඩෝව කෙළවර කාමරේ, නිතර ම පාවිච්චි නොවන ලට්ට ලොට්ට තැන්පත් කරලා තියෙන රාක්කෙ ළඟට ගිය අම්මා, අයෙමත් වතාවක් ඒ ළදරු මේස් කකුල එළියට ගත්තා.

මේස් කකුලේ දාරය දිගේ මහල තියෙන ලා නිල් පාට “එම්” අකුර, ගබඩා කාමරයේ පටු ජනේලයෙන් වැටෙන ආලෝකයෙන් ලොකු පුතා ට පෙනුණා.

පොඩි මල්ලි.

ජීවත් වුණේ අවුරුදු හතරයි. එයාගේ ජීවිතේ හතර වෙනි නත්තල සමරන්න කලින්, සරම්ප හැදිලා මිය ගියා.

දෙවියනේ..! දැන් ඒක සිද්දවෙලා කොයිතරම් කාලයක් ද?

“සුභ නත්තලක් පොඩි පුතේ…!”

අම්මා කියනවා ලොකු පුතා ට ඇහුණා.

“මේ නත්තලට හැමෝම ගෙදර”

 

_____________________________________________________

( 2005 වසරේ පැවති නත්තල් කෙටි කතා තරඟයකින් ප්‍රථම ස්ථානය දිනුවේ මේ කතාව ය. ඒ  පාසලේ 09 වැනි ශ්‍රේණියේ ය. 2005 යනු අද සිට බලනකල දිගු කාලයකි.)

Advertisements

නාලිකා

ඉලක්කම් ඉරි බෙදුම් අතරේ,
බිත්ති හතරක අතර මැද්දේ
ජිවිතේ ගෙවුණා,
ඉලක්කම් ඉරි අකුරු අතරට,
හුස්ම ගන්නා අකුරු අරගෙන,
ජිවිතේ දිග ගාලු පාරේ ඔබ ඇවිද ආවා
නාලිකා…

කමිස පිට හූරා දමනසුළු,
පිහි ඇනුම් සරි රුදු බැලුම් පොදි –
අලුයමින් ලූ කෙල පිඩක් සේ
බැහැර කෙරුමට මම බලන් හිටියා.
ඔබ ඇවිත් සුභ පැතුම් දෙනකම්
නාලිකා..

සිහිය අවතැන් කරන තරමේ
හිස් රිදුම් මාගලක් දිගහැර,
සිහි කැඳවීම් ලියුම් නො හැරම
තරු ලකුණු කිව්වා..
හෝරාව කල්පයක දියකර,
හිත් රිදුම් බොහොමකට
ළඟ හිඳ ,
ඩිස්ප්‍රීන් පෙව්වා…

මොණර නැටුමක කස්තිරම් අඩි,
පයිසෙකට නො වටිනා හිතුවිලි
කියන වදනක් පාසාම ඔබ
අසාගෙන සිටියා..
නොම කියූ මුත්,
ළඟ තිබු හිත
නො දන්නා සේ බෝ කලක් ඔබ
ළඟ ම හිටියා
නාලිකා…

තිත්ත කඩදහි මොණර උෂ්ණේ
වැදී වටහල අකුණු අස්සේ
බැණුම් මුරුසං වැස්ස මැද්දේ,
ජීවිතය හෙව්වා..
එක ම එක අස්සනක් ගන්නට
ඔබ බලා හිටියා.

සපත්තුවකට පිනි බිඳක් වැටුණා;
මං නොදැක්කා නොව නො දුටු ලෙස උන්නා
නාලිකා…

දිස්න දෙන මංගල යදම් බැඳී
වෙදගිල්ල දෙතොලට තියන්,
නිකට පපුවට නැඹුරු කරගෙන
අකුරු අතරක අතරමඟ ඔබ
යතුරු ලියනය ලියු වැරදි සෙව්වා..

එදා ඒ අකුරුත් මං වගෙම
හුස්ම ගත්තා
නාලිකා…

(ආයතන ප්‍රධානියෙකුට තම පුද්ගලික ලේකම්වරිය පිළිබඳ ඇතිවුණු සිතුවිල්ලක් )

ඉකුත් වූ කාලය

එකමත් එක කාලයකට,
බොහෝ කාලයකට පෙර –
අමතක කරන්නට අමතකම වන තරම්
ඉකුත් වූ කාලයක.
හුස්ම ගන්නට බැරිම වන තරමට
තදබල ආලයක් විය.

පෙනහැල් පිරී,
ඉල ඇටවලට තෙරපෙන තරමට ම –
හුස්ම ගන්නට බැරි කළ..

විචිත්‍ර පහන් යට,
වැහි දිය දිය කෙරුණු තාර මාවත් පිට
මන්දාකිනි එළි මතින්
ඇවිද යන මට ,
හිරි පොදේ හිරිකඩට
ලය බදා වැළඳ,
ඉල ඇට තෙරපෙන තරමට,
හුස්ම ගන්නට බැරිම වන තරමට ම,
තනියම.
තනිකම .

පෙනහැල් පිරී
හුස්ම ගන්නට බැරි කළ,
තදබල ආලය සිහි විය..

මා පමණකි

රාත්‍රිය එළඹ ඇත
යුද පිටිය නිශ්චලය
අහස පුරා ධවල
තරු පැතිර ඇත

මගේ තරුව ඇය,
දිගාවී පොළොව මත
ළය මත තබාගත් අතින් යුතුව
සන්සුන් ව

ඇගේ නිශ්චල ඇස්වල
තරු පිළිඹිඹු වේ ය
මගේ තරුව ඇය ය

හුස්ම ගන්නේ මා පමණි
එහෙත්
ඇගේ හුස්මක් අසනු රිසි
හුස්ම අල්ලා අසා සිටිමි

අවියෙන් බැඳි බැමි අතර
ඇහි පිල්ලමකින්වත් තනි නොකර
පසුපස ආමි

යුද ටැංකි හිස් මතින් යන
බංකර කුහරයක
එකිනෙකාගේ සුසුම්
එකට පැටලෙන්නට
මහ වෙලාවක් ගියේ නැත

ඝන කොලර සහිත නිල කබා මත
ගිනි අවි මොහොතකට තනිකොට
මහා ගින්නක් නිවුයෙමු
මහා ගින්නක දැවුනෙමු

ඇගේ නිශ්චල ඇස්වල
තරු පිළිඹිඹු වේ ය
මගේ තරුව ඇය ය
එහෙත් ඇය තරු අතර ය

දෙදෙනා තිදෙනෙකු වීමට
නියමිතව තිබුණු බව
දන්නා අයෙකුට
දැන් සිටින්නේ
මා පමණකි

ගිනියම

ටකරම් වහල ගිනියම් ය-
දරාගත නොහි උණුහුම් ය
මුළුතැන් ගෙය.

ගිනියම් කොන්ක්‍රීට් ටැංකියෙන්,
බාගෙට වැහෙන කරාමයෙන්,
ගිනි රත් වතුර බිඳු වැටේ ය,
ඇලුමිනියම් බේසමට.

අහවරක් නැති කතාවක්

elderly-couple-walking-road-grandparents-walking-cane-outdoors-old-age-concept-vintage-effect-54218242

කටු වැලකට අතේ සමේ පදාසයක් ද පූජා කොට, ඒ රත්මල් අතු කැබැල්ල තලවාකැලේ ලැයිමක මල් වැටකින් ගෙන විත්, පෝච්චියක ඉන්දුවේ සති තුනකට පෙර ය. මුලින් ම පෝච්චියේ පැල වීම එක හෙලාම ප්‍රතික්ෂේප කරමින්, දුන් වතුරද නොබී  “මැරියන්!” කියාගත් ගමන් සිටි රත්මල් අත්ත අවසානයේ නිර්මලා ගේ ආදර අණසකට යටත්වී හිත හදාගෙන ජිවත් වන්නට පටන් ගත්තේ ය. පුරුදු පසෙන්  ද, පුරුදු හුළඟින්  ද, පුරුදු නෑ හිත මිතුරන්ගෙන් ද වෙන්කිරීම නිසා ඇති වූ සාංකාවෙන් සිය දිවි නසා ගන්නට ම හිතා හිටි රත්මල් අතු කැබැල්ල සනසනු වස්, නුවර එළියෙන් ම ගෙනා කහ රෝස පැලයක් ද පෝච්චිය පිටින් ම ලං කරන්නට තරම් නිර්මලා කාරුණික වූවා ය. එක ජාතියේ ම නොවුණ්ත්, කොළඹ සිට තලවකැලේට ඇති දුරට වඩා තලවාකැලේ සිට නුවර එලියට ළඟ නිසා ඒ දෙන්නා අතර මොකක් හෝ නෑ කමක් තිබෙන්නට බැරි නැතැයි ද නිර්මලා සිතුවා ය.

“ඕන්… දැන් ..හරි. පාළු නෑ හරි ද?” කහ රෝස පැළය දෑතින් ඔසවාගෙන විත් රත්මල් පෝච්චිය අසලින් තැබූ නිර්මලා, වැලි තැවරුණු තම දෑත බතික් ගවුමේ පිසදැම්මා ය.

ආලින්දයේ හාන්සිපුටුවේ හාන්සි වී සෙනසුරාදා හවස ආ ඉරිදා පත්තරය කියමින් සිටි සිරිතුංග, පත්තරය මෑත්කර බැලුවේ ගේට්ටුව දෙස ය. ගේට්ටුව අසල කිසිවෙකුත් නො සිටි බව දුටු සිරිතුංග, නිර්මලා දෙස බැලුවේ ය. හැලී ගොස් යාන්තම් තට්ටය පෑදෙමින් තිබූ  කෙස්සේ ඉතිරි ටික හිස් මුදුනට කර කොණ්ඩා කට්ටක් ගැසූ නිර්මලා රත්මල් පෝච්චිය දෙසට නැමුණා ය.

“නෑයෙකුත් ළඟ ට ගෙනත් දීපු එකේ හිනාවෙලා ඉන්ඩ ඕන.. ”

ඇය රත්මල් ඉත්ත පැල කර තිබූ පෝච්චිය පිරිමැද්දා ය.

“දන්නවද?.. ඔයයැයි ව ගලවන්ඩ ගිහිල්ල මගේ අතේ කටුත් ඇණුනා. ”

සිරිතුංග යලිත් වරක් පත්තරය කියවන්නට වුයේ ය. නිර්මලා යළිත් වතාවක් රත්මල් පඳුර දෙස ආදර බැල්මක් හෙලා නැගී සිටියා  ය.

————————–

කෑම මේසයට හරි මැදින්, ඉහළින් කිරි පැහැති වීදුරු ගෝලෝවක්, තැම්බූ හාලේ බතුත්, පරිප්පු හොද්දකුත්, කරවල බැදුමක් සහ පොල් සම්බලක් එළිය කරමින් හුන්නේ ය. හෙලිකොප්ටර හඬක්  නගමින් ආලෝක ගෝලෝව වටා කැරකෙමින් සිටි කළු කුරුමිනියෙකු බත් දීසිය මතට ඇද වැටිණ.

නිර්මලා ඌ අතින් අහුලා මිදුලේ කළුවරට විසි කළා ය.

“කාල ඉන්ඩ..”

සිරිතුංග තවමත් හාන්සි පුටුවේ දිගෑදී හුන්නේ ය. පත්තරය ඔහු පාමුල වැටී තිබුණි. ඔහුට නින්ද ගොස් ඇතිදැයි සැක  හිතුණු නිර්මලා, සිරිතුංග වෙතට එබුණා ය.

ඔහු නින්ද ගොස් නැති බව හඟවන්නට “…හ්ම්..” ගෑවේ ය.

“යමු.. කාල ඉන්ඩ. .”

ඔහු බඩගිනි නැති බව හඟවන්නට හිස වැනුවේ ය.

“ආ… එහෙම කොහොමද? යමු යමු.. බඩගිනියි මටත්. ”

ඔහු නැගී සිටියේ ය. එහෙත් ගෙට ඇතුළුවම් දෝ නොවම්දෝ මෙන්, උළුවස්ස අල්ලාගෙන තාවර වුණේ ය.

“යං .. යං… මං බෙහෙත් බොන්ඩ ඕනේ… හෙට මාව දොස්තර කෙනෙක් ගාවට ගෙනියන්ඩත් තියෙනවනේ. ඒ නිසා වේලපහ නිදාගන්ඩ ඕනේ අපි දෙන්නම ..”

————————–

“පුතා… පුතාට? ”

පළමු බත් හැන්ද, ජොන්සන් පිඟානේ වූ රෝස මල් කිනිත්ත වසාගනිත්දී සිරිතුංග ඇසුවේ ය.

“පුතා කාල එන්නේ… අපි කමු”

පිඟන් හා තසිම් වාටිවල හැඳි ගැටීම නතර වූ විට, නිවෙස පුරා පැතිර ගියේ මළ සොහොන් පාලුවකි.

————————–

සිරිතුංග බත් ඇට ඇඟිලි තුඩින් පෙරළන අයුරු නිර්මලා බලා සිටියා ය. ඔහු කටවල් තුනක් කා වතුර බීවේ ය.

තවත් බත් කටක් කෑ නිර්මලා ද නැගී සිටියා ය.

————————–

” බෙහෙත්…”

වතුර වීදුරුවක් ද අතැතිව ආ සිරිතුංග, අනෙක් අතේ වූ බෙහෙත් පෙති කිහිපය නිර්මලාට දිගු කළා ය.

සිවිලිම දෙසට අයාගත් මුව දෙසට අත ලං කළ නිර්මලා, සිරිතුංග අනෙක් අතට දුන් වතුර වීදුරුව උගුරු දෙකට හිස් කළා ය.

“දැන් ඔයත් බෙහෙත් බොන්ඩ ඕන ….”

————————–

මුළුතැන්ගෙයට ගිය නිර්මලා, ගවොම් කර තුලින් බෙහෙත් පෙති කිහිපය එළියට ගත්තා ය.

ඉනික්බිති වතුර වීදුරුව යළිත්  පුරවාගත්තාය.

කාමරයේ ඇඳේ දිගාවී සිටි සිරිතුංග, ඇඳ විත්තමට කොට්ටයක් තබා කෙළින් වී හිඳගත්තේ ය.  පෙරෙත්තයක් නැතිව ම බෙහෙත් කරල් කිහිපය ගිල්ලේ ය.

“පුතා… පුතා ආවද?” ඔහු ඇසුවේ ය.

“අද යාලුවෙක්ගෙ ගෙදර නවතිනවයි කිව්වා… කෝල් කළා…”

නිර්මලා කාමරයෙන් යාමට හැරුණා ය.

“අපි පුතා ගැන මීට වඩා හොයල බලන්ඩ ඕන නිර්මලා…”

නිර්මලා දිගු සුසුමක් හෙලා කාමරයෙන් පිටව ගියා ය.

————————–

ඉස්තෝප්පු එළිපත්තේ වූ නිරිවස්ත්‍ර වොට් පහේ විදුලි බුබුල හැරෙන්නට ඉතිරිවා නිවී යනවිට තවත් අඩ පැයක් ගතව තිබුණි.

————————–

ඉස්පිරිතාල  පෝලිම දිගුව තිබුණි. දුඹුරු හැට්ටයකට කහ මල් සුදු සාරියක් හැඳ සිටි නිර්මලා සිරිතුංගවත් ඉස්සර කර කාමරය තුළට ඇවිද ගියා ය.

උපැස් පැළඳ සිටි තුරුණු දොස්තරවරිය පියකරු සිනාවක් පෑවා ය. ඇය ඉදිරිපිට මේසය මත දීප්තිමත් කහ පැහැති සෙල්ලම් වලහෙක් වීය.

“වාඩිවෙන්න…. දැන් තාත්තගේ ඔලුවේ කැක්කුම හොඳද?”

“දැන් අඩුයි නෝන.. බෙහෙත් ටික හෙම වෙලාවට දෙනවා මෙයා… ” සිරිතුංග කිවේ ය. දොස්තරවරිය සිනාසුනා ය.

“හොඳයි නේ… එහෙම තමයි ඉන්න ඕන…”

“නෝන… මේ මෙයාටත් මම වෙලාවට බෙහෙත් දෙනවා.. මතක් කළේ නැත්නම් බොන්නේ නෑ… තාම අර කකුලේ අමාරුව හොඳ නෑ නෝන”

නිර්මලා උපැස් යුවල නාසය දිගේ ඉහලට තල්ලු කරන මුවාවෙන් ඇස් කෙවෙනි පිස දැම්මා ය.

“මෙයැයි මේ තුන්ඩුවත් අරන් බෙහෙත් පෝලිමේ ඉන්ඩ. මං කකුල පෙන්නලා එන්නං…”

සිරිතුංග නැගී සිටියේ ය.

“ඔක්කොම ලෙඩ කියන්ඩ… අර වැස්ස දාට අල්ලන දණිස් අමාරුව හෙම..”

“හා.. හා.. යන්ඩ යන්ඩ පෝලිමට..එතකොට ගෙදර යතෑකි විජහට..”

නිර්මලා සිරිතුංගව වචනවලින් එළියට තල්ලු කළා ය.

————————–

කාමරය නිහඬ වී තිබුණි. කාමරයෙන් පිටත ලෙඩුන් ගේ ඝෝෂාව විය.

ඇසෙන් ගැලවුණු නිර්මලාගේ කණ්ණාඩි, උකුල මත වූ සාරි පොටෙන් පිස දැමෙමින් තිබුණි.

“දැන් සෑහෙන්ඩ හොඳයි… දෙයියන්ගේ පිහිටෙන් ජීවිතේට මුකුත් කරගන්ඩ හැදුවෙත් නෑ ආයේ.. එත් මං හොඳ හෝදිසි පිට ඉන්නේ… දැන් ඔක්කොම මතකයි නෝන. පුතාට වෙච්චි දේ ඇරෙන්ඩ අනික් ඔක්කොම මතකයි…පුතා තාම විශ්ව විද්‍යාලේ යනව කියලයි එයැයිට මතක.. පත්තරෙත් බලනව. එත්  කොයිකටත් එක්ක කියල අපිට වෙච්චි කරදරේ වගේ කතන්දර තියෙන පිටු අහක්ක කරලයි පත්තරේ කියවන්ඩ දෙන්නේ..”

“බෙහෙත් ටික වෙලාවට දෙන්ඩකෝ අම්මා..”

“මං දෙනවා නෝන. එයයි හිතන් ඉන්නේ මාත් බෙහෙත් බොනවයි කියල. එයාගේ බෙහෙත් ටික මටත් ගෙනල්ල දෙනව. මං බිව්වා කියල හිතාගත්තම බල කරන්ඩ ඕන නෑ…”

දොස්තරවරිය  තවත් තුණ්ඩුවක් ලීවා ය. නිර්මලා නැගී සිටියා ය.

“නෝන… මේ සනීප වෙච්චි හරිය ඇති නෝන. මේ ඉන්න විදිය මදැයි…එයැයිට පුතාට වෙච්චි දේ මතක් වෙන්ඩ  දෙන්න එපා.. මං වගේ නෙමෙයි.. එයැයි හරි දුර්වලයි…”

————————–

කොළ පැහැති ත්‍රිරෝද රිය මල් දෙවැට පසුකර විත් නතර විය. නිර්මලා මුලින් ම රියෙන් බැස්සා ය. සිරිතුංග මුදල් ගෙවන්නට නතර විය.

කනප්පුව මත දවසේ පුවත්පත විය. දොර හරින්නට යතුර අතට ගත් නිර්මලා, දොර හරින්නට පෙර පුවත්පත අතට ගත්තාය. හිටගෙන ම පිටු පෙරළුවා ය.

හෙරොයින් ග්රෑම් දහයක් ළඟ තබාගත් විසි තුන් හැවිරිදි තරුණයෙකු ජීවිතාන්තය දක්වා සිරගෙට නියම වූ පුවතක් දෙවැනි පිටුවේ විය.

————————–

ගෙදරට අඳින සැහැල්ලු බතික් ගවුමෙන් සැරසුණු නිර්මලා, රත්මල් පෝච්චිය අසල නැමී සිටියා ය.

රත්මල් රිකිල්ල උඩ, අඩක් කා නිම කළ පත්‍රයක් තවදුරටත් රසබලමින් සිටියේ පිට මැදින් රත් පැහැ ඉරක් තිබූ කළු දළඹුවෙකි.

“ආව ඉතින් අමාරුවෙන් වවාගත්තු මල් පැලේ කන්ඩ…”

නිර්මලා දළඹුවා අත මිටට ගෙන ඈතට විසි කළා ය.

ඇඳුම් අහවර කළ සිරිතුංග, ආලින්දයේ හාන්සිපුටුවේ හාන්සි වී, දෙවැනි පිටුවක් නැති ලංකාදීපය කිවමින් සිටියේ ය.

මනාලි මල් කළඹ

පැල්ලම් හැදී කණ්ණාඩිය
දරා සිටින කොස් ලෑලි රාමුවේ කෙලවර,
කරකුට්ටන් ව වියළී ගිය,
රෝස මල් සහ පාට ගිය රිබන්,
මනාලි මල් කළඹ කි,
දස වසරකට පෙරාතුව එල්ලුව.

දීගය අහවර වූයේ,
පස් අවුරුද්දකට පෙරාතුව ය.

සොහොන්

කපා මුදුන් කොට,
මුදුන සම කොට,
සැදූයෙන් පාත්තිය;
පෙනේ ය එය,
අලුත වැසූ සොහොනක් මෙන්.

මියගිය පොළොව බදාගෙන,
අව්වට මැළවුණු අමු මිරිස් පැල,
හඬා වැටෙන්නාක් මෙන්.

-ප්‍රේම-

index

2015-05-05
මහත්මයාණෙනි,

ඔබ විසින් රිවි දින පුවත් පතෙහි කොටස් වශයෙන් පල කරන “ප්‍රේම” නමැති නව කතාවේ 2015-05-03 දින පල වූ කොටසෙහි සඳහන් වචනයක් සම්බන්ධවයි.  එහි කතා නායකයා වූ සුචිත සමන්පාය හට පුද්ගලයෙකු අවජාතකයා යනුවෙන් බැනවදින කොටසක් එදින එහි පල වුණා. එය කියවූ මගේ දියණිය අවජාතකයා යනුවෙන් හඳුන්වන්නේ කාටදැයි මගෙන් ඇසීමෙන් මා දැඩි අපහසුතාවයට පත්වුණා. එ නිසා මින් මතුවට මේ කතාවේ මෙවැනි යෙදුම් පල නො කරන ලෙසට කාරුණිකව ඉල්ලා සිටිනවා.

මෙයට අපහසුතාවයට පත් මව,

රම්‍යා එස්.


2015-05-11

මහත්මයාණෙනි,

ඔබ ලියන “ප්‍රේම” නවකතාව මගේ අට හැවිරිදි දියණියත් මහත් කැමැත්තෙන් කියවනවා. එහි පසු ගිය සතියේ පළවූ කොටසේ, කතා නායක සුචිත සමන්පාය ඔහුගේ කාර්යාලයේ ලඝු ලේඛිකාව සමඟ අනියම් ප්‍රේමයක් පවත්වාගෙන යමින්, ඇයත් සමඟ කාර්යාල වේලාවෙන් පසුව චිත්‍රපටයක් නැරඹීමට යන අයුරු දැක්වුණා. විවාහකයෙකු සහ පියෙකු වන සුචිත සමන්පාය ගේ ඒ හැසිරීම නිවැරදි නැහැ නේද? ඒ නිසා මින් මත්තට මෙවැනි සමාජ විරෝධී දෑ නොලියන මෙන් කාරුණිකව ඉල්ලා සිටිනවා.

මෙයට අපහසුතාවයට පත්,

රම්‍යා එස්.


2015-05-28

මහත්මයාණෙනි,

ඔබ මගේ කිසිදු ඉල්ලීමකට කන් නොදෙන බවයි පෙනී යන්නේ. සුචිත සමන්පාය පසුගිය සතියෙත් ඔහුගේ අනියම් පෙම්වතිය සමඟ බොරලැස්ගමුව වැවේ බෝට්ටු සවාරියක් ගියා. මෙය ඉතා කලකිරවනසුළුයි. කරුණාකර මේ කතාව වෙනස් කරන්න. සුචිත සමන්පාය ට තම වරද අවබෝධ වී බිරිඳගෙන් සමාව ගන්නා කොටසක් කතාවට ඇතුලත් කරන්න.

මෙයට කලකිරීමට පත්
රම්‍යා එස්.


2015-06-15
මහත්මයාණෙනි,

සුචිත සමන්පාය ගේ දැන් හැසිරීම අන්තිම දරුණුයි. ඔහු අනියම් පෙම්වතියගේ කීමට සිය පවුලට නොසලකා හරින්නත් පටන් අරන්. මෙවැනි අනාදර්ශමත් කතා රිවි දින වැනි ජාතික පුවත්පතක පල කිරීමෙන් අපේ දරුවන් ට ඔබ ලබාදෙන ආදර්ශය කුමක්ද? කරුණාකර මේ කතාවේ ඉදිරිය වෙනස් කරන්න.

මෙයට පීඩාවට පත් රම්‍යා එස්.


2015-06-25
මහත්මයාණෙනි,

ඔබේ අනාදර්ශමත් කතාව නිසා මේ වනවිට අපි දැඩි පීඩාවට පත්වෙලා. සුචිත සමන්පාය ඊයේ ඔහුගේ බිරිඳට පහර දුන්නේ අට හැවිරිදි දියණිය ඉදිරිපිටදී මයි. දිගින් දිගටම මෙසේ සිදුවුනහොත් බිරිඳ සුචිත සමන්පායගෙන් දික්කසාද වන දවස වැඩි ඈතක නොවෙයි.

මෙයට අගතියට පත්,

රම්‍යා එස්.


23/2 බී,

සමන්පාය,

සව්සිරි මාවත,

පොල්ගස් ඕවිට,

පිළියන්දල

2015-06-30

ආර්. සහබන්දු මහතා

රිවි දින ජාතික පුවත්පත,

විමල පුවත්පත් සමාගම,

මරදාන.

           ඔබ විසින් ලියා, රිවි දින ජාතික පුවත්පතේ කොටස් වශයෙන් පළ කරන “ප්‍රේම” නවකතාව සම්බන්ධයෙනුයි.

මහත්මයාණෙනි,

සුචිත සමන්පාය වන මම රජයේ සංස්ථාවක විධායක ශ්‍රේණියේ නිලධාරියෙක් මි. මගේ බිරිඳ රම්‍යා සමන්පාය වන අතර අපට අට හැවිරිදි දියණියක් සිටි.

2014-11-08 සිට රිවි දින පුවත්පතට ඔබ සති පතා ලියන ප්‍රේම මගේ බිරිඳ මහත් අභිරුචියෙන් කියවන අතර, එහි සිටින සුචිත සමන්පාය සහ ඔහුගේ බිරිඳ අතර කතාවේ මුල් කොටස් වල සිදුවන ප්‍රේමනීය ගනුදෙනු අපේ විවාහ ජිවිතයේ මුල් යුගයේ ඇතැම් සිදුවීම් වලට යම්තාක් දුරට සමාන වීම ඇගේ මහත් අමන්දානන්දයට හේතුවී තිබුණි. අධික කාර්යබහුලත්වය නිසා පුවත්පත්වල සිරස්තල හැරුණු කොට වෙනත් කිසිවක් කියවීමට ඉඩ නො ලැබෙන මට ඇය එකී කොටස් කියවූයේ එය අපේ කතාව බව ද පවසමිනි.

එහෙත් ඔබේ නවකතාවේ සුචිත, ඔහුගේ කාර්යාලයේ ලඝු ලේඛිකාවක් සමඟ අනියම් ඇසුරක් පැවැතිවීමට පටන්ගැනීමත් සමඟ රම්‍යා මා කෙරෙහි දැක්වූ ආකල්පයද වෙනස් වී තිබේ. මෑතකදී රැකියාවේ ලද උසස්වීමත් සමඟ අමතර රාජකාරි පැවරෙන හෙයින් කාර්යාල වේලාවෙන් පසු කාර්යාලයේ රැඳී සිටීමට මට සිදුවී තිබේ. ඔබේ නව කතාව අපේ කතාව ලෙස ට හදවතින් අදහන මගේ රම්‍යා සිතන්නේ, මා රැකියාවෙන් පමා වී පැමිණෙන්නේ මටද අනියම් සම්බන්ධයක් ඇති නිසා බවයි. අනියම් සම්බන්ධයක් අරඹා ඇති මා පවුලේ වගකීම් පහරහරින බවටද බිරිඳ මේ වනවිට මට චෝදනා කිරීම අරඹා තිබේ.

මහත්මයාණෙනි, පසුගිය මැතිවරණ සමයේ අමතර රාජකාරි පැවරුණු හෙයින් මා රැකියාව අවසන්වී නිවෙසට පැමිණියේ මධ්‍යම රාත්‍රිය ආසන්නයේ.

මා එනතෙක් පෙර මෙන් මග බලා නොසිටි රම්‍යා, නිවෙසට ඇතුළු වූ මාහට කඩා පැන්නේ මම අනියම් පෙම්වතිය සමඟ චිත්‍රපටයක් නැරඹීමට හෝ බොරලැස්ගමුව වැවේ බෝට්ටු සවාරියක් ගිය බවට චෝදනා කරමින්.

ඇගේ සැකය නිසා අප පවුලේ දිනපතාම පාහේ දැන් අඩදබර සිදුවනවා. කෝපය උහුලාගත නො හැකි වූ එක අවස්ථාවක මම අයට කම්මුල් පහරක් එල්ලකළ බව පවසන්නේ හද පිරි පසුතැවීමෙන්.
මෙම අසහනකාරී වාතාවරණයට තිත තැබීමේ අරමුණින් රිවි දින පුවත්පත මිලට ගනිමා මා නතර කළත් මගේ බිරිඳ එය අසල්වැසි නිවෙසකින් ඉල්ලාගෙන කියවීමට පෙළඹී සිටිනවා.

මේ ආකාරය දිගටම පැවතුනහොත් අපගේ දස වසරක විවාහ ජීවිතය දික්කසාදයෙන් අවසන් කිරීමට සිදුවනු ඇතැයි සාධාරණ බියක් මා තුල ඇති වී තිබෙනවා.

ඒ නිසා ඔබේ මන්ක්කල්පිත චරිත සහිත නව කතාවේ ඉදිරිය සාධාරණ අන්දමින් වෙනස්කර, අපගේ පවුල් ජිවිතයේ සැබෑවටම ඇතිවී ඇති අසහනකාරී තත්වය අවසන් කර දෙන ලෙසට කරන අසාධාරණ ඉල්ලීම පිලිබඳ ඔබ කෝප නො වනු ඇත යන්න මගේ විශ්වාසයයි.

ඔබේ “ප්‍රේම” නවකතාවේ  කතා නායකයා  සුචිත සමන්පාය වීම සහ මගේ සැබෑ නම සුචිත සමන්පාය වීම සම්පුර්ණයෙන් ම අහම්බයක් බව මම පිලිගනිමි.

මෙයට විශ්වාසී,

සුචිත රන්සිරිමල් සමන්පාය.

ප.ලි :- මගේ බිරිඳ මට අපහාස කිරීම සඳහා මගේ අට හැවිරිදි දියණියද යොදාගන්න තත්වයක් ඇති වී ඇතිබව සඳහන් කරන්නේ හද පිරි වේදනාවෙනි.පසුගිය කාලයේ ඇය එක වතාවකට වඩා මගේ දියණිය ලවා මට “අවජාතකයා ” ලෙසට අපහාස කරවීමට පෙළඹුනා.


ආර්. සහබන්දු,

රිවි දින ජාතික පුවත්පත,

විමල පුවත්පත් සමාගම,

මරදාන.

2015- 07-04

සුචිත රන්සිරිමල් සමන්පාය.

23/2 බී,

සමන්පාය,

සව්සිරි මාවත,

පොල්ගස් ඕවිට,

පිළියන්දල.

                      ඔබ විසින් මට එවන ලද 2015-06-30 දින දාතම සහිත ලිපිය පිළිබඳවයි.

මහත්මයාණෙනි,

ඔබේ ලිපිය ලැබීමෙන් මම මහත් විශ්මයටත් කනගාටුවටත් පත්වුණෙමි. ඒ විශ්මයත් කණගාටුවත් යම් තරමක කෝපයකට හැරුණු බව මා අවංකව ම ඔබට  කිව යුතුයි. සැබෑ ලෝකයේ සිටින චරිත සහ සිදුවීම් ඇතැම්විට නව කතාවලත් ඒ ආකාරයෙන් ම තිබිය හැකි වුවත් ඒ සියල්ලම සත්‍ය සිදුවීම් ලෙස සලකා මෙලෙස හැසිරෙන පුද්ගලයන් සිටීම විශ්මයට හේතු වූ අතර, ඔබ එවැනි තත්වයක් යටතේ මුහුණ පා සිටින අසීරු තත්වය මට අවංකවම  ඔබ පිළිබඳව කණගාටුවක් ඉපදවීමට හේතු විය.

එහෙත් මගේ කෝපයට හේතු වූයේ ඔබ සහ ඇය විසින් ඔබේ පුද්ගලික ගලපා ගැනීම් සහ නො ගැලපීම් මත ඔබ විසින් ම ඇති කරගත් තත්වයක මා වරදකරු බවට පත් කොට තිබීමයි. නවකතා ලියන්නෙකු ලෙස ලිවිම මගේ අයිතියයි.මගේ මනසේ ඉපදෙන චරිත කඩදාසි මත පන ගැන්වීමට මට ලොව සිටින සියල්ලන්ගෙන් ම අවසර ලබාගැනීමට සිදු වුවහොත් කිසි දිනෙක මට කතාවක් ලියා හමාර කල නොහැකි වනු ඇත. එමෙන් ම “ප්‍රේම” සාපයක් කර නොගෙන රස විඳින  සුචිත සමන්පායලා බොහොමයක් රිවි දින පාඨකයන් අතර සිටිනු ඇත යන්න මගේ විශ්වාසයයි.

මා විසින් කිරීමට බැඳී නැතත්, ඔබේ අට හැවිරිදි දියණිය පිලිබඳ සලකා බලා මට කළහැකි උපරිම සාධාරණය ලෙස නව කතාවේ ඉදිරි වෙනස් කිරීමට මම එකඟ වෙමි. එහෙත් ඒ එකඟ වීම මා කරන්නේ මෙතෙක් “ප්‍රේම” සමඟ සිටි පාඨකයන් කිසිවෙකුටත් අසාධාරණයක් නොවන පරිද්දෙනි.”ප්‍රේම” දැන් අවසාන වීමට ළඟ ය. එ නිසා පහත අවසානයන්ගෙන් කැමති අවසානයක් තෝරා දන්වා එවන මෙන් ඔබේ බිරිඳට පවසන ලෙස කාරුණිකව ඉල්ලා සිටිමි.

යෝජිත අවසානයන් මෙසේ ය.

1. සුචිත සමන්පාය ඔහුගේ බිරිඳගෙන් දික්කසාද වී ඔහුගේ පාසල් පෙම්වතිය වූ ලඝු ලේඛිකාව සමඟ වෙනම ජිවිතයක් අරඹයි. සමන්පායගේ දරුවාගේ භාරකාරීත්වය බිරිඳට ලැබේ. ඇය දරුවා සමඟ ජිවිතයට මුහුණ දීමට ඉටා ගනී.

2. බිරිඳ උපේක්ෂා සහගතව ජිවත්වන අතර සුචිත දික්කසාද නොවී සිය පැරණි ප්‍රේමය පවත්වාගෙන යයි.

3. සුචිත සහ ඔහුගේ අනියම් පෙම්වතිය රිය අනතුරකින් මිය යන අතර බිරිඳ ඔහු වෙනුවෙන් ලැබෙන විශ්‍රාම වැටුපෙන් සුවෙන් ජිවත් වේ.
මෙයට වඩා ප්‍රශස්ත අවසානයක් මට යෝජනා කළ නොහැකි අතර කතාව දැන් ගලා යන ආකාරය අනුව සුචිත සමන්පාය බිරිඳ ඉදිරියේ වැඳ වැටී සමාව ඉල්ලීමක් ගැන කොහෙත් ම එකඟ විය නොහැක යන්න මගේ හැඟීමයි.

මේ සම්භන්දව මෙයටත් වඩා ඔබට උපකාර කිරීමට නො හැකි වීම ගැන කණගාටු වන අතර, ඔබ ඔබේ ගැටළු යථා කාලයේ විසඳාගනු ඇතිබවට විශ්වාස කරමි.

මෙයට,

ආර්. සහබන්ධු,

රිවි දින ජාතික පුවත්පත


23/2 බී,

සමන්පාය,

සව්සිරි මාවත,

පොල්ගස් ඕවිට,

පිළියන්දල

2015-06-30

ආර්. සහබන්දු මහතා

රිවි දින ජාතික පුවත්පත,

විමල පුවත්පත් සමාගම,

මරදාන.

                     ඔබ විසින් “ප්‍රේම” උදෙසා යෝජනා කළ අවසානයන් පිළිබඳවයි.

මහත්මයාණෙනි,

මගේ බිරිඳ වන රම්‍යා ඔබේ ලිපිය කිහිප  වරක් ම කියවූ අතර  ඔබ විසින් තෙවනියට යෝජනා කල අවසානය හෙවත් ” සුචිත සහ ඔහුගේ අනියම් පෙම්වතිය රිය අනතුරකින් මිය යන අතර බිරිඳ ඔහු වෙනුවෙන් ලැබෙන විශ්‍රාම වැටුපෙන් සුවෙන් ජිවත් වේ.” යන්නට රම්‍යා අවසානයේ එකඟ වුවා ය.

ඒ අනුව ඇය අපේක්ෂිත අවසානය ලැබී මේ ගැටලුව විසඳි යාම පිළිබඳව දැන් අපි බලාපොරොත්තුවෙන් පසුවන්නෙමු.

මේ දිනවල අසල්වැසියන්ගේ ආධාර සහ උපදෙස් පිට, සිතා මතා රිය අනතුරක් කළ හැකි ක්‍රමවේද පිලිබඳ ඇය සොයා බලමින් සිටින බවට මට යම් යම් ඉඟි පල වී තිබේ. (බ්‍රේක් පැඩලය ක්‍රියාත්මක නොවන ලෙස  වතුර බෝතලයක් ඒ යට සිර වී තිබුනේ අහම්බයෙන් බව සිතීමට මම උත්සාහ කළෙමි.) රිය අනතුරකින් සැබෑ ලෝකයේ සුචිත සමඟ මිය යාමට ලඝු ලේඛිකා පෙම්වතියක් නොවීම පමණක් මගේ පුද්ගලික කණගාටුවට හේතු වී තිබේ.

කෙසේ නමුත් මේ ගැටලුව විසඳීම කෙරෙහි ඔබ දැක්වූ කාරුණික භාවය අප දෙදෙනාම ඉතා අගය කොට සලකන අතර, ඉදිරියේදී තව තවත් සාර්ථක කතා ලිවීමට ඔබට ශක්තිය ලැබේවායි ඉත සිතින් ම පතමු. මෙම ගැටලුව විසඳි ගිය බවට ඉතා නුදුරේදීම ඔබේ ජාතික පුවත් පතේ පලවන පුවතකින් ඔබට දැනගැනීමට හැකිවනු ඇති බවද මම විශ්වාස කරමි.

මෙයට විශ්වාසී,

සුචිත රන්සිරිමල් සමන්පාය.