Tag Archives: සඳිනි තෙන්නකෝන්

Rita John(රීටා ජෝන්) – කාකදූවේ ඛේදවාචකය

ලංකාව නිදහසේ ස්වරණ ජයන්තිය සමරන වර්ෂයේ සිදු වූ Rita John (රීටා ජෝන්) ඝාතනය ලංකාවේ කීර්ති නාමයට හානි කළ කළු පැල්ලමකි. මේ ඒ පිළිබඳ සටහනකි

කැලණි ගං මිටියාවත අසබඩ මෝදර කාක දූපත, වර්තමානයේ දකුණු ආසියාවේ ඇති විශාලතම මුහුදු බඩ උද්‍යාන අතුරින් එකක් පිහිටි ස්ථානයක්. දූපතක් ලෙස හැඳින්වූවත්, ප්‍රධාන ගොඩබිම හා සම්බන්ධව ඇති කාක දූපත, සවස් කාලයේ අතිශය සුන්දර ස්ථානයක්.

වර්තමානයේ නාගරික සංවර්ධනයේ කල එළිය වැටී තිබෙන මේ කාක දූව, මීට දශක දෙකකකට පමණ පෙර, එතරම් ම ජනාකීර්ණ නොවූ, කැලණි ගඟේ ජලයෙන් පෝෂණය වූ කඩොලාන සහිත වගුරින් පිරි බිමක්ව පැවතුණා. දහවල් කාලයේ පවා බිමට හිරු එළිය නොවැටෙන තරම් ඝන කඩොලාන ගහණයක් පැවති ඒ පරිසරය, විවිධ අපචාර සහ විෂමාචාර කරන්නන්ට හොඳ ආවරණයක් ලබා දුන්නා.

අද අපි කියවන සිදුවීම සිදුවන්නේ, 1998 වර්ෂයේදී. එවකට, පෙර විස්තර කළ අන්ධකාර පරිසරයක් තිබූ කාක දූවේ.

ඉන්දියාවෙන් ආ මනාලිය

Jude Manoharan(ජූඩ් මනෝහරන්) නාවික යාන්ත්‍රික ඉංජිනේරුවරයෙක්. ශ්‍රී ලාංකිකයෙක්.  Rita John (රීටා ජෝන්) ඉන්දියාවේ බොම්බායේ උපන් තරුණියක්.

ජූඩ් සිය රැකියාව කළ නෞකාව 1998 වසරේ බොම්බාය වරායේ නවත්වනවා. එම කාලයේ ඉරිදාවක, ජූඩ් බොම්බායේ සාන්ත මයිකල් දේවස්ථානයේ ඉරිදා දේව මෙහෙයට සහභාගී වනවා.

එදින පල්ලියට පැමිණි Rita John (රීටා ජෝන්) ව ජූඩ්ට මුලින්ම හමුවෙන්නේ මේ ගමනේදී.

1998 සැප්තැම්බර් 12 ශාන්ත මයිකල් දේවස්ථානයේදී ඉතාම සුන්දර, බටහිර විවාහ මංගල උත්සවයක් පැවැත්වෙනවා.  මේ  විවාහ උත්සවයේ මනාලිය වූයේ අපි කලින් කියූ, මුම්බායේ පදිංචිකාරියක වූ Rita John (රීටා ජෝන්) . ඇගේ අතගත් මනාලයා වූයේ ශ්‍රී ලාංකික නාවික ඉංජිනේරු (Jude Mohan Sunanthiran Manoharan) ජූඩ් මොහාන් සුනන්තිරන් මනෝහරන්.

ඔවුන් මුලින්ම හමුවූ පල්ලියේදීම, මේ දෙදෙනා දුකේදීත්, සැපේදීත්, සුවයේදීත්, විපතේදීත් එකිනෙකා අත නොහැර සිටින්නට ගිවිසගන්නවා.

විවාහයෙන් පසු ටික දිනක් ඉන්දියාවේ ගත කරන මේ දෙදෙනා, 1998.09.20 වැනිදා ලංකාවට එනවා.

Rita John (රීටා ජෝන්) ට ශ්‍රී ලංකාවේ පදිංචියට අවශ්‍ය දේ සම්පාදනය කරගනිමින් කාර්යබහුල වුණු නිසා නව යුවලට ඉන්දියාවේදී විවේක පාඩුවේ මධුසාමය ගත කිරීමට ඉඩක් නොලැබුණු තරම්. ඒ නිසා ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණීමෙන් පසුව තම විවාහයේ සුන්දරත්වය විඳින්න ඔවුන් තුළ මහත් වූ බලාපොරොත්තු තිබුණා.

Jude Manoharan(ජූඩ් මනොහරන්)ගේ පියා, විශ්‍රාම ගිය පොලිස් අධිකාරීවරයෙක්. ඔහුගේ නිවස පිහිටා තිබුණේ මෝදර කාකදූපතේ.

ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණීමෙන් පසුව නව යුවල පදිංචි වූයේ මේ නිවසේ.

ඔක්තෝබර් 11 . 1998

1998 ඔක්තෝබර් මාසේ 11 හවස 6.15 ට පමණ Rita John (රීටා ජෝන්) සහ Jude Manoharan(ජූඩ් මනොහරන්) , ඔවුන් වාසය කළ නිවසින් පිටත් වෙලා මෝය දිහාට ඇවිදින්න යනවා. සුදු කමිසයක් සහ දම් පැහැයට හුරු කොට කලිසමක් හැඳ සිටින ජූඩ් සහ නිල් ඩෙනිම් කලිසමක් සහ ලා කොළ පැහැති ටී ෂර්ට් එකකින් සැරසී සිටි රීටා මෝය දෙසට ඇවිදන් යනවා අසල්වාසීන් කිහිප දෙනෙකු විසින් දකිනවා.

ඉර බැස යන ආකාරය නරඹමින් විනාඩි 10 ක් 15ක් පමණ එතන ගත කරන මේ දෙදෙනා, නැවත නිවස දෙසට ඇවිදගෙන එනවා. ඒ වනවිට තරමක් දුරට කළුවර වැටිලා. තද වැස්සක් එන ලකුණුත් අහසේ දිස්වෙනවා.

මෙහෙම ඇවිදන් එන අතරේ,  ඉදිරියට හමුවන කඩල වෙළෙන්දෙක්ගෙන් කඩල ගොට්ටක් මිලදී ගන්න ජූඩ්, එය Rita John (රීටා ජෝන්) අතට දෙනවා.

දෙදෙනා මෝයෙ සිට නිවසට දෙසට මීටර් 200 –  300ක් පමණ එන විට, ඔවුන්ගේ  නිවස පිහිටි දිශාවේ සිට මෝය දෙසට ඇවිදන් එන සිව්දෙනෙකු හමුවෙනවා.

මේ පිරිස බීමතින් සිටින බව ජූඩ්ට තේරෙනවා.

මේ සිව්දෙනාගෙන් උසම පුද්ගලයා, හිස කෙස් ‘පෝනි ටේල්’ විලාසිතාවට සකසාගෙන සිටි කෙනෙක්. ඔහු සමඟම තවත් කෙනෙකුත්, ඔවුන්ගේ කණ්ඩායමේම සිටි තෙවැන්නා සහ සිව්වැන්නා මේ මුලින් කී දෙදෙනාට පසුපසින් –  සමීපයෙන් තමයි ඇවිදගෙන එන්නේ.

හිංසනයක් – විරෝධය පෑමක් – පහරදීමක් සහ පැහැරගැනීමක්

මේ තිදෙනා Rita John (රීටා ජෝන්) සහ Jude Manoharan(ජූඩ් මනොහරන්) පසුකරගන යන අතරේ, තෙවෙනියට ඇවිද යමින් සිටි තැනැත්තා “ආ කොහොමද?” අසමින් රිටාගේ අතින් අදිනවා. අනපේක්ෂිතව සිදුවූ මේ සිදුවීමෙන් රීටා එකවරම ඔහුගේ පැත්තට ඇදිලා යනවා.

ජූඩ් වහාම සිය බිරිඳව තමන්ගේ පැත්තට අදින ගමන්, “මොකක්ද කරන්නේ?” කියල අහනවා. රීටා තම සැමියාට මුවා වෙනවා.

ඒ එක්කම මේ අය ජූඩ්ට අසභ්‍ය වචනයෙන් බණිමින් ඔවුන්ව පසුකරගෙන යනවා.

සිදුවීමෙන් බියට පත් නව යුවල, වේගයෙන් නිවස දෙසට ඇවිදින්න පටන්ගන්නවා.

ගත වෙන්නේ සුළු මොහොතයි. තමන් පසුපස කෙනෙක් දිව එනවා දැනෙන ජූඩ් පිටුපස හැරෙනවා. ඒ එන්නේ මීට මොහොතකට පෙර රීටාගේ අතින් ඇද්ද පුද්ගලයා. ඒ සමඟම අනෙක් තිදෙනාගෙන් දෙදෙනෙකු ඔහු පසුපසම දිව එනවා. මේක දකින ජූඩ්, රීටාට “දුවන්න.. දුවන්න” කියල කෑගහනවා. නමුත් රීටාට ඊට ඉඩ ලැබෙන්නේ නැහැ.

කොණ්ඩය ගැටගසා සිටි උස පුද්ගලයා රීටාව අල්ලාගනිද්දී (ඔහු පසුව මේ සිදුවීමේ පළමු චුදිතයා බවට පත්වුණා), අනෙක් දෙදෙනා ජූඩ්ව අල්ලා ගන්නවා. ඒ අතරේ රීටාව අල්ලාගෙන සිටින පුද්ගලයා තමන් ළඟ පිස්තෝලයක් ඇති බව කියමින් රීටාට තර්ජනය කරනවා ජූඩ්ට ඇහෙනවා.  කියනවා ඔහු සතුව පිස්තෝලයක් තියෙනවා කියලා. මේ අතරේ මුලින්ම රීටාගේ අතින් ඇද්ද පුද්ගලයා ( ඔහු 3 වන චූදිතයා බවට පසුව හඳුනා ගැනෙනවා) ජූඩ්ගේ බඩට පා පහරක් එල්ල කරනවා. ජූඩ් ඔහුගෙන් බේරෙන්න උත්සහ කිරීමේදී, ජූඩ්ගේ කමිසය ඉරී යනවා. උපැස් යුවලත් බිම වැටෙනවා. ඒ එක්කම ජූඩ්ගේ පෙනීම සෑහෙන තරම් දුරට බොඳ වෙනවා.

ජූඩ් තුන්වන චුදිතයගේ බඩට පා පහරක් දෙනවා. ඒ සමඟම ජූඩ්ව බිම වැටෙනවා. බිම වැටුණු ජූඩ් දෙවැනි චුදිතයට, අතින් එල්ල කරන පහර, ඔහුගේ යටිබඩට වැඩෙනවා. දෙවැනි චුදිතයා ඒ සමඟම ජූඩ් මතට ඇද වැටෙනවා. ඇද වැටෙන අතාරේ ඔහු ජූඩ්ගේ පපුව සපාකනවා. ඒ සපා කෑමේ ක්ෂණික වේදනාව එක්කම ජූඩ්ට ඇහෙන්නේ රීටා ඔහුගේ නම කියමින් උදව් ඉල්ලා කෑගසන අකාරය.

ජූඩ් දෙවැනි චූදිතගේ මුහුණේ නිකට ප්‍රදේශයට පහරක් එල්ල කරමින් නැගිටින විට, තුන්වෙනි චුදිතයා නැවතත් ඔහුට පහර දීමට උත්සාහ කරනවා.  ඒ අතරේ දෙවැනි චුදිතයා රිදී පති මාලයකින් ජූඩ්ගේ ගෙල සිර කිරීමට උත්සාහ කරනවා.

කොණ්ඩය පෝනි ටේල් දමා සිටි උස පුද්ගලයා, රීටා සමඟ එතනින් අතුරුදන් වී ඇති බව ජූඩ් දකින්නේ ඒ මොහොතේ. තව දුරටත් ඇගේ කෑගැසීම ඔහුට ඇහෙන්නෙත් නැහැ. ඔහු රීටාගේ නම කියමින් කෑගසන අතරේ, තුන්වැනි චුදිතයා ඔහුට යළිත් පහර දෙනවා. ජූඩ් ඒ පහර කාගෙනම සිය නිවස වෙතට දුවනවා.

රීටා කෝ?

කෑගසමින් නිවසට දුවන ජූඩ්ට, ඔවුන්ගේ අසල්වැසි අසල්වැසියකු වුන බාලක්‍රිෂ්ණන්ව හමුවෙනවා. ජූඩ් බාලක්‍රිෂ්ණන්ට සිදුවීම කියනවා. ඉක්මනින් මේ ගැන තම පියා දැනුවත් කරන්න කියල ජූඩ්ට උපදෙස් දෙන බාලක්‍රිෂ්ණන්, සිද්ධිය වුණු දෙසට දුවනවා. ඒ අතරේ තමන්ගේ පියාට සිද්ධිය කියන ජූඩ් ආපහු සිදුවීම වුණු තැනට දුවනවා. සිදු වී ඇති දෙය හරියටම තේරුම් නොගියත්, යම් කරදරයක් වෙලා කියල තේරෙන අසල්වැසියන් දහ පහළොස් දෙනෙකුත් ජූඩ් පිටිපස්සෙන් දුවනවා.

මේ අතරේ ජූඩ්ගේ පියා වහාම මෝදර පොලිසියට දුරකථන ඇමතුමක් දීලා, තමන්ගේ ලේලියව පිරිසක් විසින් පැහැරගත් බව දැනුම් දෙනවා. විනාඩි දහයක් යන්නත් කලින්, මෝදර පොලිස් ස්ථානාධිපති රංජිත් දෙහිදෙණිය, පොලිස්  කණ්ඩායමක් එක්ක සිද්ධිය වූ ස්ථානයට යනවා.

එකවරම මහ වර්ෂාවක් ඇදහැලෙන්න පටන්ගන්නවා.

පොලිසියට අමතරව යුධ හමුදාවේ කිහිප දෙනෙකුත්, මහා වැසි නොතකා රීටා සොයා මෙහෙයුම් ආරම්භ කරනවා.

සිදුවීම සිදුවූ ස්ථානය ආසන්නයේ බිම තිබී, ජූඩ්රීගේ ඉරුණු කමිසයත්, රීටාගේ සෙරෙප්පුවකුත් හමුවනවා.  පොලිස් නිල සුනඛයෙක් ගෙන්වා සෙරෙප්පුව ඉව කිරීමට සැලස්වුවත්,  සෙරෙප්පුව වැස්සට තෙමී තිබුණ බැවින් සුනඛයාට ඉව වැටෙන්නේ නැහැ.

රාත්‍රී 11 පමණ වන තෙක් ඔවුන් ප්‍රදේශය සෝදිසි කළත්, රීටාගේ සලකුණක්වත් ඔවුනට හමුවන්නේ නැහැ.

පසුදාට පහන් වෙනවා. ඒ 1998 ඔක්තෝබර් 12. රීටා සහ ජූඩ් විවාහ වී එදිනට මාසයයි.  එදිනත් දවස පුරාම රීටා සොයා මෙහෙයුම් ක්‍රියාත්මක වෙනවා.  මේ මෙහෙයුම්වලට ජූඩ් සහභාගී වෙනවා.

මේ අතරේ ජූඩ්ගේ විස්තර අනුව සැකකරුවන් හඳුනාගන ඔවුන් මගින් රීටා සොයාගැනීමට පොලිසිය උත්සහ කරනවා.

සැකකරුවන් අත්අඩංගුවට

ජූඩ්ගේ මෙන්ම අසල්වැසියන්ගෙන් ලද තොරතුරුවලට අනුව ලක්ෂ්මන් පෙරේරා නමැති පුද්ගලයා මෝදර ඉබ්බගේ වත්තේදී පොලිස් අත්අඩංගුවට පත්වෙනවා. රීටා පැහැරගත් තිදෙනාට අමතරව ඔවුන් සමඟ සිටි, කලබලය සිදුවන අවස්ථාවේ එතනින් පලාගිය පුද්ගලයා තමයි ලක්ෂ්මන්. ඔහු රීටාට සිදුවූ දෙයක් නොදන්නා නමුත් කලබලයට සම්බන්ධ වූ අනෙක් අය ගැන තොරතුරු පොලිසියට ලබා දෙනවා.

ඒ අනුව දෙවැනි විත්තිකරු වූ  බැසිල් නොහොත් නිශ්ශංක කොම්පඤ්ඤවීදියේ දී අත්අඩංගුවට ගැනෙනවා.

තුන්වැනි විත්තිකරු වන චමින්ද නොහොත් ආසිරි කැලණියේ දී අත්අඩංගුවට පත් වෙනවා.  පළමුවැනි විත්තිකරු හෙවත් රීටාව පැහැරගත් පුද්ගලයාගේ නම අජිත් නොහොත් කොණ්ඩ අජිත්. ඔහු ඒ වනවිට හසලක ප්‍රදේශයට පලා ගිහින්.

රීටාගේ සිරුර හමුවෙයි

තුන්වැනි විත්තිකරු වූ චමින්දගේ තොරතුරු අනුව, 1998 ඔක්තෝබර් 12 වැනිදා සවස 2 ට පමණ, පොලිස් කණ්ඩායමක් සමඟ ජූඩ් තම බිරිඳගේ සිරුර ඇති බව කියන ස්ථානයට යනවා.  කාක දූපතේ නාරා ගොඩනැගිල්ලේ පිටුපස වගුරු ප්‍රදේශයේ තිබුණු රීටාගේ නිරුවත් සිරුර ඔවුන්ට හමුවෙනවා.

පොලීසිය විසින් සිරුර ගොඩගන්නා අවස්ථාවේ, ‘Gypsy’ වර්ගයේ කරාබු ජෝඩුවක් හැරෙන්නට ජූඩ් පොලිසියට කළ විස්තරයේ වූ වෙනත් කිසිදු ආභරණයක් හෝ ඇඳුමක් ඇගේ සිරුරේ නැහැ.

ජූඩ්ට අනුව රීටා අවසන් වරට නිවසින් පිටවන විට, ලා කොළ පැහැති, ඉදිරියෙන් බොත්තම් විවරකළ හැකි ටී ෂර්ට් එකක්, සහ නිල් ඩෙනිම් කලිසමක් ද, ඉන්දියාවේ නිෂ්පාදිත බ්‍රෙෂියර් යට ඇඳුමක් සහ Mark & Spenser කාන්තා බ්‍රීෆ් යට ඇඳුමක් ද ඇඳ සිටියා.

එමෙන්ම ‘Gypsy’ කරාඹු යුගලක් සහ විවාහ දිනයේදී ඔහු විසින් බැඳ තිබූ මංගල තාලියත්, එය සමඟම මාලයක ඇමිණු KDM යන මුලකුරු සහ 916 අංකය එන්ග්‍රේව් කර තිබූ පෙන්ඩනයත් පැළඳ සිටියා.

මංගල මුද්දක්, දියමන්ති මුද්දක් මෙන්ම අංක 8 නිරූපණය කරන මෝස්තරයක් මධ්‍යයේ මල් මෝස්තරයක් තිබූ වළලු ජෝඩුවක් පැළඳ සිටියා.

මෙයින් ‘Gypsy’ කරාබු යුගල පමණක් මළ සිරුරේ තිබුණා.

 අත්අඩංගුවට ගත් සැකකරුවන් දුන් තොරතුරු අනුව, 13 වැනිදා සවස පොලිස් කණ්ඩායමක් හසලක බලා ගියා. 14 වැනිදා පාන්දර කොණ්ඩ අජිත් අත්අඩංගුවට ගැනුණා.

කොණ්ඩ අජිත් ලබා දුන් තොරතුරු අනුව,  රීටා හැඳ සිටි ඩෙනිම් කලිසමත්, කමිසයත්, අනෙකුත් ඇඳුමුත් කොට්ටන් ගසක් යට පස්වලින් වසා සඟවා තිබියදී සොයා ගැනුණා. රීටා සතුව තිබී කොල්ලකන ලද වළලු දෙක කොණ්ඩ අජිත්ගේ බිරිය විසින් පොලිසියට බාර දුන්නා.

මෝදර පොලීසියේ ස්ථානාධිපති අයි.පී. චන්ද්‍රතිලක දෙවන චූදිතගේ ප්‍රකාශය මත ඔහුගේ නිවසේ සඟවා තිබියදී රීටාට අයත් මාලය සහ තාලිය සොයා ගන්නවා.

හඳුනාගැනීමේ පෙරෙට්ටුවේ දී ජූඩ් මනෝහරන් විසින් චූදිතයින්ව හඳුනාගන්නවා.

මරණ පරීක්ෂණය

1998.10.14 වැනිදා මළසිරුර කොළඹ අධිකරණ වෛද්‍ය නිලධාරී කාර්යාලයට රැගෙන යාමෙන් පසුව, ජූඩ් මනෝහරනුත් සහ ඔහුගේ සොයුරා විසින් එය රීටා ජෝන්ස්ගේ බව හඳුනාගෙන තහවුරු කරනවා.

සහකාර අධිකරණ වෛද්‍ය  විදානපතිරණ විසින් සිදුකළ පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණයේ දී මරණයට පෙර වූ තුවාලත් මරණයෙන් පසුව ඇතිවුණු තුවාලත් නිරීක්ෂණය වනවා.

එක් පුද්ගලයකුට වඩා වැඩි තැනැත්තන් පිරිසක් විසින්  ඉතා දරුණු ලෙස ලිංගික අපයෝජනයට ලක්කර ඉන් අනතුරුව  ගැටයකින් බෙල්ල තද කිරීම නිසා ඇය මරණයට පත්ව ඇති බව මරණ පරීක්ෂණ වාර්තාවෙන් හෙළි වුණා. පැහැර ගැනීමට ස්වල්ප වේලාවකට පෙර, රීටා අවසන් වරට ආහාරයට ගත් කඩල ඇගේ ආහාර මාර්ගයේ ගමන් කර තිබූ කාලය අනුව, මරණය සිදුව ඇත්තේ, එම ආහාරයෙන් පැය පහකට ආසන්න කාලයක් තුළ බව නිගමනය කෙරුණා.

නඩු විභාගය ඇරඹෙයි

අපරාධ විධි විධාන සංග්‍රහයේ නීතිමය ප්‍රතිපාදනවලට අනුකූලව ජූරි සභාවක් නොමැතිව ත්‍රීපුද්ගල මහාධිකරණ විනිසුරු මඩුල්ලක් ඉදිරියේ මෙම නඩුව විභාග වුණා.

විත්තිකරුවන් සිව් දෙනාගෙන් ලක්ෂ්මන් ප්‍රනාන්දු නැමැති අය නිදොස් කොට නිදහස් කෙරුණා. ඔහු රජයේ සාක්කිකරුවෙකු බවට පත්වුණා.

මෙම නඩුව වෙනුවෙන් පෙනී නොසිටීමට නීතිඥ සංගමය තීරණය කර තිබුණා.

එසේ වුවත්, නීතිඥයන් දෙදෙනකු විත්තිකරුවන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටියා.

ලැබී ඇති සාක්කි මත පදනම්ව, අධිකරණයේදී සිදුවීම ගොඩ නැගුණා.

1998.10.11 ලක්ෂ්මන්, අජිත්, බැසිල් සහ චමින්ද යන සිව්දෙනාත් තවත් දෙදෙනෙකුත් මත්පැන් සහ ගංජා පානය කරනවා. අධික ලෙස වෙරිමතින් සිටි මේ අයගෙන් සිව් දෙනෙක්, මෝය කට දෙසට ඇවිද යන අතරවාරයේ රීටාට සහ ජූඩ්ට හමු වනවා.

රීටාව පළවෙනි විත්තිකරු විසින් කැලයට ඇදගෙන යනු සහ, ඉතිරි දෙදෙනා ජූඩ් සමඟ ගැටෙනු දුටු ලක්ෂ්මන්, එතනින් පැන දුවනවා.

චමින්ද හා බැසිල් ජූඩ් සමඟ පොර බදනවිට,  අජිත් රීටාව කැලයට ඇදගෙන යනවා. රීටාව සොයාගැනීමට නොහැකි වූ තැන, ජූඩ් උදව් ඉල්ලමින් පැන දිවූ  පසු බැසිල් හා ආසිරි ද අජිත්ට එකතු වී රීටාව තව දුරටත් කඩොල් කැලය තුළට රැගෙන ගොස් ඇයට ලිංගික අතවර කරනවා.

අතවරවලින් පසුවත් ඇයට සිහිය තිබුණු අතර, ඇය වේදනාවෙන් කෙඳිරිගාමින් සිටිනවා. (මේ බව දෙවැනි චුදිතයා විසින් පොලිසියේදී පවසා තිබුණා.)  තමන් කළ අපරාධය වසන් කිරීමේ අරමුණින් මේ තිදෙනා, වැල්පොටකින් ගෙල සිර කර රීටා ඝාතනය කරනවා.

ඉන්පසුව ඇගේ ස්වර්ණාභරණ කොල්ලකා, සිරුර ඒ ආසන්නයේ වූ ජපන් ජබරවලින් වැසී ගිය මඩ ඇළට ඇද දමනවා.

මෙහිදී විත්තිකරුවන් අත්අඩංගුවට ගන්නා අවස්ථාවේ ඔවුන්ගේ සිරුරේ තිබූ තුවාලවලට අවධානය යොමු වුණා. ස්ත්‍රී දුෂණයක් අවස්ථාවේ, ඉන් ගැලවීමට උත්සාහ කරන ස්ත්‍රියක විසින් ඇති කළ තුවාල ලෙසට ඇතැම් තුවාල හඳුනා ගැනුණා.

එමෙන්ම ජූඩ්ගේ පියයුරකට උඩින් වූ තුවාලය, මිනිසෙකු විසින් සපාකෑම නිසා ඇතිවූවක් බවත් මෙහිදී ඔප්පු වුණා.

තීන්දුව ලැබෙයි

 මාස හයකුත් දින 18ක් තිස්සේ කොළඹ මහාධිකරණයේ මෙම නඩුව විභාග වෙනවා. අවසානයේ, 1999 මැයි මස 31 වැනිදා නඩුවේ තීන්දුව ප්‍රකාශයට පත් කෙරෙනවා.

රීටා ජෝන් පැහැරගෙන යාම, අතවර කිරීම, මිනීමැරීම, දේපළ සොරා ගැනීම යන චෝදනා යටතේ පළමු වැනි විත්තිකරු වූ අජිත් ප්‍රනාන්දු හෙවත් කොණ්ඩ අජිත්ට මරණ දඬුවමත්, වසර 42ක සිර දඬුවමකුත් නියම කෙරෙනවා.

දෙවැනි විත්තිකරු වූ කේ. බාලපුවඩුගේ බැසිල් මෙන්ඩිස්ට ද මරණ දඬුවමත්, වසර 42ක සිර දඬුවමකුත් නියම කෙරෙනවා.

තුන්වැනි විත්තිකරු වූ චමින්දට කුමාර ප්‍රනාන්දුට දේපළ සොරා ගැනීමේ චෝදනාව එල්ල වුණේ නැහැ. ඒ අනුව ඔහුට මරණ දඬුවමත් වසර 32ක සිර දඬුවමකුත් නියම කෙරෙනවා.

මේ සිද්ධිය පිළිබඳ කිසිවක් නොදන්නා බවත් තමන් නිර්දෝෂී බවත් විත්තිකරුවන් තිදෙනාම මෙහිදී කියා සිටියා. එමෙන්ම තීන්දුව ප්‍රකාශයට පත් කිරීමෙන් අනතුරුව චූදිතයන් තිදෙනා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට ඇපෑලක් ඉදිරිපත් කරනවා.  පංච පුද්ගල ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරු මඩුල්ලක් ඉදිරියේ ඇපෑල විභාග කෙරෙනවා. එහෙත් තීන්දුව වෙනස් වන්නේ නැහැ.

පසු විපරම

මරණ දඬුවම් නියම වූ මේ තිදෙනාගෙන් අජිත් හා චමින්ද වැලිකඩ බන්ධනාගාරයේ එල්ලා මැරීමට නියමිත සිරකරුවන් රඳවා තබන කුටිවල රඳවනවා.

බැසිල් පසුව බෝගම්බරින් වැලිකඩටත්, වැලිකඩින් අඟුණකොළපැලැස්සටත් මාරු කෙරෙන අතර, 2018 නොවැම්බර් 16 අඟුණකොළපැලැස්ස බන්ධනාගාර ගැටුමේදී ඔහු විසින් එහි සිටි තවත් සිරකරුවෙකුව ඝාතනය කරනවා.

බැසිල් අතින් එලෙස ඝාතනය වන්නේ, 1999 වසරේදී හෝකන්දර සය පුද්ගල ඝාතනයේ  ප්‍රධාන වරදකරු වූ සේනක සංජීව හෙවත් උක්කුවායි.

සිද්ධිය වන විට අජිත් හා බැසිල් විවාහ වී සිටි බිරින්දෑවරු මේ වන විට නැවත විවාහ වී සිටිනවා.

ඛේදවාචකයෙන් පසුව  මනෝහරන් පවුල කාකදූපතේ නිවෙස විකුණා දමා දෙහිවල පදිංචියට යනවා.

දුටු සැනින් පෙමින් බැඳී, නෑසියන් ද පුරුදු පරිසරයද හැරදා තමන් හා නුපුරුදු රටකට ආ තම බිරිඳට අත්වූ ඛේදනීය ඉරණම නිසා තවමත් තනිකඩව පසුවන ජූඩ් මනෝහරන් මහතා මේ වනවිට ශ්‍රී ලංකාව හැර දමා ගොස් විදේශයක පදිංචිව සිටිනවා.

ලොලිටාගෙන් නොමිදුණු සූ

 0

ආන්දෝලනාත්මක සාහිත්‍ය කෘතියක්

1955 දී සාහිත්‍යධර ව්ලැදිමීර් නබකෝව් විසින් ලියන ලද ලොලිටා, සාහිත්‍ය ලෝකයේ හැඳින්වෙන්නේ ස්ත්‍රියක කෙරෙහි වූ පිරිමි ආශාව පරිපූර්ණවම විස්තර කළ සාහිත්‍ය කෘතිය ලෙසයි.

නව යොවුන් වියේ දී පෙමින් බැඳී සිටි දැරිය නො කල්හි මරණයට පත්වීමෙන් පසුව, ඇගේ වියපත් නොවන මතකය සමඟ වියපත් වන ගුරුවරයා හම්බර්ට්, රැකියාවේ අවශ්‍යතාව මත වෙනත් ප්‍රදේශයකට මාරු වන්නේ ය. ඔහු නවාතැන් ගැනීමට යන නිවස ගින්නකින් වැනසී ඇති බව ඔහු දැනගන්නේ එහි ගිය පසු ය. ඉන් පසුව ඔහුට නවාතැන් ලැබෙන්නේ හේස් වැන්දඹුව සහ ඇගේ දහතුන් හැවිරිදි දියණිය ඩොලරස් ජීවත්වන නිවසේ ය. නොනවත්වා කතාකරන ‘වාත’ ගැහැනියක් ලෙසට හැඳින්වෙන හේස් නිවස ඔහුට එතරම් රුචි නොවේ. එහෙත් එක තත්පර ගණනකින් ඒ නො කැමැත්ත, ඔහුගේ පැවැත්මේ ආශාව බවට පත්වන්නේ හේස් දියණිය ඩොලරස්ව දැකීමත් සමඟය.

සිය  යොවුන් වියේදී දිවියෙන් ගිළිහුණු පෙම්වතියගේ ස්වභාවය සිහිගන්වන පෙනුමෙන් යුතු, ලොලීටා ලෙස කෙටි නමින් හඳුන්වන ඩොලරස්, හම්බර්ට් ගේ ආශාවේ ගොදුර වන්නී ය.

සුලින් ලයන් – දාහතර හැවිරිදි ලොලිටා

මෙම කෘතිය මුල්වරට සිනමාවට නැගෙන්නේ 1962 වසරේදී, ස්ටැන්ලි කුර්බික්ගේ අධ්‍යක්ෂණයෙනි. එහි ලොලීටා වීම සඳහා ඔහු තෝරාගන්නේ එවකට දහ හතර වැනි වියේ පසුවූ  සුලින් ලයන් ව ය. නවකතාව කියවා තිබූ සහ කුබ්රික්ගේ චිත්‍රපට නරඹා තිබූ සූ ගේ මව, එවකට රූපවාහිනියේ ඉතා කුඩා පෙනිසිටීම් කරමින් සිටි තම දියණියට ඒ වෙනුවෙන් අවසර දෙන්නීය. අතිශය ආන්දෝලනාත්මක සහ අපචාරකාරී ලෙස හැඳින්වුණු පොතක චරිතයක් නිරූපණයට තම දියණිය ‘විකිණූ’ බවට මුල්ම ගල්පහර එකල සමාජයෙන් වදින්නේ සුලින්ගේ මවට ය.

නවකතාවේ ඩොලරස්, දොළොස් හැවිරිදි දැරියකි. ඒ පරිද්දෙන්ම 12 හැවිරිදි දැරියක් මේ වෙනුවෙන් යොදාගැනීමට අධ්‍යක්ෂකවරයාට වුවමනා වුවත් හොලිවුඩයේ නීති නිසා එයට අවස්ථාව ලැබුණේ නැත. රූපවාහිනී කැමරාව හොඳින් පුරුදු සුලින් ඉතාමත් දක්ෂ සහ නිරවද්‍ය ලෙස, ‘ලෝලිටා’ වෙනුවෙන් සිය රංගන දායකත්වය ලබා දුන්නා ය.

චිත්‍රපටය සඳහා සූ විසින් ගීත දෙකක්ද ගායනා කළා ය.

සුලින්ට ‘ලෝලිටා‘ තහනම් වෙයි

චිත්‍රපටය ඉන් වසරකට පසුව, එනම් 1963 වසරේදී තිරගත වූවත්, සූ ට තමන් ප්‍රධාන චරිතය රඟපෑ චිත්‍රපටය නැරඹීමට අවස්තාව නො ලැබෙන්නේ එය වැඩිහිටියන්ට පමණයි ලේබලය යටතේ ප්‍රදර්ශනය වූ හෙයිනි.  එවකට පහළොස් හැවිරිදි වියේ පසුවූ ඇයට සිනමා ශාලවට පිවිසීමට ඉඩ නො ලැබෙන්නේ වයස් සීමාව හරස් වීමෙනි.  චිත්‍රපටය මහජනයා අතර විශාල ආන්දෝලනයක් ඇතිකළ අතර, මහජනයාගෙන් අධ්‍යක්ෂ ස්ටැන්ලි කුබ්රික්ටද, සූගේ මවටද ළමා අපහරණ චෝදනා එල්ල වන්නට විය.

එමෙන්ම දැරියකගේ යට ඇඳුම සහ කලවාවල ස්වරූපය දැක්වෙනසේ ‘ලොලිපොප්’ රස කැවිල්ලක් දැක්වෙන චිත්‍රපට පෝස්ටරයටද ඉතා බරපතල විවේචන එල්ල වන්නට විය. එම පෝස්ටර මහජනයා ගැවසෙන ස්ථානවලින් ඉවත් කිරීමටද ඇතැම්හු පෙළඹුණහ.

 ඒ වසරේ ගෝල්ඩන් ග්ලෝබ් සම්මාන උළෙලේදී,  “බලාපොරොත්තු තැබිය හැකි නවක රංගන ශිල්පිනිය” සම්මානය හිමි වන්නේ සූ ට ය. සම්මාන උළෙලවල් පහකදී සම්මාන නමයකට යෝජනා වූ ලොලීටා චිත්‍රපටය දිනූ එකම සම්මානයද මෙය ය.

අපහරණය කොතැනද?

ලොලීටා හි රඟපා දෙවසරකින් ඈ The Night of the Iguana චිත්‍රපටයේ රඟපෑවා ය. එහිදීද ඈට ලැබුණේ පූජකයෙකුගේ අපහරණයට ලක්වන චරිතයකි. එය නැරඹීම සඳහා සිනමාහලට ඇතුළුවීමට ඇයට අවසර ලැබේ.

ලෝලිටා චිත්‍රපටය ප්‍රදර්ශනයෙන්ද, සම්මානය දිනා ගැනීමෙන්ද වසරකට පසුව, සූ රුපවාහිනී සාකච්ඡාවකට එක්වන්නී ය. එවකට තිබුණේද රඟපෑමෙන් නිළියන් මනින ලෝකයකි. වැඩිමහල් මිනිසෙකුගේ ලිංගික උද්දීපනය ලෙස රංගනයේ නියැලී, දහසකුත් අපවාදයන්ට මුහුණ දුන් සූ, කැළඹුණු යව්වනියක් ලෙස නොව අත්දැකීම් බහුල නිළියක ලෙස නිවේදකයාගේ ප්‍රශ්නවලට මුහුණ දෙන්නීය. “එය රඟපෑමක් පමණයි.. එයින් කෙනෙකුව මනින එක මෝඩකමක්..” දහසය හැවිරිදි සූ පවසන්නීය. නව යොවුන් නිළියගෙන් ‘වැරදි වචනයක්’ ගැනීමට නිවේදකයා ඉමහත් උත්සහයක් දැරුවද, එය සාර්ථක වන්නේ නැත. ‘පරිණත’ යොවුන් නිළිය ඉතාම සුහුරු ලෙස සාකච්ඡාව ජයගන්නී ය.

 “මිනිසුන් මා නැති තැනදී මාව හැඳින්වූනේ නාකි මිනිසාගේ කලිසම අස්සට රිංගූ නොවැඩුණු ගැහැනිය ලෙසටයි”. වසර ගණනකට පසු සූ සිය මිතුරන් සමඟ පවසා තිබුණි. ” වැඩිමහල් මිනිසෙකුගේ ලිංගික ගොදුරක් වන දැරියකගේ චරිතය රඟපෑම නිසා මා සැබෑවට අපහරණය වූයේ නැහැ. එහෙත් තිරයෙන් පිටත සිටි මිනිසුන් මගේ පියොවුරු සහ තට්ටම් ගැන තලු මරමින් කළ විස්තර ඇසූ විට මට වමනය යන තරමේ අප්‍රියජනක හැඟීමක් ඇතිවුණා. බසයක යනවිට පවා මගේ දෙපා ගැන මිනිසුන් රහසින් කොඳුරනු මට ඇසුණා.”.

ලොලිටා අධ්‍යක්ෂක ස්ටැන්ලි කුර්බික් පවා ඇයව හඳුන්වා දුන්නේ ‘නියම ළමා කාමිනිය’ යන යෙදුමෙනි.

“මම The Night of the Iguana නැරඹීමට සිනමාහලට අතුලුවනවිට ‘ලොලීටා..ලොලීටා.. ඔහ් ඒ ඇය..’ වැනි හඬවල් පැතිර ගියා. ලොලිටාගෙන් මිදීමට ඔවුන් කිසි විටෙකවත් මට ඉඩ නොදෙන බව  වැටහුණා.. ” සූ පවසා තිබුණි. 

ලොලිටාගෙන් වැසුණු සු

ලොලීටා රංගනයෙන් පසුව සුලි, තවත් චිත්‍රපට එකොළහක රඟපෑවා ය. ලොලිටා සමඟ දොළහකි. 

එහෙත් ඒ කිසිවකට අවැසි අවධානය ලැබුණේ නැත. ඈ ‘ලොලිටා’ගෙන් වැසී තිබුණා ය. ඈ ලොලිටා ලෙස විනා කිසි දිනෙක, “හොඳ” හෝ “දක්ෂ” නිළියක් ලෙස හැඳින්වූයේ නැත.

සුලි, 1946 ජූලි 10 ඉපදී, ළමා වියේදීම රූපවාහිනියටත්, කුබ්‍රික් වැනි සිනමා දැවැන්තයෙකුගේ සිනමාපටයකින් සිනමාවට පිවිස, 1962 සිට 1980 දක්වා සිනමාවේ ගමනක යෙදුණත් සුලි, ලෝකයා හඳුණා ගත්තේ ලොලිටාව ලෙසටය.

ඇයට 2019 දෙසැම්බරයේ 26 වැනිදා, 73 හැවිරිදි වියේදී මියයන තෙක්ම ලොලීටාගෙන් මිදීමට හැකි වූයේද නැත. ඈ මියගිය පසුවද මාධ්‍යවල පළවූයේ කුබ්රික්ගේ “ලොලීටා තරුව මිය යයි” ලෙස විනා, හොලිවුඩ් නිළි සුලින් ලයන් මියයයි ලෙස නොවේ.

ටයර් සෑයක දැවුණු කොබෙයිගනේ අවුරුදු කුමරිය

 0


1989 ඔක්තෝබර් මාසයේ 25 රාත්‍රිය – කිතගම හන්දිය

කිතගම හංදියට ඉතාම ආසන්නයේ, මාවත අයිනේ වාහනයක් නතර වනවා. ඒ වෑන් රියක්. වෑන් රියේ රියදුරු අසුනේ සිටින පුද්ගලයා වෑන් රියෙන් බැස ඉදිරිපස මගී දොරටුව විවෘත කරනවා. එයින් තවත් අයෙකු බිමට බසිනවා. ඒකාන්තාවක් බව වැටහෙන්නේ ඇය පහත් හඬින් යමක් විමසනු ඇසෙන නිසා. මේ අය කවුද යන්න අවට පැතිරී ඇති අඳුර නිසා පෙනෙන්නේ නැහැ.

ඒ දෙදෙනා ඉදිරියට යන්නේ එක් අයෙකු තරමක් ඉදිරියෙන් ගමන් කරන ආකාරයෙන්. එක්වරම අන්ධකාරය අතරින්, පසුපසින් යන පුද්ගලයා අසලින් ගිනි පුපුරු නිකුත් වෙනවා. ඒ හැම වෙඩි හඬ කිහිපයක්ද ඇසෙනවා. ඉදිරියෙන් ගිය අය බිම ඇදවැටෙන අතර, පිටුපසින් ගිය තැනැත්තා නැවතත් වෑන් රිය අසලට වේගයෙන් ඇවිද යනවා. ඉන් බිමට බහින්නේ තවත් අයෙක්. වෑන් රියෙන් ගත් යම් දෙයක්, අර බිම වැටුණු තැනැත්තා අසලට ගෙන ගොස් බිම දමා, බිම වැටුණු අයව ඔසවා ඒ මත දමනවා. ඉන් පසු ඇසෙන්නේ යම් දියරයක් ගලා යන හඬ.

මේ සිදුවන්නේ කුමක්දැයි අන්ධකාරය නිසා නොපෙනුනත්, එක් අයෙකු යමක් කියනු සහ අනෙකා ඊට එකඟ නොවනු ඇසෙනවා. මොහොතකින් ගිනි කූරක ආලෝකය දැල්වෙන්නේ එය අල්ලාගෙන සිටින තැනැත්තාගේ මුහුණේ යට කොටස ආලෝකවත් කරමින්. ඔහු රැවුලක් වැවූ අයෙකු බව පෙනෙනවා. ඉන්පසු කඩදාසි කැබැල්ලක් ගිනි අවුළුවන ඔහු, එය බිම අතහරිනවා. සුළං කපාගෙන, එක්වරම පැන නගින්නේ ගිනි ජාලාවක්. ටයර් දෙකක් ගිනි ඇවිලෙනවා. ඒ මත දැවෙන ගැහැණු රුවක් ද දැන් පෙනෙනවා.

ඈතින් රේඩියෝවක විකාශය වන ධර්ම දේශනාවක හඬ ඇසෙනවා.

දැවුණු සෑයක – නො දැවුණු හෝඩුවාවක්

පොලිසියේ ලොකු මහත්තයා සමඟ විවාහ වීමට කියා නිවසින් පිටවුණු සිය දියණිය අතුරුදන් වූ සොවින්, ඈ සොයමින් සිටි පියෙකුට, ටයර් සෑයක් මත දැවෙන මළ සිරුරක් ගැන ආරංචියක් ලැබෙනවා. වෘත්තියෙන් පොල් කඩන්නෙකු වූ ඔහු, ඇගේ පෙම්වතා සේවය කරන පොලිසියට ද ගොස් සරණක් අපේක්ෂා කළත් එය ලැබෙන්නේ නැහැ. 1989 ඔක්තෝබර් 26 වැනිදා වන එදින, ඔහු දළුපොතගමවත්තෙ පොල් කැඩීමට නියමිත දවසයි.

ඔහු ඒ ගමන මග නවතා මළ සිරුර පිච්චෙන දෙසට දුවනවා. ටයර් සෑයක් මත සම්පූර්ණයෙන්ම පිළිස්සී ගොස් පාදයක් පමණක් ඉතුරු වූ සිරුරක් ඔහු දකිනවා. දැවුණු රබර් ගඳත්, පුළුටු ගඳත් ඉවසමින්, අසළ තිබූ කෝටු කැබැල්ලකින් අළු අවුස්සන ඔහු දකින්නේ, අළු අතරේ දිළිසෙන යම් වස්තුවක්. ඒ සුදු යකඩ සුරයක්.

මේ තම දියණියට තිබූ චර්ම රෝගයක් නිසා, ඔහු විසින් ඇයට ගෙනවිත් දී පැළඳවූ සුරයක් බවට මේ තාත්තා විසින් හඳුනා ගන්නවා. තවමත් දුමාර නංවන සෑය අසල වාඩි වී ඔහු විලාප දෙමින් හඬන්නේ තම දියණියට අත්වූ කෘර ඉරණම වැටහී යාමෙන්.

අතීත කතාව

කොබෙයිගනේ ගමේ ලස්සන කෙල්ල

මනනාලගේ ඩිංගිරියාට සහ  එමලින්ට දරු දෙදෙනෙකු සිටියා. වැඩිමල් දරුවා පුතෙක්. ඔහුගේ නම විජේසිරි. දෙවනියා දුවක්. ඇගේ නම මාලනී. එහෙත් ඇය වඩා ප්‍රිය කළේ නිලන්ති යන නාමය නිසා ඇයව හැඳින්වුණේ ඒ නමින්.

ඩිංගිරියා රස්සාව හැටියට කළේ පොල් කැඩීම. එමලින් ගමේ කුලී වැඩ කළා. කොයිතරම් අගහිඟ මැද වුණත්, නිලන්තිට පුළුවන් තරමින් සැප පහසුකම් දෙන්න මේ අම්මයි තාත්තයි වෙහෙසුණා.

සාමාන්‍යපෙළ දක්වා ඉගනුම ලැබූ නිලන්ති, සිය මවත් පියාත් සහෝදරයාත් ජීවිකාව පිණිස ගිය පසු නිවසේ රැඳී සිටිමින්, නිවසේ කටයුතු කළා.

පැහැපත් සිරුරක් සහ දිගු වරලසක් තිබූ නිලන්ති, ඒ කාලයේ සිංහල සිනමාවේ නිළියන්ට හුරු ලස්සනක් තිබූ අයෙකු ලෙසටයි ගමේ හිතවතුන් විසින් හැඳින්වූයේ. දුප්පත් පවුලක  නොව,සැප පහසුකම් ඇති පවුලක සුවසේ ඇති දැඩි වූ පෙනුමක් නිලන්තිට තිබුණා.

මාලනී හෙවත් නිලන්ති පාසල් වියේදී
මාලනී හෙවත් නිලන්ති පාසල් වියේදී : ඡායාරූපය සිළුමිණ පුවත්පතෙන්

අවුරුදු කුමරිය වෙයි

1987 වසරේ සිංහල අවුරුද්ද වෙනුවෙන් කොබෙයිගනේ පොලිසිය විසින් අවුරුදු උත්සවයක් සංවිධානය කර තිබුණා.

පොලිසිය සහ ගමේ අය අතර හොඳ සම්බන්ධයක් ඇති කිරීමත් මේ අවුරුදු උත්සවයේ අරමුණක් වී තිබුණා කීම නිවැරදියි.

මේ අවුරුදු උත්සවයේ අවුරුදු කුමාරි තරඟයට තමන්ට සහභාගී වෙන්න අවශ්‍ය බව නිලන්ති තමන්ගේ පවුලේ අයට පැවසුවත්, එයට ඇගේ පියා අවසර දෙන්නේ නැහැ. එහෙත් නිලන්තිගේ දැඩි ආයාචනය නිසාම, මේ තරඟයට යන්න ඩිංගිරියා ඇයට අවසර දෙනවා.  ඒ විතරක් නෙමෙයි, ඇයට අවශ්‍ය ඇඳුම් පැළඳුම් සම්පාදනය කරන්නත් ඔහු වෙහෙසෙන්නේ, ‘කෙල්ලගේ ආසාව’ ඉටු කිරීමේ අරමුණින්.

අවුරුදු උත්සවය දවසේ, රෙද්දකින් සහ හැට්ටයකින් සැරසිලා, වරලස මුදාහැර සිටි නිලන්ති, තරඟයට ඉදිරිපත් වුණු ගමේ අනෙකුත් තරුණියන් අතරේ කැපී පෙනෙනවා. නෙත් සිත් ඇදගන්නා මේ රූමත් තරුණිය දිහා උනන්දුවෙන් බලා සිටි ඇස් අතරේ, අවුරුදු උත්සවය සංවිධානය කරන්න හුඟක් මහන්සිවුණු කොබෙයිගනේ පොලිස් ස්ථානාධිපති, උප පොලිස් පරීක්ෂක අජිත් දේවප්‍රිය සමරකෝන්ගේ දෑසත් තිබෙනවා. අවුරුදු කුමාරිය තෝරන විනිශ්චය මණ්ඩලයේ ඔහුත් ඉන්නවා.

1987 කොබෙයිගනේ බක්මහ උළෙලේ අවුරුදු කුමරිය ලෙස, 19 හැවිරිදි මනනාලගේ මාලනී නොහොත් නිලන්ති කිරුළු පළඳිනවා.

මාලනී හෙවත් නිලන්ති : ඝාතනය වීමට වසරකට පමණ පෙර

ප්රේමයක් හටගනී – ප්රේමයක් අවසන් වෙයි

මේ කාලය වනවිට නිලන්තිට ගමේ තරුණයෙකු සමඟ ප්‍රේම සම්බන්ධයක් තිබෙනවා. ඔහුගේ නම ධර්මසිරි.

මේ සම්බන්ධය ගැන  නිලන්තිගේ මව්පියන් දැනුවත් ව සිටින අතර, යම් කාලයකින් මේ දෙදෙනා විවාහ කළ යුතු බව ඩිංගිරියා සහ  එමලින්  සාකච්ඡා කරනවා.

මේ කාලය වනවිට කොබෙයිගනේ පොලිස් ස්ථානාධිපති, උපපොලිස් පරීක්ෂක අජිත් දේවප්‍රිය සමරකෝන්, එදා අවුරුදු උත්සවයේ දුටු, අවුරුදු කුමරිය ලෙස කිරුළු පලන් තරුණිය අමතක කිරීමට නොහැකිව පසුවනවා. හොර මත්පැන් සොයන, බූරු පිටි වටලන්න ආ ගමන් යයි කියමින් ඔහු, දිවා කාලයේ නිලන්ති තනිව සිටින නිවසට වරින් වර පැමිණෙනවා.

එමෙන්ම තමන් ඇය ගැන උනන්දු බවත් පෙන්වමින්, ටිකෙන් ටික ඇගේ සිත තමන් වෙත නැඹුරු කරගැනීමට ඔහු ක්‍රියා කරනවා.

උප පොලිස් පරීක්ෂකවරයාට නිලන්ති ලියූ පෙම්පතක් හසුවීමෙන් පසු ධර්මසිරි, සිය පෙම්වතියගේ අලුත් ප්‍රේම සබඳතාව පිළිබඳව දැනගන්නවා. එහෙත් ඔහු, ඔහුට වඩා නිලයෙන් සහ සමාජයීය බලයෙන් ගව් ගණනක් ඉදිරියෙන් සිටි පොලිස් පරීක්ෂකයා සමඟ තරඟ කර තම පෙම්වතිය දිනාගැනීමට නොහැකි බව අවබෝධ කරගන්නවා. ඉතාම කෙටි කාලයකින් ධර්මසිරි නිලන්ති සමඟ වූ ප්‍රේමයට තිත තබනවා.  ධර්මසිරිට සමුදෙන නිලන්ති, ඕ. අයි. සී. මහත්තයාගේ පෙම්වතිය බවට පත්වෙනවා.

ලොකු අතු අල්ලන්න බැහැ පුතේ

දහවල් කාලයේ තම දියණිය පමණක් නිවසේ සිටිනවිට ඕ. අයි. සී. මහත්තයා තම නිවසට යන එන බව ඩිංගිරියාට ආරංචි වෙනවා. පත පොතින් උගත් මහ දෙයක් නැතත්,  ජීවන අත්දැකීම ඔස්සේ ලබාගත් දැනුමෙන් යුතු ඩිංගිරියාට මේ නම් මහා භයානක විපතක පෙරනිමිනිති බව පෙනෙනවා.

ඕ. අයි. සී. මහත්තයාගේ මේ ගමන්බිමන් ගැන ඩිංගිරියා හෝ එමලින් විමසන සෑම විටෙකම පාහේ නිලන්ති ඔවුන්ට පවසන්නේ ” ඔය අරක්කු අල්ලන්ඩ, කසිප්පු හොයන්ඩ ආපු ගමන් ඕ. අයි. සී. මහත්තයා ගෙට ආවා..” යන්නයි.

නිලන්ති කෙසේ කීවත්, එවකට 19 හැවිරිදි ඇය හා 35 හැවිරිදි උප පොලිස් පරීක්ෂකයා අතර ප්‍රේම සම්බන්ධයක් ඇතිවී ඇති බව නිසැකව ම දැනගත් ඩිංගිරියා, “අපිට ලොකු අතු අල්ලන්න බැහැ පුතේ.. අනික ඔය මනුස්සයා මගෙ පුතාට වයස වැඩියි..” යනුවෙන් අවවාද කරනවා.

ඩිංගිරියා සහ එමලින් ඔවුන්ගේ නිවස ඉදිරිපිට. ඔවුන් අතේ ඇත්තේ නිලන්තිගේ සිදුවීම පළ වූ පුවත්පතකි

එහෙත් නිලන්ති ඒ කිසිවක් නාසා, උප පොලිස් පරීක්ෂක අජිත් සමරකෝන් සමඟ සිය ප්‍රේම සම්බන්ධය දිගටම පවත්වාගෙන යනවා.

දිවා කාලයේ නිලන්තිගේ නිවසේත්, තමන්ට පහසු තැන්වලත් නිලන්තිව හමුවන අජිත් සමරකෝන්ට, ඇගේ සිරුරේ පහස ලැබීම විනා, තමන්ට වඩා පහළ යයි සම්මත සමාජ පන්තියක වූ නිලන්තිව විවාහ කරගැනීමට අරමුණක් තිබුණේ නැහැ.

දරුවෙක් ඇවිත්

මෙලෙස මාස කිහිපයක් ගතවෙද්දී, අජිත් නිසා නිලන්ති ගැබ් ගන්නවා.

තම මව්පියන්ගෙන් මේ බව සඟවන නිලන්ති, එය තම පෙම්වතාට හෙළි කරන්නේ, “අපි ඉක්මනට බඳිමු” යන ඉල්ලීමත් සමඟයි.

කිසිසේත්ම නිලන්ති හා විවාහයක් ගැන සිතා නොසිටි ඔහු මේ ආරංචියෙන් කලබල වනවා.  ඔහු, මෙතරම් කලබලයෙන් විවාහ විය නොහැකි නිසා දැනට නිලන්තිගේ දැරු ගැබ නැති කර දැමිය යුතු යැයි යෝජනා කරනවා.

එහෙත් නිලන්ති ඊට තරයේ විරුද්ධ වන්නේ ‘ඉක්මනට බැඳලා මේ ළමයව හදමු’ යන යෝජනාව කරමින්.

අජිත් සමරකෝන් මේ වනවිට ‘වැඩ වැඩි’ බව කියමින් නිලන්ති හමුවීම අඩු කරනවා. ගර්භනී බව තව වැඩි කලක් සඟවා සිටිය නොහැකි බව දනා නිලන්ති, විවාහය ප්‍රමාද වන විට නිතර නිතර පොලිසියට ගොස් සිය පෙම්වතා හමුවනවා.  ඇගේ මෙම පැමිණීම සිය එදිනෙදා රාජකාරී කටයුතුවලට බාධාවක් බැවින් එලෙස නොපැමිණෙන ලෙසත් ඇය විවාහ කර ගන්නා බවත් අජිත් පවසනවා. එතෙක් මේ රහස සිය මව්පියන්ගෙන් සඟවා සිටින ලෙසටත් ඔහු ඇයට දැනුම් දෙනවා.

ගර්භනී අපහසුවෙන් පෙළෙන නිලන්ති, දිනක් උදෑසන නිවස ඉදිරිපිට වමනය කරන්නට වූ විට, එමලිනාට මේ රහස එළිවෙනවා. 

“දුප්පත් අපට උඹ නිසා පාරේ බැහැලා යන්න බැහැ.. ඔය මඟුල කෙරෙන්නේ නැද්ද”… යි එමලින් සිය දියණියගෙන් අසනවා.

“එයා එහෙම කෙනෙක් නෙමෙයි අම්මේ.. . අපි ඉක්මනට බඳිනවා…” යි නිලන්ති පිළිතුරු දෙනවා.

එමෙන්ම නිලන්තිගේ මිතුරිය වූ ගුණවතී, නිලන්තිගේ උපදෙස් පිට අජිත් සමරකෝන් හට ‘විවාහය’ පිළිබඳ සිහි කරමින් ලිපි ද ලියනවා.

අජිත් සමරකෝන්ගේ පිළියම

තමා විවාහ කරගෙන, තම කුස සිටින දරුවාට පියෙකු වන ලෙස නිලන්ති දිගින් දිගටම බලපෑම් කිරීම හමුවේ අජිත් සමරකෝන් තීරණයක් ගන්නවා.

ඒ අනුව ඔහු “අපි අද බඳිමු. ඔයා කාටවත් නොකියා එන්න..” ලෙසට නිලන්තිට දැනුම් දෙනවා. 1989 ඔක්තෝබර් 24 වැනිදා උදෑසන 7.30 ත් 8.00 ත් අතරේ නිලන්ති නිවසින් පිටවන්නේ, සිය මවට වැඳ, “අම්මේ, මං මේ ප්‍රශ්නෙ විසඳගෙන එන්නම් මේ දරුවාට තාත්තා කියන්ඩ කෙනෙක් ඉන්ඩ එපායැ.. ලොකු මහත්තයා මට කසාද බඳින්න එන්න කිව්වා. මම අද එන්නත් පුළුවන් – නො එන්නත් පුළුවන්” යයි පැවසීමෙන්  අනතුරුවයි. 

ඒ එමලින් සිය දියණියව දුටු අවසන් වතාවයි. 

එදින රාත්‍රිය වනතුරුත් නිලන්ති නැවත නොපැමිණි නිසාත්, ”එන්නත් පුළුවන් – නො එන්නත් පුළුවන්” කතාව නිසා ඇතිවුණු බිය නිසාත් එමලින් සිය දියණිය ආගිය අතක් නැති බවට පළමු වරට කොබෙයිගනේ පොලිසියට පැමිණිලි කිරීමට යනවා.

කොල්ලෙක් එක්ක පැනල යන්න ඇති

මේ අවස්ථාවේ පොලිස් ස්ථාධිපති අජිත් සමරකෝන් පොලිසියේ සිටිනවා. ඔහු එමලින්ගේ පැමිණිල්ල ලිවීමට බාධා කරමින් කියා සිටින්නේ “ටිකකට ඉස්සර බස් එකක නැඟලා හෙට්ටිපොළ පැත්තට ගියා දැක්කා..” යන්නයි.

සිය දියණිය ‘ලොකු මහත්තයා’ හමුවීමට පැමිණි බව එමලින් විසින් කීමට උත්සහ කළත් ඊට ඉඩ ලැබෙන්නේ නැහැ.

එමලින් හිස් අතින්ම නිවසට යනවා.

පසු දා, එනම් ඔක්තෝබර් 25 වැනිදා ඩිංගිරියා විසින් කොබෙයිගනේ පොලිසියට ගොස් සිය දියණිය අතුරුදන් වීම පිළිබඳව පැමිණිලි කිරීමට උත්සාහ කරනවා. එහෙත් එදාත්, නිලන්ති අතුරුදන් වීම පිළිබඳව පැමිණිල්ල සටහන් කිරීම පොලිසිය ප්‍රතික්ෂේප කරනවා.  එදින ‘ලොකු මහත්තයා’ පවසන්නේ, ” දුව කොල්ලෙක් එක්ක පැනල යන්න ඇති..” යන්නයි.

ඊට පසු දා, ටයර් සෑයක දැවුණු මෘත ශරීරය තම දියණියගේ බවට, ඩිංගිරියා, එය සිය බිරිඳට පවසනවා. ඉන්පසු එදිනම ඔවුන් යළිත් වරක් කොබෙයිගනේ පොලිසියට යන්නේ, තම දියණිය මරා පුළුස්සා ඇති බවට සැක කරන බව පැමිණිලි කිරීමටයි. එදිනත්, ඔවුන්ව ආපසු හරවා එවනවා.

ඔක්තෝබර් 26, ඩිංගිරියා පොල් කැඩීම සඳහා නැවතත් දළුපොතවත්තට යා යුතුව තිබෙනවා. එදත් ඔහු ටයර් සෑය මත දැවුණු සිය දියණියගේ බවට සැක කරන සිරුර පසුකරනවා. ඒ අවස්ථාවේ ඉතා විමසිලිමත්ව අවට පරික්ෂා කරන ඔහුට, පඳුරක් අස්සේ සඟවා තිබූ අඩක් පිළිස්සුණු යට සායක කොටසක් හමුවනවා.

ඔවුන් පොලිසියට ගිය හත්වෙනි වතාවේ ඔවුන්ගේ පැමිණිල්ල ලියාගන්නවා. “මමත් හොයල බලන්නම්” යයි අජිත් සමරකෝන් දෙමහල්ලන්ට පවසනවා. එහෙත් කිසිවක්ම සිදුවන්නේ නැහැ.

සාධාරණය ඉල්ලා

වසර දෙකක් ගත වී යනවා. භීෂණ සමයේ මේ පිළිබඳව සොයා බැලීම මඟ හැරෙනවා. අජිත් සමරකෝන් කොබෙයිගනේ පොලිසියෙන් මාරුවී යනවා. එහෙත් ඩිංගිරියා සහ එමලින් සිය දියණිය වෙනුවෙන් සාධාරණය ඉටු කරගැනීම වෙනුවෙන් සටන්වදිනවා.

1991 ජනවාරි 31 වැනිදා ඩිංගිරියා විසින්, තම දියණියගේ මරණය පිළිබඳව පොලිස් මූලස්ථානයට පැමිණිලි කරනවා.

මේ පැමිණිල්ල සිදුකර දින හයකට පසු නිලන්තිගේ පවුලේ අය ජීවත් ව සිටි පොල් අතු පැල ගිනි තැබීමට අජිත් සමරකෝන් සහ පිරිසක් ක්‍රියා කරනවා. ඒ අවස්ථාවේ ඩිංගිරියා ගිනිගන්නා පැලෙන් පිට පැන දිවි බේරා ගන්නවා.

මාලනීගේ නිවස

අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ සරත් ගාමිණී දසනායක මහතා, එම වසරේ පෙබරවාරි 14 වැනිදා මෙම පරීක්ෂණය භාර ගන්නවා. දෙවසරකට පෙර ටයර් සෑය තිබූ ස්ථානයට යන දසනායක මහතාට එහි යමක් පිළිස්සූ බවට සාක්ෂි හමුවෙනවා. එමෙන්ම ඊට මීටර් විස්සක් පමණ දුරින්, පොල් ගසක් යට තිබී, හිස් කබලක කොටසක් ද ඔහු සොයාගන්නවා (මෙය නිලන්තිගේ හෝ ඇගේ නොවන බව ඔප්පු වූයේ නැහැ). ඩිංගිරියා විසින් සොයාගත් සාය කොටස සහ සුරය, ඔහු විසින් දසනායක මහතාට ලබා දෙනවා. 

මේ අතර අජිත් සමරකෝන්, 1991 මාර්තු මාසයේදී මඩකලපුව පොලිස් ස්ථානයට මාරුවක් ලබනවා. ලැබී තිබූ සාක්ෂි මත පදනම්ව, 1991 මැයි 15 වනදා නිලන්තිගේ ඝාතනය සම්බන්ධයෙන් අජිත් දේවප්‍රිය සමරකෝන් අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව විසින්  ස්ථානාධිපතිවරයා අත් අඩංගුවට පත්වූයේ කව්රුත් නොසිතු පරිදිය.

පසුව පැවැති පරීක්‍ෂණවලින් අනතුරුව කුලියාපිටිය මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණයේදී සැකකරුට එරෙහිව නඩුව විභාග වෙනවා.  මේ අවස්ථාවේ, අධිකරණයට එක් විශේෂ සාක්ෂිකරුවෙකු ඉදිරිපත් කෙරෙනවා. ඒ වනවිට ඔහු යුධ හමුදා සොල්දාදුවෙක්. නිලන්ති ඝාතන සිද්ධියේ ප්‍රධාන සාක්ෂිකරු වුණු ඔහුවත් අජිත් සමරකෝන් විසින් ඝාතනය කරන්න තැත් කර තිබෙන බව අධිකරණයේදී අනාවරණය වනවා.

චූලසිරිගේ සාක්ෂිය

කරුණානායක මුදියන්සේලාගේ චූලසිරි, කොබෙයිගනේ පොලිසියට අනියුක්තව සේවය කළ ග්‍රාමාරක්ෂක භටයෙක්. 1989 ඔක්තෝබර් 25 උදේම, පොලිස් ස්ථානාධිපතිගෙන් අණක් ලැබෙනවා. ඒ, කිතගම හන්දිය ආසන්නයේ ‘තුත්තිරියාවත්තේ දුනුවිල මහත්තයාගේ ගෙදර’ හවසට පාටියක් තියෙන නිසා එහෙ යන්න ලෑස්ති වෙන්න කියලයි.

එදා දවසම පොලිස් ස්ථානාධිපතිවරයා හිටියේ ඔහුගේ බංගලාවේ. පොලිස් ස්ථානාධිපතිවරයාට කෑම අරගෙන බංගලාවට යන රාජකාරිය භාර වෙලා තිබුණේ චූලසිරිට. වෙනදට ඉදිරි දොර ඇරලා, කෑම භාජනය මේසේ උඩ තියන්න කියන ලොකු මහත්තයා, එදා පිටිපස්සේ දොර අරින්නේ. ඒ වෙලාවේ ඔහු දිය නා හිටි බවත්, කොට කලිසමක් පමණක් හැඳ සිටි බවත් චූලසිරි දකිනවා. ඒ වගේම බංගලාවේ බිම, කුඩා පැල්ලම් කිහිපයක් වැනි යමක් ද ඔහු දුටුවත්, ඔහුට ඒ ගැන නිශ්චිත යමක් මතකයේ රැඳෙන්නේ නැහැ.

එදා හවස චූලසිරිට ලොකු මහත්තයගෙන් තව අණක් ලැබෙනවා. ඒ “සමූපෙ වෑන් එකට ටයර් දාල ලෑස්ති කරපන්” කියලයි.

මේ කාලය වෙනකොට කොබෙයිගනේ පොලිසිය සතුව ප්‍රමාණවත් තරම් වාහන නොතිබුණු නිසා, කොබෙයිගනේ සමූපකාරයට අයත් වෑන් එකක් පොලිසියේ අවශ්‍යතාවන්ටත් පාවිච්චි වෙනවා. (මේ කියන  දිනයේ අවශ්‍ය තරම් වාහන පොලිසියේ තිබෙනවා)  මේ වෑන් එක ජෝතිරත්න නම් අයෙකුට අයත් ටොයොටා හයිඒස් වෑන් එකක්. මේ වෑන් රියේ රියදුරු වුණේ ගුණරත්නහාමි. ගුණරත්නහාමිත් චූලසිරිගේ පණිවිඩය අනුව සමූපකාරයේ ලොරියකින් ටයර් දෙකකුත් වෑන් එකට දාගෙන පොලිසියට ඇවිත්, එය භාර දී යනවා.

නඩු විභාගයේදී මේ කරුණු සනාථ කරමින් ගුණරත්නහාමිත් සාක්ෂි ලබා දෙනවා. එමෙන්ම එදින රාත්‍රී නමයට පමණ තවත් පොලිස් භටයන් දෙදෙනෙකු සහ චූලසිරි සමඟ පැමිණෙන ස්ථානාධිපතිවරයා තමාට වෑන් රිය භාර දුන් බවත් ගුණරත්නහාමිගේ සාක්ෂියේ සඳහන්. එමෙන් ම වෑන් රියේ තිබී ‘කාන්තා කොණ්ඩා කටුවක්’ හමු වූ බවටත් ඔහු වැඩිදුරටත් සාක්ෂි දෙනවා.

චූලසිරි වෑන් රියේ පසුපස කොටසේ වාඩිවෙනකොට රියදුරු අසුනට යන්නේ ලොකු මහත්තයා, වෑන් රිය පොලිස් බංගලාවේ දොර අසලටම කර නවත්වනවා.  බංගලාවේ සිට එළියට එන නිලන්ති, වෑන් රියේ ඉදිරිපස අසුනට ගොඩවෙනවා. මේ වනවිට වෙලාව රාත්‍රී අටට කිට්ටුයි. 

කිසිවෙකුගේ කිසිදු කතාවකින් තොරව වෑන් රිය කිතගම හන්දිය දෙසට ධාවනය වනවා. ලොකු මහත්තයා වාඩිවී සිටින අසුන අසල බිම, ඔහුගේ රාජකාරි ගිනි අවිය වූ LMG අවිය තිබෙනවා චූලසිරිට පෙනෙනවා.

කිතගම හන්දියෙන් දුනුවිල ගෙදර තිබෙන ඇමටන් වතුයායට හැරෙන මාවත අසල වෑන් රිය නවත්වන ලොකු මහත්තයා, එයින් බැස නිලන්තිට රියේ දොර හැර දුන් බවත්, ඉන්පසු නිලන්තිට අඩි කිහිපයක් ඉස්සර වන්නට දුන් බවටත් චූලසිරි සාක්ෂි දෙනවා. ලොකු මහත්තයාගේ ගිනි අවියෙන් ගිනි පුපුරු විසි වුණු බවත්, වෙඩි හඬ ඇසුණු බවත් පවසන චූලසිරි, ඉන් පසුව ලොකු මහත්තයා වෑන් රිය අසලට පැමිණ, ටයර් දෙක රැගෙන එන ලෙස තමන්ට කෑගැසූ බවත්, ඉතාම බියට පත්ව සිටි තමා, ටයර් දෙක ගෙනවිත් බිම වැටී සිටි නිලන්ති අසලින් දැමූ පසු, නිලන්තිව ඔසවා ටයර් මත දමන ලෙස ලොකු මහත්තයා අණ දුන් බවත් පවසනවා. ඉන් අනතුරුව වෑන් රියෙන් පෙට්‍රල් කෑනයක් ගෙන එන ලොකු මහත්තයා එය නිලන්ති මතට වත්කරනවා.

ඉන්පසු ඔහු චූලසිරි අතට ගිනිපෙට්ටිය දී “මෙන්න මේකට ගිනිතියපන්” යයි අණ කරනවා. එහෙත් දැඩි බියෙන් සිටි චූලසිරි එය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමත් සමඟ ලොකු මහත්තයාම ටයර් සෑයට ගිනි තබනවා.

ඉන්පසුව යළිත් පොලිසියට යන ලොකු මහත්තයා, ඒ වනවිටත් බියෙන් ගැහෙමින් සිටි චූලසිරිට පවසන්නේ, “මේකට උඹත් හවුල්, ඒ නිසා අපි දෙන්න අතරේ විතරක් මේක තියාගන්න ඕන..” යන්නයි. ඉන් පසුව පසුදාත් ඔහු ඒ ආකාරයටම චූලසිරිට උපදෙස් දෙනවා.

චූලසිරි ඝාතන තැතක්

නිලන්ති ඝාතනයෙන් දින කිහිපයකට පසුව සවසක, අජිත් විසින් JVP  සාමාජිකයෙකු අත්අඩංගුවට ගැනීමට යයි පවසමින්, චූලසිරිව තවත් පොලිස් නිලධාරින් දෙදෙනෙකුද සමඟ නිකවැරටිය ප්‍රදේශයට කැඳවාගෙන යනවා. නිකවැරටියේ පාලු ස්ථානයක වෑන් රිය නවත්වා බොහෝ වෙලාවක් සිටිනවිට, “කීය වෙනකම් මෙතන ඉන්නවද?” යි චූලසිරි වෑන් රියේ සිටි සාජන්ට් කෙනෙකුගෙන් අසනවා. එවිට සාජන්ට්වරයා සිනාසුණු ආකාරය අනුව, තමන් මෙතනට ගෙන ආවේ තමන්ව ඝාතනය කිරීම වෙනුවෙන් යයි සැක සිතූ චූලසිරි, වැසිකිලි යාමට මෙන් අඟවා වෑන් රියෙන් බැස පළා යනවා.

ඉන් පසු කිසි දිනෙක කොබෙයිගනේ පොලිසියේ රැකියාවට නොයන චූලසිරි 1987 නොවැම්බර් 12 ශ්‍රී ලංකා යුධ හමුදාවට බැඳෙනවා. ඒ අතරේ ඔහු යුධ හමුදාවට එකතු වූ බව දැනගත්  සමරකෝන් වරින්වර යුධ හමුදා කඳවුරුවලට දුරකථන ඇමතුම් දෙමින් චූලසිරි පිළිබඳව විමසනවා.

මේ කාලය වනවිට අජිත් සමරකෝන්, වාලච්චිනේ වැලිකන්ද පොලිසියට මාරුවීමක් ලබනවා. නිලන්තගේ ඝාතනයෙන් මාස හයක් ගතවනවිට විවාහ වූ සමරකෝන්ට ඒ වනවිට දරුවෙකුද සිටිනවා.

තවත් සාක්ෂි



නිලන්තිගේ මරණය වූ ස්ථානයේ තිබී හමුවූ අස්ථි කොටස් සහ සුරය පිළිබඳව විමසෙනවා. එතකොට විත්තිය කියා සිටින්නේ, මෙය බොරු සාක්ෂියක් කියලයි. මෙහිදී විත්තියේ තර්කවලට පිළිතුරු දෙමින් රජයේ අධිනීතීඥ සරත් ජයමාන්න මහත්තයා, මේ සුරය ඇයගේම බවත්, බොරුවක් කරන්න ඕන වුණා නම්, නම් මෙයට ඇයගේ නම, වේලපත්කඩ තොරතුරු ආදියත් ඇතුළත් කර හැකි ව තිබුණු බවත් කියා සිටිනවා.

එසේම මේ හමුවුණු අස්ථි කොටස්, මහාචාර්ය ජීන් පෙරේරා අධ්‍යයනය කිරීමෙන් පසුව, ඒවා වයස අවුරුදු 25 කට අඩු කාන්තාවකගේ බව සනාථ කරනවා.

නඩු විභාගයේදී, නිලන්ති වෙනුවෙන් අජිත් සමරකෝන්ට ලිපි ලියූ ගුණවතීත් සාක්ෂි දෙනවා.

නිලන්තිව කොබෙයිගනේ පොලිස් ස්ථානාධිපති විසින් පොලිසියට අයත් ජීප් රියක නංවාගෙන යනු දුටු ගම්වැසියන් සාක්ෂි දෙනවා.

කිතගම හන්දිය ආසන්නයේ ජීවත්වූ මුතු මැණිකා සාක්ෂි දෙමින් 1989 ඔක්තෝබර් 25 රාත්‍රී 8 සිට ගුවන් විදුලියේ විකාශය වූ ධර්ම දේශනාවකට සවන් දෙමින් සිටියදී, කිතගම හන්දිය දෙසින් වෙඩි හඬක් ඇසුණු බවට සාක්ෂි දෙනවා.

කිතගම හන්දිය ආසන්නයේ ජීවත්වූ ජුසේ අප්පුහාමි සාක්ෂි දෙමින්, 1989 ඔක්තෝබර් 25 රාත්‍රී ධර්ම දේශනාවකට සවන් දෙමින් සිටියදී, වෙඩි හඬ ඇසුණු බවත්, ඉන් ටික වේලාවකට පසු මිදුලට බැස බැලූ විට ඇමටන් වතුයායට දෙසින් ගින්නක් දුටු බවටත් සාක්ෂි දෙනවා.

එකල ගුවන් විදුලි සේවයෙන් බණ ප්‍රචාරය වෙන්නේ සතියකට වතාවක් බදාදා දිනක වීම නිසා, මේ අයට ඉතා හොඳින් දිනා සහ වෙලාව මතක තිබෙනවා. ඔක්තෝම්බර් මස අවසාන සතියේ බණ ප්‍රචාරය වෙන්නේ මේ ඝාතනය සිදුවුණු බඳාදා රෑ අටට. ඒ අනුව, මේ ගම්වැසියන්ගේ සාක්ෂියේ සටහන් වෙලාව නිවැරදි බව සනාථ වෙනවා.

තවත් සාක්ෂිකරුවෙකු වූ ගුණදාස – අදාල දිනයේ සිය නිවසේ දොරට යටින් ගින්නක සේයාව දුටු බවත්, අසල්වැසි රාජපක්ෂ සමඟ ඒ දෙසට ගොස් බලන විට ගැහැණු සිරුරක් දැවෙමින් තිබූ බවත් පවසනවා.

තීන්දුව ලැබෙයි

මේ අතර විත්තිකරුට විත්ති කූඩුවේ සිට ප්‍රකාශයක් කිරීමට අවස්ථාව ලැබෙනවා. අජිත් සමරකෝන් ඒ මොහොතේ පවසන්නේ මෙවන් කතාවක් ” මම ඒකාලේ ඕ.අයි.සී. මට මේ පළාතේ ලොකු බලයක් තිබුණා. එහෙව් මම කෙක්කෙන් පොල් කඩන මේ මනුස්සයාගේ දුවත් එක්ක ප්‍රේම සම්බන්ධයක් ඇතිකර ගනියිද? මේක අමූලික බොරුවක්..”

අජිත් සමරකෝන්ගේ එම ප්‍රකාශයට රජයේ අධිනීතීඥ සරත් ජයමාන්න පිළිතුරු දෙමින්, “මේ තරුණියට ඔබ ලියූ බව කියන ලිපිවල ඇති අත් අකුරු, ඔබේ ම බව පරීක්ෂණවලින් ඔප්පු වුණා. එමෙන් ම ඔබ ඇය සමඟ එහෙ මෙහෙ යන බව ඇගේ පියා ද ඇතුළුව බොහෝ දෙනා දැක තිබෙනවා. ඔබ නිලන්ති සමඟ සම්බන්ධය පටන් ගන්නේ ඇය ‘කෙක්කෙන් පොල් කඩන ඩිංගිරිගේ දුව’ බව දැනගෙනයි. පසුව දරුවෙක් ලැබන්න ඉන්න බව දැන දැන ඇය මරා පිළිස්සුවා. සාලිය අශෝකමාලා, රොමියෝ ජූලියට් වැනි ප්‍රේම කතා තිබ්බ ලෝකයක, ඔබ නිලන්ති එක්ක ප්‍රේම සම්බන්ධයක් පටන්ගත්ත කියන එක අදහන්න බැරි දෙයක් නෙමේ… ” යි පවසනවා.


සියලු සාක්ෂි සලකා බැලූ කුරුණෑගල මහාධිකරණය, 1997 මාර්තු 10 වැනිදා, දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයේ 296 වගන්තිය යටතේ අජිත් දේවප්‍රිය සමරකෝන්, මනනාලගේ මාලනී නොහොත් නිලන්ති ඝාතනයට වරදකරු බව තීන්දු කොට මරණ දණ්ඩනය නියම කරනවා.

මෙම තීන්දුවට එරෙහිව අජිත් සමරකෝන් අභියාචනාධිකරණයට අභියාචනයක් ඉදිරිපත් කරනවා. ඒ චූලසිරිගේ සාක්ෂිය පිළිගත නො හැකි බව පවසමින්. අභියාචානාධිකරණ විනිසුරු එෆ්.එන් ඩී ජයසූරිය හා පි.එච්.කේ කුලතිලක යන විනිසුරුවරු යටතේ මහාධිකරණ තීන්දුව යළි සලකා බැලෙනවා. අභියාචනාධිකරණයේදී ඔහුගේ මරණ දඬුවම තහවුරු වනවා.


පසු විපරම

මාලනීගේ වයස්ගත මව්පියන් දැන් සැනසෙන්නේ ඔවුන්ගේ පුතාගේ (මාලනීගේ සහෝදරයාගේ) මිනිපිරිය හදාවඩා ගනිමින්.
පසුකාලීනව එමලින් මාතාව පුවත්පත් සාකච්ඡාවකදී මේ ගැන කියා තිබුණා. ඒ වනවිට ඒ මිනිපිරියට වයස අවුරුදු 17 ක්.

ඩිංගිරියා සහ එමලින්

“…මේ මගේ මිණිබිරිය මහත්තයො. මෙයත් කොබෙයිගනේ ඉස්කෝලෙ ඉගෙන ගන්නෙ. දැන් අවුරුදු 17 යි. මගේ ලොකු පුතාගෙ දැරිවි. මං මාස තුනේ ඉඳලා හදන්නෙ. අපි දෙන්නා මේ නඩුවට ඇවිදිනකොට නිතර ක්ලාන්ත වෙලා වැටුණා. මට මානසික රෝගයක් හැදෙන්ඩත් ආවා. පස්සෙ පුතා කැමැත්තෙන් දරුවා දුන්නා අපට. මෙයත් නැත්නම් අපට පිස්සු වැටෙනවාම තමයි. මේ රත්තරං කෙල්ලගෙ මුහුණ බලලා මං දැන් ජීවත්වෙන්නෙ…”

මේ වනවිටත් අජිත් සමරකෝන් මහර බන්ධනාගාරයේ ජීවිතාන්තය දක්වා සිර දඬුවම් විඳිමින් සිටිනවා.

පසුකාලයේ මාධ්‍යවේදියෙකු විසින් ඔහු සමඟ කතා කිරීමට ගත් උත්සාහය ඔහු විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරන්නේ,   “මං දැන් අලුත් ජීවිතයක් ගත කරන්නේ. භාවනාවට නැඹුරුව යහපත් මාර්ගයක ගමන් කරනවා. ඒ නිසා යටගිය අතීතයේ අහුමුළු ගැන කතා කරන්න කැමැති නැහැ..” යි පවසමින්.


විශේෂ ස්තුතිය :
සිළුමිණ
දිනමිණ
ලංකාදීප

පද්මිණී කුලරත්න ඝාතනය – නොවිසඳුණු සමුගැනීම

ගාලු කොටුවේ රැම්පාට් හෝටලය සංචාරක ආකර්ෂණය ඉතාම ඉහළින් දිනාගත් තැනක්. මේ හෝටලයේ පළවෙනි මහලේ කෙළවරේම කාමරයක, අද අපි මේ කියන කතාවේ ප්‍රධාන සිදුවීමට පාදක වනවා.

මේ සිදුවීම සිදුවන්නේ 1967 දී.

ඒ කාලයේ මේ ස්ථානය ගෙදරක්.  ගෙදර නම, සමුද්‍රසිරි.

පරම්පරා සල්ලිකාරයෝ

1505 දී ලංකාවට ආව පෘතුගීසීන් ගාලු නගරය ආශ්‍රිතව අලංකාර කොටුවක් නිර්මාණය කළා. ඉන් අනතුරුව ලංකාවට පැමිණි ලන්දේසීන් ගාලු කොටුව නවීකරණය කර එයට තවත් අංග එකතු කළා. 19 වන සියවසේ අවසානය වන විට ගාලු කොටුවේ ජීවත් වුණ බහුතරය ධනවත් සිංහල පවුල්.  මේ එක නිවසක, ඒ කාලයේ ප්‍රදේශයේ  ප්‍රසිද්ධ වෛද්‍යවරයෙකු වුණු කුලරත්නත්, ඔහුගේ බිරිඳ ලොරාත් ජීවත් වුණා.

මුහුදු තීරයට මුහුණලා, පැරණි ලන්දේසි ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයට අනුව ඉදිකර තිබුණු එම දෙමහල් නිවසේ නම “සමුද්‍රසිරි”

ඩේමන් ගාමිණී කුලරත්න

කුලරත්න වෛද්‍යවරයාට සහ ඔහුගේ බිරිඳට ඩේමන් ගාමිණී කුලරත්න නමින් පුතෙක් සිටියා. ඉගනීමට ඉතාමත් දක්ෂ වුණු ඩේමන්, සිය පියා අනුව යමින්  වෛද්‍යවරයෙකු බවට පත් වුණා.

වෘත්තීය ජීවිතයේ මුල් අවධියේ දී කැකිරාව, අනුරාධපුරය වැනි ප්‍රදේශවල සේවය කළ ඩේමන් කුලරත්න වෛද්‍යවරයා පසුව සිය ගම් පළාත වුණු ගාල්ලට පැමිණියා. කොහොමත් මිල මුදල් තිබුණු පවුලකට අයත් ඩේමන්, ගාල්ලේ ජනතාව අතර ජනප්‍රියත්වයට පත්වීමත් සමඟ තව තවත් ධනවත් වුණා. 

ඔහුගේ අතිශය කාර්යබහුල ජීවිතය නිසා විවාහයට සුදුසු සහකාරියක් සොයාගැනීමට අවස්ථාවක් තිබුණේ නැහැ. තම පුත්‍රයාට – පවුලට ගැළපෙන තැනකින් කටයුත්තක් සෙවීම මව වූ ලෝරාට භාර වුණා. සිය මවට ඉතාම යටහත් සහ කීකරු පුතෙකු වූ ඩේමන්, මව ගෙනෙන ඕනෑම විවාහ යෝජනාවකට කැමැති බව දන්වා සිටියා.

ඩේමන්ට මනාලියක්

කළුතර විසූ ධනවතෙකු වුණු සී. ඊ. පෙරේරාට සිටි බාලම දියණිය වුණු සුසිලා පද්මිණී පෙරේරා, ඉතාම රූමත් තරුණියක්.  ශුද්ධ වූ පවුලේ කන්‍යාරාමයෙන් සහ කොළඹ බෞද්ධ කාන්තා විදුහලෙන් සිප් සතර හදාරා තිබූ ඇයව ඩේමන් ගාමිණී කුලරත්නට යෝජනා වෙනවා. ඒ අනුව1947 වසරේ සැප්තැම්බර් 28 වැනිදා ඩේමන් සහ පද්මිණී අතර විවාහය සිදු වුණා. විවාහ වුණු අවස්ථාවේ තරුණියගේ පියා දෑවැද්ද ලෙස රුපියල් 25000ක මුදලක්, කළුතරින් නිවාස 2ක්, ඇහැලියගොඩින් රබර් අක්කර 50ක්, සහ ඇඹිලිපිටියෙන් මැණික් ඉඩමක් මනාල පාර්ශවයට ලබා දුන් සඳහන්.

පළමු දරුවා ලැබෙන කාලය වනවිට ඔවුන් දෙදෙනා ඉතා ප්‍රීතිමත් සහ ප්‍රේමණීය යුවලක් ව සිටියා.

වෛද්‍ය කුලරත්න සිය පශ්චාත් උපාධිය සම්පූර්ණ කිරීම සඳහා ඇමරිකාවට යන්නේ මේ අතරයි. සිය සැමියා ඇමරිකාව බලා ගිය නිසා පද්මිණී තම දරුවා ද රැගෙන දෙමාපියන්ගේ නිවසට ගියා.

දෙවසරක් ඇමරිකාවේ ගතකර, තම පශ්චාත් උපාධිය සාර්ථකව නිමා කළ කුලරත්න ලංකාවට පැමිණි පසු, පද්මිණී යළිත් වරක් සමුද්‍රසිරි නිවසට ගියා.  මේ නිවසේ වෛද්‍යවරයාගේ මව වුණු ලෝරා මෙන්ම,  රොමියෙල්, බණ්ඩා, සොපියා, සිසිලින් යන මෙහෙකරුවන් ද වාසය කළා.

මේ අතරතුර කුලරත්න යුවලට තවත් දරුවන් තිදෙනෙකු ලැබුණා.

රූමත් හෙදියක් සහ කාර්යබහුල වෛද්‍යවරයෙක්

1960 දශකයේ වන විට කුලරත්න වෛද්‍යවරයා රජයේ සේවයෙන් ඉවත්වී පෞද්ගලික බෙහෙත් ශාලාවක් ආරම්භ කර තිබුණා. මුල් කාලයේ එතරම් රෝගීන් පිරිසක් එහි නො ආවත්,  වෛද්‍ය කුලරත්න රෝගීන්ට හොඳින් ප්‍රතිකාර කරන බවට කීර්තිය පැතිර යාමත් සමඟ බෙහෙත් ශාලාවට එන රෝගීන් ප්‍රමාණය වැඩිවුණා. එබැවින් බෙහෙත් ශාලාවේ සේවය කිරීම සඳහා කෙනෙකු සොයාගැනීමට පුවත්පත් දැන්වීමක් පළ කිරීමට වෛද්‍ය කුලරත්න කටයුතු කළා.

ආරියවතී නම් ඉතාමත් රූමත් තරුණිය වෛද්‍ය කුලරත්නගේ බෙහෙත් ශාලාවේ සේවයට පැමිණෙන්නේ  එලෙස පළ වුණු පුවත්පත් දැන්වීම හරහායි.

පද්මිණී –  ඩේමන් සහ ආරි

ආරියවතීගේ රූමත්කම නිසාම ඇයට වශී වුණු වෛද්‍ය කුලරත්න ටික කලකින්ම ඇය සමග ප්‍රේම සම්බන්ධයක් ආරම්භ කළා. ඔහු ඇයට ‘ආරියා’ සහ ‘ආරී’ යනුවෙන් ආමන්ත්‍රණය කිරීමට ද පටන් ගත්තා. දිනක් පද්මිණී හදිසියේම බෙහෙත් ශාලාව වෙත යද්දී වෛද්‍ය කුලරත්න සහ ආරියවතී පමණට වඩා ළංවී සිටිනු දැකීමෙන් පද්මිණී මහත් කලකිරීමටත් කෝපයටත් පත්වුණා. “පවුල් කඩාකප්පල් කරන” කාන්තාවක් ලෙසට ආරියවතී හඳුන්වමින් පද්මිණී ඇයට බැණ වැදුණා.

එම සිද්ධියෙන් පසුව කුලරත්න යුවල අතර නිතරම ගැටුම් හටගන්නට වුණා.

 ගැටුම් ඇතිවුණු අවස්ථාවන්වල දී ඩේමන් කුලරත්නගේ මව, ආරියවතී වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම නිසා පද්මිණී තවත් කෝපයට පත්වුණා.

වෛද්‍යවරයාගේ රියදුරා වුණු රොමියෙල් මේ පවුලට ඉතා දැඩිව ආදරය කළ අයෙක්. මේ සිදුවීම්වලින් කම්පා වෙමින් සිටි ඔහු දිනක් ආරියවතීට බැණ වදිමින් පවසා තිබුණේ “මේ ලස්සන පවුල කඩා ඉහිරවන්නෙ නැතිව උඹ මෙහෙන් පලයන්” යයි පවසා තිබුණා.

ආරියවතී එම සිද්ධිය පිළිබඳව වෛද්‍යවරයාට පැවසීමත් සමග රොමියෙල්ට රැකියාව අහිමිවුණා.

පද්මිණීව කාමරයක සිර කරයි

මේ ගැටුම් දිනෙන් දින වැඩිවන විට ඇයට, මානසික රෝගයක් තිබෙන බව පවසා අංගොඩ යැවීමට වෛද්‍යවරයා උත්සහා කළා. නමුත් පද්මිණීගේ සොයුරිය එම අවස්ථාවේ පැමිණ ඇයව පෞද්ගලික වෛද්‍යවරයෙකු වෙත ඉදිරිපත් කිරීමෙන් පසු, එම වෛද්‍යවරයා විසින් පද්මිණී තදබල හිත් වේදනාවකින් පෙළුණත් ඇයට මානසික ආබාධයක් නොමැති බවට වාර්තාවක් ලබා දුන් හෙයින් එය ව්‍යර්ථ වී ගියා.

එම සිදුවීමෙන් පසුව කුලරත්න යුවල අතර ඇතිවුණු ගැටුම් තවත් වැඩි වුණා. “මාව පිස්සු කියල පන්නගත්තම අරකිත් එක්ක ඉන්න පුළුවන්” කියමින් පද්මිණී නිතර කළහ කරන්නට වුණා. එවන් දිනක කුලරත්න යුවල අතර ඇතිවුණු ගැටුමක දී අශ්වයන්ට තලන කසය අතට ගත් වෛද්‍යවරයා ඉන් සිය බිරිඳට පහරදෙන්නට වුණා.

සිය මව වේදනාවෙන් කෑගසනු දුටු දරුවන්, පද්මිණීව බේරාගෙන තිබුණා.

මේ සිද්ධියෙන් පසුව සිය බිරිඳව උඩුමහලේ කාමරයක සිර කළ වෛද්‍ය කුලරත්න, ඇයට පහත තට්ටුවේ සිට කෑමබීම යැව්වේ ලණුවක ගැටගැසූ වේවැල් කූඩයක් හරහා යි.

වෙන්වීමේ තැතක් 

සිය බිරිඳව කාමරයක සිරකර, තනිකඩයෙකු සේ  විනෝදකාමී දිවියක් ගතකළ වෛද්‍ය කුලරත්න අසුපිටින් වැටීම නිසා අනතුරක් වී රෝහල්ගත කළා. දින ගණනාවක් රෝහලේ සිට නිවසට පැමිණි වෛද්‍යවරයා කිහිලිකරුවලින් ගමන් කරන ආකාරය උඩු මහලේ කාමරයක සිටි පද්මිණීගේ නෙතට හසුවුණා. එම අවස්ථාවේ ඇය වෛද්‍යවරයාට ශාප කරමින් බැන වැදීම නිසා විශාල ගැටුමක් ඇතිවුණා. මේ ගැටුම සිදුවන විට ලෝරා ද ඊට මැදිහත්ව සිය පුත්‍රයාගේ පැත්ත ගැනීමට ක්‍රියා කළා.

එම ගැටුමේ අවසන් ප්‍රතිඵලය වුණේ රුපියල් 50,000ක මුදලක් ලබා දී බිරිඳගෙන් වෙන්වීමට වෛද්‍යවරයා සහ ඔහුගේ මව තීරණය කිරීම යි. නමුත් පද්මිණී එයට එකඟ වුණේ නැහැ.

පද්මිණී දික්කසාදයට අකමැතිවීම නිසා වෛද්‍ය කුලරත්න සහ ලෝරා දැඩි කෝපයට පත්වුණා.

පද්මිණී කුලරත්න මියයයි

 1967 වසරේ අප්‍රේල් 9 වැනිදා දහවලේ සුපුරුදු පරිදි පද්මිණීට වේවැල් කූඩයෙන් ආහාර එවනු ලැබුවා. එම ආහාර අනුභව කළ පද්මිණීට නොනවත්වාම වමනය සහ පාචනය ඇතිවන්නට වුණා.

දරාගන්නට බැරි උදර වේදනාව නිසා පද්මිණී සිය සොයුරියට දුරකථනයෙන් කතා කරමින් උදව් ඉල්ලා සිටියා.නිවසේ සිටි මෙහෙකරුවන් එම අවස්ථාවේ දී වෛද්‍ය කුලරත්නට දුරකථනයෙන් කතාකර සිද්ධිය දැනුම් දුන්නත් ඔහු ඒ ගැන තැකීමක් කළේ නැහැ.

 පද්මිණීගේ සොයුරිය නිවසට පැමිණෙන විට පද්මිණී  සදහටම දෙනෙත් පියාගන තිබුණා.

ඝාතන සැකය

සිද්ධිය පිළිබඳව වාර්තා වීමෙන් පසුව ගාල්ල පොලිසියේ නිලධාරීන් සමුද්‍රසිරියට පැමිණියා.

නිවසේ ඉතිරිව තිබූ දිවා ආහාරත්,  පද්මිණී ආහාරගත් පිඟාන සහ වමනය කොටස් පරීක්ෂාවට ලක් කළා.

 මළ සිරුර පිළිබඳව පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණයේදී හෙළිවුණේ, හුස්ම හිරවීම සහ ආමාශය දැඩි ලෙස හානියට පත්වීම හේතුවෙන් පද්මිණීගේ මරණය සිදුව ඇති බව යි. දිගින් දිගටම සිදුකරන ලද පරීක්ෂණවලින්, පද්මිණී කුලරත්නගේ ශරීරයේ පොටෑසියම් ආසනේට් විෂ තිබූ බව හෙළිවුණා.

ඒ සමඟම සමුද්‍රසිරිය මෙන්ම ඩේමන් කුලරත්නගේ බෙහෙත් ශාලවත් පරීක්ෂාවට ලක්වුණා.

වෛද්‍ය කුලරත්න ළඟ තිබී පොටෑසියම් ආසනික් බෝතල් 2ක් හමුවීම හේතුවෙන් වෛද්‍යවරයා, ඔහුගේ මව, සහ මෙහෙකාරියන් දෙදෙනා අත්අඩංගුවට ගනු ලැබුවා.

බිලිං අච්චාරුව

පද්මිණී මියගිය දා දහවලේ, ඇයට ලබාදුන් බත් පතෙහි බිලිං අච්චාරුවක්ද තිබුණා.

ඇයට විෂ ශරීර ගතවන්නට ඇත්තේ මේ බිලිං අච්චාරුව හරහා බවට සැකයක් ඇතිවුණා.

එය ලබා දී තිබුණේ සොපියා විසින්.

1967 අප්‍රේල් 29 වැනිදා නඩුව ඇසූ අවස්ථාවේ දී කිසිදු චෝදනාවක් නොමැතිවීම නිසා සිසිලියාට නිදහස ලැබුණා.

පළමු විත්තිකරු ලෙස ඩේමන් ගාමිණී කුලරත්න, දෙවන විත්තිකරු ලෙස ලෝරා කුලරත්න, තෙවන විත්තිකරු ලෙස මෙහෙකාරිය සොපියා ලෙසින් ඉතිරි තිදෙනාට එරෙහිව මිනීමැරුම් චෝදනා ගොනු කරමින් නඩුව ඉදිරියට පවත්වාගෙන ගියා.

විත්තිකරුවන්ට නිදහස

විත්තිකරුවන් තිදෙනා වෙනුවෙන් කොල්වින් ආර්. ද සිල්වා, සුනිල් රොද්‍රිගෝ, ෂන්මුගනාදන්, රාජා ගුණරත්න වැනි දක්ෂ නීතිඥවරුන් පෙනී සිටියා.

 ජූරියේ අවසන් තීරණයට අනුව විත්තිකරුවන් තිදෙනාට මරණ දඬුවම හිමිවුණා.

කෙසේ නමුත් විත්තිකරුවන් තිදෙනාගේ නීතිඥයන් මරණ දඬුවමට එරෙහිව අභියාචනයක් ඉදිරිපත් කළා. විත්තියේ නීතිඥයන් ඉදිරිපත් කළ තාර්කික කරුණු සලකා බැලූ අධිකරණය විත්තිකරුවන් තිදෙනාට නිදහස ලබාදීමට තීරණය කළා.

මියගිය පද්මිණී කුලරත්නගේ මරණයට හේතුව විෂ ශරීරගත වීම වුවත්, ඇයට ඇත්තටම වහ දුන්නා ද  එසේ නැතිනම් පීඩනය දරාගත නොහැකිව ඇය වස ශරීරගත කරගෙන සියදිවි හානිකරගත්තා ද යන සැකය අදටත් නො විසඳී තිබෙනවා.

ටෙලි නාට්යයකට නැගෙයි

දයානන්ද ජයවර්ධනයන් විසින් 90 දශකයේ ටෙලිනාට්‍ය ක් ලෙස මේ සිදුවීම ප්‍රතිනිර්මාණය කරා. ඒ හිම ගිරි අරණ නමින්.

ඒ ටෙලිනාට්‍ය අවසානයේදීනම්,   පද්මිණීගෙ දුව පසුව ඒ ඇත්ත එළිකරවාගන්නවා …

අම්මා සහ දුවගේ තරුණ කාලය රඟපෑවේ ප්‍රවීන නිළියක් වන  ගීත කාන්ති ජයකොඩි මහත්මියයි .

නැන්දම්මා ලෙස  චිත්‍රා වාකිෂ්ඨ මහත්මිය රගපෑවා.

ඇගේ රංගනය කෙතරම් තාත්වික වූවාද කියතොත් ඇයට සමහර මිනිසුන් පාරේ යන විට ගල් ගැසූ බවද,  පසු කාලීනව චිත්‍රා වාකිෂ්ඨ මහත්මිය පුවත්පතකට කියා තිබුණා.

විවෘත ජනේලය

 

 

(Hector Hugh Munro හෙවත් Saki Munro ගේ The Open Window කෙටි කතාවේ පරිවර්තනයකි. )

open-window-1
Frederick Childe Hassam ගේ Bowl of Goldfish සිතුවම (1912)

” මගේ නැන්දා ඉක්මනින් ම ඒවි නටෙල් මහත්මයා… ” දැරිය කීවාය. ඇය ඉතා විනීත මෙන් ම තැන්පත් පෙනුමක් තිබූ පහළොස් හැවිරිදි දැරියකි. ” ඉතින් ඇය එනකම් ඔබට බලා ඉන්න වෙනවා.. කමක් නැහැ.. මම ඉන්නවනේ ඔබේ තනියට..”

පැමිණීමට නියමිත නැන්දණිය පිළිබඳව, මේ දැරියගේ සිත සතුටුවන ආකාරයේ  යමක් කීමට ෆ්රැම්ටන් නටෙල් උත්සාහ කළේය. එමෙන් ම මේ සම්පුර්ණයෙන් ම නාඳුනන මිනිසුන් මැදට පැමිණීම තම ස්නායුවලට අත්කර දෙනු ඇත්තේ කුමනාකාරයේ සෙතක් දැයි ඔහු කල්පනා කළේය.

 “මම දන්නේ නෑ එහෙ කොහොම වෙයිද කියල නම්… ” ඔහු මේ පිටිසර ගම්මානයට පිටත් වීමට සුදානම් වනවිට ඔහුගේ සොයුරිය කීවා ය.
“ඔයාට එහෙ ගිහින් ඉන්න වෙන්නේ ඉවසන්න බැරි තරමේ පාලු පරිසරේක. ඉන්න වෙන්නේ කතා බහ කරන්න කිසි දෙයක් නැති සම්පුර්ණයෙන් ම ආගන්තුකයන් මැද්දේ. ඒක ඔයාගේ ස්නායුවලට කොහොම බලායි ද කියල මට නම් හිතාගන්න අමාරුයි. කොහොම වුණත්, ඔය ගමේ මම දන්න අඳුනන කීප දෙනෙක් ඉන්නවා. මම ඒ හැමෝටම ඔබව හඳුන්වා දීමේ ලිපි ලියා දෙන්නම්. මගේ මතකේ විදිහට ඔවුන් හැම දෙනෙක්ම ඉතා කරුණාවන්ත, ගුණ යහපත් මිනිස්සු.. “
ඔහුගේ සොයුරියගේ එක් ලිපියක් යොමුව තිබුණේ, ඔහු මේ දැන් පැමිණ සිටින සැපල්ටන් මහත්මිය වෙතටයි. ඇය, සිය සොයුරිය පෙර කී ” ඉතා කරුණාවන්ත – ගුණ යහපත් මිනිස්සු ” ගොඩට අයත් දැයි ඔජු කල්පනා කළේය.

“ඔබ මේ පළාතේ මිනිස්සු ගැන මොනවම හරි දන්නවද?” දැරිය ඇසුවේ දිගින් දිගටම කල්පනාවේ ගිලී සිටි අමුත්තාගෙනි.

“මම අඳුනන කවුරුවත් මෙහෙ නැහැ..” නටෙල් කීවේය. “මෙහෙ දේවගැතිතුමාගේ පාලනය යටතේ තිබෙන කාර්යාලයේ මගේ අක්ක අවුරුදු හතර පහකට කලින් රැකියාවක් කළා. ඉතින් එයා තමයි මාව මෙහෙට යොමු කළේ. පළාතේ කිහිප දෙනෙකුගේම නමට මාව හඳුන්වාදීමේ ලිපි ඇය ලියල දුන්න..

“එහෙනම් ඔබ මගේ නැන්දා ගැන මොනවත්ම දන්නේ නැද්ද ?” දැරිය විමසුවේ ඉතා සන්සුන් විලාශයෙනි.
“මම දන්නේ ඔයාගේ නැන්දගේ නමයි ලිපිනයයි විතරයි… ” අමුත්තා කීවේය.

සැපල්ටන් මහත්මිය විවාහකද, අවිවාහක්ද, වැන්දඹු ද යන්නවත් ෆ්රැම්ටන් නටෙල් දැන සිටියේ නැත. වචනයෙන් විස්තර කිරීමට නොහැකි වූවත් , මේ  ගෙදර පිරිමියෙකු ජීවත්වූ ලකුණු ඇතැයි නටෙල්ට සිතුණි.

“ඇයට මුහුණ දෙන්න වුණා දරුණු ඛේදවාචකයකට… මහ අවාසනාවන්ත සිදුවීමකට.. ” දැරිය කීවා ය. “ඒක  සිදුවුණේ හරියටම මීට අවුරුදු කලින්.. ඒ ඔබේ අක්කා මෙහෙන් ගියාට පස්සේ.. “
“ඛේදවාචකය?… අවාසනාවන්ත සිදුවීම??… ” ෆ්රැම්ටන්ට නොසිතාම කියැවිණි. මෙවැනි නිස්කලංක පිටිසරබද පළාතක සිදුවිය හැකි යයි නොසිතිය හැක්කේ ම ඛේදවාචකයන් ය. අවාසනාවන්ත සිදුවීම් ය.

“මේ ඔක්තෝබර් මාසයේ හැන්දෑවක් වෙලත් අපි ඔය ලොකු ජනේලය වහන්නේ නැත්තේ ඇයි කියල ඔබට හිතෙනවා ඇති.. ” දැරිය කීවේ විශාල, උස් ජනේලයක් පෙන්වමිනි. විවෘතව තිබූ ඒ තුලින් නිවසේ උද්‍යානයට පිවිසිය හැකි බව නටෙල් දුටුවේය.

“ඔක්තෝබර් මාසේ වුණත් මේ දවස්වල තියෙන්නේ පුදුමාකාර රස්නයක්.. ” ඔහු කීවේය. “එහෙම නැත්නම් ඔබ ඔය වුණා කියන අවාසනාවන්ත සිදුවීමට මේ ජනේලයේ මොකක් හෝ සම්බන්ධයක් තියෙනවද ..?”
“හරියටම අවුරුදු තුනකට කලින් අද වගේ දවසක තමයි ඒ සිදුවීම වුණේ..” දැරිය කතාව ඇරඹුවා ය. ” එදා නැන්දගේ ස්වාමිපුරුෂය, ඇගේ  මල්ලිලා දෙන්නත් එක්ක දඩයමේ ගියා.. ඔවුන් එලියට බැස්සේ ඔන්න ඔය ජනේලයෙන්..
ඒ ගියා ගියාමයි .. ඔවුන් කවදාවත් ආපහු ආවේ නෑ …
මෙහෙ ඉඳන් තරමක් දුරින් තියෙනවා ඔවුන් ගේ ප්‍රියතම දඩ භුමිය.. ඒකට යන්න තියෙන්නේ විල්ලුව හරහා.. මේ කියන අවුරුද්දේ ගිම්හානය දිගින් දිගටම වැසි තිබුණු මහ තෙත් බර කාලයක්.. ඉතින් විල්ලුව හරහා ඇවිදන් යද්දී ඔවුන් එක්වරම විල්ලුව මැද මඩ ගොහුරක එරිල තියෙනවා… ඔවුන් අතුරුදන් වුණේ සලකුණක්වත් නොතියා… ඔවුන්ගේ මළ සිරුරුවත් අපිට හමුවුණේ නැහැ.. ” දැරිය සුසුමක් හෙළුවාය.
“අනේ මගේ අසරණ නැන්දා.. ඇයට කවදාවත් ම පිළිගන්න බැරිවුණා ඔවුන් මියගිහින් කියලා.. ඇය තාමත් විශ්වාස කරනවා ඔවුන් කොයිවෙලාවේ හරි ඔන්න ඔය ජනේලයෙන් ම ආපහු එයි කියල.. ඒ තුන්දෙනා විතරක් නෙමෙයි, ඔවුන් එක්කම ගිහින් අපිට නැති වුණු පුංචි දුඹුරු පාට බල්ලත් ආපහු එයි කියල ඇය හිතන් ඉන්නවා..අන්න ඒ නිසයි අපි කළුවර වැටෙනකම් ඔය ජනේලය ඇරලා තියන්නේ.. එදා ඒ අන්තිම ගමන යද්දී ඔවුන් ඇඳ පැළඳගෙන ගිය ඇඳුම් පවා ඇය කොයි තරම් වාර ගාණක් මට විස්තර කරලා තියෙනවද කියල දෙයියෝ තමයි දන්නේ.. එදා ඇගේ ස්වාමිපුරුෂයා ගෙදරින් එලියට බැහැල තියෙන්නේ ඔහුගේ සුදුපාට වැහි කබාය අතේ දමාගෙන…
ඒ වගේම ඇගේ බාලම මල්ලිගේ නම රොනී..ඔහුගේ කටේ කොයි වෙලාවෙත් තිබිල තියෙනවා සිංදුවක කෑල්ලක්..
“බර්ටි.. ඔබ කොහෙද මේ දුවන්නේ… ?”
ඉතින් මේ සින්දු කෑල්ල කොයිවෙලාවෙත් කියන එක ගැන නැන්දා රොනී මාමත් එක්ක හරි තරහයිලු.. ඉතින් එදා ගෙදරින් එළියට බැහැලත්, නැන්දගේ තරහ අවුස්සන්න රොනී මාම කිව්වල මේ සින්දු කෑල්ල..
“බර්ටි.. ඔබ කොහෙද මේ දුවන්නේ… ?” කියල..ඇත්තටම මේ වගේ පාළු, වැහිබර හැන්දෑවක ඔවුන් ගිය විදිහටම ආපහු එයි කියල මහ අමුතු හැඟීමක් මට එනවා.. ” ඇය කතාව අවසන් කලේ භීතියෙන් සියොළඟ වෙවුලා ගිය බවක් දක්වමිනි.ෆ්රැම්ටන් නටෙල්ගේ සිතට අප්‍රමාණ සැනසීමක් ගෙනදෙමින් සැපල්ටන් මහත්මිය නිවසට පැමිණියේ මේ අවස්ථාවේදී ය. තම ප්‍රමාදය ගැන ඇය දිගින් දිගටම ඔහුගෙන් සමාව අයද සිටියා ය.
“මම හිතනවා වේරා ඔබව පාලුවෙන් තිබ්බේ නැහැ කියල… ” ඇය කීවා ය.

“අපොයි ඔව්.. ඇගේ කතා බහට මම සවන් දෙමින් හිටියේ ඉතා ආශාවෙන්…”

“මේ ජනේලය විවෘතව තියෙන එක ගැන ඔබේ විරුද්ධත්වයක් නැහැ කියල මම හිතනවා.. මගේ ස්වාමියා සහ මල්ලිලා දෙන්න දඩයමේ ගියානේ.. ඔවුන් ගෙට ඇතුළුවෙන්න පුරුදු වෙලා තියෙන්නේ ඔය ජනේලයෙන්.. අද ඒගොල්ලෝ විල්ලුවෙන් එහා මඩ වගුරේ දඩයමේ ගියා…
සැකයක් නෑ දැන් ඉතින් ගෙදර් ඇවිල්ල මේ මගේ බුමුතුරුණුවල මඩ ගානවා… පිරිමි අයට ඔව්වයේ ඒ හැටි ගානක් නෑ.. නැද්ද..?”

සතුන් දඩයම් කිරීම ගැන ඇය දිගින් දිගටම දොඩවන්නට වූයේ අප්‍රමාණ සතුටකිනි. වාසනාව තිබේ නම් ශීත සෘතුවේ වුවද තාරාවෙකු දඩයම් කරගැනීමට ඇති හැකියාව ගැන ඇය කීවාය. ෆ්රැම්ටන් නටෙල්ගේ සිතට මේ කතාබහ නිසා ඇතිවී තිබුණේ අප්‍රමාණ භීතියකි. ඇගේ දෙනෙත් ඔහු පසෙකින් තිබූ විවෘත ජනේලය දෙසට නිරතුරුවම යොමුව තිබූ අයුරු ඔහු භීතියෙන් යුතුව නිරීක්ෂණය කළේය. ඛේදවාචකයක සංවත්සරය යෙදී ඇති මෙවන් දිනයකම මෙහි පැමිණීමට සිදුවීම කෙතරම් අවාසනාවක් ද!

” දොස්තරලා එකඟ වුණා මම සිත කළඹන සහ ශාරීරික වෙහෙස ඇතිවෙන හැම දෙයක්ම මඟහැරලා විවේක ගන්න ඕන කියන එක ගැන… ” දිගින් දිගටම ඇදී ගිය මාතෘකාවෙන් දැඩි නොසන්සුන්කාරී අපහසුවකට පත්ව සිටි ඔහු කීවේය. ” ඔවුන් කියන්නේ මම “සම්පූර්ණ විවේකයක්” ගත යුතු බවයි. ඒත් මම ගන්න ඕන කෑම බීම ගැන නම් ඔවුන්ගේ එකඟත්වයක් නැහැ… ”

“නෑ ..?” සැපල්ටන් මහත්මිය ඈනුමක් හරින්නාක් මෙන් ඉතා උදාසීන අයුරින් විමසුවාය. මීළඟට ඇය එක්වරම කලබල වූවා ය. ඒ නටෙල් කියූ දෙයකට නම් නොවේ.

“ඔය එන්නෙ අන්තිමට! ” ඇය කෑගැසුවේ අප්‍රමාණ සතුටකින් සහ ප්‍රබෝධයෙනි.
“ඇති යන්තම් තේ වෙලාවට ආව… බලන්නකෝ හැටි… මේ අය නිකම් ඇස් ළඟට එනකම් මඩ වගුරක ගිලිලා ඉඳල වගේ.. !!”

ෆ්රැම්ටන් නටෙල් කිළිපොලා ගියේය. ඔහු දැරිය දෙස බැලුවේ ඉතා සානුකම්පිත සහ, තමන්ට මෙම තත්වය තේරෙන බවක් දෑසින් පළ කරමිනි. විවෘත ජනේලය දෙසට යොමුව තිබූ ඇගේ දෑස් බියෙන් ත්‍රස්තව තිබුණි. භීතියෙනුත් භීතියට පත් නටෙල් ආපසු හැරී තමන් පිටුපසින් වූ විවෘත ජනේලය දෙසට නෙත් යොමු කළේය.

ක්‍රමයෙන් දැඩිවෙමින් පැවති අන්ධකාරයත් සමඟ තණබිම හරහා ජනේලය දෙසට ඇවිද ආවේ මිනිස් රූ තුනකි. ඔවුන් තිදෙනාගේම අත්වල තුවක්කු තිබුණු අතර එක් අයෙකුගේ උරහිසෙන් සුදු පැහැති කබායක් ද එල්ලා වැටුණි. ඔවුන් සමීපයෙන් ම උඩ පනිමින් දුව ආවේ දුඹුරු පැහැ කුඩා ස්පැනියල් සුනඛයෙකි. ඔවුන් තණබිම හරහා ආවේ අවතාර බඳු නිශ්ශබ්දතාවයකිනි.
එක්වරම ඒ නිහඬ බව බිඳිමින් අඳුර තුළින්,….

“බර්ටි.. ඔබ කොහෙද මේ දුවන්නේ… ?”  යැයි හඬක් නැගුණි.

වියරුවෙන් මෙන් නැඟී සිය තොප්පිය සහ සැරයටිය අතට ගත් ෆ්රැම්ටන් නටෙල් සාලය හරහා දිව ගොස්, විවෘතව තිබූ දොරෙන් එළියට පැන කුඩා මාවත දිගේ ඔහු පැමිණි දෙසටම දිවගියේය. ඉදිරියෙන් ආ පාපැදිකරුවෙකුට ඔහුගේ ඇඟේ නොහැපීමට පාරෙන් ඉවත්වී බයිසිකලය බඩවැටියට හේත්තු කරගැනීමට සිදුවිය.

“ඔන්න අපි ගෙදර ආවා… ” සුදු වැහි කබාය උරහිස මත දමාගෙන් සිටි පුද්ගලයා ජනේලයෙන් නිවස තුලට ඇතුළුවෙමින් කීවේය. “සෑහෙන්න මඩ නාල නම් තමයි..ඒත් ඉන් වැඩි හරිය දැන් වේලිලා…
කවුද අර අපි එද්දිම ඉස්සරහ දොරෙන් පැනල දිව්වේ? ”

“අනේ මන්ද… මේ නටෙල් කියල කවුද හාදයෙක්.. හරි පුදුම මිනිහෙක්. මෙහෙ ආව වෙලාවේ ඉඳන් එයාට තියෙන අසනීප ගැන කියෙව්වා. ඕගොල්ලෝ එනවා දැක්ක විතරයි අවතාරයක් දැකල බය වුණා වගේ ගෙයින් එළියට පැනල දිව්වා. එයා අපිට ආයිබෝවන් කිව්වෙත් නෑ, එකපාරටම යන එක ගැන සමාව ඉල්ලුවෙත් නෑ.. නිකං ම පැනල දිව්වා මෙලෝ සිහියක් නැතුව..”

“මම හිතන්නේ එයා බය වුණේ අපේ බල්ලව දැකල.. ” ලේලිය කීවේ ඉතා සන්සුන් ආකාරයෙනි. “එයා බල්ලන්ට බොහොම බයයි කියල මාත් එක්ක කිව්වා. එක පාරක් පිස්සු බලු රංචුවක් එයා පස්සේ එලෝගෙන ඇවිත්, උන්ගෙන් බේරෙන්න ගංගානම් ගඟ අයිනේ තිබ්බ විශාල සොහොන් පිට්ටනියකට පැනගන්න එයාට සිද්ධවෙලා. උන් එතනටත් ඇවිත්. අන්තිමේදී එතන තිබ්බ අලුත හාරපු මිනී වලකට බැහැල තමයි බේරිලා තියෙන්නේ. එයාට සිද්ධවෙලා මුළු රෑම ඒකෙ ගත කරන්න.. බල්ලෝ ටිකත් මිනී වල වටේ හිටියලු මුළු රෑම – බුර බුර, මෙයාව හපන්න පැන පැන, සෙම බේර බේර.. ඉතින් ඒකම මදෑ මිනිහෙක්ව පිස්සු වට්ටවන්න..!”

ඉතා කෙටි කාලයක් තුල අපූර්ව ආකාරයේ කතා ගෙතීමට මේ දැරියට තිබුණේ අති විශිෂ්ඨ හැකියාවකි.

 

Saki – The Open Window

 

 

 

 

 

 

 

උස්වැටකෙයියාවේ සිට සකුරා නෙලීම හෙවත් අ’ධර්ම’ art of online criticism

cyber

ධර්මය අවශ්‍යය. එහෙත් ධර්මය අවශ්‍ය වන්නට නම්, ඊටත් වඩා අධර්මය අවශ්‍යය. ලියන්නන්ට මේ දෙකම අවශ්‍යය. එහෙත් මකන්නන්ට මේ කොයි එකත් එක ය.
ලියැවිල්ල ධර්මය ගැන නොවේ. ලියන්නන් සහ මකන්නන් ගැන ය.මකවන්නනට හිතවන්නන් ගැන ය.

වඩාත් නිවැරදිව කියතොත්, තමන්ට දිරවන්නේ නැති සියලු අදහස් මවකවන්නට හිතවන්නන් ගැන ය.

අපේ පහසුව තකා ඔවුන් ව “විවේචකයන්” යන පිළිගත් නමින් හඳුන්වමු.

දැන් ඉතින් විවේචකයන් සියල්ලන් මට එරෙහිව පිහි මුවහත් කරන අයුරු, තුවක්කු ලෝඩ් කරන අයුරු මට ඇසේ.

පොඩ්ඩක් “හෝව්!”

මේ කියන්නේ විවේචකයන්ගෙනුත් හැමෝම ගැන නොවේ. නිර්දය විවේචකයන් ගැනයි. නිර්දය විවේචකයන්ගෙනුත්, තෝරා ගත් අන්තවාදීන් පිරිසක් සහ ඔවුන්ගේ ග්‍රහණයට හසුවන සයිබර් ලියැවිලි ගැන යි.

නිස්කලංකයේ ඊළඟ පේළි කිහිපයත් කියවා බලන මෙන් දෙකට නැමී, දනින් වැටී බොහොමත් ම යටහත් පහත ව ඔබෙන් ඉල්ලා සිටිමි.(පේනවා නේද තියෙන බය?මේ අයට ඕනෑ අපි ඔන්න ඔය තත්වයේ ඉන්නවා දකින්ටයි.)

විවේචනය කිරීමද කලාවකි. Art එකකි.ලියවිල්ලක සාර්ථකත්වය රඳා පවතින්නේ ඇගයුම් මෙන්ම විවේචනත් තිබුණහොත් පමණි. ඉතා හොඳින් අග සිට මුලටම කියවා බලා සාධාරණ තීන්දුවක් දෙන, සාධාරණ පදනමක් මත සිට ලියවිල්ලේ ශුන්‍ය තැන් පෙන්වා දෙන සාධාරණ විවේචන මගින් කලින් ලියවිල්ලට වඩා හොඳ ලියවිල්ලක් ඊළඟ වතාවේ ලියවීමට මග පෑදෙයි.
එවැනි විවේචකයන්ට ජය වේවා!

තුවක්කු සහ පිහියා දැන් දැන් ලිහිල් වී යන සෙයක් දැනෙයි.

එහෙත් සමහර විවේචකයන් ඉන්නේ “විවේචනය” කරන්නටමයි. ! ඔවුන්ගේ විවේචන බොහොමයක් ම පාදක වෙන්නේ ඔවුන්ගේ පුද්ගලික මතවාදවලට එකඟ නොවීම අරභයා යි. රචකයා තමන් සමඟ ඇති පුද්ගලික කෝන්තර හෝ ගැහැණු පිරිමි බව මත පදනම්වයි.

මම ජාලගත ලියන්නෙක් මි. එනිසා මා හොඳින්ම දන්නේ අන්තර්ජාලගත ජංජාල ගැනයි.

විවේචනය කිරීමේ කලාව අන්තර්ජාලයේදී අන්තවාදීන් අතට පත් වූ විට බොහොම අධාර්මික සහ සාහසික වේශයක් ගනී.

අන්තර්ජාලයේ පලවන සියලුම ලියවිලිවලට විවේචකයෝ සිටිත්. ඒ සියල්ල අතර මේ කලින් කිවූ තාලේ කට්ටිය ද එමට ය. මේ අයගෙන් බොහොමයක් දෙනා “මොකක් හෝ කියන්නට ඕනෑ කමට” මොනවා හෝ කියති. බොහෝවිට මේ අන්තවාදී විවේචකයන්ට, ලිපියේ හෙඩිම හෝ මුල් වැකි කිහිපය කියවද්දී ම, විවේචන ලියන්නට අස්ස කුලප්පුවක් සෑදේ. එහෙමත් නැත්නම්, ඒ ලියවිල්ල හරහා පුද්ගලික කෝන්තර පිරිමසන්නට යති. ඉතින් ලියවිල්ලේ අන්තර්ගතයටත් ලියන්නාටත් දෙයියන්ගේ ම පිහිට ය.

සිතා බලන්න ; සකුරා මලක් පිළිබඳ ව සියයට සීයක් සාධාරණව, පැහැදිලිව කතා කිරීමට නම් ඔබ සකුරා පිපෙන සමයක ජපානයට ගොස් තිබිය යුතුමය. ඊට වඩා ටිකක් අඩුවෙන් හෝ සාධාරණ වෙන්න නම්, ඔබ පින්තුරයක හෝ සකුරා මලක් දැක තිබිය යුතු ය.ඒ ගැන කතා කිරීමට ප්‍රථම (ඉන්නේ උස්වැටකෙයියාවේ වුවත්), අඩුම තරමේ ජපානය පිලිබඳ ව අංශු මාත්‍රිකව වත් අදහසක් ඔළුවේ තබාගත යුතුය. එසේ නොවී, උස්වැටකෙයියාව මානසිකත්වයේ සිට සකුරා මලට බලටු මෑනීම කොයිතරම් දුරට සාර්ථක ද?

ජාලගත විවේචකයන් රචකයන් හඳුනා ගන්නේ එහෙමත් අවස්තාවක යි. ඒ නිසා, තමන් ට “නො දිරවන ” අදහසක් පල කළ පමණින්, රචකයා සොයා ගොස් බැන වැදීමේ අවස්තාව ඔවුනට අහිමි ය.අනෙක් අතට මොනවා කිව්වත් විවේචකයාට මුහුණට මුහුණ කතා කිරීමේ අවස්ථාවද රචකයාට හිමි නොවේ.
එනිසා කරන චෝදනා සහ පැහැදිලි කිරීම් සියල්ලම අන්තර්ජාල කතිකාවක ස්වරුපයෙන් ගලා යයි. බුද්ධිමත් සහ සාධාරණ විවේචකයන් සිටින අවස්තාවක ගොඩ නැගෙන බුද්ධිමය සංවාදය, කළින් කියූ අන්තවාදී විවේචකයෙකුගේ සම්ප්‍රාප්තියත් සමඟ, “යන්නේ කොහෙද මල්ලේ පොල් ” කතාවකින් අවසාන වේ.

මෙවැනි අන්තවාදී ආක්‍රමණයක් සිදුවූ සංවාදයක අවසාන කොමෙන්ටුව බොහෝ විට හිමිවන්නේත් අන්තවාදියාට මයි. මක්නිසාද යත්, බුද්ධිමය සංවාදයක නියැලීමේ අරමුණින් ලියවිල්ලට සම්බන්ධ වූ සියල්ලන්, අන්තවාදියාගේ පුහු තර්කවලට උත්තර බැඳීමෙන් වෙහෙසට පත්ව, නිශ්ශබ්ද වෙති. රචකයාත් ලියවිල්ල “මස්” කිරීමේ කර්තව්‍ය ඉවසා දරාගත නොහී නිශ්ශබ්දතාවයට මුලපුරයි.
පරවියන් එක්ක චෙස් අදින්නා තේරුම් ගත යුතු යමක් තිබේ. ඒ තමන් කොපමණ දක්ෂ චෙස් අදින්නෙකු ,පරෙවියා චෙස් ඉත්තන් විසුරුවා, ලෑල්ල මත වසුරු හෙළා, ඉනිදු නො නැවතී, තමන් දිනුවාක් මෙන් චෙස් ලෑල්ල මත උඩඟු ලීලාවෙන් ඇවිද යන බවයි.

ඇතැම් විට, සමහර රචකයෝ මෙන් ම, සමහර සාධාරණ විවේචකයෝත්, අන්තවාදියා ඉල්ලා අස්වන තුරුම නිහඬ වීම ප්‍රතික්ෂේප කරති.එවැනි අවස්තාවක ඇතැම් අන්තවාදීන් කට පියා ගත්තත්, සමහරක් මේ සියල්ල පුද්ගලික කෝන්තර කර ගනිති. රචකයා ගේ නමට එල්ලවන පුද්ගලික මඩ සහ සමාජ වෙබ් අඩවි ඔස්සේ සයිබර් හිංසනය දක්වාමත් මේ තත්වය වර්ධනය විය හැකිය.ඉතින් රචකයා අසරණය. උත්තර බැඳීම පිණිස කිසිදාක මුහුණට මුහුණ හමු නොවන අසාධාරණ, අහක යන උණ්ඩයක්, සයිබරයට මුදා හැරි නිදහස් අදහසක් ඔස්සේ රචකයාට එල්ල වී තිබේ.
අනෙක් අතට රචකයා බිමට ම වට්ටවා, එකී “තමන්ට නො දිරවන ” ලියවිල්ල සයිබරයෙන් ගලවා දැමීමට නොහැකි වූ වික්ශෝපය නිසා මේ අන්තවාදීහු පිඩා විඳිති.

දෙපක්ෂයම විඳවති.ලෝකයා එය දකින්නේ නැත.

මේ තත්වය කළු කලිසමක සුළුදිය පහවිමකට මම සමාන කරන්නෙමි. කලිසම කළු පැහැ නිසා, ලෝකයා තෙත පැල්ලම නොදැක්කත්, එය හැඳ සිටින්නා හට දැනෙන හැඟීම පිළිබඳව සිතා බලන්න.

තුවාල සහ පැලැස්තර

download.jpg
පෙම්වත,
ආලය ගින්නකි –
බුර බුරා නැගෙන;

එකුන් විසි තුන් පැයක්-
මයික්‍රෝ තත්පර අංශුවලට වෙන්කර
කෙටි ම කෙටි පණිවුඩ –
දිගම දිග කතන්දර –
එකින් එක යළිත් විමසා බලමි මම.
ඊයේට වඩා අද,
එක පණිවුඩයක් අඩුයි!

ජංගමය දැල්වෙයි –
හදවත ද දැල්වෙයි –
එහෙත් ඒ ඔබ නොවෙයි –

ඔබ විසින්
මට එවීමට අමතක කළ කවි,
කුරුළු හඬකින් ට්විටරය වෙත ගැයෙයි-

නෝක්කාඩු වියමනක් ඇඟිලි තුඩගින් වියැවෙයි..
දැන් ඉතින් ඔහොමයි-
ආදරේ කොහු කොහු වෙන්නෙත්,
පහු පහු වෙනකොටයි ..

ජංගමය දැල්වෙයි,
නොකියවූ පණිවුඩයක්,
කියවීමට අණ ලැබෙයි

ඒ ඔහුයි!

ඔබේ ට්විටර් කුරුළු තුඩු ඇනී ලේ ගලන,
නිර්වින්දනය නොවූ හදවතට
ඔහු ප්‍රේමවත් ඉමොජි පැලැස්තර අලවයි..

(18-05-2017)

පිළිස්සුම් රෝගියා

18051779_10202882651222892_37277007_n

 

වේලාව සවස හතරයි තිහට ආසන්න වී තිබුණි. දහවලෙහි වූ අධික උණුසුම ඒ වන විටත් පහව ගොස් තිබුණේ නැත.

උණුසුමත් තුනේ බෙහෙත් වේලේ බෙහෙත් මතත් නිසා බොහෝ රෝගීන් නින්දට ගොස් සිටි හෙයින් පහේ වාට්ටුවේ වූයේ දැඩි නිහඬබවකි.

ගිලන් ඇඳ මත වාඩි වී, නවාගත් දණ මත තබාගත් අතින් යුතුව පිළිස්සුම් රෝගියා බලා සිටියේ ය. සැන්දෑ හිරු රැුසින් එළිය වූ කොළ පැහැ අඩ බිත්ති සහ ඇඟිලි සලකුණු කිලිටි ලකුණෙන් යුතු සුදු කුළුණුත්, කොරිඩෝරයට එහායින් වූ කණ්ඩිය කැපූ තැනත්, එහි වවා තිබුණු රෝස පඳුරුත්, ඊට පහළින් වූ පිට්ටනියත් පසුකර ඈත දුරින් පෙනෙන වියලි කඳු දක්වා ඔහුගේ ඒ බැල්ම විහිදී තිබුණි.

ඔහුට ගෙදර සිහි විය. ”අදට දහ දවසයි..” ඔහු සිතුවේය. ”ගෙදර තාම දන්නේ නෑ..”

ඔහු පිළිස්සුණු හැටි සිහි කළේ ය. ආප්ප තාච්චිය රත් කළ භූමිතෙල් ලිපේ ගින්දර මුහුණට විද්ද ආකාරයත්, ඇස් නිලංකාර වූ හැටි සහ දැවිල්ලත්, පුළුටු ගඳත් ඔහුට සිහි විය. ”චෝව්! චෝව්! චෝව්!” යනුවෙන් දෙමළ කඬේ මුදලාලි කෑගැසූ අයුරුත්, ආප්ප බානා තෙක් බංකුවේ වාඩි වී බලා සිටි පිරිසගේ බිය පත් මුහුණුත් ඔහුගේ සිහියට ආවේ ය.

වේදනාව නිසා ඇස් කිටි කිටියේ පියව යන විට, මුහුණට එබුණු රැුවුල්කාරයාගේ මුහුණේ ඉන්නෙකු විය.

කන් අගුල් වට්ටන ”සෝ” හඬකින් අවට කලබලය යටපත් වනු ඔහුට ඇසිනි. තමා ක්ලාන්ත වීමට ගියේ මස් කරවුණු පුළුටු ගඳ නිසා මිස වේදනාව නිසා නොවන බව ඔහුට සිතුණි.
මස් පිළිස්සෙන පුළුටු ගඳ, ඒ මොහොතේ දැනුණු අයුරින් ම ඔහුට සිහි විය. ඔහුට බඩවැල් නටන්නාක් බඳු හැඟීමක් ඇති විය.

ඔහු එය අමතක කරන්නට උත්සාහ කළේ ය. එය සිහිවන හැම විටෙකම වාගේ මෙන්, මෙවෙලේත් ඔහුගේ අතැඟිලි තුඩු, තවමත් යන්තමට අමු තුවාල කබොල මත දැවටිණි. තමා ගේ මුහුණ දැන් කුමන අයුරින් පෙනෙනවා ඇත්දැයි ඔහු සිතුවේ ය.
පිළිස්සුණු සමේ රළුව අතට දැනෙත්දී ඔහු ගේ අතැඟිලි පිළිකුලෙන් පහතට වැටුණේ ය.
මුහුණ විරූපිව ඇති ඔහුට සිතුණි.

ඔහුගේ දෑසට කණාටු රෝස ගස්වල පිපී තිබූ මල් හසු විය.
දැන් කිසිදු කෙල්ලක තමා හට කැමති නො වෙතියි ඔහුට සිතිණි.

ඔහුට ඇගේ එළලූ පැහැ මුහුණ සිහි විය. වාට්ටුවේ කෙළවර බිත්තියේ ඔරලෝසුව දෙස ඔහුට බැලූණේ ඉබේටම ය.

වෙලාව පහ ට පහ ලෙස දැක්වුණි.

”තව වෙලා තියෙනවා.” ඔහු තමාටම කියා ගත්තේ ය. ඊළඟ බෙහෙත් වේල දෙන්නේ හයට ය.

තව ස්වල්ප වෙලාවකින්, නේවාසික රෝගීන් බැලීමට පිරිස පැමිණෙනු ඇත.

”ගෙදර තාම දන්නේ නෑ..” ඔහුට මතක් විය.

ඔහුගේ මුහුණට ඇය එබෙන ආකාරයත්, ඇගේ නැහැ පුඩු වලින් පිටවන හුස්ම, තම උඩු තොලේ වදින අයුරුත් ඔහු සිහි කළේ ය. ඇගේ මෘදු ඇඟිලි තුඩු, ඔහුගේ තුවාල කබොල සීරුවට අල්ලා බෙහෙත් ගල්වන ආකාරයේ ඇත්තේ ද, වෙන රෝගීන්ට නො දක්වන දයාර්ද්‍ර බවකැයි ඔහුට සිතී තිබුණි. බෙහෙත් ගලවන ගමන් ඇය රිදෙනවා දැයි අසා නිහඬ වන්නේ, ”අනේ.. රිදෙනවාද?.. මම හෙමින් බෙහෙත් ගාන්නම්..” යයි අනෙක් රෝගීන් ඉන්න තැන කීමට බැරි නිසා යයි ඔහු සිතුවේ ය.

පැමිණි දෙවැනි දවසේ, ගෙදරට දන්වන්න ඕනෑ නේදැයි අසන ගමන්, ”ඔයා බැඳලා ද?” යයි ඇය ඇසූ අයුරු ඔහු සිහි කළේ ය.

තවත් කාලයක් තමන්ට රෝහලේ රැුඳී සිටීමට වනු ඇතැයි ඔහුට සිතුණි.

ඇගේ නම ඇසීමට ඔහු තුළ වූ තදබල ආශාව මැඩ ගැනුණේ ලජ්ජාවකිනි. මොකක්දෝ හීන මාන පසුබෑමකිනි.

වාට්ටුවේ ලෑලි පටි බාග දොර හැරුණි. අනෙකුත් නේවාසික රෝගීන් බැලීමට පිරිස පැමිණෙමින් සිටියහ.

”අදට දහ දවසයි…” ඔහු සිතුවේය. ”ගෙදර තාම දන්නේ නෑ..”

ඇය නො සිටින්නට මේ දහ දවස ගෙවීම එතරම් ලේසි නො වන්නට තිබුණි.

————————————————————————————————

අන්තිමේදී ඊළඟ බෙහෙත් වේලත් රැුගෙන ඇය පැමිණෙන විට, ඔහු සිටියේ සිටි ඉරියව්වෙන් ම කිරා වැටෙමිනි. හිරු තව දුරටත් බැස ගොස් තිබුණු අතර, වාට්ටුවේ කෙටි බිත්තිවල දිගා වී සිටි කළු හෙවණැලි, වාට්ටුවෙන් පිටත බිම පත බෑවෙමින් සිටියහ.
මලානික සුදු එළිය පතුරවමින්, වාට්ටුවේ ලයිට් පොලූ දැල්වී තිබුණි.

වාට්ටුවේ නේවාසිකයන්ට පිළිවෙළින් බෙහෙත් වේල් දෙමින්, ඇය ඔහු ගේ අසලට පැමිණ බාහුවට අත තැබුවා ය. ඔහු තිගැස්සී ඇහැරුණේ ය.

”බය වුණාද?” ඇය ඇසුවේ සිනාසෙමිනි.

ඔහු ද සිනාසුණේ ය. අවුල් වූ කෙස්ස, ඇඟිලි තුඩු පනා පහරකින් පිළිවෙල කරගැනීමට අත හිස කරා ගියේ ද ඉබේට ම ය.

ඇගේ රවුම් මුහුණත්, වටකුරු ගෙලත්, නෙරූ ලැමත් අඩ අඳුරේ පෙනුණේ පින්සලයකින් ඇන්දාක් මෙනි.

”බලමු තුවාලේ..” ඇය කීවේ ඔහුගේ මුහුණ නිකටින් අල්ලා විදුලි ආලෝකය දෙසට හරවමිනි. ඇගේ ඇඟිලි තුඩුවල ස්පර්ශය විඳිමින් ඔහු ඇස් පියා ගත්තේ ය.

”දැන් හොඳයි නේ…” ඇය කීවේ තුවාල කබොල මත ආලේපයක් තවරමිනි. පුරුද්දට මෙන් වේදනාත්මක ඉරියව්වක් මවමින් ඔහුගේ මුහුණේ මස් පිඬු ඇකිලිණි.

”දැන් හොඳයි… ඔය බොරු කරන්නේ.. රිදෙන්න විදියක් නෑ” ඇය කීවේ ඇස් නටවමිනි. ඔහු ඇගේ මුහුණ දෙස බැලූවේ ය. ඇය පිටිපසින්, ඉහලින් වූ විදුලි එළිය දුන් අසීරුවෙන්, ඔහුගේ දෑස් පුංචි වී ය.

”මිසී…” ඔහු ඇය ඇමතුවේ ය. ”මට කවද විතර ගෙදර යන්න පුළුවන් ද මිසී?”

”අපි දොස්තර මහත්තය ආවම අහමු..” ඇය කීවේ, ඉහ ඉද්දර කනප්පුව මත වූ වීදුරුවට වතුර පුරවමිනි. ”ඇයි.. ගමේ ගෑනු ළමය බලන් ඉන්නවද?”

”අපෝ නෑ..” ඔහු වහා ම කීවේ ය. තමාට අහන්නට ඕනෑ වූයේ ඇගේ නම වුවත් කියවුනේ අනෙකක් බව කීමට ඔහුට ඕනෑ වීය.

බෙහෙත් පෙති දෙක ඇගේ අත්ලෙන් ඔහුගේ අත්ලටත්, ඉනික්බිති ඔහුගේ මුවටත් වශයෙන් මාරු විය.

”දොස්තර මහත්තය ආවම අහමු. කොහොමටත් තව දවසකට දෙහෙකට වඩා ඉන්න වෙන්නේ නෑ..” ඇය කීවේ ඊළඟ රෝගියා කරා යාමට සැරසෙමිනි.

”අනේ ඩිංගක් ඉන්ඩකෝ..” යනුවෙන් කීමට ඔහු තුළ වූ උවමනාව ද සමඟින් බෙහෙත් පෙති උගුරෙන් පහළට බැස්සේ ය.

”මිසී…”
ඇය ආපසු හැරී බැලූවා ය.

”මිසීගේ නම මොකක්ද?”

”මොකටද?..” ඇය පෙරළා ඔහුගෙන් ඇසුවා ය.

”මිසී වගේමයි මගේ නංගිත්..” ඔහු කිවේ ය.

”නංගිගේ නම මොකක්ද?” ඇය ඇසුවේ සිනාසෙමිනි.

”චාන්දනී..” ඔහු කටට ආවක් කීවේ ය.

”මගේ නම නාමලී ..”

තමන්ට නැගණියක් නැති බව ඉක්බිති ඔහු සිහි කළේ ය. සිටියද තමන් උපන් පරිසරය අනුව ඇය ට රංජනී, සුසිලා වැනි නමක් විනා චාන්දනී වැනි නමක් හිමි නො වෙතැයි ඔහු දැන සිටියේ ය.

ඒ නම් ද ඒ පරිසරය තුළ, රංජනියා, සුසිලෝ ආදී ලෙස තැලී පොඩිවී බෙලෙක්ක වී යනු ඇත.

ඇය ඊළඟ රෝගියා වෙත ට යනයුරුත්, අවසාන රෝගියා දක්වාම පිළිවෙළින් ගොස් වාට්ටුවෙන් නික්ම යන අයුරුත් ඔහු බලා සිටියේ ය.
————————————————————————————————
එදා ? ඔහුට වෙනදාටත් වඩා නිදි නැති රාත‍්‍රියක් විය.

කඬේ රේඩියෝවේ නිතර වාදනය වන මගේ නාමලී ගීතය ඔහු සිහිපත් කළේ ය.
නාමලී එක්ක සුරියවැව යන්නට ඕනෑ යයි ඔහුට සිතුණි.

නාමලී සහ ඔහු මනාල යුවලක් ලෙසට සූරියවැව යන අයුරු ඔහු සිතින් මවාගත්තේ ය.

ගමේ ගැහැනුන් ගේ රබන් සද්දය අසමින් දෙපස එරමිණියා ගාලින් යුතු දුවිලි වැකි ගුරු පාර දිගේ සෙමින් යන ගෙම්බා කාරයත්, ඒ පසුපස සහ දෙපස එල්ලී, කාර් රියත් සමඟම දිව යන ගමේ කොල්ලන් ?නත් ඔහුට මැවී පෙනුණි.

ඔහු තමා සමීපයේ වාඩිගෙන සිටින, මනාලි වෙස් ගත් නාමලිගේ අතක් ගෙන තම කලවය මත තබාගත්තේ ය.
නාමලී ඔහු දෙස කෝල බැල්මක් හෙලූවා ය.

කාරය ගුරු පාර දිගේ දුහුවිල්ල කාගෙන ගොස් අන්දර වැට අසල නැවතුණි. සමර ගා ටකරම් හෙවිලිකළ නිවාස ඉදිරියේ ආයිත්තම් වූ නෑසියන් පෙරටුවේ ළමා සාරිවලින් සැරසුණු බාලිකාවන් සිවු දෙනෙකු විය.
වසර කිහිපයකට පෙර පරලොව ගිය අම්මා සුදු මල් දැමූ වතුර වීදුරුවක් ද අතින් ගෙන ඉදිරියෙන් ම සිටිණු ඔහු දුටුවේ ය.

රතිඥ්ඥා පුපුරන්නට විය.

කාරයේ රියදුරා වහාම රියෙන් බැස ඔහු සිටි පැත්තේ දොර විවර කළේ ය.

වෙඩි බෙහෙත් සුවඳ දසත පැතිරුණි.

ඔහුගේ කලවය මත වූ නාමලිගේ අත කෙමෙන් දැඩිවනු ඔහුට දැනුණි.

වෙඩි බෙහෙත් සුවඳ මස් පිළිස්සෙන පුළුටු ගඳකට හැරුණේ ය. මුහුණ පිළිස්සෙණු ඔහුට දැනුණි.

ඔහුගේ කලවය මත වූ නාමලීගේ අත ක්ෂණයකින් ඉවත්විය.

නාමලී කාරයේ දොර හැරගෙන ගුරැු පාර දිගේ ආපසු දුවන්නට වුවා ය. නාමලී නැවත්වීමට උත්සාහ කළ ඔහුට, කාරයේ බිම වැටී තිබූ මල් කළඹ පෑගුණි.

නෑසියන්ගේ කුහුලෙන් පිරුණු මුහුණුත්, වික්ෂිප්ත රියදුරාත් ඔහුගේ දෙනෙතට හසුවිය.
ක්ෂණයකින් රියදුරාගේ මුහුණ වෙනස්වී, දෙමළ කඬේ මුදලාලිගේ මුහුණ එතනින් මතුවිය.

ඔහු තිගැස්සී ඇහැරුණේ ය.

වාට්ටුවෙන් පිටත අරුණාලෝකය පැතිරෙමින් තිබුණි.
————————————————————————————————
වෛද්‍යවරයාගේ ඇඟිලිවලින් ඔසවන ලද නිකටින් යුතුව ඔහු, පරීක්ෂණ කාමරයේ වහලය දෙස බලා හුන්නේ ය.

ගිනි දවාලෙත් නිරිවස්ත‍්‍ර විදුලි බුබුලක් සුදු එළිය විහිදුවමින් දැල්වෙමින් තිබුණි. කොහොමත් හොඳින් එළිය වී තිබූ ඒ කාමරයේ විදුලි බුබුලේ ආලෝකය තිබුණේ නිනව් නැතිවය

”මේ බෙහෙත් දිගටම බොන්න.. ටික කාලයක් යනකම් අව්වට නොයා ඉන්න එක තමයි හොඳ..”

වෛද්‍යවරයා ඔහුගේ නිකට අතහැර තුණ්ඩුවක යමක් කුරුටු ගෑවේ ය.

”දැන් කෙළින්ම ගෙදර ද යන්නේ.. ?”

ගෙදර…. ඔහුට ගෙදර සිහි විය. කාස රෝගයෙන් හූරණ ලද පපුවෙන් යුතු තාත්තාත්, කසාද නො බැඳි අක්කාත්, ටකරම් හිල් වූ වහලත්, මැරෙන්නට පන අදින ගොනාත් මතකයට ආවේ ය.

”ඔව් මහත්තය… දෙකේ බස් එකේ යනවා සූරියවැව…”

”හ්ම්… මාසෙකින් එහෙ ඉස්පිරිතාලෙට පෙන්නන්න…”

”මහත්තය..” ඇසීමට තිබූ වැදගත් ම ප‍්‍රශ්නය ඊළඟට ඔහු ඇසුවේ ය.

”මේ කැළල දිගටම තියෙයි ද මහත්තය..?”

වෛද්‍යවරයා හිස ඔසවා ඔහු දෙස බැලූවේය. හකුපාඩා මතුවූ මුහුණත්, අපිළිවෙලට වැවුණු කණාටු රැුවුලත් වෛද්‍යවරයාගේ දෙනෙතට හසුවිය.

”කැළල… හ්ම්… කැළල නේද ?” ඔහු රෝගියාගේ මුහුණේ වම්පස හරවා යළිත්, වියළී ගිය තුවාල කබොල්ල බැලූවේ ය. වම් ඇසත්, නාසයත් අසල සිට නිකට ආසන්නයට ම පැතිරී ගිය රැුළි ගැසුණු සම් කැටිය දෙස බලා නළල රැුළි කරගත්තේ ය.

”කැළල නේද?… අපි බලමු..”

ඉනික්බිති ”දැන් යන්න පුළුවන්..” කියන්නට මෙන් හිස සැලූවේ ය.

නාමලී ඈත කොනක වූ මේසයක් අසල වාඩිවී යමක් ලියමින් සිටිනු රෝගියාගේ දෑසට හසුවිය. තමා යන බව කියූ විට ඇයට දුක හිතෙනු ඇතැයි දුකක් මෙන් ම සතුටක් ද ඔහුගේ සිතේ ඇඳී ගියේ ය.
————————————————————————————————
රෝහලට ගෙන ආ ඇඳුම් කැඩුම් අතුරින් හොඳ යයි කිවිය හැකි සරමක් හා කහ ගැහුණු කහ පැහැති කමිසයක් ඇඳගත් රෝගියා, පහේ වාට්ටුව දිගේ ඇවිද ආවේ ය.

ඉතිරි රෙදි පෙරෙදි වූ ඉටි කවරය තිබුණේ කිහිල්ලේ ය.

වතුර ගා පිරිමැද පීරා පිළිවෙලක් කළ කෙස්ස දිලිසෙමින් තිබුණි.

නේවාසිකව සිටි එකොළොස් දවසට යන්තම් දැන හැඳිනිකම් ඇතිකරගත් දෙපස ඇඳන් දෙකේ සිටි රෝගීන් දෙදෙනාගෙන් තවමත් නේවාසිකව සිටි රෝගියාට ඔහු සමු දුන්නේ ය.

”ආයේ කෙළින් ම ගෙදර..?”

ඔහු එසේ බව කියන්නට හිස වැනුවේය.

”යන්නම්….”

”මදැයි ඔයින් ගියා..” වකුගඩු අමාරුකාරයා තමන් ගේ සැත්කම් කැළල අතගාමින් ඔහු දෙස බලා සිටියේ ය.
————————————————————————————————

පහේ වාට්ටුව කෙළවර, කෙටි බිත්තියකින් වෙන්කළ කාමරයේ මේසයක් අසල වාඩිවී, නාමලී යමක් ලියමින් හුන්නා ය. ඇය අසල සිටි අනෙක් තුරුණු හෙදිය බෙහෙත් ලේබල කියවමින් සිටියා ය.

ඔහු මොහොතක් ඔවුන් දෙස බලා සිටියේ ය. නිකට පපුවට බර කරන් සිටි ඇගේ මුහුණ වඩාත් රවුම් සහ මටසිළුටුවට ඔහුට පෙනුණි.
ඇගේ දෙතොල් තරව පියවුණු ගමන් විය.

ඔහු හදවතින් වැළඳගන්නට මෙන් ඇය දෙස බලා සිටියේ ය.

තව ටික දිනක් හෝ රෝහලේ ඉන්නට තිබුණා නම් යයි ඔහුට සිතුණි.

අනෙක් තුරුණු හෙදිය හිස ඔසවා තමන් දෙස බලා සිටින බව ඔහුට වැටහුණේ ටික වෙලාවකට පසුවය.

බෙහෙත් ලේබල කියවීම නතර වූ හෙයින් නාමලී ද හිස ඔසවා බැලූවා ය. කතා කිරීමට වචන සොයමින් ඔහු වියළුණු උගුර තෙමෙන්නට කෙළ තලියක් ගිල්ලේ ය.

”මිසී…”

”ඔව්…?” ඇය ප‍්‍රශ්නාර්ථ බැල්මෙන් බලා සිටියා ය.

” මිසී..” තමන් යන බව කියන්නට වචන ගලපමින් ඔහු තව මොහොතක් තාවර වුණේ ය. ඇයට දුක නොහිතෙන සේ යන බව කියන්නට ඔහුට ඕනෑ විය.

”මගේ ටිකට් කැපුවා… මං යන්නයි කියල…” ඔහු හැකි උපරිම ප‍්‍රසන්නතාවයට මුහුණ පත්වෙන සේ සිනාසුනේ ය.

”ආ..”ඇය සිනාසුනා ය .

”හොඳයි.. හොඳයි… එහෙනම් යන්නකෝ.. ආයේ පුච්චන් එහෙම මෙහෙ එනවා නෙමෙයි.. ”

ඔහු ගල් ගැසී බලා සිටියේ ය. ඔන්චිල්ලාවක ඉහළ ගොස් යළි පහළ එනවිට දැනෙන හිස් බව ඔහුගේ කුසට දැනුණි.

”හා හරි එහෙනම් යන්න.. ”

ඇය යළිත් කීවා ය.

ජලය පිරි කලයක් බිම අතහැරි බිඳී විසිර යන්නාක් මෙන් ඔහු බිඳී විසිරි ගියේය.

අර අමුතු හිස්කම බඬේ සිට පපුවට පැතිරෙද්දී ඔහු ආපසු හැරුණේ ය.
————————————————————————————————
කොරිඩෝරයෙන් පිටත ගිනි අව්ව විසින් දවමින් තිබුණි.

කණාටු රෝස ගස් අතරින් පෙනෙන වාට්ටුව දෙස යළිත් ඔහු හැරී බැලූවේය.

නාමලීව එතනට පෙනුණේ නැත.

හිස තවන ගිනි අව්වෙන් මුවා වන්නට, ඇඳුම් කැඩුම් වූ ඉටි කවරය සහිත අතෙන් හිස මුවා කරගනිමින් ඔහු පිට්ටනිය හරහා ඇවිද ගියේ ය.

”එයාට තව ලෙඩෙක් හම්බවෙයි.” ඔහු නාමලී ගැන සිතුවේ ය. ”නර්ස්ල ඉන්නේ ලෙඞ්ඩු බලන්න තමයි..”

”කැළල….” ඔහු ඊළඟට සිතුවේ ය. ”ගෙදර ගිහින් ගොඩ වෙදකම් කරල මකා ගන්නවා….”

විනාඩි විස්සක්

time_machine_by_sparco2-d5d5jwc

එය ගිම්හානයේ අතිශය උෂ්ණාධික දවසකි. උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක 34 ද ඉක්මවා තිබූ හෙයින් මට අවශ්‍ය වූයේ හැකි ඉක්මනින් නාන බේසමේ බැස වයින් වීදුරුවක් විදිමින් සිහිල් වීමට ය.

මම නො ඉවසිල්ලෙන් උදුනේ කාල මාපකය දෙස බැලීමි. ගතවී තිබුණේ මිනිත්තු කිහිපයක් පමණි. ඉඟුරු සහ ලෙමන් විස්කෝතු උදුනෙන් බෑම සඳහා තවත් විනාඩි විස්සකට ආසන්න කාලයක් ඉතිරි වී තිබුණි.

ඒ පිළිබඳව කොහොමත් ම විස්වාසයක් තිබුණේ නැත. ඬේන් උදුණේ මාපකය සෙල්ලම් ඇන්ජිමක කොටසක් යැයි සෙල්ලමට ගෙන අබිලි කර පැය විසි හතරක්වත් ගතවී තිබුණේ නැත. සැමියා විසින් එය යථා තත්වයට පත් කළත් එය මගේ ප‍්‍රකෝපයෙන් පුතු මුවා කිරීම උදෙසා කළ යන්තම් ඇටවීමක් පමණක් ම බවට මා තුළ වූයේ ප‍්‍රබල සැකයකි.

වේලාව ගෙවෙන තෙක් මම මේසය පිසදමන්නට වූයෙමි. මේසය මත වැටී තිබූ කෝන්ෆ්ලේක්ස් කැබලි සහ සීනි කැට පිළිවෙළකට ඉවත් විය. මයිකල් , ඬේන් සහ මම සිනාසී සිටින ඡුායාරූපයක ගෑවුණු සෝස් පැල්ලම්. සමාන්තර විශ්ව, පිටසක්වලයන් ආදී පිළිගත නොහැකි දේ පිරුණු මයිකල් මහත් අභිරුචියෙන් කියවන ඉපැරණි විද්‍යා ප‍්‍රබන්ධ සඟරාවක්. ඉන්පසු විසිතුරු කෝප්ප සහ සෙරමික් පිසදැමෙන වෙලාව. මේ මළ ඉලව් තෑගි වශයෙන් වරින්වර මට ගෙනවිත් දුන්නේ සැමියා විසිනි. කරදරේ.. දැන් ඒවායේ දූවිලි රැස්වෙත්දී පිහින්නට ඕනෑත් මමමයි.!

මම යළිත් උදුනේ කාල මාපකය දෙස බැලීමි. විනාඩි විස්සයි.මෙතරම් වැඩ ප‍්‍රමාණයකයට පසුවත්. මේ උලව් කාල මාපකය කැඞී ඇත. එය යථා තත්වයට පත් කලැයි තාත්තා සහ පුතා මට කර ඇත්තේ මහ බොරුවකි.
ඕන කෙහෙල්මලක් වෙච්චාවේ.. මම නාන බේසම වෙත යායුතුය. උදුන කොහොමටත් නියමිත වේලාවෙන් පසුව ස්වයංකී‍්‍රයව අක‍්‍රීය වේ. බිස්කට් අනවශ්‍ය තරමේ දුඹුරුවක් ගන්නේ ඊට පසුවය. තාත්තා සහ පුතාට කරවුණු බිස්කට්. හොඳ වැඬේ.. අම්මාට බොරු කිව්වාට..

මුළුතැන්ගෙයින් පිටව යමින් මම රාක්කය මත වූ වයින් බෝතලය සහ කස්කුරුප්පුව අතට ගත්තෙමි.

එක්වරම දොරේ සීනුව නාද විය. ශාප කරන අපහාසාත්මක අකුරු හතරක් මුමුණාගනිමින් මා දොර විවර කළේ පැමිණියේ කවුරුන් වුවත් නිවස තුළට පැමිනෙන්නෙක් නොවේවායි පතමිනි.

පුදුමයකි. විවර වූ දොර පිටුපස කිසිවෙකු වූයේ නැත. දොර සීනුව නාද වූ බව මට සහතික කළ හැකිව තිබුණි. මට විහිළුවක් කිරීමේ අරමුණින් දොර සීනුව නාද කර සැඟවීමට ඬේන්වත් නිවසේ සිටියේ නැත.
දොර සීනුව නාද කළ තැනැත්තා කවුරුන් වූවත් ඔහුට හෝ ඇයට තබා බළළෙකුටවත් සැඟවිය හැකි තැනක් අසලක තිබුණේත් නැත.

මම වේගයෙන් දොර වසා දැමීමි.

ඉනික්බිති සිහින් හඩක් නැගුණේ මුළුතැන්ගෙය දෙසිනි. අතෙහි වූ බෝතලය සහ වීදුරුව සාලයේ මේසය මත තබා මම මුළුතැන්ගෙයට එබුණෙමි.

දෙයියන්ට ඔප්පුවෙච්චාවේ ගෑණියෙක්.! අමුම අමු නිර්වස්තරෙන්!!. මට කෑ ගැහුණේ නිරායාසයෙනි.

‘‘ඔහේ.. කවුද ඔහේ..? මොන උලව්වක් ද මගේ කුස්සියෙ කරන්නේ?’’

මට පිටුපා උදුන අසල සිටි බැවින් මෙතෙක් මට මුහුණ නොපෙනූ ගැහැනිය මා දෙසට හැරුණි.

දෙයියන්ට ඔප්පු වෙච්චාවේ.!.මේ මමමයි. අඩක් හිස් වයින් වීදුරුවකුත් අතැතිව. ඒ මදිවාට හෙලූවැල්ලෙන්.!!

මගේ හදවත කටට ආවාක් බඳු හැඟීමක් මට ඇතිවූ අතර, කටට ආ හදවත ඉන් ඉවතටද පනිතයි බියෙන් මෙන් මගේ අතක් මගේ මුව වසාගත්තේය.

ගැහැණිය..නෑ.. මම .. නෑ නෑ.. මම වගේ මොකක්දෝ දෙය සිනාසුණාය..

‘‘විනාඩි විස්ස ඉවරයි… ඕ ගෝඞ් ඩාලිං.!. ඔච්චර පුදුමෙන් මා දිහා බලන්න එපා..’’

යම් අපරාධකාරී කුමන්ත‍්‍රණ ප‍්‍රයෝගයක් ඇතැයි මට එක්වරම සිතුණි. මේ මොකක් හො දෙය මේ සිදුවූ දෙය පිළිබඳව මා වාගේම පුදුමයෙන් නම් මේ සැකය අඩු වෙන්නටවත් තිබුණා. එහෙත් මේ ගැහැණියට වගේ වගක් නැතිවීම ම මදෑ.. පසුගිය දිනවල අසන්නට වූ කොල්ලකල්ලි පිලිබඳ අප්‍රසන්න කතාන්දර මගේ මතකයට ආවේය. දවාලට තනියෙන්ම ඉන්න ගැහැණුන්ගේ බෙලි කරකවන බියකරු කල්ලි.

මම ඉදිරියට පැන සයිඞ්බෝඩය මත වූ පිහිය අතට ගතිමි.
ගැහැණිය කලබල වූවාය.
‘‘ ඕ.. පැත්තකට දාන්න පිහිය..මට පුළුවන් පැහැදිළි කරන්න.. ප්ලීස්..’’
එහෙත් මම පිහිය උරුක් කළෙමි.
‘‘ අත් උස්සනවා.!. දැන් හෙමින් වාඩිවෙනවා..’’
ගැහැණිය මේසයේ අනෙක් කෙළවරේ වූ පුටුවක අගිස්සෙන් වාඩිවූවාය.
‘‘දැන් කියනවා කවුද ඔහේ?’’
‘‘ මම ඔයා.. මේරියන්’’
‘‘මොකක්?? මම මෙතන ඉන්නවා ඔහේ ඉස්සරහපිට හොඳ සිහියෙන්.. මම බීලත් නෑ.. බොන්න හිතූ පමණින් වෙරි වෙන්නෙත් නෑ..ඇත්තත කියනවා.. කවුද තමුසේ? හහ්.. වඩා හොඳදේ පොලිසියට කියන එක වෙන්ඩ ඕන’’
‘‘ මම ඔයා මේරියන්.. විනාඩි විස්සක් ඔයාට වඩා කළින්..’’
‘‘මොකක්??’’

ගැහැණිය හිසේ අත තබාගත්තාය. ඒ පැහැදිළි කිරීමට අපහසු කරුණක් අරභයා මා දක්වන ඉරියව්වම දක්වමිනි.

‘‘අද උදේ වෙනද වෙලාවටම ඔයා නැගිට්ටා.. ඉන්පස්සේ පුරුදු විදිහට මිස්ටර් රස්කින්ව එළියට දැම්මා.. එයා අළුත්ම බුමුතුරුණු සූරලා තිබුණු නිසා ඔයා හිටියේ තරහින්.. ඉන් පස්සේ ඬේන්..එයා පහළට ආවට පස්සෙ..’’

‘‘ නවත්තනවා.. ’’ මම කෝපයෙන් පැවසීමි. ‘‘ඔහේ දවස පුරාම මගෙ ගැන ඔත්තු බැලූවා. ඊට පස්සේ මම වගේ වෙස්වලාගෙන ආවා.. ඔහේට පුළුවන් වෙච්චි දේ්වල් වාර්තා කරන්න.. ඒත් ඔහේට බෑ මම ඊළඟට කරන්න හිටපු දේ කියන්න.. මොකද තමුසේ මම නොවන නිසා…’’ මම ගැහැණිය දෙස ජයග‍්‍රාහීව බැලීමි.
ඇය සිනාසුනා ය.
‘‘ ඕ.. ඔයා ලෑස්තිවෙලා හිටියේ විනාඩි විස්සකින් නාන බේසමට බහින්න..හරියටම මේ මම කළා වගේ.. ’’
‘‘මොකක්?’’
‘‘ ඉස්සෙල්ලා ඔයා මාව විස්වාස කරන්නම වෙනවා මේරියන්..’’ ඇය කීවාය. ‘‘ ඒක ලේසියෙන් සිදු නොවන බවත් මම දන්නවා.. මොකද මම ඔයා නිසා..ඇත්තම කතාව මම ඔබට කියන්නම්..ඒ වගේම මම මෙච්චර වෙලා කිව්ව හැම දෙයක්මත් ඇත්ත..’’

‘‘ ඒක එහෙම වෙන්ඩම ඕනෑ..’’ මම කීවෙමි. ‘‘ මොකද මට බොරු කීම පේන්න බෑ.. ඔහේ මම නම් ඔහේටත් ඒක එහෙම්ම වෙන්න ඕනෑ..’’
ගැහැණිය සිනාසුනාය.

‘ සත්තකින්ම..මේ අහන්න මේරියන්.. හැමදේම පැහැදිළි කරන්න ලේසි නෑ …ඒත් බැරිවෙන එකක් නෑ.. අපේ ලෝක දෙක එකිනෙකක ඡායා පිටපත් වගේ සමානයි..මේ උදුන පවා..’’

(මම පිහිය මේසය මත තැබුවෙමි. ඒත් හදිසියකට ගතහැකි දුරකින්..)

ඇය උදුන දෙසට අත දිගුකළා ය.

‘‘ මේක කාල යන්ත‍්‍රයක් මේරියන්.. ඒකත් මේ වගේම මේ ගෙදර ගනිත්දි ම තිබුණු දෙයක්..

අත්වැරදීමකින් හරි මොකක් හරි දේකින් කි‍්‍රයාත්මක වෙනකම් ඒක සාමාන්‍ය උදුනක් විතරයි… අපි, ඒ කියන්නේ මම මයිකල් සහ ඬේන්..ඔබ මේ සිටින පවුල වගේම පවුලක්..’’
‘‘ ඒ කියන්නේ සමාන්තර….’’ මම ඇසීමට පටන්ගත්තා පමණි.
‘‘ මම දන්නෙ නෑ මේරියන්.. මම ලේඛිකාවක් වුණත් කිසිදාක ඔවැනි දේ විස්වාස කළේ නෑ..ඒ වගේම විද්‍යාත්මක සංකල්ප මට කවදාවත් සමීප වෙලත් නැහැ..ඔබ ඒක දන්නව මේරියන්.. මොකද ඔබ මම නිසා..’’

මම හිස වැනීමි. ඔව් මට විද්‍යාව අප‍්‍රසන්නය. දෙවියන් වහන්සේව ප‍්‍රශ්න කිරීමට ලක්කරන පාපකාරී විෂයක් වීමම මදැයි.

‘‘ කොහොම නමුත්..අපි ඔබට වඩා විනාඩි විස්සක් ඉදිරියෙන් සිටි පිරිසක්. ඊයේ.. හරියටම මම ඔබේ මුළුතැන්ගෙයි මතුවූ වෙලාවට වඩා පැය විසි හතරකට කළින්, ඬේන් මුළුතැන්ගෙයි සෙල්ලම් කරමින් හිටියා. මම හිටියේ ඇපල් පුඩිමක් තම්බමින්..’’

මම මතක් කළෙමි.ඇපල් පුඩින්. ඊයේ හවස්වරුව විනාසකළ ඇපල් පුඩිම.

‘‘ ඬේන්ට වුවමණා වුණේ මම එයා එක්ක සෙල්ලම් කරන්නයි. මම පොරොන්දු වුණා..මම වැඩ අහවර කරනකම් එයා මුළුතැන්ගෙයි සෙල්ලම් දුම්රියක් එලවමින් සිටියා.
එයා උදුනේ ටයිමරය විනාඩි විස්සක් පසුපසට කැරකෙව්වේ ඒ වෙලාවේ…’’

‘‘ ඊට පස්සේ මයිකල් ගෙදර ආවා .. ඬේන්ව බැනුම්වලින් බේරගන්න එයා ටයිමරය යාන්තම් ඇටෙව්වා..’’ මම සුසුමක් හෙළීමි. ‘‘දත් දොස්තරලා මොනවද දන්නෙ මේ වගේ දේවල් ගැන ..’’
ඇයත් සුසුමක් හෙළුවාය.

‘‘හැමදේම කිසිම වෙනසක් නොවෙන්න තිබුණා, මගේ ලෝකේ ඒ සිදුවීමට හරියටම පැය විසි හතරක් සම්පූර්ණවෙද්දි ඔයා ආයෙමත් උදුන ක‍්‍රියාත්මක කරලා ටයිමරය විනාඩි විස්සකට ළකුණු නොකරන්න..’’
‘‘ ඒ කියන්නේ මේ හැමදේම මගේ වැරැුද්ද?’’ මම ඇසුවෙමි. (කුමණාකාර ව්‍යාකූල මොහොතක වුවත් අසාධාරණ චෝදනාවන්ට ලක්වීමට මම අකමැති වීමි.)

‘‘ මේරියන්…’’ ඇය යළිත් සුසුමක් හෙළුවාය. ‘‘ මේක කාගෙවත් වැරැුද්දක් නෙමෙයි.. අපේ ලෝක දෙක අතරෙ තියෙන්නේ විනාඩි විස්සක වෙනසක්. තව විනාඩි කිහිපයකින් ඔයාගේ ලෝකෙත් ඊයේ සිදුවීමට පැය විසි හතරක් සම්පූර්ණ වෙනවා. මගේ ඬේන් ටයිමරය ආපස්සට කැරකෙව්ව වෙලාවෙම ඔයාගෙ ඬේන් ටයිමරය කැරකෙව්වා..එ්ක එහෙම්පිටින්ම අහම්බයක්…’’

‘‘ මොහොතක් ඉන්න..’’ හදිසියේ ම මට යමක් මතක් විය. ‘‘ මගෙ ඬේන් ටයිමරය විනාඩි විස්සක් පිටිපස්සට කළේ නෑ..’’
‘‘ මොකක්?? එහෙම වෙන්නෙ කොහොමද? ’’ අනෙක් ලෝකයෙන් ආ මම නොවේ මම විමතිය පළ කළා ය.
‘‘ ඔව්.. ’’ මම ජයග‍්‍රාහී ලීලාවෙන් පැවසුවෙමි. ‘‘ නෑ නේන්නම්.. එයා කළේ ටයිමරය හිර කරපු එක.. ඉස්සරහටවත් පස්සටවත් කරකවන්න බැරි විදිහට. ඔයාගේ ඬේන් විනාඩි විස්සක් පිටිපස්සට ටයිමරය කැරකෙව්වා.. මගෙ කොල්ලා ඒ වෙලාවෙම මේ ලෝකෙ ඉඳන් ටයිමරය හිරකළා..’’
‘‘ ඕ ගෝඞ් !’’ඇය හිසේ අතගසා ගත්තාය.
‘‘තේරෙන්නෙ නැත්ද? ඒක එහෙම නොවෙන්න අපේ ලෝක දෙකේ වෙලාව සමපාත වෙන්නෙ නෑ..’’
‘‘ දැන් ඊට පස්සෙ..?’’
‘‘මොනම ක‍්‍රමේකින් හරි ඔයාව ගෙදර යවන්න ඕන..’’මම කීවෙමි. ‘‘ඊට පස්සෙ මම මේ මඟුල් උදුන ගිනිතියල දානවා..’’ මම කීමි.

‘‘ ඒත් ඊට කලින්, ඔයා කොහොමද මේක තනියම තේරුම් ගත්තේ? ඔයා කියන්නේ ඔයා මට වඩා බුද්ධිමත් කියලද? ’’
ඇය ඇසුවාය.
‘‘ මේ.. ’’ මම මේසය මත වූ පැරණි සඟරාව පෙන්වූයෙමි.

එහිවූයේ සමාන්තර විශ්ව දෙකක් ගැන කතාවකි. විද්‍යා ප‍්‍රබන්ධ පිළිකෙව් කළ මට එහි වූ කතාව සැකෙවින් කියෙව්වේ මයිකල් විසිනි.

මේ අතදැකීම ඊට බොහෝ සමාන බව මට වැටහෙමින් තිබුණි.
‘‘ එකම කතාව.. ’’ මම කීවෙමි.

‘‘ මේක අපේ ගෙදරත් තිබුණා..’’ ඇය කීවාය. ‘‘මට මේ කතාව කියෙව්වෙ මයිකල් ’’ ඉනික්බිති ඇය ඇස් විශාල කරගෙන මා දෙස බලා සිටියාය.

‘‘ ඕ ගෝඞ්…!මේ කතාව ඉවර නෑ..’’
‘‘මොකක්… ?’’ මම ඇසීමි.
‘‘ඔයා මුළු කතාවම ඇහුවෙ නෑ..! නේද?, ’’ ඇය ඇසුවාය.
‘‘නෑ.. මම ඒක අහන්න කැමති වුණේ නෑ.. සමහරවිට එයා කියන්න ඇති.. එ්ත් මගෙ ඔළුවට ගියේ නෑ..’’ මම කීමි.
‘‘මේක ලූප් ස්ටෝරි එකක්..’’
‘‘ ඒ කියන්නෙ..??..
‘‘දෙවියනේ.!!.මේ වෙත්දිත් තව කොහෙහරි ලෝකෙක ඬේන් කෙනක් ටයිමරයක් කරකවලා තියෙනවා.. ඔයාට තේරෙනවද ?’’ ඇය ජනේල පඩිය මත වූ ඔරලෝසුව දෙස බැලූවාය.
’’ තව තත්පර කිහිපයකින් මම ඇවිල්ලත් විනාඩි විස්සක් ඉවරවෙනවා. ’’
ඇය කීවාය.

මම තෝන්තු ස්වභාවයෙන් අසා සිටියෙමි. විනාඩි විස්සකට එහායින්දී ලෝකය සෑහෙන්නට යහපත්ව තිබූ බව මට මොනවට ඒත්තු ගියේ ය.

නැවතත් දොර සීනුව නද දුන්නේ ඒ මොහොතේය.

දිනමිණ හි පළවූ විනාඩි විස්සක් කෙටිකතාව

අහවරක් නැති කතාවක්

elderly-couple-walking-road-grandparents-walking-cane-outdoors-old-age-concept-vintage-effect-54218242

කටු වැලකට අතේ සමේ පදාසයක් ද පූජා කොට, ඒ රත්මල් අතු කැබැල්ල තලවාකැලේ ලැයිමක මල් වැටකින් ගෙන විත්, පෝච්චියක ඉන්දුවේ සති තුනකට පෙර ය. මුලින් ම පෝච්චියේ පැල වීම එක හෙලාම ප්‍රතික්ෂේප කරමින්, දුන් වතුරද නොබී  “මැරියන්!” කියාගත් ගමන් සිටි රත්මල් අත්ත අවසානයේ නිර්මලා ගේ ආදර අණසකට යටත්වී හිත හදාගෙන ජිවත් වන්නට පටන් ගත්තේ ය. පුරුදු පසෙන්  ද, පුරුදු හුළඟින්  ද, පුරුදු නෑ හිත මිතුරන්ගෙන් ද වෙන්කිරීම නිසා ඇති වූ සාංකාවෙන් සිය දිවි නසා ගන්නට ම හිතා හිටි රත්මල් අතු කැබැල්ල සනසනු වස්, නුවර එළියෙන් ම ගෙනා කහ රෝස පැලයක් ද පෝච්චිය පිටින් ම ලං කරන්නට තරම් නිර්මලා කාරුණික වූවා ය. එක ජාතියේ ම නොවුණ්ත්, කොළඹ සිට තලවකැලේට ඇති දුරට වඩා තලවාකැලේ සිට නුවර එලියට ළඟ නිසා ඒ දෙන්නා අතර මොකක් හෝ නෑ කමක් තිබෙන්නට බැරි නැතැයි ද නිර්මලා සිතුවා ය.

“ඕන්… දැන් ..හරි. පාළු නෑ හරි ද?” කහ රෝස පැළය දෑතින් ඔසවාගෙන විත් රත්මල් පෝච්චිය අසලින් තැබූ නිර්මලා, වැලි තැවරුණු තම දෑත බතික් ගවුමේ පිසදැම්මා ය.

ආලින්දයේ හාන්සිපුටුවේ හාන්සි වී සෙනසුරාදා හවස ආ ඉරිදා පත්තරය කියමින් සිටි සිරිතුංග, පත්තරය මෑත්කර බැලුවේ ගේට්ටුව දෙස ය. ගේට්ටුව අසල කිසිවෙකුත් නො සිටි බව දුටු සිරිතුංග, නිර්මලා දෙස බැලුවේ ය. හැලී ගොස් යාන්තම් තට්ටය පෑදෙමින් තිබූ  කෙස්සේ ඉතිරි ටික හිස් මුදුනට කර කොණ්ඩා කට්ටක් ගැසූ නිර්මලා රත්මල් පෝච්චිය දෙසට නැමුණා ය.

“නෑයෙකුත් ළඟ ට ගෙනත් දීපු එකේ හිනාවෙලා ඉන්ඩ ඕන.. ”

ඇය රත්මල් ඉත්ත පැල කර තිබූ පෝච්චිය පිරිමැද්දා ය.

“දන්නවද?.. ඔයයැයි ව ගලවන්ඩ ගිහිල්ල මගේ අතේ කටුත් ඇණුනා. ”

සිරිතුංග යලිත් වරක් පත්තරය කියවන්නට වුයේ ය. නිර්මලා යළිත් වතාවක් රත්මල් පඳුර දෙස ආදර බැල්මක් හෙලා නැගී සිටියා  ය.

————————–

කෑම මේසයට හරි මැදින්, ඉහළින් කිරි පැහැති වීදුරු ගෝලෝවක්, තැම්බූ හාලේ බතුත්, පරිප්පු හොද්දකුත්, කරවල බැදුමක් සහ පොල් සම්බලක් එළිය කරමින් හුන්නේ ය. හෙලිකොප්ටර හඬක්  නගමින් ආලෝක ගෝලෝව වටා කැරකෙමින් සිටි කළු කුරුමිනියෙකු බත් දීසිය මතට ඇද වැටිණ.

නිර්මලා ඌ අතින් අහුලා මිදුලේ කළුවරට විසි කළා ය.

“කාල ඉන්ඩ..”

සිරිතුංග තවමත් හාන්සි පුටුවේ දිගෑදී හුන්නේ ය. පත්තරය ඔහු පාමුල වැටී තිබුණි. ඔහුට නින්ද ගොස් ඇතිදැයි සැක  හිතුණු නිර්මලා, සිරිතුංග වෙතට එබුණා ය.

ඔහු නින්ද ගොස් නැති බව හඟවන්නට “…හ්ම්..” ගෑවේ ය.

“යමු.. කාල ඉන්ඩ. .”

ඔහු බඩගිනි නැති බව හඟවන්නට හිස වැනුවේ ය.

“ආ… එහෙම කොහොමද? යමු යමු.. බඩගිනියි මටත්. ”

ඔහු නැගී සිටියේ ය. එහෙත් ගෙට ඇතුළුවම් දෝ නොවම්දෝ මෙන්, උළුවස්ස අල්ලාගෙන තාවර වුණේ ය.

“යං .. යං… මං බෙහෙත් බොන්ඩ ඕනේ… හෙට මාව දොස්තර කෙනෙක් ගාවට ගෙනියන්ඩත් තියෙනවනේ. ඒ නිසා වේලපහ නිදාගන්ඩ ඕනේ අපි දෙන්නම ..”

————————–

“පුතා… පුතාට? ”

පළමු බත් හැන්ද, ජොන්සන් පිඟානේ වූ රෝස මල් කිනිත්ත වසාගනිත්දී සිරිතුංග ඇසුවේ ය.

“පුතා කාල එන්නේ… අපි කමු”

පිඟන් හා තසිම් වාටිවල හැඳි ගැටීම නතර වූ විට, නිවෙස පුරා පැතිර ගියේ මළ සොහොන් පාලුවකි.

————————–

සිරිතුංග බත් ඇට ඇඟිලි තුඩින් පෙරළන අයුරු නිර්මලා බලා සිටියා ය. ඔහු කටවල් තුනක් කා වතුර බීවේ ය.

තවත් බත් කටක් කෑ නිර්මලා ද නැගී සිටියා ය.

————————–

” බෙහෙත්…”

වතුර වීදුරුවක් ද අතැතිව ආ සිරිතුංග, අනෙක් අතේ වූ බෙහෙත් පෙති කිහිපය නිර්මලාට දිගු කළා ය.

සිවිලිම දෙසට අයාගත් මුව දෙසට අත ලං කළ නිර්මලා, සිරිතුංග අනෙක් අතට දුන් වතුර වීදුරුව උගුරු දෙකට හිස් කළා ය.

“දැන් ඔයත් බෙහෙත් බොන්ඩ ඕන ….”

————————–

මුළුතැන්ගෙයට ගිය නිර්මලා, ගවොම් කර තුලින් බෙහෙත් පෙති කිහිපය එළියට ගත්තා ය.

ඉනික්බිති වතුර වීදුරුව යළිත්  පුරවාගත්තාය.

කාමරයේ ඇඳේ දිගාවී සිටි සිරිතුංග, ඇඳ විත්තමට කොට්ටයක් තබා කෙළින් වී හිඳගත්තේ ය.  පෙරෙත්තයක් නැතිව ම බෙහෙත් කරල් කිහිපය ගිල්ලේ ය.

“පුතා… පුතා ආවද?” ඔහු ඇසුවේ ය.

“අද යාලුවෙක්ගෙ ගෙදර නවතිනවයි කිව්වා… කෝල් කළා…”

නිර්මලා කාමරයෙන් යාමට හැරුණා ය.

“අපි පුතා ගැන මීට වඩා හොයල බලන්ඩ ඕන නිර්මලා…”

නිර්මලා දිගු සුසුමක් හෙලා කාමරයෙන් පිටව ගියා ය.

————————–

ඉස්තෝප්පු එළිපත්තේ වූ නිරිවස්ත්‍ර වොට් පහේ විදුලි බුබුල හැරෙන්නට ඉතිරිවා නිවී යනවිට තවත් අඩ පැයක් ගතව තිබුණි.

————————–

ඉස්පිරිතාල  පෝලිම දිගුව තිබුණි. දුඹුරු හැට්ටයකට කහ මල් සුදු සාරියක් හැඳ සිටි නිර්මලා සිරිතුංගවත් ඉස්සර කර කාමරය තුළට ඇවිද ගියා ය.

උපැස් පැළඳ සිටි තුරුණු දොස්තරවරිය පියකරු සිනාවක් පෑවා ය. ඇය ඉදිරිපිට මේසය මත දීප්තිමත් කහ පැහැති සෙල්ලම් වලහෙක් වීය.

“වාඩිවෙන්න…. දැන් තාත්තගේ ඔලුවේ කැක්කුම හොඳද?”

“දැන් අඩුයි නෝන.. බෙහෙත් ටික හෙම වෙලාවට දෙනවා මෙයා… ” සිරිතුංග කිවේ ය. දොස්තරවරිය සිනාසුනා ය.

“හොඳයි නේ… එහෙම තමයි ඉන්න ඕන…”

“නෝන… මේ මෙයාටත් මම වෙලාවට බෙහෙත් දෙනවා.. මතක් කළේ නැත්නම් බොන්නේ නෑ… තාම අර කකුලේ අමාරුව හොඳ නෑ නෝන”

නිර්මලා උපැස් යුවල නාසය දිගේ ඉහලට තල්ලු කරන මුවාවෙන් ඇස් කෙවෙනි පිස දැම්මා ය.

“මෙයැයි මේ තුන්ඩුවත් අරන් බෙහෙත් පෝලිමේ ඉන්ඩ. මං කකුල පෙන්නලා එන්නං…”

සිරිතුංග නැගී සිටියේ ය.

“ඔක්කොම ලෙඩ කියන්ඩ… අර වැස්ස දාට අල්ලන දණිස් අමාරුව හෙම..”

“හා.. හා.. යන්ඩ යන්ඩ පෝලිමට..එතකොට ගෙදර යතෑකි විජහට..”

නිර්මලා සිරිතුංගව වචනවලින් එළියට තල්ලු කළා ය.

————————–

කාමරය නිහඬ වී තිබුණි. කාමරයෙන් පිටත ලෙඩුන් ගේ ඝෝෂාව විය.

ඇසෙන් ගැලවුණු නිර්මලාගේ කණ්ණාඩි, උකුල මත වූ සාරි පොටෙන් පිස දැමෙමින් තිබුණි.

“දැන් සෑහෙන්ඩ හොඳයි… දෙයියන්ගේ පිහිටෙන් ජීවිතේට මුකුත් කරගන්ඩ හැදුවෙත් නෑ ආයේ.. එත් මං හොඳ හෝදිසි පිට ඉන්නේ… දැන් ඔක්කොම මතකයි නෝන. පුතාට වෙච්චි දේ ඇරෙන්ඩ අනික් ඔක්කොම මතකයි…පුතා තාම විශ්ව විද්‍යාලේ යනව කියලයි එයැයිට මතක.. පත්තරෙත් බලනව. එත්  කොයිකටත් එක්ක කියල අපිට වෙච්චි කරදරේ වගේ කතන්දර තියෙන පිටු අහක්ක කරලයි පත්තරේ කියවන්ඩ දෙන්නේ..”

“බෙහෙත් ටික වෙලාවට දෙන්ඩකෝ අම්මා..”

“මං දෙනවා නෝන. එයයි හිතන් ඉන්නේ මාත් බෙහෙත් බොනවයි කියල. එයාගේ බෙහෙත් ටික මටත් ගෙනල්ල දෙනව. මං බිව්වා කියල හිතාගත්තම බල කරන්ඩ ඕන නෑ…”

දොස්තරවරිය  තවත් තුණ්ඩුවක් ලීවා ය. නිර්මලා නැගී සිටියා ය.

“නෝන… මේ සනීප වෙච්චි හරිය ඇති නෝන. මේ ඉන්න විදිය මදැයි…එයැයිට පුතාට වෙච්චි දේ මතක් වෙන්ඩ  දෙන්න එපා.. මං වගේ නෙමෙයි.. එයැයි හරි දුර්වලයි…”

————————–

කොළ පැහැති ත්‍රිරෝද රිය මල් දෙවැට පසුකර විත් නතර විය. නිර්මලා මුලින් ම රියෙන් බැස්සා ය. සිරිතුංග මුදල් ගෙවන්නට නතර විය.

කනප්පුව මත දවසේ පුවත්පත විය. දොර හරින්නට යතුර අතට ගත් නිර්මලා, දොර හරින්නට පෙර පුවත්පත අතට ගත්තාය. හිටගෙන ම පිටු පෙරළුවා ය.

හෙරොයින් ග්රෑම් දහයක් ළඟ තබාගත් විසි තුන් හැවිරිදි තරුණයෙකු ජීවිතාන්තය දක්වා සිරගෙට නියම වූ පුවතක් දෙවැනි පිටුවේ විය.

————————–

ගෙදරට අඳින සැහැල්ලු බතික් ගවුමෙන් සැරසුණු නිර්මලා, රත්මල් පෝච්චිය අසල නැමී සිටියා ය.

රත්මල් රිකිල්ල උඩ, අඩක් කා නිම කළ පත්‍රයක් තවදුරටත් රසබලමින් සිටියේ පිට මැදින් රත් පැහැ ඉරක් තිබූ කළු දළඹුවෙකි.

“ආව ඉතින් අමාරුවෙන් වවාගත්තු මල් පැලේ කන්ඩ…”

නිර්මලා දළඹුවා අත මිටට ගෙන ඈතට විසි කළා ය.

ඇඳුම් අහවර කළ සිරිතුංග, ආලින්දයේ හාන්සිපුටුවේ හාන්සි වී, දෙවැනි පිටුවක් නැති ලංකාදීපය කිවමින් සිටියේ ය.