Tag Archives: stories

තරු මැකෙන අහස

Screen Shot 2019-12-03 at 10.46.53 AM

1890 ජූලි 27  (දිනය උදා වී හෝරාවකට පමණ පසුව )

ඒක තරු පිරිච්ච අහසක්. චිත්‍රෙ වගේමයි.

වචනයෙන් කිව නොහැකි සාංකාසහගත ශෝකයක් සහ බරක් විනීගේ පපුවේ තිබුණා. ඒ හැරෙන්නට තව මොහොතකින් ඔහු කරගන්නා දෙයට නිශ්චිත හේතුවක් සෙවීමට ඔහු උත්සහ කළේ නැහැ. කොහොමටත් මිනිහෙක් මැරෙන්න තීරණය කළාට පස්සේ, ඒකෙ හේතු කතා කරලා වැඩක් නෑ. විනී තුවක්කු බටේ හදවතට ඉදිරියෙන් තද කරගෙන අහස දිහා බලන් හිටියා. තිරිඟු පුසුඹ සහ පින්නෙ තෙත් බැහැපු තණකොළ සුවඳ රැඳුණු ග්‍රීෂ්ම සහිත සුළඟක් හමාගෙන ගියා. ඔහු පපුව පිරෙන්න හුස්මක් ගත්තා. උණුසුම් සුවඳින් පපුව පිරුණා.

රිවොල්වරයේ කොකා තදවුණා.

ඔහු ගත් හුස්ම පිට කළා. ඒ පිට වුණු හුස්ම ශෝකය නිසා බරට දැනුණා.

රිවොල්වරයේ කොකා නිදහස් වුණා. ක්ෂණික, සුදු පැහැ වේදනාවක් – සාමකාමී හැඟීමක් එක්ක විනීව පිටුපසට තල්ලු වෙලා තිරිඟු යාය මැද්දේ පතබෑවුණා. විනීගෙ චිත්‍රෙට පණ ඇවිත්,  ඔහුගේම තවත් චිත්‍රයක පසුබිම වුණු තිරිඟු යායේ විනී වැතිරිලා ඉන්න ආකාරය බලාගෙන සිටියා. අහසත් – පොළොවත් දෙකම ඔහුගේ පින්සල් පහරින් පිරුණු කැන්වස.
අහසේ වූ තරු කෙමෙ කෙමෙන් දිය වෙමින් තිරිඟු යාය මතට පතිත වෙන්න පටන් ගත්තා.
ඔහුගේ ඇස් අන්ධකාර වුණා.

.

.

.

පැය කීපයකට පස්සේ…..

දැවෙන උණුසුමක් සමඟ විනී අවදි වුණා. රාත්‍රී අහසේ තාරුකා වෙනුවට, ඇස් පුළුස්සා අන්ධ කරන තරමේ දීප්තියක්! හිරු පායලා. ඔහු ඇස් වසාගත්තා. දැන් දැන් වියළෙමින් යන, එහෙත් මද තෙතක් රැඳුණු උණුසුම් තිරිඟු පත්‍ර දිගේ අතැඟිලි යවමින්, තමා මියගොස් නොමැති බව විනී තේරුම් ගත්තා. ඔහු දෙ වැලමිටට බර තබමින් නැගිටින්නට උත්සාහ කළා. පපුව දෙසින් දැනුණේ දැඩි බරක්.

ඔහු පපුව මත වූ කැටිති බවට පත් රුධිරය අතින් පිස දැමුවා. පසෙකින් වූ රිවෝල්වරය අහුලාගත්තා. වරක් දෙවරක් පැද්දෙමින් හිටගත් ඔහු, රාජකාරිය හරියට ඉටු නොකළ රිවෝල්වරය බඳ පටියේ රුවා ගත්තා.
වෙඩි තබාගැනීම සඳහා ඔහු තිරිඟු යායට ආවේ මධ්‍යම රාත්‍රියද පසු වූ පසුවයි. තවමත් ඉර මුදුන් වී නැති බව ඔහුට වැටහුණා. ගත වී ඇත්තේ පැය කිහිපයක් පමණයි.

ඔහු තිරිඟු යාය දිගේ ඉදිරියට ඇදුණා.


තියෝගේ දිනපොත

ජූලි 28 උදෑසන :-

විනී වෙඩි තිබාගෙන ඇති බවට ටෙලිග්‍රෑම් පණිවිඩයක් ලැබිලා පැය කිහිපයක් ගතවෙනකොට අබේර්ජ් රවෙව්වලට එන්න මට හැකිවුණා. හදවත පසාරු වෙන අන්දමට වෙඩි තියාගත් කෙනෙකු විදිහට කිව නොහැකි තරම් හොඳ තත්ත්වෙක ඔහු හිටියා. පැය කිහිපයකට කලින් වෛද්‍යවරුන් දෙදෙනෙකු ඔහුට ප්‍රතිකාර කළ බවත්, ශල්‍ය වෛද්‍යවරයෙකු නොසිටි නිසා උණ්ඩය ඉවත් කිරීමට නොහැකි වූ බවත් මට පැවසුවේ ඔහුමයි. දැල්වූ දුම් පයිප්පය ඔහුගේ පසෙක වුණා.

කාලයකට පසු ඔහුගේ මුහුණ පවා හොඳයි.

පිටත සිටි වෛද්‍යවරුන් දෙදෙනාගෙන්, ලාබාල යයි සිතිය හැකි වෛද්‍යවරයා වරින් වර කාමරයට ආවා. උණ්ඩය ඉවත් කිරීමට නොහැකි වූ බවත්, මෙතරම් දරුණු තුවාලයකින් පසුවත් ඔහු මේ ආකාරයෙන් සිටීම අදහාගත නො හැකි බවත්, හදවත් පේශියකට හැරුණු කොට අනෙකුත් අභ්‍යන්තර අවයවවලට තුවාල නොවීම වාසනාවක් බවත් ඔහු මා සමඟ පැවසුවා. විනී මෙලෙස වෙඩි තබාගැනීමට හේතුව ඔහු මගෙන් විමසුවත් ඒ කිසිවක් සාකච්චා කිරීමේ කැමැත්තක් මා තුළ තිබුණේ නැහැ.

ඇත්ත වශයෙන්ම එයට නිශ්චිත හේතුවක් මා දැන සිටියේත් නැහැ.

මා මේ සටහන ලියන මොහොතේ ඔහු ඉතා සනීපවත් පෙනුමෙන් යුතුව නින්දක පසුවනවා.


ජූලි 28 දහවල :-

මුළු නිවසම ඉතා දැඩි නිහඬතාවයක ගිලී තිබෙනවා. විනී විසින් අඳින ලද අසම්පූර්ණ සිතුවම් කිහිපයක් පහත මාලයේ මේසයක් මත ඔහේ දමා තිබුණා. ඉන් කිහිපයක්ම ඔහු විසින් අඳින ලද ජනප්‍රියම චිත්‍රය වූ “තරු පිරි අහස” හි විවිධ ස්වරූපයන්.

මේ පාලු නිවසේ කිරීමට කිසිවක් නැහැ. සටහන් ලියනු හැරුණුකොට.

පහත මාලයේ සේවිකාවක් තවත් කිසිවෙකුත් සමඟ යමක් පවසනු ඇසෙනවා. ඒ සංවාදයෙන් මට ඇසුණේ “උමතු සිත්තරා”, “කලබලයක්”, “පාන් සහ තේ..” වැනි වචන කිහිපයක් පමණයි.

විනී තවමත් තද නින්දේ.


ජූලි 28 සවස :-

විනී උණෙන් පෙළෙනවා. තුවාලයේ වේදනාව නිසා මෙලෙස උණ හැදෙන බවයි වෛද්‍යවරුන් පවසන්නේ. එහෙත් තුවාලයට විෂබීජයක් ගොස් තිබීම නිසා මෙලෙස ශරීර උෂ්ණත්වය ඉහළ ගොස් ඇති බවයි මගේ හැඟීම.

මිනිස් හැඟීම් ගැන යමක් වටහාගත හැකි වයසකට මා එළඹුණු දා පටන්ම, මා මගේ සහෝදරයාව දුටුවේ නොදන්නා ශෝකයක් පොරවාගෙන සිටින අයෙකු ලෙසටයි. ඒ ශෝකී වීමට මේ මේ යැයි කරුණු තිබූ නිසා නොවෙයි. “සමහර මිනිසුන් ශෝකී පොරෝන දවටාගත් අයයි..” වරක් ඔහු පැවසුවා. “ඉතින් ඒ පොරෝන ඉවත් කළා නම් ඔවුන් ප්‍රීතිමත්..” මම ඔහුට කීවා. එවිට ඔහු සිනාසුනා පමණයි. ඔහු වටා වෙලී තිබුණු “ශෝකයේ පොරෝනය” ඔහුගේ සමටද ආත්මයටද බද්ධ වී ඇති බව මට වැටහුණේ ඉන් බොහෝ කාලයකට පසුවයි. නිශ්චිත හේතුවක් නොමැතිව ඇතිවන මේ ශෝකය උමතුවක් හෝ වෙනත් අයුරකින් කියනවා නම් උමතු ශෝකයක් බව පිටස්තරයෙකුට සිතෙන්නට පුළුවන්කම තිබුණා. එහෙත් ඔහුට වඩාත්ම සමීප පුද්ගලයා ලෙස (මා විශ්වාස කරන අන්දමට) මට එය පෙනුණේ ඔහු – ඔහු වීමේ ස්වභාවය ඒ ශෝකය ලෙසටයි. (ඇත්තෙන් ම බොහොමයක් දෙනා ඔහු උමතුවෙන් බව විශ්වාස කළා. වරහන් හි බහා මා මෙය මෙහි සටහන් කරන මොහොතේත් මගේ සිතේ ඇතිවන්නේ ශුද්ධවන්තයෙකු පිළිබඳව අසත්‍ය අපචාර චෝදනාවක් තවත් අයෙකුට කියන්නෙකු තුළ ඇතිවන අන්දමේ පාපකාරී පසුබෑමක්. ඔහු සමඟ එකට වැඩ කළ අයෙකු සමඟ ඇතිවූ ආරවුලක් ඔහු අවසන් කළේ තමන්ගේම කන කපාගැනීමෙන්. එහෙත් ප්‍රතිවාදියා විසින් ඔහුට අනතුරක් කළ බවත්, ඔහුගේ ශෝකී සහ තමන්ටම වරද නැඹුරු කරගැනීමේ ස්වාභාවය නිසා ඔහු එහි වරද තමා පිට පටවාගත් බවත් මා විශ්වාස කරනවා. ඔහු උමතු යැයි තහවුරු වූ ස්වරූපයෙන් සමාජය ඔහුට සැළකීමට පටන්ගත්තේ මේ සිදුවීමෙන් පසුවයි.)

ප්‍රීතියද නිස්කලංකභාවයද කැටිවුණු නිර්මාණ බවට බොහෝ දෙනා අර්ථකථනය කළ ඔහුගේ චිත්‍රවල සැඟවුණු ශෝකී අඳුරක් ඇතිබව මට වැටහෙන්නේ දැන්. එය ආලෝකයක් කැටිවූ අඳුරක්.. මාමලේඩ් ජෑම්වල වාගේ මිහිරක් තැවරුණු තිත්තක්..ඔහු ඇත්තෙන්ම මාමලේඩ් බිඳුවක් වගේ. ඒ තිත්ත ශෝකය නොවන්නට ඔහු නිකම්ම, බාල දොඩම් ජෑම් බිඳක්. අපි බොහොමයක් දෙනා වගේ.

මම ඔහු දිහා බලන බව දැනී ඔහු මට කතා කළා.

“තියෝ.. මට පයිප්පෙ පුරවලා දෙන්න පුළුවන්ද?”

මම ඔහුට පයිප්පය පුරවා දුන්නා. ඔහු දුම් ගුලියක් පිට කළා.

 මට වුවමනා වූයේ ” ඇයි මෙහෙම වුණේ?” යන්න ඇසීමට වුවත්, ඇසුණේ වෙනත් දෙයක්.

“ඇයි මෙහෙම කරගත්තේ?”

ඔහු තවත් දුම් ගුලියක් පිට කළා. ඔහුගේ චිත්‍රයක වූ වළාකුලක් වගේ, දුම් ගුලිය ඔහුගේ නිකටත්, නහයත් වසාගෙන පැතිරුණා. දුම අතරින් ඔහු, කාමරයේ සිවිලිම දෙස බලා සිටියා.

“ශෝකය..” ඔහු කිව්වා. ” ශෝකය.. එය සදාකල්ම පවතින දෙයක්..”

ඔහු වෙඩි තබාගත්තේ ඔහුටද? එසේ නැති නම්, ඔහුගේ හදවත තුළ වූ ශෝකය, උණ්ඩ පහරකින් සුනුවිසිනු වී යනු දැනීමට ඔහුට අවැසි වූවාද? ඔහු උමතු යැයි ලෝකය විසින් කියන කියමන තහවුරු කරගනිමි මිය යාමට ඔහුට වුවමනා වුණිද? එසේත් නැතිනම් ලෝකයා විසින් උන්මත්තකයෙකුට සලකන අන්දමින් ඔහුට සැලකීම ඔහුට දරාගත නොහැකි වූවාද?

නැවත මා ඔහු දෙස බලන විට ඔහුට නින්ද ගොස් තිබුණා.


ජූලි 29 ට එළිවෙන පාන්දර සිදුවූ සිදුවීම :-
(මෙම සටහන තබන්නේ ජූලි 30 දහවලේ, අවමඟුලට හැඳි කළු ඇඳුම් මාරු කිරීමට ද පළමුව බව සලකන්න.)

විනී අමාරුවෙන් – එහෙත් නිහඬව හුස්ම ගනිමින් සිටියා. ගතවූ පැය කිහිප තුළ ඔහුගේ තත්ත්වය ඉතා සීග්‍රයෙන් පිරිහී ගොස් තිබුණා. ඇඟ ගිනියම් වෙලා, තොල් වේලිලා. වරින්වර, නොපැහැදිලි යමක් ඒ වියළි තොල් අතරින් පිට වුණා.

උණ්ඩය නොකළ දේ, විෂබීජයක් විසින් ඉටු කරමින් තිබුණා. අපිට කරන්න කියල කිසිම දෙයක් ඉතුරු වෙලා තිබුණේ නැහැ.

ජනේලයෙන් එපිට, විනීගෙ චිත්‍රෙ වගේම තරු පිරි අහසක් මකා දමමින් අරුණාලෝකය පැතිරෙමින් තිබුණා. ජනේල රාමුවත් එක්කම ගත්තම, ඒක පෙනුණේ අළු පාට බිත්තියේ එල්ලුණු රාමු කළ චිත්‍රයක් වගේ.

“තියෝ.. මම කැමතියි ජීවිතේ දකින අවසාන දර්ශනේ විදිහට මේ තරු පිරි අහස දකින්න…” අවුරුදු දෙකකට කළින් තරු පිරි අහසේ අවසන් පින්සල් පහර සටහන් කරමින් විනී කිව්වා මට මතකයි.  මේ තියෙන්නේ තරු මැකෙන අහසක්, එහෙත් එයත්, ඔහුගේ චිත්‍රයක් වාගේමයි.

“විනී.. විනී.. අර බලන්න.. ” මම, සිවිලිම දෙසට යොමුව තිබූ ඔහුගේ මුහුණ ජනේලය දෙසට හැරෙව්වා. ඔහුගේ ගෙල අප්‍රාණික ලෙස පසෙකට කඩා වැටුණා. අඩවන් වූ ඇස්වල කිසිදු ආලෝකයක් ඉතිරි වී තිබුණේ නැහැ.


විනී වෙඩි තබාගත් සහ මියගිය දින පසුවී, වසර සියයක් හෝ ඊට වැඩි වසර ගණනක් ගෙවුණු පසුව…

“වින්ස්ටන් වැන් ගොහ් මැරුණේ වයස අවුරුදු 37 දී, තිරිඟු යායක් මැදදී වෙඩි තියාගෙන. එහෙම කරගත්තු හේතුව කවුරුත් දන්නේ නැහැ. මිනිහා කළින් කියල තිබුණා මිනිහ කැමතියි කියලා, ජීවිතේ දකින අවසන් දර්ශනේ විදිහට එයා ඇඳපු “තරු පිරි අහස” චිත්‍රෙ තිබ්බ වගේ අහසක් දකින්න.

සමහරවිට මිනිහා මැරෙන වෙලාවේ ඇත්තටම ඒ අහස දකින්න ඇති….”

වැළඳගැනීම

72263164_10206119614544952_6827739729841094656_o

ඔහු ඇයව වැළඳගත්තේ ය.

ඔහුගේ දෑත්, ඉදිරියේ වූ හිස් අවකාශය වටකොට, යළිත් ඔහු වෙතටම ආවේ ය.

වායුසමීකරණයෙන් නිකුත් ව, මුළු රැය පුරාම වාහනයේ පැතිර තිබූ සීතල හදවතට දැනෙන්නේ දැන් ය.

ඔහු, දෑතේ සතපාගනු ලැබූ කුඩා දරුවෙකු මෙන් ඇය තම දෑතේ නිදා සිටින යුරු මවා ගනිමින් සිය දෑත් දෙස බැලුවේ ය.

ඔහු මුළු රැයම සිටියේ, ඇගේ නිවස පෙනෙන – නොපෙනෙන මානයේ වාහනය නවත්වාගෙන ය.

මොහොතකට හෝ ඈ දැකිය යුතු යැයි සිතමින් ඔහු අත් ඔරලෝසුව දෙස බැලුවේ ය.

වෙලාව තවමත් අලුයම පහ වූවා පමණි. රැය අඳුර පහව නොගිය අලුයම පහකි. ඈ තවම නිදි ඇති. ඔහුට ඈ අවදි කිරීමට දුක සිතිනි. එහෙත් ඈ කොහොමත් තව සුළු වෙලාවකින් අවදි වනු ඇත.

ඔහු ජංගම දුරකථනය ගෙන අවසානයට අමතා තිබූ අංකයට යළි ඇමතුමක් ගත්තේ ය.

තරමක් වෙලාවකට පසු, ඇගේ නිදිබර හඬ අනෙක් පසින් ගලා ආවේ ය.

“හෙලෝ…..”

—————————————————————————-

දුරකථනය නාද වනවිට ඇය සිටියේ සිහිනයක් දකිමිනි. ඔහු ඇයව තුරුළු කරගෙන සිටියේ ය. සිහිනයේ සිටි ඈ සිටියේ නින්දේ බව සිහින දකිමින් නිදා සිටි ඈ දුටුවා ය.

ඔහු ඇයව ඔසවා ගත්තේ ය. බබෙකුව මෙන් දෑතට.

මිහිරි සංගීත වාදනයක් අවට පැතිර ගියේ ය. සිහිනයේ සිටි ඇය, තවත් ඔහුට තුරුළු වූවා ය. සිහිනය වියැකී ගියේ ය. සංගීතය තවමත් ඇසේ.


ඈ නිදිමතේම ඇඳ අතගා ජංගම දුරකථනය සොයාගත්තා ය.

ඔහුගේ අංකය ය. අනෙක් පසින් ඔහුගේ හඬ ය.

“මැණික… මම තව විනාඩි දෙකෙන් ඔයාගේ ගේ ඉස්සරහ..”

තරු

70538732_10206009950003407_5332015406209040384_o
ඔහු සිටියේ මහල් නිවාස සංකීර්ණයේ වහලය මත හිඳගෙන ය. ඔහුගේ දෙපා, බොහෝ පහළින් පෙනෙන, දුහුවිලි වැකුණු නගරය දෙසට දිගු වී තිබුණි. විවිධ උස මට්ටම්වල ගොඩනැගිලිවල දැල්වී ඇති විදුලි එළි ය. දුහුවිලි දුමාරය අතරින් දුබලව පෙනෙන ඒ එළි නිසා අහසේ අඳුර මැඩී තිබුණ හෙයින් තාරුකාවල දීප්තිය අඩු ය.

ඔහු හිසට යටින් බැඳගත් දෑත් තබාගනිමින් වහලය මත දිගා වූයේ ය. ඔහු සිටින ස්ථානය නගරයේ විදුලි එළිවලින් එතරම් අහස එළි නොවූ දෙසක් බැවින් තාරුකා දීප්තිය නො මැඩී තිබුණි. ඔහුගේ දෑස් එල්ලේ දිළෙන, අනෙක් තරුවලින් වෙන්කර හඳුනා ගත හැකි දීප්තිමත් තරුවකි. ඔහු එදෙස බලාගෙන, මෙවන් සෑම මොහොතකම සිතන දේ මෙවෙලේත් සිතුවේ ය. “මෙතන ඉඳන් එතනට කොච්චර දුර ඇතිද?”

තප්පරයකට කිලෝමීටර් තුන්සියදහසක වේගයෙන් වර්ෂයක් තුළදී ආලෝකය ගමන් කරන දුර ආලෝක වර්ෂයක් වේ. සුදු අකුරෙන් කළු ලෑල්ලක ලියවෙන වගන්තිය ඔහුට මතක් විය. ඒ ලියන්නේ උසස්පෙළ විද්‍යාව ඉගැන්වූ ගෝපාල් සර් ය. ඔහු ඉතා වේගයෙන් වගන්ති ලියා, අවසන තිත තබන්නේ කළු ලෑල්ලට රිදෙන තරමේ වේගයකිනි. ඉන් පසුව ඒ ලියූ වාක්‍යය යටින් හේ වේගවත් ඉරක් අඳී. ඉරටද අවසන් කරන තිතකි. පෘථිවියට ළඟම තරුව ප්‍රොක්සිමා සෙන්චුරි ය. එය පෘථිවියේ සිට ආලෝක වර්ෂ හතරකුත් දශම දෙකකුත් ඈතින් පිහිටා තිබේ.
ඔහු සුසුමක් හෙලුවේය.

“ළඟම එකත් ගොඩක් දුරයි.”

මරණය – Dark and Not so Short #1

screen shot 2019-01-30 at 8.35.25 am
Image : Thenewsminute.com

” වරෙං යකෝ එළියට ” ඈ කෑ ගෑවාය.
ඔහු තවත් සිපරය ඇතුළට වී ගුලි වුණේය. කුඩා වෙමින්. ඇකිළෙමින්. පැකිළෙමින්.
ඈ ඇඳ යටින් මන්නය අතට ගත්තාය.
කෙටුවාය. යටි බඩට.
වසරකට පහ බැගින් සිව්වසරක ප්‍රමාණයට.
වෙන්වන සේ එකක්. ගෙලට.
බිත්තියේ – චීත්තයේ – දෙ මුහුණුවල
ලේ ය.
ඈ චීත්තය හා තනපට පිටින් මහපාරේය.
අතක හිසය. අනෙකේ මන්නයය.
තාන්තුවාවෙන් ය.
“සීලක්කේ .. !” ඒ traffic පොලිස් කුමාරසිරි ය. පොලිස් තොප්පිය හිසේ නොව අතේය.
” මං අරූව ඉවර කළා… ” ඈ හති ලෑවාය. හිස පෑවාය.
“ඌ බුදියන්නෙ කොල්ලො එක්ක.. ”
.
” මොකා ? උඹ මගෙ රත්නෙ අයියව මැරුවා..”
පොලිස් තොප්පිය බිම වැටුණි.
වෙන්කළ හිස ද – ටංටකස් හඬකින් මන්නයද.

“මගෙ පනේ ….! උඹට මේ මොකද වුණේ ”
වෙන්කළ හිස බදාගෙන හඬන කුමාරසිරිය.

බෝපෙත්තා

42575364_324347061705421_213033341409034240_n
ඇත්තටම එයාගෙ නමේ බෝපෙත්තා කියල කෑල්ලක් තිබ්බෙ නෑ. කළු නූලක එල්ලපු සුරයකුයි, බෝ කොළයක හැඩයක් තියෙන පංචායුධයකුයි එයාගෙ බෙල්ල වටේ එල්ලලා තිබ්බ නිසා සමහරවිට එයාට ඒ නම වැටෙන්න ඇති.
එහෙම නැතත් කවුරු හරි එයාගෙන් නම මොකක්ද කියල අහුවම එයා දෙන උත්තරේ ඇහෙන්නෙ “බෝපෙත්තා ” වගේ.

ගිනි අව්ව අතින් මුවාකරන් බෝපෙත්තගෙ අම්ම එයාව වඩාගෙන පාර පැනල මිසිලින් නෝනගෙ ගෙදරට යනව. උදේ දහයට විතර එන මේ ගමන, දවස ගානෙම සිද්ද වෙන්න ඕන යුතුකමක් විදිහටයි මිසිලින් නෝනත් හිතුවෙ. බෝපෙත්තගෙ අම්ම මිසිලින් නෝනගෙ ගෙදර ඇවිත් බෝපෙත්තව නාවනව. සබන් පවුඩර් ගානව. සුවඳ ඉහිරෙන පොඩි එකාව ඔඩොක්කුවෙ තියාගෙන මිසිලින් නෝන බෝපෙත්තගෙ අම්ම එක්ක පොඩි පොඩි ඕපදූප හලනව.

බෝපෙත්තට අවුරුදු හය වෙන්න ඔන්න මෙන්න. ඒත් අවුරුදු දෙකක තරමටවත් මොළේ හැදිල නෑ. ඇඟ පත පොඩි, පොකුටු කොණ්ඩයක් තියෙන හරි ආදරේ හිතෙන ළමයෙක් එයා. කට ඕනවට වඩා ඇරෙන නිසයි, කට පුරාම දත් නිසයි බෝපෙත්ත අඬද්දි නම් ටිකක් අමුතු පෙනුමක් ආව. ඒත් ආදරේ අම්මෙක් ඉන්නකොට බබෙක් අඬන්නෙ මොකටද? බෝපෙත්ත හුඟක් වෙලාවට හිටියෙ හිනා වෙවී.

බෝපෙත්තගෙ අම්මත් හරි පුංචි කෙනෙක්. උස මහත නැති හරි තරුණ පාට ලස්සන ගැහැණු කෙනෙක්. බෝපෙත්තයි අම්මයි හිටියෙ මහ ගොඩක් සෙනඟ ඉන්න ගෙදරක. නපුරු පාට තාත්තෙකුයි,එයාගෙ කලින් කසාදෙන් උපන් එක එක වයස්වල ළමයි ගොඩ දෙනෙකුයි ඒ ගෙදර හිටිය. ඒ වගේම ඒ තාත්තගෙ අම්මත්. ඒ ඔක්කොම අතරෙ කැඩෙන බිඳෙන මැට්ටෙන් හදාපු පිළිම දෙකක් වාගේ සිනිඳු සියුමැලි පාට බෝපෙත්තයි, නිතරම අසනීප පාටට, ඔතෑනිවට ඉන්න එයාගෙ අම්මයි ඒ ගෙදරට නොගැළපෙන පිංතූර පොතකින් කපල අලවපු දෙන්නෙක් වාගෙ පේන එක නවත්තන්න බෑ. ඒ වගේම මනස නොවැඩෙන – එහෙමත් නැත්නම් නුහුගුණේ දරුවෙක් වදාපු නිසා ඒ අම්මයි – නුහුගුණේ දරුවයි ඒ මහ සෙනඟ ගොඩේ තනිවෙච්චි ගතියකුත් තිබුණ. මේ දෙන්න ඒ ගෙදර ගෝසාව අස්සෙ හැංගිල හිටියෙ. එයා හයියෙන් ඇඬුවොත් අම්ම බැණුම් අහනව කියල බෝපෙත්ත දැනගෙන හිටිය. ඒ දෙන්න හයියෙන් හිනා වුණේ මිසිලින් නෝනගෙ ගෙදරදි.

දවසක් පාන්දර පන්සල පාරෙ කට්ටිය ඔක්කොමල බෝපෙත්තගේ ගෙදරට දිව්ව. මිසිලින් නෝනත් කොර ඇන ඇන ඒ පස්සෙන් වැටුණ. ඇතුල් ගෙයි කාමරේක ලී ඇඳක් උඩ බෝපෙත්තගෙ අම්ම වැතිරිලා උන්න. හුස්ම ගන්න තරමෙ හෙලවිමක්වත් නැතුව. චූ දාගත්ත තෙත ජංගිය පිටින්ම බෝපෙත්ත අම්ම වැතිරිල ඉන්න ඇඳට නගින්න දෙතුන් පාරක් උත්සාහ කළා. බිම වැටුණ. ඇඳ වටේ වටවෙලා ඉන්න කට්ටියගෙ බෙරි වුණු මුහුණු දිහා බලාගෙන බෝපෙත්ත බෑඟිරි ගහල අඬන්න පටන් ගත්ත. ගෙදර ලොකු ගෑණු ළමය බෝපෙත්තව ඇදල අරන් කිහිල්ලෙ ගහගෙන කාමරෙන් එළියට යන ගමන් තදින් කන මිරිකුව.

මළ ගෙදර දවස් හරි ඉක්මනට ගෙවුණ. මිනිය තියෙනකම් බෝ පෙත්ත මිනී පෙට්ටිය ගාව බිම වැතිරිල උන්න. වරින්වර එහෙ මෙහ යන ට්‍රේවලින් ඔරේන්ජ් බාර්ලි බිව්ව. අන්තිමට ඔරේන්ජ් බාර්ලි අල්ලපු මනුස්සය ඒ පැත්තට ආවෙත් නෑ.
බෝපෙත්ත සීතලට පොළොවෙ දිගාවෙලා උන්න. කන්න දෙන්න කෙනෙක් හිටියෙත් නෑ. කාටවත් බෝපෙත්ත ගැන බලන්න වෙලාවක් තිබ්බෙත් නෑ. එක පාරට සෙනඟ වැඩිවෙලා බෝ පෙත්ත පෑගෙන්න ගත්ත. බෝපෙත්ත “අන්නේ …අන්නේ …” කිය කිය අම්මව හොයමින් සෙනග අතරෙ එහෙ මෙහෙ ගියා. ටිකකින් සෙනඟ අඩුවුණා. අම්ම නිදන් උන්නු පෙට්ටියත් නෑ.

හරි ඉක්මනට කාලෙ ගෙවුණ. කවන්න කෙනෙක් නැතුව බෝපෙත්ත හාමත් වෙන්න ගත්ත. පස්සෙ තනියෙම බත් කන්න ඉගෙනගත්ත. බිම වාඩිවෙලා කකුල් දෙක මැද්දෙ ප්ලාස්ටික් පිඟානක දාල තිබ්බ සුදු බතුයි – පරිප්පු ටිකකුයි ඇටෙන් ඇටේ අහුලලා කටේ දාගෙන එක පාර ගිලින්න පුරුදු වෙන්න වුණා.
ප්‍රමාණෙට වඩා ඇරෙන කට නිසා බත් හැමතැනම හැලෙන්න ගත්ත. ඒ වගේ වෙලාවට ලොකු අක්ක – අත්තම්ම – මේ කවුරු වුණත් ළඟින් යන ගමන් තරු විසික් වෙන තාලෙට ඇලේට පයින් ඇනගෙන ගියා. කැරළි කෙස් අස්සෙන් ඔලුව ගෙඩි ගැහුණ. ටොකු ඇනලම ලොක්කිගෙ ඇඟිලිවල කරගැට ආව.

දවසක් ගෙදර පඩියක් හදන්න ආපු මේසන් බාස් උන්නැහෙ බෝපෙත්තව ඉල්ලගත්ත. ගෙදර අයත් බෝපෙත්ත මේසන් බාස් උන්නැහෙගෙ අත් උදව්වට දුන්න. ඇත්තටම කිව්වොත් බෝපෙත්ත මේසන් බාස් උන්නැහෙගෙ පස්සෙන් වැටුණ. දෙන අත් උදව්වක් නැති වුණත් බාස් උන්නැහෙ වැඩ කරන්න ගිය තැන්වලින් බෝපෙත්තට කන්න බතුයි – කරුණාවයි ලැබුණ.
“ඕකව මම අඬගහගන්නෙ වැඩට නෙමේ .. එදා මං එහෙ ගිය වෙලාවෙ බලාගෙන ඔයි කොල්ල බත් උලකට විඳින දුක.. මගෙත් එක්ක ආවොත් අඩුම ගානෙ වේලක්වත් බඩ පිරෙයි… ” බාස් උන්නැහෙ වාත අමාරුවෙන් දුක් විඳින මිසිලින් නෝනා එක්ක කියල තිබ්බ.
බත් කන වෙලාවට පයින් ඇනගෙන යන්න කෙනෙක් නැති එකම මදැයි.

සිංහල අවුරුද්ද ආව. හැමෝම නැකතට කැවුම්ගෙඩියි කිරිබතුයි කද්දි බෝපෙත්තව ගෙදරින් එළියට දාල දොර වහල ගෙදර අය අවුරුදු කෑම මේසෙ ඉඳුල් කළා. ටොමිය කන්පට ගැහුව. රතිඥ්ඥ පුපුරද්දි බයට බෝපෙත්තට චූ ගියා. ටිකකින් පොඩි අක්ක ඇවිත් ප්ලාස්ටික් පිඟානකට කිරිබත් කෑල්ලකුයි, ලුණු මිරිස් තලියකුයි, කොකිසකුයි දීල ගියා, ටොමියත් එක්ක බෙදාගෙන කන්න.

ඔහොම ඔහොම දවස් ගත වුණා. පෝය දවසක මහ ගාලගෝට්ටියක් ඇහෙන්න ගත්ත. “අන්නේ …අන්නේ …” කියල බෝපෙත්ත අඬනව ඇහුණ.
“හැමදාම කියනව පැදුර තෙමන්න එපා කියල… ” පැදුරක් වැටට උඩින් විසිවෙලා ඇවිත් පාරට වැටුණ. පොඩ්ඩි ඇවිල්ල පැදුර උස්සල ආයෙත් වත්තටම දැම්ම. ටිකකින් මහ ගින්නක්. පැදුරක් ගිනි අවිලුණා. කොට්ටෙකුත් පියාඹල ඇවිත් ඒ ගොඩටම වැටුණ.
“ඕකව උස්සල දාපියව් මේ ගින්නටම.. ” තාත්තගෙ කටහඬ.
නිල් වෙන්න ගුටි කාල, තොල පුපුරලා ලේ ගලමින් හිටි බෝපෙත්ත අඬ අඬම පාර දිගේ උඩහට දිව්ව. කබර සයිමන්ගෙ කඩේ අගුවෙ වාඩිවෙලා ඉකි ගගහ හිටිය මිසක් දවසටම මුකුත් කෑවෙත් නෑ. අන්තිමට එතනම නින්ද ගිහින්.

සිල්ගන්න ගිහින් හිටපු මිසිලින් නෝන හවස් වෙලා ගෙදර ආව. බෝපෙත්තලයි ගෙදර ගාලගෝට්ටිය එයා දැනගත්තෙ රෑ නිදි පැදුරෙදි. කකුලෙ අමාරුවත් නොතක මිසිලින් නෝන හැදුවෙ රෑම එහෙ යන්නයි. ඒත් දූ අම්මව නවත්තගත්ත. ගමේ අය බෝපෙත්ත ගුටි කද්දි බේරගන්න එනවට බෝපෙත්තගෙ තාත්ත කැමති නෑ. ඒ වෙලාවට එයා බෝපෙත්තගෙ අම්මව මතක් කරල බනින්නෙ ගමේම මිනිස්සුන්ව පාවල දීල. බෝපෙත්ත බේරගන්න එන නිසාම මිසිලින් නෝනා එක්ක බෝපෙත්තගෙ තාත්ත හොඳටම තරහයි. ඒ නිසා මේ රෑ එහෙ යන්න එපා එපාමයි කියල මිසිලින් නෝනගෙ දූ අම්මට කිව්වා. ඒ නිසා එළිවෙනකම් ඉන්න මිසිලින් නෝනත් හිතුව.

එළිවෙද්දි බෝපෙත්ත නෑ. කලින් දවසෙ ගුටි කෑවට පස්සෙ කොහෙ ගියාද කවුරුත් දන්නෙ නෑ. “කොහෙ හරි ඉඳල එයි.. අනේ ඒත් ඌ බඩගින්නෙ ඇත්තෙ.. ” පපුවෙ ලා දැවිල්ලක් එක්ක මිසිලින් නෝන ආපහු ගෙදර ආව.
ඒත් එදාත්, ඊට පස්සෙ දවසෙත්, ඊළග සුමානෙත්, ඊළඟ අවුරුද්දෙත් – අවුරුදු ගාණකිනුත් බෝපෙත්ත ගෙදර ආවෙ නෑ.
—————————–

දෙහිවල කනත්තෙ අදාහනාගාරෙ මිනියක් පිච්චෙනව. ඒ කුසුමාවතීගෙ මස්සිනා. සුදු ඇඳගත් සෙනඟ අතරෙ ආදාහනාගාරෙ බිත්තියට හේත්තුවෙලා ඉන්න කොණ්ඩේ පොකුටු වෙච්ච තරුණ පහේ පිරිමි කෙනෙක්, පරණ, ඒත් පිරිසිදු කොට කලිසමකුයි, මිකී මවුස් ඉන්න ටී කමිසෙකුයි ඇඳගෙන ජෑම් බනිසක් වික වික ඉන්නව. නළ දත් පෙන්න පෙන්න හිනාවෙනකොටයි ඒ බෝපෙත්ත කියල කුසුමාවතී අඳුනගත්තෙ. කුසුමාවතී ළඟට ගිහින් කතා කළා. බෝපෙත්ත බයෙන් වගේ බිත්තියට ඇකිලුණා.

” කොහෙන් ඇවිත් වැටුණද දෙයියො තමා දන්නෙ.. කාලයක් බොරලැස්ගමුවේ හිඟා කාපු එකෙක්ලු.. මං ඉතින් කන්න ටිකකුයි අඳින්න ටිකකුයි ගෙනත් දෙනව. කෙස් වැවුණම කපනව. අනේ දරුවෙක්නෙ.. අපේ ගෑණිත් කැමතියි ගෙදර ගෙනිහිල්ල තියාගන්න.. ම්හු.. බෑ.. ගෙවල්වල ඉඳල පුරුදු නෑ.. මෙතනම තමා.. ” ආදාහනාගාරෙ බලාගන්න මනුස්සය කියනව. එයා අඟුලානෙ කෙනෙක්.

“ඔහොම අය ඉන්න හෝම් තියෙනව. ගමේ එකෙක්නෙ.. ඒ හින්ද අතාරින්න බෑනෙ .. ” කුසුමාවතීගෙ විස්තරේ අහපු සිරි මහත්තය කියනව. මේ වෙද්දි බෝපෙත්තගෙ ගෙදර අය ගමෙත් නෑ. අන්තිමට සිරි මහත්තය ගමේ දෙන්නෙක් එක්ක දෙහිවල කිට්ටුව නිවාසෙකට බලෙන්ම අල්ලන් ගිහින් බෝපෙත්තව දානව. බෝපෙත්ත ආදාහනාගාරෙ බලාගන්න මනුස්සයගෙ කලිසමේ එල්ලිල අඬනව. “මයෙ පුතා යන්න දෙයියො.. මං මයෙ පුතාව බලල යන් එනවනෙ…ලොසින්ජර අරන් එන්නම් අම්මා.. යන්න දැන්.. ” ආදාහනාගාරෙ බලාගන්න මනුස්සය කඳුළු පුරෝගෙන බෝපෙත්ගෙ ඔලුව අතගානව.
“අනේ මහත්තයො..ඒ වගේ තැනක හිටියොත් පින්නෙ හිරිකඩේ දුක් විඳින්නෙ නැතුව නිදාගන්න තැනක්වත් ලැබෙයි..” ඒ මනුස්සය සිරි මහත්තයට කියනවා.

ඊළඟට ආවෙ වෙසක් දවස්. හෝම් එකේ අයටත් සිල්. වෙසක් ඉවරවෙලා ගිහින් බෝපෙත්තව බලල එන්න ඕන කියල ආදාහනාගාරෙ බලාගන්න මනුස්සය හිතනව. ඒත් ආයෙම වතාවක් එයා බෝපෙත්තට ලොසින්ජර අරන් එන්න කලින් බෝපෙත්තව එයාගෙ අම්ම ඇවිත් එක්කගෙන ගිහින්. යන්නම ගිහින්.

සමහරවිට උප්පැන්නයක් තියෙන්න ඇති, ඒත් හරියටම දන්නෙ නැති බෝපෙත්තට මරණ සහතිකයක් ලැබෙනව. ජීවත් වුණාද කියල ෂුවර් නැති වුණාට මළා කියල ෂුවර් කියන්න වගේ ආපු ඒ සහතිකේ මරණයට හේතුව “හර්ද්‍යාබාධයක් ” කියල ලියවල තියෙනවා. කවුරුත් නොදන්නව වගේ හිටියට බෝපෙත්තට හදවතකුත් තිබිල තියෙනව.
අවුරුදු තුනක්ම බෝපෙත්තට හෙවන වුණු දෙහිවල කනත්තෙම කෙළවරක බෝපෙත්තට වලක් කැපෙනව. කවුරුත් නොහඳුනන කෙළවරක බෝපෙත්තගෙ කතාව ඉවර වෙනව.

නත්තල් හීතල එනව. ජනේරුව එනව. අවුරුදු ඊළඟට. රතිඥ්ඥ පුපුරනව. වෙසක් මාසේ මල් පිපෙනව. බන ඇහෙනව. දන්සල් පෝලිම් හැදෙනව. පොසොන් පහුකරන් ඇසළත් ඊළඟට ආයේ නත්තලුත් එනව. දෙහිවල කනත්තෙ කෙළවරක නමක් නැති සොහොනක් උඩ මල් පිපෙනව.

අපි කාටත් ජීවිතේ කොහේදී හරි බෝපෙත්තෙක් හමුවෙනව. කන්න ටිකක්, ඉන්න තැනක්, ආදරේ ටිකක් විතරක් ඇරෙන්න වෙන මොනවත්ම ඕන නැති බෝපෙත්තෙක්. සදාකාලික ළමා කාලයක තනි වෙච්ච බෝපෙත්තෙක්. කවදාවත් ළමා කාලයක් නොලැබුණු, කයින් විතරක් වැඩුණු බෝපෙත්තෙක්. ඔබට – මට වගේ ලොකු හීන මොකවත්ම නැති, ආදරේ විතරක්ම ඉල්ලන අහිංසකයෙක්.
ඔබත් මමත් දවස ගානෙ ආදරේ නාස්ති කරද්දි, ඒ අය ආදරේ නැතිවම මැරිල යනවා.

—————————————————————————
* සත්‍ය සිදුවීමකි. බෝපෙත්තා මියයනවිට ඔහුගේ ශාරීරික වයස අවුරුදු විසි හතකි. මානසික වයස අවුරුදු පහකි.

සාලිය – අශෝකමාලා සහ චාමර

shutterstock_67248076.jpg

සාලිය දහවල් වී නැගිට්ටේය. ඇල්වී ඇති තේ කෝප්පය හිස් කළේය. කුණු කෙළ පිටින්ම.
ඉන්පසු කාරා කෙළ ගැසුවේය. ජනේලයෙන් එළියට.
යන්තම් මුහුණ හේදුවේය. බූසි  කෙස් වතුර ගා පිළිවෙලක් කළේය. පාට පාට අල්ලි වැටුණු කමිසය ඇඳගත්තේය. ඩෙනිමක් සමඟ.
වළන් ඇර බැලුවේය. බත් බෙදාගත්තේය.
කටට දෙකට හිස් කළේය.
පිඟාන නොසෝදා අත සෝදා ගත්තේය.
බාල සෙන්ට් කුප්පිය ඔලුවේ හිට හලා ගත්තේය. සෙන්ට් ගා දෙ අත්ල එකිනෙක අතුල්ලා ගත්තේය. කරවල ගඳ යන්න.

වැඩට ගියේය. සල්ලි හොල්ලන්න.

රේස් බුකියේ දිනන පරදින මිනිස්සු දිහා බලා හිටියේය. තුණ්ඩු ඇහින්දේය. කොමිස් එකතු කළේය. දවල්ට දෙන බත් එක කෑවේය.
රේස් පත්තරයක නොහඳුනන අස්පයින් බල බල.
.
.
අශෝකමාලා මළ පාන්දර නැගිට්ටාය.  බත් ඉව්වාය. බත් බැඳගත්තාය. තේ හැදුවාය. බිම වැටී තිබූ අල්ලි සහිත කමිසය අහුලා ගත්තාය. නාසයට කිට්ටු කර මුහුණ ඇඹුල් කරගත්තාය. වමනය පෙඟෙන්නට බේසමට දැම්මාය. මුහුණ සොදාගත්තාය. පවුඩර් බිඳක් උලා, කොලොන් බිංදුවක් ද තවරාගත්තාය.
හිස පීරා ගත්තාය – වම කම්මුලේ ඇඟිලි පහර වැහෙන්න.
ජැක් කාරයන් ඉවසමින් බස් රියේ වැල්ලවත්තට ගියාය.
පඩි කපා ගත්තාය – විනාඩි පහළොවේ පරක්කුවට.

ගාමන්ට් එකේ නූල් කැපුවාය. බැණුම් ඇහුවාය.
කෑම පැය යෙහෙළියන් එක්ක කිචි කිචි ගගා බත් කෑවාය.
ආයෙත් හවසට.

.
.

චාමර නැගිට්ටේය. එතරම් දවල් වී නැත. පාන්දරත් නැත. පිළිකන්නට ගියේය. තැඹිලි ගහ මුලට මුත්‍රා කළේ ය. කොහිල වැවුණු ඇළ ඉවුර දිහා බලාගෙන.
දත් මැද්දේය. ඕනාවට එපාවට.

පරණ කමිසයම ඇන්දේ ය. ලෑලි කඩෙන් කහටක් බිව්වේය. මොරටුව – කොටුව බස් රියේ නැඟී කොටුවට ආවේය. මුට්ට කරගැහුවේය. කකුල් ඇඟිලි අතරින් මඩ චිරි පනිද්දී, ගෙවුණු බාටා දෙක දමාගෙන පිටකොටුවේ වීදි පුරා කරක් ගැහුවේය.

දවල්ට – නානා කඩෙන් බත් කෑවේය. සවසට හැටක අරක්කු බීවේය. වෙරි වුණේය.
.
.

අස්සයා පනින බෝඩ් ලෑල්ල මුදුනේම හිනාවෙන බිල්ඩිමේ පහළම දොරටුවෙන් සාලිය කුරුල්ලෙකු මෙන් එලියට ආවේය. මාසේ පඩි දවසය. වෙලාව හවස හය ය. එළවලු සහ මස් මාළු කඩ පසු කරගෙන පාරවල් තුන හතරක්ම පැන සලාකා හරියේ තැබෑරුමට රිංගුවේය.
ජොනි වෝකර් බෝතලයක්!
.
.

ජැක් කාරයන් සහ අරක්කුවලට තැම්බුණු බඩවල් අතරින් පැමිණ නාස් පුදුවලින් පිටවන කුණු අහගත ඉස්ප්‍රිතු ගඳ සහ අධෝ වාත ගඳ ඉවසමින් බසයෙන් දෙහිවලට ආවාය. ඇඳුම් මාරු නොකරම, බත් ඉව්වාය. වළන් සේදුවාය. වමනය තැවරුණු රෙදි පෙරෙදි සේදුවාය. අන්තිමට පයිප්පයෙන් ඇඟ සොදාගත්තාය. ගෙදර ආවාය.
බත් නොකා බලන් ඉන්නට.
.
.

චාමර. වෙරි ය. බස් රියේ ය.
හිතා ද – නොහිතා ද ජැක් ගැසුවේ ය.
මොරටුවෙන් බැස්සේ ය.
පූසෙකු මෙන් බෝඩිමට ආවේය. වැටී නිදාගත්තේය.
සිසිතයා රෑ කෑමත් රැගෙන බෝඩිමට එන තුරු.
.
.

” අශෝක මල් මාල නෙළාලා..”
සාලිය නිවසට ආවේය. වැනෙමින් – දෙපස බිත්තිවලට වාරු වෙමින්.
“ඔබ කවුරුද කියන්න මාලා….”
දොරකොඩින් එබුණේය.
“අසෝකා.. අසෝකමාලා..”
පටි පාවහන් නොගලවාම සාලිය ගෙට විසි වුණේය.
වැල් කැඩුණු ඇඳි පුටුවේ හැපුණේ ය. විසි වුණේය. පුටුවත් සමඟම – පුටුව මතටම.
” කෝ ගෑණියේ උඹ ..? කොයි අවලමක ගියාද ?? .. අසෝකා..”
ඉන්පසු ඔහු තමා මතටම වමනය කරගත්තේය.

.
.

අශෝකමාලා එළියට ආවාය. දිගු හුස්මකින් අරක්කු සහ වමනය දුර්ගන්ධය උරාගත්තාය. සාලියව ඔසවන්නට ගියාය.
වමනය ඉවසමින් ම.
” අසෝක.. මාලා.. ඇත්ත කියහන්.. උඹ අරූ එක්ක යාළුයි නේද තාම ? යකෝව්.. “
අශෝකමාලාගේ කෙස් වැටිය සාලිය අතෙහි පටලවා ගත්තේය.
“පිස්සුද අනේ.. කෝ.. ඔය කමිසෙ ගලවන්න.. චික්..”
සාලියගේ අත අශෝකමාලාගේ කම්මුල මත පතිත විය. වේගයෙන්.
” උඹට බෑ අසෝක.. මාලා .. මාව තම්බන්න.. හරී ??”

අශෝකමාලා සාලියව වත්තන් කරගත්තාය. කම්මුල ඇදුම් කද්දීම.

“කියපන් යකෝ….”
“මොන මිනිහෙක් ගැනද අනේ මේ කියවන්නේ …??”
” අරූ.. අර උඹ ඉස්කෝලෙදි නාඩගම් නටපු එකා… මොකක්ද උගේ නම… චා.. ම.. ර.. අන්න හරි චාමර..”
අශෝකමාලා දිගු හුස්මක් හෙළුවාය.
වමනය ගඳ ඉවසමින් ම.
.
.
“චාමරයියා.. කෙල්ල බලන්න ගමේ යන්නෙ නැද්ද ? ” සිසිතයා ඇසුවේය.
චාමර ඉක්කා ගහන්නට වූයේ ය. හොදි තැවරුණු ඇඟිලි බිත්තියට ගසමින් නැගිටින්නට උත්සහ කළේය.
” කෝ කෑල්ලගෙ ෆොටෝ එකක්කත් නෑ?? ” සිසිතයා ආයෙත් ඇසුවේය.
බිත්තියේ වූ 94 අවුරුද්දේ ලක්ස් කැලැන්ඩරේ දිල්හානි අශෝකමාලා සිනා සීගෙන සිටියාය.
” එයා දැන් කසාද බැඳල බං ..” ඔහු ඉක්කාවක් අතරින් කීවේය.
.
.

සාලිය ගෙරෙව්වේය. නින්දෙන්. වෙරි මතින්. කමිසයෙන් සහ කලිසමෙන් නිදහස්ව.
අශෝකමාලා අමාරුවෙන් ඇන්දවූ සරමේ සැහැල්ලුව විඳිමින්ම.
.
.ඉරුණු, චීත්ත රෙදි රෑ ගවුම පිටින් අශෝකමාලා ඇඳේ වැතිර සිටියාය. සාලියගේ අනෙක් පසින්.
අදුම්කන කම්මුල කොට්ටයට තද කරගෙන.
ඇයට චාමරව මතක් විය.
කොටුව – මොරටුව බස් රියේ දුටු ඔහු වාගේම පෙණුම ඇති, අපිරිසිදු දිරා ගිය වෙරි කාරයා සිහියට නැඟුණි.
” එයා එච්චර දිරන්නෙ කොහොමද.. අනික එයා ගම දාල කොළඹ එන්නෙ නෑ කීයටවත්.. ”
චාමර ඇන්දේ පිරිසිදුවටය. තෙල් ගා කොණ්ඩය පිළිවෙලට පීරලා ය.
“අනික එයා බොන්නෙත් නෑ…”
ඇය හුස්මක් හෙළුවාය.
“එයා වලස්මුල්ල දාල කොහෙ එන්නද ..”
.
.

චාමර බෝඩිමේ බූරු ඇඳේ දිගා වී සිටියේය. අශෝකමාලා ගැන සිතමින්ම.
” අපරාදේ .. එයා හා කිව් වෙලාවෙ අරන් පනින්නයි තිබ්බෙ..” ඔහු තැවුනේ ය.
කොටුව – මොරටුව බස් රියේ දුටු ඇය වාගේම බැල්මක්, පෙණුමක් තිබූ , දිරා ගිය කැහැටු ගැහැණිය සිහියට නැඟුණි.
ඔහු සුසුමක් හෙළුවේය. රත්තරන් පාට, පිරුණු අඟ පසඟින් යුතු, චිත්‍රපටවල රඟපෑ දිල්හානි අශෝකමාලාගේ පෙණුම තිබූ වලස්මුල්ලේ අශෝකමාලා සිහි කළේය.
“එයා ඔච්චර කෙට්ටු වෙලා දිරල යන්නේ නෑ..” ඔහු සිතුවේය.
“සාලිය සල්ලිකාරය.. දුකක් නොදී කෙල්ලව බලාගන්නව ඇති..”

සමනල තීන්ත

abstract-art-eyes-painting-wallpaper-2.jpg

දුඹුරු පාට බෙහෙත් බෝතලේ ඇතුලේ තිබුණේ රෝස පාට බෙහෙත් දියරයක්. දුඹුරු පාට බෝතලේ සුදු කඩදාසියකිනුත් ඔතල තිබ්බ නිසා බෙහෙත රෝස පාටයි කියල මාලිකාට පෙනුනෙ හැන්දට වත්කරන වෙලාවෙයි.

” කෝ.. ආ කියල කට අරින්න ..”

සංකල්ප කට තද කරගත්ත. බෙහෙත් බොන්න අකමැති බව කියන්න.

” මේ … බලන්න.. මේක තිත්ත නෑ.. මේ .. ”

සංකල්ප බෙහෙතෙ පාට දැක්කොත් කීයටවත් බොන්නෙ නෑ.

ඇස් වහගෙන බොන්න.. එතකොට කොහොමවත් තිත්ත නෑ ..”

මාලිකා කැස්ස පැණිය තමන්ගෙ කට ගාවට කිට්ටු කළා. නාහෙ කඩාගෙන යන තරම් සැර බෙහෙත් සුවඳක් ඇවිත් කට අප්පිරියාවෙන් ඇද කෙරෙව්වත්, මාලිකා ඒ බව පෙන්නුවෙ නෑ.

” මේ .. රසම රසයි..” මාලිකා ඇහිබැම උස්සමින් මුහුණ නටවමින් බෙහෙත රස බව සංකල්පට ඒත්තු ගන්වන්න උත්සහ කළා.

සංකල්ප ඇස් වහගෙන හැන්දට දාල තිබුණු බෙහෙත් ටික ගිල්ල. අප්පිරියාවක් – අකමැත්තක් පෙන්නන්නේ නැතුවම.

මාලිකා ලොකු හුස්මක් හෙලලා නැගිට්ටෙ හැන්ද සාක්කුවෙ දාගනිමින්. කාමරේ සුදු පාටයි. කාමරේ හැමදේම සුදු පාටයි. මේසේ උඩ තියෙන පොත්වලට පවා සුදු පාට කවර දාල. සංකල්ප ඇඳගෙන ඉන්නෙත් සුදු පාට. මාලිකා ඇඳගෙන ඉන්නෙත් සුදු පාට. කාමරේ විතරක් නෙමෙයි. මේ ගෙදර හැමදේම සුදු පාටයි. සංකල්පට මාලිකා කවන්නෙත් සුදු බත් එක්ක පුළුවන් තරම් ලා පාටට උයාපු කෑම.

…………………………………………..

තමන්ගෙම පොඩි ඇඩ්වටයිසිං ඒජන්සියක් කරගෙන හිටපු, ඩෙනිම් අඳින, මෝටර් සයිකලෙන් එන කොණ්ඩේ බොකුට මාලිකාට මුලින්ම හම්බවුණේ ෆේස්බුක් එකෙන්. ඒ කාලෙ මාලිකා ගාමන්ට් යනව.

ඉස්සර සංකල්ප ලස්සන ලස්සන කතා, කවි සංකල්ප ෆේස් බුක් එකේ ලියනව. මාලිකා හම්බවුණාට පස්සෙ එව්ව පත්තරවල පලවෙන්න පටන්ගත්තෙ, මාලිකාම සංකල්පගෙ නමින් එව්ව පත්තරවලට ඇරිය නිසයි. එව්ව පළ වුණාම, මාලිකා ඒව කපල අරන් තියනව.

ලංකාවේ ජනප්‍රියම තීන්ත සමාගම වුණු සමනල තීන්ත සමාගමේ දැන්වීම් හදන්න සංකල්පට භාර වුණාම මාලිකා හිතුවේ ඒජන්සිය ගොඩ ගියා කියලයි.

“මෙහෙමයි මිස්ට රත්නසූරිය.. අපි අපේ කලර් පැලට් එකේ හැම පාටක් වෙනුවෙන්ම කමර්ෂල් එක ගානෙ කරන්නයි ඉන්නෙ.. ලෝකෙ ඇති නැති හැම පාටක්ම අපේ කලර් පැලට් එකේ තියනව… පුළුවන් නෙ..? මාසෙකට වන් මිලියන් බජට් එකක් අපි වෙන් කරනව.”  තීන්ත සමාගමේ ලොක්ක මිස්ට සෝමදත්ත, දත් තිස් දෙකමයි තව නළ දතකුයිත් පෙන්නල හිනා වෙමින් කිව්ව.

” ඔන්න කෙල්ලෙ ගොඩ යාමක්..  දැන් තමයි අපි හරි හමං විදිහට වැඩට බහින්නෙ.. ”

සංකල්ප මාලිකාගෙ කරවටේ අත දමාගෙන, මුහුණට එබීගෙන කිව්ව.  මාලිකාටත් ජීවිතේ සමනල තට්ටකින් පාට වැටෙනව වගේ දැනුණ.

ඒ කාලේ සංකල්ප සෑහෙන්න වර්ණ සංකල්ප ලිව්ව. මාලිකා ගාමන්ට් යන එක නවත්තල ගෙදර ඉඳන්, කාලෙ ගෙවාගන්න හදන කප් කේක්වලිනුත් බිත්ති පාට කරන තීන්ත ඇඩ්වලට සංකල්ප මතුවුණා. බිත්තිවලින් සමනල්ලු පියාඹන්න පටන්ගත්ත. සිවිලිමෙත් සමනල්ලු එල්ලිලා හිටිය.
“සුපිරි ආ.. ! ඒක නියමයි.. ! ගින්දර !” වගේ වචන සෝමදත්තගෙ නොම්බරෙන් එන ඇමතුම්වලින් පිටවෙනව මාලිකාට උරිස්සට උඩින් ඇහුණ.

ඊට පස්සෙ සංකල්පගේ ලෝකෙ, කාලෙ හරි ඉක්මනට ගතවුණා.  මිනිත්තු කට්ට තප්පර කට්ටට වඩා වේගෙන් දුවන්න පටන්ගත්ත. සංකල්ප පැය විසි හතරෙම අලුත් සංකල්ප ලියමින් හිටිය.

 

සෝමදත්තගෙ මිලියනය, සංකල්පට දේවදත්ත කාලයක් උදා කළා වගේ වුණා.

” මේකනෙ මිස්ට සංකල්ප.. අපිට තව ලොකු ජනප්‍රිය ෆර්ම් එකකට මේ වැඩේ දෙන්න තිබ්බ. අපි ඔයාවම හොයාගෙන ආවේ අපිට අලුත් කන්සෙප්ට් ඕන නිසා.. අනික අපි මන්ත්ලි ලොකු බජට් එකකුත් මේකට ඇලොකේට් කරනවනෙ .. පොඩි ගාණක්ද වන් මිලියන් කිව්වම…?”

 

රෑ වෙලා ගෙදර ආපු සංකල්ප, ෆෝන් එකෙන් සැරෙන් සැරෙන් කතා කරන්න පටන් ගත්ත. පුටු කකුල්වල වැදිල සංකල්පගෙ කකුල් ඇඟිලි නිතරම තුවාල වුණා. මාලිකා සද්ද නැතුව තැලුම් තෙල් ගෑව මිසක් පුටු විහින් ඇවිත් කකුලෙ හැප්පෙන්නෙ නැති බව තේරුම් කරන්න ගියෙ නෑ.

“මුන්ට කොච්චර කිව්වත් තේරෙන්නෙ නෑ.. මුං පිකාසෝගෙ එව්ව කතා කළාට චෝක් පෙට්ටියේ පාට අඳුනන්නේ නෑ කාලකණ්නි .. !”

වේගෙන් පොළොවේ ගහපු පාර ෆෝන් එකේ ඉරකුත් ගියා.

” බැල්ලිගෙ පුතාල.. මුංට ඕන හත්තිලව් ලියන්න නම් මොකටද යකෝ මම ඉන්නෙ ? ” සංකල්ප නින්දෙනුත් දත් කූරු කන්න පටන්ගත්ත. පස්සෙ නිදියන්නෙ නැතුවම ඉන්න ගත්ත.

 

එන්න එන්න සංකල්ප ලියන එව්වා අඩු වුණා. ලියන සංකල්ප වෙනුවට ලියන්න ඒව  හොයන සංකල්ප කෙනෙක් මතුවෙන්න ගත්ත.

” මට මේ ලෝකෙ තියන පාටවලට ඕන තරමක් ලියන්න පුළුවන් මාලිකා… ඒත් නැති පාටවලට ..?”

අන්තිමට සංකල්ප ඔලුව බදාගෙන, බොකුටු කෙස් ගලවගනිමින් අඬන්න පටන්ගත්ත.

දවසක් ෆර්ම් එකේදී කලන්තේ දාල වැටුණ. එතකොටයි මාලිකා දන්නේ ගෙදරින් ඔතල දෙන දවල් කෑම එකේ සුදු බත් ටිකක් ඇරෙන්න වෙන කිසිම දෙයක් සංකල්ප දවස් ගානකින් කාල නැති බව.  ඉස්පිරිතාලෙන් සේලයින් දීල සංකල්පව කෙළින්ම යැව්වෙ මානසික වෛද්‍ය සායනයට.

” මිසිස් රත්නසූරිය, මේක කලර්ස්වලට ආපු ෆෝබියා එකක්. සනීප කරන්න බැරි නැහැ. හැබැයි කාලයයි ඉවසීමයි දෙකම ඕන වෙනව.

මේ බෙහෙත් වෙලාවට දෙන්න. මහත්තයව ස්ට්‍රෙස් නොවී තියාගන්න. ඒ අතරෙ පුළුවන් තරම් පාටවලින් ඈත් කරල තියාගන්නකො… අපි බලමු. ”

…………………………………………..

 

” මට බෑ… මාලිකා.. මට බෑ…”

ඕඩර් එකකට හදන කප් කේක්වලට බැටර් එක අනමින් හිටි මාලිකා හැන්දත් අතෑරලා කාමරේට දිව්ව. බෙහෙත් බෝතලේ පෙරළිල,  බිඳිලා, රෝස පාට දියරය බිම දිගේ ගලා යමින් තිබුණ. දොරට විරුද්ධ පැත්තෙ බිත්තියට තද වෙන්නම හේත්තු වෙලා සංකල්ප බිම වකුටු වෙලා හිටිය.

මහ භයානක දේකට බයවෙලා වගේ. මහ භයානක දේකින් බේරෙන්න වගේ.

මාලිකා දුවල ගිහින් සංකල්පව තුරුළු කරගත්ත.

“සමනල තට්ටක් හයියෙන් වැනුණ.. ඒ එක්කම සමනල තට්ටෙන් විසිරිලා ආපු වර්ණ…. රෝස පාට ! කහ පාට ! නිල් පාට ! කොළ පාට ! රතු පාට ! දම් පාට ! තැඹිලි පාට !.. මාලිකා .. මාලිකා.. මාව ඇදල ගන්න.
මම මේ පාට සුළියෙ යටටම ඇදිල යන්නයි යන්නෙ…!”

 

මාලිකා තවත් තදින් සංකල්පව තුරුළු කරගත්ත. ඔලුව අතගෑව. අනෙක් අත පුළුවන් තරම් දික් කරල කබඩ් එක උඩ  තිබුණු ඕඩිකොලොන් බෝතලේ අරගෙන බොකුටු කෙස් අතරට හලල අතගාන්න ගත්ත. ඉම්බ.

 

මහ විලාපෙ ටික ටික ඉකිබිඳුමක් වෙන්න ගත්ත.

 

“මාලිකා.. අනේ මාව බේරගන්න මාලිකා… ”

.

.

.
හොඳ වෙලාවට, පාට මහ ගොඩක්, එකට වේගෙන් කැරකෙද්දී පේන්නෙ සුදු පාටට කියල මාලිකා දැනගෙන හිටිය.

 

 

විද්‍යා ව්‍යාපෘතිය

Planets-jar.jpg

” මං ආස නෑ බූ .. ඔයා ඔය ඔක්කොම ග්‍රහලෝක එක සයිස් එකකට හදන්න ඕන.. නැත්නම් සයිස් දෙකකින් හදල මාරුවෙන් මාරුවට ලොකු  එකයි – පොඩි එකයි ගානේ තියන්න ඕන.. ” ටීනු කිව්වා. එයා ඒ වෙලාවේ හිටියේ, එයාගේ කකුලේ හයවෙනි ඇඟිල්ලේ නියපොත්ත පාට කරමින්.

” නැත්නම් කිසි පිළිවෙලක් නෑ වගේ..”

ඒ වෙද්දි මම ක්ලේ බෝල අටක් ජග්ගුවේ රඳවලා ඉවරයි. නමවෙනි ක්ලේ බෝලේ තව ටිකක් රවුම් කරමින් මම ක්ලේ පෙට්ටිය ඇරල බැලුව. ක්ලේ ඉවරයි. නම වෙනි එක සම්පුර්ණ ග්‍රහලෝකයක් කරන්න ක්ලේ මදි.

“දැන් ඕව කර කර ඉන්න වෙලාවක් නෑ.. ” මම කිව්වා. “මේක හෙට වෙන්න කලින් ඉවර කරන්න ඕන.. ”

“ඒත් ඒක නිසා මහ අපිළිවෙල ගතියක් ඇවිල්ල තියෙනව. ඒක හරි අප්‍රසන්න අපිළිවෙලක්..  අනික ඔය ඉර – ඒකෙ සැර ගතිය ගන්න ඔයා ගාල තියෙන මොකක්ද එක විනාකිරි ගඳයි.. ”

එයා නිය ආලේපන බෝතලේ වහල පැත්තකින් තිබ්බ. ඊට පස්සේ මේසේ ළඟට ඇවිල්ල මේසෙට නිකට තියාගත්ත.

“ඔයාට ඇහුණද..? ඔය ඉර, ඒක විනාකිරි ගඳයි .. “
එයා ඔය හැමදේම කියන්නේ, එයාට ඔය හැම දෙයක් ගැනම මොනවහරි දෙයක් කියන්න ඕන නිසා මිසක් වෙන දෙයක් නිසා නෙමෙයි කියල දන්න නිසා මම සද්ද නැතුව නම වෙනි ක්ලේ බෝලේ තව ටිකක් රවුම් කළා.
“ඇයි ඒක අනික්වට වඩා කැත ..? ” එයා ඇහුවෙ මගෙ අතේ තියෙන ක්ලේ ගුලිය දිහා බලාගෙන.
“ක්ලේ ඉවරයි..” මම කිව්ව.

“එහෙනම් ඒක අයින් කරන්න.. ඒක කැතම කැතයි.. මහ මන්ද බුද්ධික පාටයි..”

මම සද්ද නැතුව ක්ලේ ගුලිය ජග්ගුවෙ රැඳෙව්ව. ඒකෙ ඇත්තටම පොඩි මන්දබුද්ධික පාටක් නම් තිබ්බ තමයි. ඒත් මම ඒ වගේ දේවල් ඒ තරම් සැලකිල්ලට ගන්න කෙනෙක් නෙමෙයි.

ඒත් ටීනු මට වඩා වෙනස්. එයාට ඕන හැමදේම පිළිවෙලට, ලස්සනට තියෙන්නයි. හැමදේම පිළිවෙලට, ලස්සනට තියන විදිහ ගැන නිතරම උපදෙස් දෙන්නයි.

 

බූ… ” එයා මැසිවිලි කියන්න ගත්ත. ” ඔයා නිකමටවත් මගෙ අදහස් සැලකිල්ලට ගන්නේ නෑ..”
මට ඇත්තටම දුක හිතුණා. “මේ මෙහෙ එන්න… ”
මම එයාව ළඟට ගත්තා.
” මං හිතන් ඉන්නේ මේ ඔක්කොම ලෝකවලට සත්තු දාන්න.. ඉස්සෙල්ලම වැඩ ඉවර කරන්න ඕන කොයි එකද කියල ඔයා තෝරන්න…”

එයා ඇස් වහගෙන කල්පනා කරන්න පටන් ගත්ත. පොඩි දුඹුරු තිත් වැටිච්ච කම්බුල්, උඩට හැරුණු බොත්තමක් වාගේ නහය, උල් නිකට මේ ඔක්කොමත් එක පාරට කල්පනාවට වැටුණ වගේ වුණා. එයා ඇස් වහන් ඉන්නකොටයි, එයාගේ මූණේ අනිත් හැමදේම පේන්න ගන්නේ. නැත්නම් ඒ මුහුදු නිල් පාට ඇස් මුහුණේ අනික් හැමදේකටම එන්න ඕන අවධානය හොරකම් කරනව. ඉස්සරහ ඉන්න ඔයා පරිස්සම් නොවුණොත්, ලෝකේ හැමදේම අමතක කරවන්න ඒ ඇස්වලට පුළුවන්.

“ම්….. ..”

විනාඩියයි තත්පර දහයයි මයික්‍රෝ තත්පර තුනකට පස්සේ එයා ඇස් ඇරිය.

“ම්….. ඉස්සෙල්ලම අපි තුන්වෙනි ලෝකෙන් පටන්ගමු.. තුන මගෙ ලකී නම්බර් එක…”

“හරි.. මං කිව්ව. තුනෙන් පටන්ගමු.

එයත් ඇවිල්ල පාට ගාන වැඩේට හවුල් වෙයි කියල මම හිතුවත්, එයා සිගරට් එකක් පත්තු කරගෙන හෙඩ් ෆෝන් දා ගත්ත. ඊට පස්සේ හාන්සි පුටුවේ දිගා වුණා. මේ දැන් පාට ගාපු නියපොතු තියෙන පුංචි කකුල් මේසේ උඩින් තියාගත්ත. කකුල් ඇඟිලි තුඩු තාලෙට නලියන්න පටන්ගත්ත.

කාමරේ පුරා වයලට් සංගීතයයි, මෙන්තෝල් සුවඳයි පාවෙන්න ගන්නකොට මම තුන්වෙනි ග්‍රහලෝකෙ පාට කරන්න ගත්ත. ඒක ග්‍රහලෝක අටෙන් ප්‍රමාණෙන් පහේ විතර තියන්න පුළුවන් එකක්. මං එකේ ගෑවේ කොළ පාට.  අර නගර අලංකාර කමිටුවෙන් තාප්පවල ගාන සාමාන්‍ය තද කොළ පාට.
ඊට පස්සෙ ඒ ළඟම තිබ්බ ඊට හැම අතින්ම සමාන එකේ මම කහ පාට ගෑවා.
තව එකක් දීප්තිමත් නිලක්. ඊළඟ එක සුදු. සුදු පාට පාට කරද්දී පින්සලේ හරියට හේදිලා නොතිබ්බ නිසා ඒ ක්ලේ බෝලෙ නැවතුණේ ලා නිල් පාටක් වෙලා.
“බූ !!” එක පාරට එයා කෑගැහුව. මම උඩ විසික් වෙච්ච පාරට පින්සල ජග්ගුවේ අඩියේ වැදිලා කැරකිලා ගියේ ස්පයිරලාකාර තීන්න පැල්ලමක් හදමින්. “මොකක්ද ඔය කරල තියෙන්නේ?”
“ඇයි ඔය ඔක්කොම තනි පාටින් පාටකරන්නේ? ඊයා.. අනික මොකක්ද ඔය කැත කොළ පාට ?”
එයා මේසෙ ළඟට ආව. ඊට පස්සේ එයා නිල් පාට තීන්ත එක අතට අරන්, කොළ පාට උඩින් පාට කරන්න ගත්ත.
“නිල්…? දැනටමත් නිල් දෙකක් තියෙනවා ..” මම කිව්වේ කනස්සල්ලෙන්.
“පොඩ්ඩක් ඉන්නකො… ” එයා කොළ පාට උඩින් වතුර ටිකක් වැඩිපුර දාපු නිල් තවරන්න ගත්තෙ කොළ පාට එහෙන් මෙහෙන් ඉතුරු වෙන විදිහටයි.  හැමදේම පිළිවලට කරන්න මහන්සිවෙන එයා මේ වෙලාවෙ නම් කළේ නිකං උඩින් පල්ලෙන් පාට ගාපු එක. හැබැයි එකේ  පොඩි ලකයක් තියෙනව කියල තේරෙද්දී මාත් ජග්ගුව උඩින් එබුණ. එතකොටම එයාගේ සිගරට් එකෙන් දුඹුරු පාට අළු චුට්ටක් තෙත තීන්ත උඩට වැටිල විසිරුණා.
“අයියෝ ! ” මම කිව්ව.

“ෂ්..” එයා තොලට පින්සල තියල මහ අනුරාගී විදිහට මගෙ දිහා බැලුව. ඒ තමයි ඔය එයා අතින් වැරද්දක් වුණු වෙලාවට වැරැද්දක් වුණේ නෑ වගේ හැසිරෙන විදිහ.

“බූ….. ඒක මං හිතලමයි කළේ .. පොඩි ආට් එකක් විදිහට…”
ඊට පස්සේ එයා ජග්ගුවට එබුණා. කොළ පාට අල්ලි වැටිච්ච නිල් පාට ලෝකෙට දුම් උගුරක් පිම්බා. දුම වළාවක් වගේ ඇවිත් ගෝලය වටේ එතුණ.

“ඒක නිකං වායුගෝලයක් වගේ නැද්ද දැන් ? ” එයා ඇහුව. මම ඔලුව වැනුව.

වෙලාවකට ටිකක් විකාරයි වගේ වුණත්, ටීනු කරන ගොඩක් දේවල්වල පොඩි අමුතු ගතියක් තියෙනව. ඒ නිසා සිලිකන් නිම්නයෙ ගොඩක් ගෑණු ළමයි ටීනුව අනුකරණය කළා. සමහර වෙලාවට එයා අත්වැරදීමෙන් කරන පොඩි පොඩි දේවල් පවා ( එයාට අත්වැරදීම් වෙන බව ටීනු පිළි නොගන්නා එක ඉතා සුළු, නොතැකිය යුතු කාරණාවක් වුණත් )අනුකරණය කරන්න ගොඩක් අය බලන් හිටිය. ඒ නිසාම පිරිමි ළමයි පවා ටීනුට විශේෂ සැළකිල්ලක් දක්වන බව මම දැනගෙන හිටිය.
අන්න ඒකයි මම එයා කියන ගොඩක් දේවල් එක්ක එකඟ නොවුණත්, ඉවසගෙන ඉන්නෙ. ටීනුව සීරියස් ගන්න ගොඩක් අය බලාගෙන ඉන්නව. අඩි පහයි සෙන්ටිමීටර් කාලට වඩා උස, ඒ තරම් තරබාරු නොවන, පෙනුම තියෙන අය.

මම පරිපථයට විදුලිය දීල බැලුව. පොඩි “හෂ් ” සද්දයක් එක්ක ක්ලේ බෝල කැරකෙමින් ජග්ගුව ඇතුලේ ඉලිප්සීය ගමනක යෙදෙන්න පටන් ගත්ත. මේ ක්ලේ බෝල කැරකෙන වේගය එකිනෙකට වෙනස්. ඒක මම හිතා මතා කළ ඉතාමත් නුවණක්කාර වැඩක්.

“වූ… ! බූ… !! ඒකෙ ලස්සන !!!”

එයා කට ඇරගෙන ජග්ගුවෙ කැරකෙන ක්ලේ ගුලි දිහා බලන් ඉන්න ගත්ත. ” ඒත් මේ හරිය ටිකක් පාලුයි වගේ…”
“මේ පොඩ්ඩක් ඉන්න… ඉස්සෙල්ල මම මේකෙ වැඩ ඉවර කරන්න ඕන.. පස්සෙ ඔයා ඔය ලස්සන කිරිලි කරන්න.. ” මම කිව්ව.

කාමරේ කෙළවරේ රාක්කෙ උඩ තිබ්බ වීදුරු බෝතලේක මයිටාවෝ ටිකක් හිටිය. මේ වැඩේට ඕන නිසාම විශේෂයෙන් සැළකිලි දීල හදපු, තරමක් තරබාරු මයිටාවො. මං ඉතා පරිස්සමෙන් උන් එකින් එකා අරන් තුන්වෙනි ග්‍රහලෝකේ උඩින්  තියන්න ගත්ත. තෙත තීන්ත සහ සිගරට් අළු ගෑවිලා, නිල්, කොළ වගේම දුඹුරු පාටත් වෙමින්, මයිටාවෝ ටික ග්‍රහලෝකෙ උඩ ඇවිදින්න ගත්ත. මට හිතෙන්නෙ උන් සිගරට් දුමට මත්වෙලා.

“ඔන්න එකක වැඩ ඉවරයි..තව අටක් තියෙනව.. ” මම හුස්මක් ගත්ත.

“බූ… අද හවස ටෝගෙ ඉත්තෑවට තෑග්ගක් ගන්න යන්න ඕන..”

” ඔයා යන්න..” මම කිව්ව. ටෝ කියන්නෙ සිලිකන් වැලි එකේ ඉන්න අඩි හයකටත් වඩා උස, ඌරු මී පෙනුමක් තියෙන කොල්ලෙක්. ටීනු පිරිමි ළමයින්ගේ සිහින කුමරිය වෙලා ඉන්නව වගේ ටෝ හිතන් ඉන්නෙ එයා ගැහැණු ළමයින්ගේ සිහින කුමාරය කියලයි. අර මොකක්ද සෝඩ ඇඩ් එකක තිබ්බ පොපියන චමත්කාර සංගීතෙ තාලෙට මිනිහ ඇවිදිද්දි ගෑණු ළමයි නිකං මත්වෙලා වාගෙ ඒක දිහා  බලන් ඉන්නව.  මිනිහට ඉන්නව ඉත්තෑවෙක්. හෝඩියේ අකුරු තිස් තුනෙන්, විකාරම අකුරු දහ හතාමාර, අප්සට් විදිහටම අමුණල දාපු නමක් ඒ ඉත්තෑවට තියෙන්නෙ. හෙට ඒ ඉත්තෑවගෙ උපන්දිනේ කියල ඌරු මීය පාටියක් දානව.
ඌරු මීය ටීනු ගැන මාර උනන්දුයි. ඔක්කොටම වඩා එයා ටීනුගෙ පංතියෙ. ඒ නිසා මට වඩා වැඩියෙන් බෝනස් වෙලාවක් ටීනු එක්ක කොමළ කරන්න එයාට අවස්ථාව ලැබෙනව.

“මට වැඩ තියෙනව.  ඌරු මීයෙක්ගෙ ඉත්තෑවට තෑග්ගක් තෝරන්න යනවට වඩා…”

” බූ !!! ඔයාට තියෙන්නේ මාර ඉරිසියාවක්!!! ” ඒ ගමන එයා කෑගහන්න ගත්ත. ” ටෝට ගෑණු ළමයි ආස එක එයාගෙ වැරද්දක් නෙමෙයි… “
ඊට පස්සෙ එයා අත් බෑග් එකත් අරන් කාමරෙන් එළියට ගියෙ පුළුවන් උපරිම වේගෙන් දොර වහගෙන.

කාමරේ දෙදරුම් කෑව. මහ පුදුම අමාරුවක් අම්මප මේ ගෑණුන්ට තියෙන්නෙ ඌ ගැන.

මම ජනේලෙන් එබිල බැලුව. ගිනි අව්ව යටින් එයා ඉක් ඉක්මනින් අඩි මාරු කර කර තරඟයකට වගේ ඇවිදිනවා. එයාගේ තද තැඹිලි පාට කැරළි කොණ්ඩේ පිස්සුවෙන් වගේ උඩ පැන පැන එයා එක්කම යනව. ඉතා කෙට්ටු කකුල් සහ ඉතා උස සපත්තු. ඉතා කෙට්ටු අත් සහ පාට පාට චූටි ඇටවලින් හදාපු වළලු.
මම ජනේලෙන් බලන් ඉන්නව කියල දන්න නිසා වැරදිලවත් එයා හැරිල බලන්නෙ නම් නෑ කියල මට විස්වාසයි.
එයා නොපෙනී යනකම් බලන් ඉඳල මම ආපහු හැරුණ.
හපොයි ! වෙලා තියෙන විනාසෙ!!

ටීනු දොර වහපු පාර මේසේ හෙලවිලා. ග්‍රහක කෑල්ලක් විදිහට ජග්ගුවේ ඉහළින් එල්ලල තිබ්බ ලයිම්ස්ටෝන් කෑල්ලක් තුන්වෙනි ග්‍රහලෝකේ උඩට පත බෑවිල තිබ්බේ මයිටාවොන්ගෙන් වැඩි හරියක් චුරු චප්ප කරමින්. ඉතුරු උන්ගෙනුත් බාගෙට බාගෙක අඬු කැඩිල. බාගෙට මැරිල.

 

දැන් ඉතිං ආයෙ හොයපන්කෝ මයිටාවො.

———————————————–

බොහොම අමාරුවෙන් හදා ගත්තු විද්‍යා ව්‍යාපෘතියත් අරන් මම ඉස්කෝලෙ ආව. මැරිච්ච මයිටාවො වෙනුවට ඊයෙ හවස්වරුවෙම මහන්සිවෙලා එකතු කරගත්තු තවත් මයිටාවො, බැක්ටොරෝයිඩාවො, සැල්මොනෙල්ලාවො වගේ  අටෝ රාසියක් පොඩි සත්තු නිල් ග්‍රහලෝකේ පුරා රෝල් වේවි ඇවිදිමින් හිටිය. ඉතුරු ලෝක අට….?  ඊයේ ටීනු කරල ගිය විනාසෙ ( ටෝ.. ටෝ තමයි වගකියන්න ඕන! ඔව් ! )  හරිගස්සල ඉවර වෙද්දි එව ගැන හිතන්න වෙලාවක් තිබ්බෙ නෑ.

මම මගෙ ව්‍යාපෘතිය මේසේ උඩින් තිබ්බ. ඒ වෙලාවෙ තමයි නෙයි මගෙ ළඟට ආවේ.
නෙයි තමයි සිලිකන් වැලි එකේ ඉන්න බුද්ධිමත්ම ගෑණු ළමයා. එයාට තිබ්බෙ කළු පාට ඉතා සිහින් ඇස්. කළු, දිග, කෙලින් කෙස්. කොයි වෙලාවෙත් අතේ පොත්. එයා කතා කලෙත් අනික් අය කතා කරනවට වඩා වෙනස්, ක්ලැසික් දේවල්.

ටීනුට එයාව පෙන්නන්න බැරි නිසා මම නෙයි එක්ක කතා කරල තියෙන්නෙ අතේ ඇඟිලිවලටත් වඩා අඩුවෙන්.

” ඒක ලස්සනයි… මේකේ ග්‍රහලෝක කීයක් තියෙනවද ? ” එයා ඇහුව.

” හතළිස් දාහයි. ග්‍රහක අසූ පන්දාස් විසි හතරයි. පොඩි පොඩි කණ්ණාඩි කෑලි අලවල නිසා ඒවයින් ප්‍රතිබිම්බ හැදෙනව. ඒකයි ඔච්චර ගොඩක් පේන්නේ මේ පබළු තමයි ඔය වල්ගතරු වගේ එව්ව. … ” මම කිව්ව. “මම වැඩියෙන්ම ෆෝකස් කළේ මේ ග්‍රහලෝක අට හමාර ගැන. හතළිස් දාහම එක විදිහට හදන්න ගොඩක් කල් යනවනේ.. ”

” ඒක ලස්සනයි… ඔයාගෙ තින්කින් පැටන් එකට මං කැමතියි.. ” නෙයි කිව්වා.
” අපි මේක තව ලස්සන කරමුද?”

ඊට පස්සෙ එයා මේකප් බෑග් එකකින් තොල් පාටකරන කූරක් ගත්ත. ජග්ගුව ඇතුල් පැත්තෙන්, හරිම පරිස්සමට, වටේටම තිත් තිත් තියන්න පටන් ගත්ත.

“මේ ලිප්ස්ටික් එක කළුවරේ දිළිසෙනවා. කන්න පුළුවන් ෆොස්පරස් වර්ගයකින් මම ම හදාපු එකක්.. ”

මම කියන්න කිසිම දෙයක් හිතාගන්න බැරුව නෙයි තිත්.. තිත්.. තිත්.. තියන විදිහ බලාගෙන හිටිය.

———————————————–

“මොකක්ද අයිසෙ මේ…?” විද්‍යා ගුරුතුමා අප්පිරිය සහගත දෙයක් දිහා බලනව වගේ මගෙ ව්‍යාපෘතිය දිහා බැලුව. “මොක්කුද මේ? … තමුසෙගෙ ප්‍රොජෙක්ට් එක ඕල්රෙඩි ගුල්ලො ගහලද..? හං හං… ..හා ! “

” සර්.. මේ ග්‍රහලෝකෙ සත්තු… මේක ජීවී ග්‍රහලෝකයක්.. !” මම කිව්ව. මිනිහ කොහොමත් මාව ඒ තරම් සීරියස් ගන්නෙ නෑ. මම මොන දේ කළත් ඇදයක් කුදයක් විතරයි මිනිහට පේන්නේ.

” අනික මේක හෙන වේගෙන් කැරකෙනවනේ .. ආ ? ”

” ඔය තුන්වෙනි ග්‍රහලෝකේ තත්පරේකට වට අටක් කැරකෙනව සර්… ”

” මොකක්…? ඒ කියන්නෙ අපිට දවසක් ගතවෙද්දී මේ මයිටල සෙට් එකට අවුරුදු මිලියනයක් ගෙවෙනවා කියලද?.. පුහ්.. හං හං හා…”

මිනිහ හිනාවෙන අතරෙ වාතයක් පිට කරනවත් මට ඇහුණ. මම ඒ ගන්ධස්සාර බෝම්බෙන් බේරෙන්න කෝකටත් අඩියක් පිටිපස්සට වුණා.
” මුං මත්වෙලා වගේ ඉන්නේ මොකද අයිසේ.. ? “මිනිහ ආයෙත් ඇහුව. ” තමුසෙ මුංව ඇහින්දෙ තැබෑරුමකින්ද? .. හං.. හං… හා… “

පංතියේ අනික් එවුනුත් ඒ ගමන හිනාවෙන්න ගත්ත.

එතකොටම ලයිම්ස්ටෝන් එකක් රඳවල තිබුණු රබර් පටියක්, හයවෙනි ග්‍රහලෝකෙ වටේ මාලයක් වාගේ වැටුණා.

” වැඩක් නෑ අයිසෙ මෙව්ව..මේ.. කෑලි හැලෙනව දැන්මම ”

එහෙම කියල මිනිහ හෙන පැතලි, කැත සී ප්ලස් එකක් ලකුණු කළා.

“තමුසෙ පාවිච්චි කරල තියෙන පාටවලට මං කැමතියි.. ප්ලස් එක ඒ හින්ද.. ” මිනිහ මහ නක්කල් හිනාවක් එක්ක කිව්ව.

මිනිහ හොඳටම දන්නව මේකෙ පාට තේරුවේ ටීනු බව.

“තමුසෙ දවස් දෙකෙන් දෙකටවත් මුංට කන්න දානව. නැත්නම් මුං බඩගින්නට එක එකාව කාගනී.. හං හං. හා.. ”

මම ආපහු ගිහින් වාඩි වෙද්දි මිනිහ කිව්ව.

———————————————–

සීනුව වැදුනට පස්සෙ මම ටීනුව හොයාගෙන ගියා. මට ඕන වුණේ එයාව යාලු කරගන්න. ඊයෙ තරහවෙලා ගියාට පස්සෙ කෝල් එකක්වත් නෑ.

එයා හිටියෙ තද රෝස පාට නිල් මල් වැටුණු ගවොමක් ඇඳගෙන. කෙල්ලො එක්ක කදේ දමාගෙන.
” හේ ! ඔයා කැමතිද අද හවස ෆිල්ම් එකකට යන්න..?” මම ඇහුව. එයා මාව එච්චර ගණන් ගත්තෙ නෑ.

” බෑ.. ” එයා ගත්කටටම කිව්ව. ” අද ටෝගෙ පාටිය.. ”

පුදුමෙකට වගේ මට වෙනදට එයා එහෙම කිව්වම දැනෙන ලොකු හිතේ අමාරුව දැනුණේ නෑ.
“ඕකේ..”
මම ආපහු ආව. දොර ගාවදි මට නෙයිව මුණගැහුණ.
“අද හවස මම අලුත් ෆිල්ම් එකක් බලන්න යනව ..” මම කිව්ව. පුදුමෙකට වගේ වෙනදට ගැහැණු ළමයි ළඟදී දැනෙන සබකෝලේ මට දැනුනෙත් නැහැ. “ඔයත් එන්න කැමතිනම්..”

” අද හවස ටෝ ගෙ පාටිය..” නෙයි කිව්වා. “ම්.. ම්.. කමක් නෑ.. අපි යමු ෆිල්ම් එකට.. මම කැමතියි පාටිවලට වඩා ෆිල්ම්වලට..”

” හේ…! ”  එයා ටිකක් දුර ගිහින් ආපහු හැරුණා.

” ඒක ඒ ප්ලස් එකක්..!”

———————————————–

මම කඩිමුඩියේ, ඒත් ඉතා සැළකිල්ලෙන් ඇඳුම් ඇඳගත්ත. හොඳින් මැදපු කමිසයක්, ලා නිල් ජැකට් එකක් සහ කළු කලිසමක්. ඉතා හොඳින් ඔප දැමූ සපත්තු.

කවදාවත් නැතිව සුවඳ විලවුන්.

මම මේසේ උඩ තිබ්බ වොලට් එක සාක්කුවෙ දාගන්න ගමන් ජග්ගුවට එබුණා.
“මං ගිහින් එනකම් පරිස්සමෙන් ඉන්න ඩාලිංලා…”
දොර වහගෙන එළියට යන්න කලින් මම මගෙ සෞරග්‍රහ මණ්ඩලේ එකම ජීවී ග්‍රහලෝකෙ ඉන්න මගෙ ජීවියො ටිකට කිව්ව.
නෙයි අද එද්දී එයාගෙ කළුවරේ දිළිසෙන ලිප්ස්ටික් එක ගාගෙන එයිද ?

———————————————–

තුන් වැනි පාර්ශවයක ඇසින් කළ පසුව ලිවීමක් :-

බූ දොර වහල එළියට යනවත් එක්කම කාමරේ විදුලි ආලෝකය නිවුණා. ජග්ගුව ඇතුලේ අලවල තිබ්බ Glow in the dark තීන්ත බිංදු කළුවරේ දිලිසෙන්න පටන්ගත්ත. බාගෙට ඇලවිලා තිබ්බ දිළිහෙන පබළුවක් ගැලවිලා දෙවෙනි ග්‍රහලෝකෙයි තුන්වෙනි ග්‍රහලෝකෙයි අතරින් ඇදිල ගිහින් ජග්ගුවේ පතුලට වැටුණා.
හරියටම ඒ වෙලාවෙ තුන් වෙනි ග්‍රහලෝකෙ, දියාරු නිල් සායම්වලින් නොවැහුණු කොළපාට කොටසක, සිගරට් දුමෙන් මත්වෙලා හිටපු  මයිටාවෝ ටිකක්, තමන් ජීවත්වෙන ග්‍රහලෝකෙට පෘථිවිය කියල නමක් තිබ්බා.

 

නම්

30741028_10204250299773251_339443463110000640_n

සාෂා –  “මිනිහෙක්ට මිනියක් වෙන්න ලේසියි.. එත් මිනිහෙක්ට මිනියක් එක්ක ජීවත් වෙන්න අමාරුයි..”

.
කාල් – “අපේ ජීවිත ඉවර වෙන්න හුඟාක් කිට්ටුයි කියල අපිට දැනෙන්න පටන්ගන්නේ අපේ ළඟම හිටපු අපේ වයසේ එකෙක් හිටි ගමන් මළාට පස්සෙ. අපේ වයසේ එකෙක්ගෙ ඔලුවේ සුදු කෙස් ගහක් දෙකක් මතුවෙනවා දකිද්දි අපි හොරෙන් බලන්නේ අපේ ඔලුවෙත් සුදු කෙස් ඇවිල්ලද කියල. එහෙම ඇවිල්ල නැත්නම් අපි ඌ දිහා බලල යාන්තමට හොර හිනාවක් දාල අපේ ඔලුව අතගාගන්නවා. බැරිවෙලාවත් සුදු කෙස්ගහක් දෙකක් මතුවෙලා තියෙනවනම්, ඒක ඉක්මනින් ගලෝල දාල හිත හදාගන්න උත්සහ කරනව ඒ පීනසට කියල..”
.
සාෂා – “මං කියන්නෙ මිනිස්සුන්ගෙ ශරීරෙ මැරෙන එක ගැන නෙමෙයි.. ශරීරෙ ඉතුරුවෙලා තියෙද්දි හිත මැරෙන එක ගැන … විප්ලවේ ගැන කතා කරද්දි කාල් වෙලා, සාහිත්‍ය ගැන කතා කරද්දි කාලිදාස වෙන මිනිහෙක්ට ඒක නොතේරෙනව වෙන්න පුලුවන් …කොහොමත් නමක් නැති මිනිහෙකුට හිතක් නෑ කියල මට ඉගැන්නුවෙ ඔයා…”
.
කාල් – “නමක් නැති මිනිස්සුන්ට හිත් තියනව කියල මට ඉගැන්නුවෙ කාල් කෙනෙකුට ආදරේ කරන්නම සාෂා වුණු ඔයයි ශානිකා… !…”

“ඔක්කොම හරි ද?”

img_0074
(Image – Conflict, 2017 by Dana Schutz )

වේදිකාවේ මධ්‍ය ආලෝකය යට සිටි යුවල එකිනෙකා වැළඳගත් හ. තරුණිය තරුණයාගේ ගෙල හරහා පිහියක් තැබුවා ය.
තරුණයා තරුණියගේ හිසට පිස්තෝලයක් තැබුවේ ය.
මොහොතකට පසු දෙදෙනාම බිම අද වැටුන හ.ආලෝකය නිවී ගියේ ය.
තිරය වැසුණි.
ප්‍රේක්ෂකයෝ අත් පොලොසන් දුන් හ.
——————————————————-
රඟහල ඉදිරියේ බස් නැවතුම මගින් ගෙන් ශුන්‍ය වෙමින් පැවතුනි. වේදිකාවේ සිටි යුවල බස් නැවතුමේ සිමෙන්ති අසුන් දෙකක හිඳගෙන සිටියහ.
“ඔයාට ඕන නම් වස්තුවේ මට සුරංගනාවක් වෙන්නත් පුළුවන්. එහෙම නැත්නම් එක මොහොතකින්.. මේ.. මේ කාලි අම්මා වගේ කෙනෙක් වෙන්නත් පුළුවන්.ඔයා මොකද කියන්නේ? දැන් මට අඩු ඔයාගේ වචනේ විතරයි..”
තරුණයා ඈනුමක් හැරියේ ය.
“යමු ද? .. නාන්නත් ඕන. මේ ඩෙනිම හෝදලා නැහැ දවස් අටකින්.. ටිකක් නිදාගන්නත් ඕන.”
“මොකක්? ඔයා දවස් අටක් තිස්සේ නොහෝදපු ඇඳුමක් ද ඇඳන් ඉන්නේ?”තරුණිය ඇසුවේ පිළිකුලෙන් මෙනි.
“ඔව්… සන්ලයිට් කැටයක් ගන්නත් ඕනේ.. යන ගමන් හන්දියෙන් පරාට අරන් යනවා. දැන් කන්නත් බැරි තරම් මාන්සියි..”
“නිකං හිතන්නකෝ… දැන් අපි එක ගෙදරක හිටියනම්, මට ඔයාට උයල දෙන්නත් තිබ්බ. ඔය ඩෙනිම හෝදලා දෙන්නත් තිබ්බ… නැද්ද?” තරුණයා අවුල් වූ කෙස් මතින් අත යැවුවේ ය.
“වියදම උනත් අඩුයි නේ එතකොට… දැන් ඔයාට ප්‍රෙස් එකෙන් කීයක් ලැබෙනවද මාසෙකට?”
“මට මැනේජ් කරගන්න පුළුවන්..” තරුණයා කීවේ නොසන්සුන්කාරී ලෙසට ය.”අපි යමු ද?”
“හරි.. හරි.. නිකං හිතන්නකෝ.. දැන් ඔයාට පරාට කියක් ඕනෙද රෑට?.. හරි.. අපි පහක් කියල ගමු. එතකොට එකක් විස්ස ගානේ ගත්තත් එතනට ම සීයයි.. දවස් පහක් ම කන්නේ කඩෙන් නේ.. එතකොට රෑ කෑමට ම පන්සීයයි..සතියේ දවස් පහ රෑට විතරක් හරි මම ඔයාට උයල දුන්නොත් එතකොට… ම්ම්…හාල් කිලෝ එකක් දැන්.. ම්ම්.. අපි හැට ගානේ ගත්තොත්.. හැටයි නේද?.. එතකොට ..”
“ඕක නවත්තගන්නවා” තරුණයා කෝපයෙන් කිවේ ය. “මේක හරියන්නේ නෑ..”
“අනේ.. අනේ ඉතිං.. ඔයාට කේන්ති ගියාද? මම කල්පනා කරන්නේ වැඩේ කෙරෙන විදිහක් ගැන නේ නිකන් හිතන්න.. අපි දෙන්නට මැනේජ් කරගන්න පුළුවන්.. නැද්ද? මම කියන්නේ..”
දුර තියා එන 120 බස් රියක් දැක තරුණයා නැගී සිටියේ ය.
“උදේට අපිට පාන් කන්න පුළුවන්.. එක හොද්දක් ඇති නේ උදේට එතකොට දවල් ට..”
තරුණයා බසයට අත දැමුවේ ය. බසයේ වේගය බාල වනු පෙනුණි.
” දවල්ට කඩෙන්.. ඊට පස්සේ හවසට වැඩ ඇරිලා ඇවිත්..”
තරුණයා ඉදිරියට පියවරක් තැබුවේ ය. බසය ඔවුන් දෙදෙනා ඉදිරියේ නැවතුණි.තරුණිය කලබල වී නැගී සිටියා ය. “මේ.. මේ.. කොහෙද යන්න හදන්නේ?.. ඒයි..”ඇය ඔහුගේ කමිස අතෙන් ඇද්දා ය.
බසයෙන් කිසිවෙකුත් බැස්සේ නැත. කවුළු වලින් ඔවුන් වෙත යොමු වූ නෙත්වල නො රිස්සුම් සහගත කුතුහලයන් විය.
“මහත්තය නගිනවද? “කොන්දොස්තර දොරෙන් එබුනේ ය. පිළිතුරු දුන්නේ තරුණියයි.
“නෑ.. නෑ.. මේ අපි යන්නේ නෑ..”
කොන්දොස්තර රවාගත් බැල්මෙන් යුතුව බලා සිටිය දී, බසය ඇද්දුවේ ය.
“මොකක්ද ඒ කළේ? ඒ අන්තිම බස් එක..”
නො පෙනී යන බසය දෙසට තරුණයා අඩි දෙක තුනක් දිව, යලිත් බස් නැවතුමට හැරුණේ කෝපාන්විත පරාජිත බවකිනි.
“මේ අහන්න…”
තරුණිය ඔහුගේ කමිස අතෙන් අල්ලාගත්තා ය.
“මෙහෙන් පොඩ්ඩක් වාඩි වෙන්න.
අපි කොහෙද හිටියේ..? ආ.. පරාට ගැන… එකක් විස්ස ගානේ පහයි. එතකොට සීයයි..”
“සීයට වැඩියි.. පරාටවලට හොදිත් ඕන..තව විස්සක් යනවා…”තරුණයා කිවේ සන්සුන් ව ය. වෙන කරන්නට කිසිවක් ම නැති නිසා මේ මල හෝන්තුව කියන දේ අසා සිටින්නට හිත හදා ගෙන තැන්පත් වූ බව ඔහුගෙන් පල විනි.
“විස්සක්!! හොදි වලට !!!!අපෝ ගණන් වැඩියි නේ..” ඇය විස්මය පල කළා ය.
ඔහුගේ මුහුණේ මද සිනාවක් පහල විය. අන්තිමේදී ඇයට යමක් තේරුම් කරදෙන්නට හැකි වුණා වැනි සැනසුමක් ඔහුගේ මුහුණේ මතු විය.
“එකනේ කිව්වේ.. ඔයාට තේරෙන්නේ නැහැ.. එහෙම ජිවත් වෙන්න අමාරුයි.. මේක හරියන එකක් නෙමෙයි..”
තරුණිය කල්පනාවට වැටුණා ය.
“උයාගන්න එක ලාබ නැත්ද?”
“කොහේ උයන්නද බබෝ… වැඩ ඉවරවෙලා ගෙදර එද්දී බාගෙට මැරිලා.බත් උයන්න තියා හීටරේ ගහල තේකක් හදාගන්නවත් පන නැහැ. ..සිමෙන්තිවලට.. මේ…මේ මං කියන්නේ තින්තවලට අත් හම ගිහින්… කකුල් බරයි. ඇවිදගන්න පන නැහැ…ඉතින් කොහෙද උයන්නේ? යන්තන් ඇඟට වතුර ටිකක් හලන් ඇඳට වැටෙන්නයි ඕනේ ඒ වෙලාවට. කෑම කන්නේ නිකන් මේ චාරිත්‍රෙට වගේ..”
තරුණිය කල්පනාවේ ය.
තරුණයා දෙදන මත තැබූ වැලමිටෙන් යුතුව දෑතේ ඇඟිලි එකිනෙක ගටන්නට විය.
තරුණිය එක වරම ඔහු දෙස බැලුවා ය.
“ඉතින් මාව එක්කගෙන යන්න.. හවසට මම උයල තියන්නම්..”
තරුණයා “චිහ් ” හඬක් නැගුවේ ය. කියා තේරුම් කල නොහැක්කෙන් නිහඬව සිටින බවක් ඔහුගෙන් පල විණි.
“යං.. ත්‍රීවිල් එකක හරි යමු දැන්… දොළහට පහයි වෙලාව..අදත් නාගන්න වෙන්නේ නෑ..”
තරුණිය අකමැත්තෙන් මෙන් නැගී සිටියා ය.
“කැමතියි නේද?.. කියන්න.. අකමැති උනත් දැන් එක්ක යන්නම වෙනවා හරි ද?තව සුමානයයි එන්ගේජ්මන්ට් එකට..”
තරුණයා නළල මිරිකා ගත්තේ ය.
“අපි යන්නේ දැන් ගෙදර.. තමුසෙව බොරලස්ගමුවෙන් දැම්ම. මම බෝඩිමට..”
තරුණයා ත්‍රි රෝද රියකට අත දැම්මේ ය. තරුණිය හැඬුම්බර වූවා ය.
“රංග..ඔයාට පුලුවන්ද අර ගෝරිල්ලට මාව අයිතිවෙනවා බලන් ඉන්න..?” ඇය ඇසුවේ නාසික්‍ය ස්වරයකිනි. ඇය යළිත් බස් නැවතුමේ හිඳගත්තා ය.
ත්‍රි රෝද රිය නතර විනි. විණි. ඔහු එයට නැග්ගේ ය.
“තමුසේ එනවද?”
ඔහු ඇසුවේ ය. ඇය මුරණ්ඩු වූවා ය.
“මට බැහැ..”
“අපි යමු” තරුණයා ත්‍රි රෝද රියකරුට අණ දුන්නේ ය.
ත්‍රි රෝද රිය දුහුවිලි අවුස්සමින් ඇදී යනු තරුණිය කඳුළු අතරින් බලා හුන්නා ය.
———————————————–
ටික දුරක් ගිය පසු ඔහුට දුක සිතුණි.
“ආපහු යමු..” ඔහු කිවේ ය.
බස් නැවතුමේ ඇය නො සිටියා ය.
තරුණයා මුදල් ගෙවා රියෙන් බැස්සේ ය.
බස් නැවතුමේ ඔවුන් රඟපාන නාට්‍යයේ දැන්වීම් අලවා තිබුණි.
“ඔක්කොම හරි” ඔවුන් දෙදෙනා එකිනෙකා වැළඳ සිටින රුව යටින් රතු අකුරෙන් ඇඳ තිබුණි.
ඔහු බස් නැවතුමෙන් එළියට බැස්සේ ය. විදී පහන්වල කහ පැහැය අවට පැතිරී තිබුණි.
“ඔක්කොම හරි..” ඔහු තමාටම කියා ගත්තේ ය. “ආයේ ඉතින් හෙට”