Tag Archives: flyers

නොයුතුයි සිතෙන – සියල්ල සිදුවෙන

35549922_10204456575930026_3436277203225018368_n
.
සමහරක් හීන ඇත –
දකින්නත් පෙර,
අමතකම වී යන .
අහු කොන් ඉතිරි වී,
වරින්වර මතුවෙන

රුදු නිය පහරය –
කිසිදා සුව නොවෙන
සුව වීමටද ඉඩ නොදීමෙන්,
රිදී රිදී සුවපත් වෙන

ඉතා කෙටි ගමන්වල,
අතරමඟ හමුවන –
සමහරක් කවි ඇත,
නොලිය යුතු වූවද ලියවෙන

නොයුතුයි සිතෙන
සියල්ල සිදුවෙන –
යුතු කිසිවක් ම සිදු නොවෙන,
වියහැක විය යුතු
හොඳම දෙය.

Advertisements

ප්‍රේමය කියන්නේ….

34066384_10204391161134697_9149254211429466112_o

ප්‍රේමය කියන්නේ,
පසුම්බි පතුලක
සඟවා තැබූ
කෙස් ගසකට –
දෙකකට
.
හාද්දක් දෙනවිට
කමිස බොත්තමක දැවටී,
ලෙහී ගිය,
ඔබ ඉතා නොසැලකිල්ලෙන් අමතකව,
අසුන මත දමා ගිය – .

පසුම්බි පතුලක
සඟවා තබන ලද,
විටින් විට එළියට ඇද බැලෙන – .

ඇතැම් විට ප්‍රේමය කියන්නේ,
ඔබ අමතකව දමා ගිය
කෙස් ගසක් දෙකක් සිඹින එක;
ශුන්‍යයක අල්පයක
රැඳෙන එක.

සමනල තීන්ත

abstract-art-eyes-painting-wallpaper-2.jpg

දුඹුරු පාට බෙහෙත් බෝතලේ ඇතුලේ තිබුණේ රෝස පාට බෙහෙත් දියරයක්. දුඹුරු පාට බෝතලේ සුදු කඩදාසියකිනුත් ඔතල තිබ්බ නිසා බෙහෙත රෝස පාටයි කියල මාලිකාට පෙනුනෙ හැන්දට වත්කරන වෙලාවෙයි.

” කෝ.. ආ කියල කට අරින්න ..”

සංකල්ප කට තද කරගත්ත. බෙහෙත් බොන්න අකමැති බව කියන්න.

” මේ … බලන්න.. මේක තිත්ත නෑ.. මේ .. ”

සංකල්ප බෙහෙතෙ පාට දැක්කොත් කීයටවත් බොන්නෙ නෑ.

ඇස් වහගෙන බොන්න.. එතකොට කොහොමවත් තිත්ත නෑ ..”

මාලිකා කැස්ස පැණිය තමන්ගෙ කට ගාවට කිට්ටු කළා. නාහෙ කඩාගෙන යන තරම් සැර බෙහෙත් සුවඳක් ඇවිත් කට අප්පිරියාවෙන් ඇද කෙරෙව්වත්, මාලිකා ඒ බව පෙන්නුවෙ නෑ.

” මේ .. රසම රසයි..” මාලිකා ඇහිබැම උස්සමින් මුහුණ නටවමින් බෙහෙත රස බව සංකල්පට ඒත්තු ගන්වන්න උත්සහ කළා.

සංකල්ප ඇස් වහගෙන හැන්දට දාල තිබුණු බෙහෙත් ටික ගිල්ල. අප්පිරියාවක් – අකමැත්තක් පෙන්නන්නේ නැතුවම.

මාලිකා ලොකු හුස්මක් හෙලලා නැගිට්ටෙ හැන්ද සාක්කුවෙ දාගනිමින්. කාමරේ සුදු පාටයි. කාමරේ හැමදේම සුදු පාටයි. මේසේ උඩ තියෙන පොත්වලට පවා සුදු පාට කවර දාල. සංකල්ප ඇඳගෙන ඉන්නෙත් සුදු පාට. මාලිකා ඇඳගෙන ඉන්නෙත් සුදු පාට. කාමරේ විතරක් නෙමෙයි. මේ ගෙදර හැමදේම සුදු පාටයි. සංකල්පට මාලිකා කවන්නෙත් සුදු බත් එක්ක පුළුවන් තරම් ලා පාටට උයාපු කෑම.

…………………………………………..

තමන්ගෙම පොඩි ඇඩ්වටයිසිං ඒජන්සියක් කරගෙන හිටපු, ඩෙනිම් අඳින, මෝටර් සයිකලෙන් එන කොණ්ඩේ බොකුට මාලිකාට මුලින්ම හම්බවුණේ ෆේස්බුක් එකෙන්. ඒ කාලෙ මාලිකා ගාමන්ට් යනව.

ඉස්සර සංකල්ප ලස්සන ලස්සන කතා, කවි සංකල්ප ෆේස් බුක් එකේ ලියනව. මාලිකා හම්බවුණාට පස්සෙ එව්ව පත්තරවල පලවෙන්න පටන්ගත්තෙ, මාලිකාම සංකල්පගෙ නමින් එව්ව පත්තරවලට ඇරිය නිසයි. එව්ව පළ වුණාම, මාලිකා ඒව කපල අරන් තියනව.

ලංකාවේ ජනප්‍රියම තීන්ත සමාගම වුණු සමනල තීන්ත සමාගමේ දැන්වීම් හදන්න සංකල්පට භාර වුණාම මාලිකා හිතුවේ ඒජන්සිය ගොඩ ගියා කියලයි.

“මෙහෙමයි මිස්ට රත්නසූරිය.. අපි අපේ කලර් පැලට් එකේ හැම පාටක් වෙනුවෙන්ම කමර්ෂල් එක ගානෙ කරන්නයි ඉන්නෙ.. ලෝකෙ ඇති නැති හැම පාටක්ම අපේ කලර් පැලට් එකේ තියනව… පුළුවන් නෙ..? මාසෙකට වන් මිලියන් බජට් එකක් අපි වෙන් කරනව.”  තීන්ත සමාගමේ ලොක්ක මිස්ට සෝමදත්ත, දත් තිස් දෙකමයි තව නළ දතකුයිත් පෙන්නල හිනා වෙමින් කිව්ව.

” ඔන්න කෙල්ලෙ ගොඩ යාමක්..  දැන් තමයි අපි හරි හමං විදිහට වැඩට බහින්නෙ.. ”

සංකල්ප මාලිකාගෙ කරවටේ අත දමාගෙන, මුහුණට එබීගෙන කිව්ව.  මාලිකාටත් ජීවිතේ සමනල තට්ටකින් පාට වැටෙනව වගේ දැනුණ.

ඒ කාලේ සංකල්ප සෑහෙන්න වර්ණ සංකල්ප ලිව්ව. මාලිකා ගාමන්ට් යන එක නවත්තල ගෙදර ඉඳන්, කාලෙ ගෙවාගන්න හදන කප් කේක්වලිනුත් බිත්ති පාට කරන තීන්ත ඇඩ්වලට සංකල්ප මතුවුණා. බිත්තිවලින් සමනල්ලු පියාඹන්න පටන්ගත්ත. සිවිලිමෙත් සමනල්ලු එල්ලිලා හිටිය.
“සුපිරි ආ.. ! ඒක නියමයි.. ! ගින්දර !” වගේ වචන සෝමදත්තගෙ නොම්බරෙන් එන ඇමතුම්වලින් පිටවෙනව මාලිකාට උරිස්සට උඩින් ඇහුණ.

ඊට පස්සෙ සංකල්පගේ ලෝකෙ, කාලෙ හරි ඉක්මනට ගතවුණා.  මිනිත්තු කට්ට තප්පර කට්ටට වඩා වේගෙන් දුවන්න පටන්ගත්ත. සංකල්ප පැය විසි හතරෙම අලුත් සංකල්ප ලියමින් හිටිය.

 

සෝමදත්තගෙ මිලියනය, සංකල්පට දේවදත්ත කාලයක් උදා කළා වගේ වුණා.

” මේකනෙ මිස්ට සංකල්ප.. අපිට තව ලොකු ජනප්‍රිය ෆර්ම් එකකට මේ වැඩේ දෙන්න තිබ්බ. අපි ඔයාවම හොයාගෙන ආවේ අපිට අලුත් කන්සෙප්ට් ඕන නිසා.. අනික අපි මන්ත්ලි ලොකු බජට් එකකුත් මේකට ඇලොකේට් කරනවනෙ .. පොඩි ගාණක්ද වන් මිලියන් කිව්වම…?”

 

රෑ වෙලා ගෙදර ආපු සංකල්ප, ෆෝන් එකෙන් සැරෙන් සැරෙන් කතා කරන්න පටන් ගත්ත. පුටු කකුල්වල වැදිල සංකල්පගෙ කකුල් ඇඟිලි නිතරම තුවාල වුණා. මාලිකා සද්ද නැතුව තැලුම් තෙල් ගෑව මිසක් පුටු විහින් ඇවිත් කකුලෙ හැප්පෙන්නෙ නැති බව තේරුම් කරන්න ගියෙ නෑ.

“මුන්ට කොච්චර කිව්වත් තේරෙන්නෙ නෑ.. මුං පිකාසෝගෙ එව්ව කතා කළාට චෝක් පෙට්ටියේ පාට අඳුනන්නේ නෑ කාලකණ්නි .. !”

වේගෙන් පොළොවේ ගහපු පාර ෆෝන් එකේ ඉරකුත් ගියා.

” බැල්ලිගෙ පුතාල.. මුංට ඕන හත්තිලව් ලියන්න නම් මොකටද යකෝ මම ඉන්නෙ ? ” සංකල්ප නින්දෙනුත් දත් කූරු කන්න පටන්ගත්ත. පස්සෙ නිදියන්නෙ නැතුවම ඉන්න ගත්ත.

 

එන්න එන්න සංකල්ප ලියන එව්වා අඩු වුණා. ලියන සංකල්ප වෙනුවට ලියන්න ඒව  හොයන සංකල්ප කෙනෙක් මතුවෙන්න ගත්ත.

” මට මේ ලෝකෙ තියන පාටවලට ඕන තරමක් ලියන්න පුළුවන් මාලිකා… ඒත් නැති පාටවලට ..?”

අන්තිමට සංකල්ප ඔලුව බදාගෙන, බොකුටු කෙස් ගලවගනිමින් අඬන්න පටන්ගත්ත.

දවසක් ෆර්ම් එකේදී කලන්තේ දාල වැටුණ. එතකොටයි මාලිකා දන්නේ ගෙදරින් ඔතල දෙන දවල් කෑම එකේ සුදු බත් ටිකක් ඇරෙන්න වෙන කිසිම දෙයක් සංකල්ප දවස් ගානකින් කාල නැති බව.  ඉස්පිරිතාලෙන් සේලයින් දීල සංකල්පව කෙළින්ම යැව්වෙ මානසික වෛද්‍ය සායනයට.

” මිසිස් රත්නසූරිය, මේක කලර්ස්වලට ආපු ෆෝබියා එකක්. සනීප කරන්න බැරි නැහැ. හැබැයි කාලයයි ඉවසීමයි දෙකම ඕන වෙනව.

මේ බෙහෙත් වෙලාවට දෙන්න. මහත්තයව ස්ට්‍රෙස් නොවී තියාගන්න. ඒ අතරෙ පුළුවන් තරම් පාටවලින් ඈත් කරල තියාගන්නකො… අපි බලමු. ”

…………………………………………..

 

” මට බෑ… මාලිකා.. මට බෑ…”

ඕඩර් එකකට හදන කප් කේක්වලට බැටර් එක අනමින් හිටි මාලිකා හැන්දත් අතෑරලා කාමරේට දිව්ව. බෙහෙත් බෝතලේ පෙරළිල,  බිඳිලා, රෝස පාට දියරය බිම දිගේ ගලා යමින් තිබුණ. දොරට විරුද්ධ පැත්තෙ බිත්තියට තද වෙන්නම හේත්තු වෙලා සංකල්ප බිම වකුටු වෙලා හිටිය.

මහ භයානක දේකට බයවෙලා වගේ. මහ භයානක දේකින් බේරෙන්න වගේ.

මාලිකා දුවල ගිහින් සංකල්පව තුරුළු කරගත්ත.

“සමනල තට්ටක් හයියෙන් වැනුණ.. ඒ එක්කම සමනල තට්ටෙන් විසිරිලා ආපු වර්ණ…. රෝස පාට ! කහ පාට ! නිල් පාට ! කොළ පාට ! රතු පාට ! දම් පාට ! තැඹිලි පාට !.. මාලිකා .. මාලිකා.. මාව ඇදල ගන්න.
මම මේ පාට සුළියෙ යටටම ඇදිල යන්නයි යන්නෙ…!”

 

මාලිකා තවත් තදින් සංකල්පව තුරුළු කරගත්ත. ඔලුව අතගෑව. අනෙක් අත පුළුවන් තරම් දික් කරල කබඩ් එක උඩ  තිබුණු ඕඩිකොලොන් බෝතලේ අරගෙන බොකුටු කෙස් අතරට හලල අතගාන්න ගත්ත. ඉම්බ.

 

මහ විලාපෙ ටික ටික ඉකිබිඳුමක් වෙන්න ගත්ත.

 

“මාලිකා.. අනේ මාව බේරගන්න මාලිකා… ”

.

.

.
හොඳ වෙලාවට, පාට මහ ගොඩක්, එකට වේගෙන් කැරකෙද්දී පේන්නෙ සුදු පාටට කියල මාලිකා දැනගෙන හිටිය.

 

 

තාත්තා

image
අ” යන්නෙනි ආදරේ –
අංශු මතුරක් නොදන්නා කාලයේ,
පෙකණි වැල අතහැර,
ගත් හෙයිනි ඇලුම් කර
ඔබේ ඔය දුක් සසර මේ තරම් දිගු වුණේ..

ජීවිතේ ගිරි දඹේ
අමාරුම තරණයට,
පා පියවිල්ල විය ආදරේ
බෝධිසත් ලෙහෙනුනේ,
ඒත් අප්පෙක් තමයි
දරු හොයා මහ මුහුද
හිස් කළේ..

දේවදත් ලෝකයේ බ්‍රහ්මදත් ඊතලයි,
මේ තාක් වැඩිපුරම හමුවුණේ ,
ඇනුම් කා ගෙදර එන වෙහෙසකර දවසකට –
උරහිසේ කෙලවර ඉතිරි කර ආදරේ,
.
.
ඉතා සෙමින් ඔබේ ඇස්වලට රාත්‍රිය උදා වේ.

 

 

 

 

*දරුවන්ට කවදා කොයි මොහොතේ රැකවරණය ඕනෑ වේවිදැයි නොදන්නා හෙයින් තාත්තලා වියපත් වන්නේ සෙමිනි…..

නම්

30741028_10204250299773251_339443463110000640_n

සාෂා –  “මිනිහෙක්ට මිනියක් වෙන්න ලේසියි.. එත් මිනිහෙක්ට මිනියක් එක්ක ජීවත් වෙන්න අමාරුයි..”

.
කාල් – “අපේ ජීවිත ඉවර වෙන්න හුඟාක් කිට්ටුයි කියල අපිට දැනෙන්න පටන්ගන්නේ අපේ ළඟම හිටපු අපේ වයසේ එකෙක් හිටි ගමන් මළාට පස්සෙ. අපේ වයසේ එකෙක්ගෙ ඔලුවේ සුදු කෙස් ගහක් දෙකක් මතුවෙනවා දකිද්දි අපි හොරෙන් බලන්නේ අපේ ඔලුවෙත් සුදු කෙස් ඇවිල්ලද කියල. එහෙම ඇවිල්ල නැත්නම් අපි ඌ දිහා බලල යාන්තමට හොර හිනාවක් දාල අපේ ඔලුව අතගාගන්නවා. බැරිවෙලාවත් සුදු කෙස්ගහක් දෙකක් මතුවෙලා තියෙනවනම්, ඒක ඉක්මනින් ගලෝල දාල හිත හදාගන්න උත්සහ කරනව ඒ පීනසට කියල..”
.
සාෂා – “මං කියන්නෙ මිනිස්සුන්ගෙ ශරීරෙ මැරෙන එක ගැන නෙමෙයි.. ශරීරෙ ඉතුරුවෙලා තියෙද්දි හිත මැරෙන එක ගැන … විප්ලවේ ගැන කතා කරද්දි කාල් වෙලා, සාහිත්‍ය ගැන කතා කරද්දි කාලිදාස වෙන මිනිහෙක්ට ඒක නොතේරෙනව වෙන්න පුලුවන් …කොහොමත් නමක් නැති මිනිහෙකුට හිතක් නෑ කියල මට ඉගැන්නුවෙ ඔයා…”
.
කාල් – “නමක් නැති මිනිස්සුන්ට හිත් තියනව කියල මට ඉගැන්නුවෙ කාල් කෙනෙකුට ආදරේ කරන්නම සාෂා වුණු ඔයයි ශානිකා… !…”

භූ කම්පන

26730773_10203891848172185_110589694854123131_n
ඔබට මා අමතක බව
දිගින් දිගටම සනාථ වූ පසුවද,
විටින් විට ඉතා කුඩා
භූ කම්පන නැගෙයි !
.

නටඹුන් බොහොමයක් මැද,
භෂ්ම වූ මතක
දුහුවිලි කැළඹෙයි!
.

එක් ඇස් බැල්මකින් ඇහැරෙයි –
යළිත් බිඳ වැටී විසිරෙයි,
සිහින වැළලූ සොහොනක
ප්‍රේමයක් උත්ථානය වෙයි –
.

මොහොතින් සියල්ල තවත් කම්පනයකට හසුවෙයි!
.

එවන් භූ කම්පන රැසකින් පසුව,
බොහෝ දේ නැති වෙයි
ජීවිතය වැනි ඇතැම් සුළු සුළු දේ ඉතිරි වෙයි.

විවෘත ජනේලය

 

 

(Hector Hugh Munro හෙවත් Saki Munro ගේ The Open Window කෙටි කතාවේ පරිවර්තනයකි. )

open-window-1
Frederick Childe Hassam ගේ Bowl of Goldfish සිතුවම (1912)

” මගේ නැන්දා ඉක්මනින් ම ඒවි නටෙල් මහත්මයා… ” දැරිය කීවාය. ඇය ඉතා විනීත මෙන් ම තැන්පත් පෙනුමක් තිබූ පහළොස් හැවිරිදි දැරියකි. ” ඉතින් ඇය එනකම් ඔබට බලා ඉන්න වෙනවා.. කමක් නැහැ.. මම ඉන්නවනේ ඔබේ තනියට..”

පැමිණීමට නියමිත නැන්දණිය පිළිබඳව, මේ දැරියගේ සිත සතුටුවන ආකාරයේ  යමක් කීමට ෆ්රැම්ටන් නටෙල් උත්සාහ කළේය. එමෙන් ම මේ සම්පුර්ණයෙන් ම නාඳුනන මිනිසුන් මැදට පැමිණීම තම ස්නායුවලට අත්කර දෙනු ඇත්තේ කුමනාකාරයේ සෙතක් දැයි ඔහු කල්පනා කළේය.

 “මම දන්නේ නෑ එහෙ කොහොම වෙයිද කියල නම්… ” ඔහු මේ පිටිසර ගම්මානයට පිටත් වීමට සුදානම් වනවිට ඔහුගේ සොයුරිය කීවා ය.
“ඔයාට එහෙ ගිහින් ඉන්න වෙන්නේ ඉවසන්න බැරි තරමේ පාලු පරිසරේක. ඉන්න වෙන්නේ කතා බහ කරන්න කිසි දෙයක් නැති සම්පුර්ණයෙන් ම ආගන්තුකයන් මැද්දේ. ඒක ඔයාගේ ස්නායුවලට කොහොම බලායි ද කියල මට නම් හිතාගන්න අමාරුයි. කොහොම වුණත්, ඔය ගමේ මම දන්න අඳුනන කීප දෙනෙක් ඉන්නවා. මම ඒ හැමෝටම ඔබව හඳුන්වා දීමේ ලිපි ලියා දෙන්නම්. මගේ මතකේ විදිහට ඔවුන් හැම දෙනෙක්ම ඉතා කරුණාවන්ත, ගුණ යහපත් මිනිස්සු.. “
ඔහුගේ සොයුරියගේ එක් ලිපියක් යොමුව තිබුණේ, ඔහු මේ දැන් පැමිණ සිටින සැපල්ටන් මහත්මිය වෙතටයි. ඇය, සිය සොයුරිය පෙර කී ” ඉතා කරුණාවන්ත – ගුණ යහපත් මිනිස්සු ” ගොඩට අයත් දැයි ඔජු කල්පනා කළේය.

“ඔබ මේ පළාතේ මිනිස්සු ගැන මොනවම හරි දන්නවද?” දැරිය ඇසුවේ දිගින් දිගටම කල්පනාවේ ගිලී සිටි අමුත්තාගෙනි.

“මම අඳුනන කවුරුවත් මෙහෙ නැහැ..” නටෙල් කීවේය. “මෙහෙ දේවගැතිතුමාගේ පාලනය යටතේ තිබෙන කාර්යාලයේ මගේ අක්ක අවුරුදු හතර පහකට කලින් රැකියාවක් කළා. ඉතින් එයා තමයි මාව මෙහෙට යොමු කළේ. පළාතේ කිහිප දෙනෙකුගේම නමට මාව හඳුන්වාදීමේ ලිපි ඇය ලියල දුන්න..

“එහෙනම් ඔබ මගේ නැන්දා ගැන මොනවත්ම දන්නේ නැද්ද ?” දැරිය විමසුවේ ඉතා සන්සුන් විලාශයෙනි.
“මම දන්නේ ඔයාගේ නැන්දගේ නමයි ලිපිනයයි විතරයි… ” අමුත්තා කීවේය.

සැපල්ටන් මහත්මිය විවාහකද, අවිවාහක්ද, වැන්දඹු ද යන්නවත් ෆ්රැම්ටන් නටෙල් දැන සිටියේ නැත. වචනයෙන් විස්තර කිරීමට නොහැකි වූවත් , මේ  ගෙදර පිරිමියෙකු ජීවත්වූ ලකුණු ඇතැයි නටෙල්ට සිතුණි.

“ඇයට මුහුණ දෙන්න වුණා දරුණු ඛේදවාචකයකට… මහ අවාසනාවන්ත සිදුවීමකට.. ” දැරිය කීවා ය. “ඒක  සිදුවුණේ හරියටම මීට අවුරුදු කලින්.. ඒ ඔබේ අක්කා මෙහෙන් ගියාට පස්සේ.. “
“ඛේදවාචකය?… අවාසනාවන්ත සිදුවීම??… ” ෆ්රැම්ටන්ට නොසිතාම කියැවිණි. මෙවැනි නිස්කලංක පිටිසරබද පළාතක සිදුවිය හැකි යයි නොසිතිය හැක්කේ ම ඛේදවාචකයන් ය. අවාසනාවන්ත සිදුවීම් ය.

“මේ ඔක්තෝබර් මාසයේ හැන්දෑවක් වෙලත් අපි ඔය ලොකු ජනේලය වහන්නේ නැත්තේ ඇයි කියල ඔබට හිතෙනවා ඇති.. ” දැරිය කීවේ විශාල, උස් ජනේලයක් පෙන්වමිනි. විවෘතව තිබූ ඒ තුලින් නිවසේ උද්‍යානයට පිවිසිය හැකි බව නටෙල් දුටුවේය.

“ඔක්තෝබර් මාසේ වුණත් මේ දවස්වල තියෙන්නේ පුදුමාකාර රස්නයක්.. ” ඔහු කීවේය. “එහෙම නැත්නම් ඔබ ඔය වුණා කියන අවාසනාවන්ත සිදුවීමට මේ ජනේලයේ මොකක් හෝ සම්බන්ධයක් තියෙනවද ..?”
“හරියටම අවුරුදු තුනකට කලින් අද වගේ දවසක තමයි ඒ සිදුවීම වුණේ..” දැරිය කතාව ඇරඹුවා ය. ” එදා නැන්දගේ ස්වාමිපුරුෂය, ඇගේ  මල්ලිලා දෙන්නත් එක්ක දඩයමේ ගියා.. ඔවුන් එලියට බැස්සේ ඔන්න ඔය ජනේලයෙන්..
ඒ ගියා ගියාමයි .. ඔවුන් කවදාවත් ආපහු ආවේ නෑ …
මෙහෙ ඉඳන් තරමක් දුරින් තියෙනවා ඔවුන් ගේ ප්‍රියතම දඩ භුමිය.. ඒකට යන්න තියෙන්නේ විල්ලුව හරහා.. මේ කියන අවුරුද්දේ ගිම්හානය දිගින් දිගටම වැසි තිබුණු මහ තෙත් බර කාලයක්.. ඉතින් විල්ලුව හරහා ඇවිදන් යද්දී ඔවුන් එක්වරම විල්ලුව මැද මඩ ගොහුරක එරිල තියෙනවා… ඔවුන් අතුරුදන් වුණේ සලකුණක්වත් නොතියා… ඔවුන්ගේ මළ සිරුරුවත් අපිට හමුවුණේ නැහැ.. ” දැරිය සුසුමක් හෙළුවාය.
“අනේ මගේ අසරණ නැන්දා.. ඇයට කවදාවත් ම පිළිගන්න බැරිවුණා ඔවුන් මියගිහින් කියලා.. ඇය තාමත් විශ්වාස කරනවා ඔවුන් කොයිවෙලාවේ හරි ඔන්න ඔය ජනේලයෙන් ම ආපහු එයි කියල.. ඒ තුන්දෙනා විතරක් නෙමෙයි, ඔවුන් එක්කම ගිහින් අපිට නැති වුණු පුංචි දුඹුරු පාට බල්ලත් ආපහු එයි කියල ඇය හිතන් ඉන්නවා..අන්න ඒ නිසයි අපි කළුවර වැටෙනකම් ඔය ජනේලය ඇරලා තියන්නේ.. එදා ඒ අන්තිම ගමන යද්දී ඔවුන් ඇඳ පැළඳගෙන ගිය ඇඳුම් පවා ඇය කොයි තරම් වාර ගාණක් මට විස්තර කරලා තියෙනවද කියල දෙයියෝ තමයි දන්නේ.. එදා ඇගේ ස්වාමිපුරුෂයා ගෙදරින් එලියට බැහැල තියෙන්නේ ඔහුගේ සුදුපාට වැහි කබාය අතේ දමාගෙන…
ඒ වගේම ඇගේ බාලම මල්ලිගේ නම රොනී..ඔහුගේ කටේ කොයි වෙලාවෙත් තිබිල තියෙනවා සිංදුවක කෑල්ලක්..
“බර්ටි.. ඔබ කොහෙද මේ දුවන්නේ… ?”
ඉතින් මේ සින්දු කෑල්ල කොයිවෙලාවෙත් කියන එක ගැන නැන්දා රොනී මාමත් එක්ක හරි තරහයිලු.. ඉතින් එදා ගෙදරින් එළියට බැහැලත්, නැන්දගේ තරහ අවුස්සන්න රොනී මාම කිව්වල මේ සින්දු කෑල්ල..
“බර්ටි.. ඔබ කොහෙද මේ දුවන්නේ… ?” කියල..ඇත්තටම මේ වගේ පාළු, වැහිබර හැන්දෑවක ඔවුන් ගිය විදිහටම ආපහු එයි කියල මහ අමුතු හැඟීමක් මට එනවා.. ” ඇය කතාව අවසන් කලේ භීතියෙන් සියොළඟ වෙවුලා ගිය බවක් දක්වමිනි.ෆ්රැම්ටන් නටෙල්ගේ සිතට අප්‍රමාණ සැනසීමක් ගෙනදෙමින් සැපල්ටන් මහත්මිය නිවසට පැමිණියේ මේ අවස්ථාවේදී ය. තම ප්‍රමාදය ගැන ඇය දිගින් දිගටම ඔහුගෙන් සමාව අයද සිටියා ය.
“මම හිතනවා වේරා ඔබව පාලුවෙන් තිබ්බේ නැහැ කියල… ” ඇය කීවා ය.

“අපොයි ඔව්.. ඇගේ කතා බහට මම සවන් දෙමින් හිටියේ ඉතා ආශාවෙන්…”

“මේ ජනේලය විවෘතව තියෙන එක ගැන ඔබේ විරුද්ධත්වයක් නැහැ කියල මම හිතනවා.. මගේ ස්වාමියා සහ මල්ලිලා දෙන්න දඩයමේ ගියානේ.. ඔවුන් ගෙට ඇතුළුවෙන්න පුරුදු වෙලා තියෙන්නේ ඔය ජනේලයෙන්.. අද ඒගොල්ලෝ විල්ලුවෙන් එහා මඩ වගුරේ දඩයමේ ගියා…
සැකයක් නෑ දැන් ඉතින් ගෙදර් ඇවිල්ල මේ මගේ බුමුතුරුණුවල මඩ ගානවා… පිරිමි අයට ඔව්වයේ ඒ හැටි ගානක් නෑ.. නැද්ද..?”

සතුන් දඩයම් කිරීම ගැන ඇය දිගින් දිගටම දොඩවන්නට වූයේ අප්‍රමාණ සතුටකිනි. වාසනාව තිබේ නම් ශීත සෘතුවේ වුවද තාරාවෙකු දඩයම් කරගැනීමට ඇති හැකියාව ගැන ඇය කීවාය. ෆ්රැම්ටන් නටෙල්ගේ සිතට මේ කතාබහ නිසා ඇතිවී තිබුණේ අප්‍රමාණ භීතියකි. ඇගේ දෙනෙත් ඔහු පසෙකින් තිබූ විවෘත ජනේලය දෙසට නිරතුරුවම යොමුව තිබූ අයුරු ඔහු භීතියෙන් යුතුව නිරීක්ෂණය කළේය. ඛේදවාචකයක සංවත්සරය යෙදී ඇති මෙවන් දිනයකම මෙහි පැමිණීමට සිදුවීම කෙතරම් අවාසනාවක් ද!

” දොස්තරලා එකඟ වුණා මම සිත කළඹන සහ ශාරීරික වෙහෙස ඇතිවෙන හැම දෙයක්ම මඟහැරලා විවේක ගන්න ඕන කියන එක ගැන… ” දිගින් දිගටම ඇදී ගිය මාතෘකාවෙන් දැඩි නොසන්සුන්කාරී අපහසුවකට පත්ව සිටි ඔහු කීවේය. ” ඔවුන් කියන්නේ මම “සම්පූර්ණ විවේකයක්” ගත යුතු බවයි. ඒත් මම ගන්න ඕන කෑම බීම ගැන නම් ඔවුන්ගේ එකඟත්වයක් නැහැ… ”

“නෑ ..?” සැපල්ටන් මහත්මිය ඈනුමක් හරින්නාක් මෙන් ඉතා උදාසීන අයුරින් විමසුවාය. මීළඟට ඇය එක්වරම කලබල වූවා ය. ඒ නටෙල් කියූ දෙයකට නම් නොවේ.

“ඔය එන්නෙ අන්තිමට! ” ඇය කෑගැසුවේ අප්‍රමාණ සතුටකින් සහ ප්‍රබෝධයෙනි.
“ඇති යන්තම් තේ වෙලාවට ආව… බලන්නකෝ හැටි… මේ අය නිකම් ඇස් ළඟට එනකම් මඩ වගුරක ගිලිලා ඉඳල වගේ.. !!”

ෆ්රැම්ටන් නටෙල් කිළිපොලා ගියේය. ඔහු දැරිය දෙස බැලුවේ ඉතා සානුකම්පිත සහ, තමන්ට මෙම තත්වය තේරෙන බවක් දෑසින් පළ කරමිනි. විවෘත ජනේලය දෙසට යොමුව තිබූ ඇගේ දෑස් බියෙන් ත්‍රස්තව තිබුණි. භීතියෙනුත් භීතියට පත් නටෙල් ආපසු හැරී තමන් පිටුපසින් වූ විවෘත ජනේලය දෙසට නෙත් යොමු කළේය.

ක්‍රමයෙන් දැඩිවෙමින් පැවති අන්ධකාරයත් සමඟ තණබිම හරහා ජනේලය දෙසට ඇවිද ආවේ මිනිස් රූ තුනකි. ඔවුන් තිදෙනාගේම අත්වල තුවක්කු තිබුණු අතර එක් අයෙකුගේ උරහිසෙන් සුදු පැහැති කබායක් ද එල්ලා වැටුණි. ඔවුන් සමීපයෙන් ම උඩ පනිමින් දුව ආවේ දුඹුරු පැහැ කුඩා ස්පැනියල් සුනඛයෙකි. ඔවුන් තණබිම හරහා ආවේ අවතාර බඳු නිශ්ශබ්දතාවයකිනි.
එක්වරම ඒ නිහඬ බව බිඳිමින් අඳුර තුළින්,….

“බර්ටි.. ඔබ කොහෙද මේ දුවන්නේ… ?”  යැයි හඬක් නැගුණි.

වියරුවෙන් මෙන් නැඟී සිය තොප්පිය සහ සැරයටිය අතට ගත් ෆ්රැම්ටන් නටෙල් සාලය හරහා දිව ගොස්, විවෘතව තිබූ දොරෙන් එළියට පැන කුඩා මාවත දිගේ ඔහු පැමිණි දෙසටම දිවගියේය. ඉදිරියෙන් ආ පාපැදිකරුවෙකුට ඔහුගේ ඇඟේ නොහැපීමට පාරෙන් ඉවත්වී බයිසිකලය බඩවැටියට හේත්තු කරගැනීමට සිදුවිය.

“ඔන්න අපි ගෙදර ආවා… ” සුදු වැහි කබාය උරහිස මත දමාගෙන් සිටි පුද්ගලයා ජනේලයෙන් නිවස තුලට ඇතුළුවෙමින් කීවේය. “සෑහෙන්න මඩ නාල නම් තමයි..ඒත් ඉන් වැඩි හරිය දැන් වේලිලා…
කවුද අර අපි එද්දිම ඉස්සරහ දොරෙන් පැනල දිව්වේ? ”

“අනේ මන්ද… මේ නටෙල් කියල කවුද හාදයෙක්.. හරි පුදුම මිනිහෙක්. මෙහෙ ආව වෙලාවේ ඉඳන් එයාට තියෙන අසනීප ගැන කියෙව්වා. ඕගොල්ලෝ එනවා දැක්ක විතරයි අවතාරයක් දැකල බය වුණා වගේ ගෙයින් එළියට පැනල දිව්වා. එයා අපිට ආයිබෝවන් කිව්වෙත් නෑ, එකපාරටම යන එක ගැන සමාව ඉල්ලුවෙත් නෑ.. නිකං ම පැනල දිව්වා මෙලෝ සිහියක් නැතුව..”

“මම හිතන්නේ එයා බය වුණේ අපේ බල්ලව දැකල.. ” ලේලිය කීවේ ඉතා සන්සුන් ආකාරයෙනි. “එයා බල්ලන්ට බොහොම බයයි කියල මාත් එක්ක කිව්වා. එක පාරක් පිස්සු බලු රංචුවක් එයා පස්සේ එලෝගෙන ඇවිත්, උන්ගෙන් බේරෙන්න ගංගානම් ගඟ අයිනේ තිබ්බ විශාල සොහොන් පිට්ටනියකට පැනගන්න එයාට සිද්ධවෙලා. උන් එතනටත් ඇවිත්. අන්තිමේදී එතන තිබ්බ අලුත හාරපු මිනී වලකට බැහැල තමයි බේරිලා තියෙන්නේ. එයාට සිද්ධවෙලා මුළු රෑම ඒකෙ ගත කරන්න.. බල්ලෝ ටිකත් මිනී වල වටේ හිටියලු මුළු රෑම – බුර බුර, මෙයාව හපන්න පැන පැන, සෙම බේර බේර.. ඉතින් ඒකම මදෑ මිනිහෙක්ව පිස්සු වට්ටවන්න..!”

ඉතා කෙටි කාලයක් තුල අපූර්ව ආකාරයේ කතා ගෙතීමට මේ දැරියට තිබුණේ අති විශිෂ්ඨ හැකියාවකි.

 

Saki – The Open Window

 

 

 

 

 

 

 

උස්වැටකෙයියාවේ සිට සකුරා නෙලීම හෙවත් අ’ධර්ම’ art of online criticism

cyber

ධර්මය අවශ්‍යය. එහෙත් ධර්මය අවශ්‍ය වන්නට නම්, ඊටත් වඩා අධර්මය අවශ්‍යය. ලියන්නන්ට මේ දෙකම අවශ්‍යය. එහෙත් මකන්නන්ට මේ කොයි එකත් එක ය.
ලියැවිල්ල ධර්මය ගැන නොවේ. ලියන්නන් සහ මකන්නන් ගැන ය.මකවන්නනට හිතවන්නන් ගැන ය.

වඩාත් නිවැරදිව කියතොත්, තමන්ට දිරවන්නේ නැති සියලු අදහස් මවකවන්නට හිතවන්නන් ගැන ය.

අපේ පහසුව තකා ඔවුන් ව “විවේචකයන්” යන පිළිගත් නමින් හඳුන්වමු.

දැන් ඉතින් විවේචකයන් සියල්ලන් මට එරෙහිව පිහි මුවහත් කරන අයුරු, තුවක්කු ලෝඩ් කරන අයුරු මට ඇසේ.

පොඩ්ඩක් “හෝව්!”

මේ කියන්නේ විවේචකයන්ගෙනුත් හැමෝම ගැන නොවේ. නිර්දය විවේචකයන් ගැනයි. නිර්දය විවේචකයන්ගෙනුත්, තෝරා ගත් අන්තවාදීන් පිරිසක් සහ ඔවුන්ගේ ග්‍රහණයට හසුවන සයිබර් ලියැවිලි ගැන යි.

නිස්කලංකයේ ඊළඟ පේළි කිහිපයත් කියවා බලන මෙන් දෙකට නැමී, දනින් වැටී බොහොමත් ම යටහත් පහත ව ඔබෙන් ඉල්ලා සිටිමි.(පේනවා නේද තියෙන බය?මේ අයට ඕනෑ අපි ඔන්න ඔය තත්වයේ ඉන්නවා දකින්ටයි.)

විවේචනය කිරීමද කලාවකි. Art එකකි.ලියවිල්ලක සාර්ථකත්වය රඳා පවතින්නේ ඇගයුම් මෙන්ම විවේචනත් තිබුණහොත් පමණි. ඉතා හොඳින් අග සිට මුලටම කියවා බලා සාධාරණ තීන්දුවක් දෙන, සාධාරණ පදනමක් මත සිට ලියවිල්ලේ ශුන්‍ය තැන් පෙන්වා දෙන සාධාරණ විවේචන මගින් කලින් ලියවිල්ලට වඩා හොඳ ලියවිල්ලක් ඊළඟ වතාවේ ලියවීමට මග පෑදෙයි.
එවැනි විවේචකයන්ට ජය වේවා!

තුවක්කු සහ පිහියා දැන් දැන් ලිහිල් වී යන සෙයක් දැනෙයි.

එහෙත් සමහර විවේචකයන් ඉන්නේ “විවේචනය” කරන්නටමයි. ! ඔවුන්ගේ විවේචන බොහොමයක් ම පාදක වෙන්නේ ඔවුන්ගේ පුද්ගලික මතවාදවලට එකඟ නොවීම අරභයා යි. රචකයා තමන් සමඟ ඇති පුද්ගලික කෝන්තර හෝ ගැහැණු පිරිමි බව මත පදනම්වයි.

මම ජාලගත ලියන්නෙක් මි. එනිසා මා හොඳින්ම දන්නේ අන්තර්ජාලගත ජංජාල ගැනයි.

විවේචනය කිරීමේ කලාව අන්තර්ජාලයේදී අන්තවාදීන් අතට පත් වූ විට බොහොම අධාර්මික සහ සාහසික වේශයක් ගනී.

අන්තර්ජාලයේ පලවන සියලුම ලියවිලිවලට විවේචකයෝ සිටිත්. ඒ සියල්ල අතර මේ කලින් කිවූ තාලේ කට්ටිය ද එමට ය. මේ අයගෙන් බොහොමයක් දෙනා “මොකක් හෝ කියන්නට ඕනෑ කමට” මොනවා හෝ කියති. බොහෝවිට මේ අන්තවාදී විවේචකයන්ට, ලිපියේ හෙඩිම හෝ මුල් වැකි කිහිපය කියවද්දී ම, විවේචන ලියන්නට අස්ස කුලප්පුවක් සෑදේ. එහෙමත් නැත්නම්, ඒ ලියවිල්ල හරහා පුද්ගලික කෝන්තර පිරිමසන්නට යති. ඉතින් ලියවිල්ලේ අන්තර්ගතයටත් ලියන්නාටත් දෙයියන්ගේ ම පිහිට ය.

සිතා බලන්න ; සකුරා මලක් පිළිබඳ ව සියයට සීයක් සාධාරණව, පැහැදිලිව කතා කිරීමට නම් ඔබ සකුරා පිපෙන සමයක ජපානයට ගොස් තිබිය යුතුමය. ඊට වඩා ටිකක් අඩුවෙන් හෝ සාධාරණ වෙන්න නම්, ඔබ පින්තුරයක හෝ සකුරා මලක් දැක තිබිය යුතු ය.ඒ ගැන කතා කිරීමට ප්‍රථම (ඉන්නේ උස්වැටකෙයියාවේ වුවත්), අඩුම තරමේ ජපානය පිලිබඳ ව අංශු මාත්‍රිකව වත් අදහසක් ඔළුවේ තබාගත යුතුය. එසේ නොවී, උස්වැටකෙයියාව මානසිකත්වයේ සිට සකුරා මලට බලටු මෑනීම කොයිතරම් දුරට සාර්ථක ද?

ජාලගත විවේචකයන් රචකයන් හඳුනා ගන්නේ එහෙමත් අවස්තාවක යි. ඒ නිසා, තමන් ට “නො දිරවන ” අදහසක් පල කළ පමණින්, රචකයා සොයා ගොස් බැන වැදීමේ අවස්තාව ඔවුනට අහිමි ය.අනෙක් අතට මොනවා කිව්වත් විවේචකයාට මුහුණට මුහුණ කතා කිරීමේ අවස්ථාවද රචකයාට හිමි නොවේ.
එනිසා කරන චෝදනා සහ පැහැදිලි කිරීම් සියල්ලම අන්තර්ජාල කතිකාවක ස්වරුපයෙන් ගලා යයි. බුද්ධිමත් සහ සාධාරණ විවේචකයන් සිටින අවස්තාවක ගොඩ නැගෙන බුද්ධිමය සංවාදය, කළින් කියූ අන්තවාදී විවේචකයෙකුගේ සම්ප්‍රාප්තියත් සමඟ, “යන්නේ කොහෙද මල්ලේ පොල් ” කතාවකින් අවසාන වේ.

මෙවැනි අන්තවාදී ආක්‍රමණයක් සිදුවූ සංවාදයක අවසාන කොමෙන්ටුව බොහෝ විට හිමිවන්නේත් අන්තවාදියාට මයි. මක්නිසාද යත්, බුද්ධිමය සංවාදයක නියැලීමේ අරමුණින් ලියවිල්ලට සම්බන්ධ වූ සියල්ලන්, අන්තවාදියාගේ පුහු තර්කවලට උත්තර බැඳීමෙන් වෙහෙසට පත්ව, නිශ්ශබ්ද වෙති. රචකයාත් ලියවිල්ල “මස්” කිරීමේ කර්තව්‍ය ඉවසා දරාගත නොහී නිශ්ශබ්දතාවයට මුලපුරයි.
පරවියන් එක්ක චෙස් අදින්නා තේරුම් ගත යුතු යමක් තිබේ. ඒ තමන් කොපමණ දක්ෂ චෙස් අදින්නෙකු ,පරෙවියා චෙස් ඉත්තන් විසුරුවා, ලෑල්ල මත වසුරු හෙළා, ඉනිදු නො නැවතී, තමන් දිනුවාක් මෙන් චෙස් ලෑල්ල මත උඩඟු ලීලාවෙන් ඇවිද යන බවයි.

ඇතැම් විට, සමහර රචකයෝ මෙන් ම, සමහර සාධාරණ විවේචකයෝත්, අන්තවාදියා ඉල්ලා අස්වන තුරුම නිහඬ වීම ප්‍රතික්ෂේප කරති.එවැනි අවස්තාවක ඇතැම් අන්තවාදීන් කට පියා ගත්තත්, සමහරක් මේ සියල්ල පුද්ගලික කෝන්තර කර ගනිති. රචකයා ගේ නමට එල්ලවන පුද්ගලික මඩ සහ සමාජ වෙබ් අඩවි ඔස්සේ සයිබර් හිංසනය දක්වාමත් මේ තත්වය වර්ධනය විය හැකිය.ඉතින් රචකයා අසරණය. උත්තර බැඳීම පිණිස කිසිදාක මුහුණට මුහුණ හමු නොවන අසාධාරණ, අහක යන උණ්ඩයක්, සයිබරයට මුදා හැරි නිදහස් අදහසක් ඔස්සේ රචකයාට එල්ල වී තිබේ.
අනෙක් අතට රචකයා බිමට ම වට්ටවා, එකී “තමන්ට නො දිරවන ” ලියවිල්ල සයිබරයෙන් ගලවා දැමීමට නොහැකි වූ වික්ශෝපය නිසා මේ අන්තවාදීහු පිඩා විඳිති.

දෙපක්ෂයම විඳවති.ලෝකයා එය දකින්නේ නැත.

මේ තත්වය කළු කලිසමක සුළුදිය පහවිමකට මම සමාන කරන්නෙමි. කලිසම කළු පැහැ නිසා, ලෝකයා තෙත පැල්ලම නොදැක්කත්, එය හැඳ සිටින්නා හට දැනෙන හැඟීම පිළිබඳව සිතා බලන්න.

තුවාල සහ පැලැස්තර

download.jpg
පෙම්වත,
ආලය ගින්නකි –
බුර බුරා නැගෙන;

එකුන් විසි තුන් පැයක්-
මයික්‍රෝ තත්පර අංශුවලට වෙන්කර
කෙටි ම කෙටි පණිවුඩ –
දිගම දිග කතන්දර –
එකින් එක යළිත් විමසා බලමි මම.
ඊයේට වඩා අද,
එක පණිවුඩයක් අඩුයි!

ජංගමය දැල්වෙයි –
හදවත ද දැල්වෙයි –
එහෙත් ඒ ඔබ නොවෙයි –

ඔබ විසින්
මට එවීමට අමතක කළ කවි,
කුරුළු හඬකින් ට්විටරය වෙත ගැයෙයි-

නෝක්කාඩු වියමනක් ඇඟිලි තුඩගින් වියැවෙයි..
දැන් ඉතින් ඔහොමයි-
ආදරේ කොහු කොහු වෙන්නෙත්,
පහු පහු වෙනකොටයි ..

ජංගමය දැල්වෙයි,
නොකියවූ පණිවුඩයක්,
කියවීමට අණ ලැබෙයි

ඒ ඔහුයි!

ඔබේ ට්විටර් කුරුළු තුඩු ඇනී ලේ ගලන,
නිර්වින්දනය නොවූ හදවතට
ඔහු ප්‍රේමවත් ඉමොජි පැලැස්තර අලවයි..

(18-05-2017)