මිනී මැරුමක් (2)

images

(පළමු කොටස සඳහා,මිනී මැරුමක් (1)

“ස්වාමිනි…මේ විත්තිකාරියගේ පළමු සැමියා මිය ගියේ ඉතාමත් ළඟක සිට එල්ල වූ වෙඩි පහරක් හේතුවෙන්, හිසට සිදු වූ බරපතල තුවාල නිසා බව, අධිකරණ වෛද්‍යවරයා ඔහුගේ තීන්දුවේ පැහැදිලිව සටහන් කර තිබෙනවා. ඒ වගේ ම, මේ වෙඩි තැබීම සඳහා යොදාගත් පිස්තෝල මිටේ සටහන්ව ඇති ඇඟිලි සලකුණු, මියගිය තැනැත්තාගේ බව ඔප්පු වුණා.
මරණකරු, මරණයට දින කිහිපයකට පෙර සිට, යම්කිසි සිත් තැවුලක් නිසා බලවත් පීඩාවකින් පසු වූ බව, ඔහු ඉතා ළඟින් ඇසුරුකළ කිහිප දෙනෙකුම මරණ පර්යේෂණයේදී දුන් සාක්ෂිත් මෙහි ඇතුලත්. මේ මරණය සියදිවි නසාගැනීමක් ලෙසට සාධාරණ සැකයකින් තොරව ඔප්පු වුණු මරණයක්. ඒ නිසා මම යෝජනා කරනවා, මගේ මේ විත්තිකාරිය, යම් කිසි මානසික ගැටලුවකින් පෙලෙන බවට මේ ගරු අධිකරණය ඉදිරියේ පිළිගත යුතු බව…”

ඔහු නෙත් දල්වා ඇය දෙස බැලුවේ ය. මේ නටන නාඩගම අවසන් කර, සුපුරුදු ජිවිතයට යාමේ වුවමනාවක් ඇය දැන්වත් ප්‍රකට කරනු ඇතැයි ඔහු උදක් ම බලාපොරොත්තු විය.

අවම වශයෙන් දැන්වත්..

එහෙත්, ඇය ඇයගේ ප්‍රකාශයේ වෙනසක් නොකළා ය. තමන් පෙර කළ ප්‍රකාශයේ වෙනසක් කිරීමට වුවමනා දැයි නඩුකාරවරයා ඇසු විට පවා ඇය මනා විශ්වාසයෙන් යුතුව “නැත” යයි කිවා ය.

ඇය අධිකරණ ශාලාව තුළට රැගෙන එත්දී, ඔහු දකින්නට පොරොත්තු වුයේ, යදම් සහිත දෑතින් යුත්, බියපත්, බල බිඳුණු ගැහැනියකි. එහෙත් ඇගේ පෙනුම ඔහු විශ්මයට පත් කළේ ය. මේ සියලු කලබගෑනි ආරම්භ වීමට දින කිහිපයකට පෙර සිට ම, ඇගේ මුහුණේ තිබු, සුදුමැලි, ලේ සිඳුණු බව යටපත් වී, වඩා ආත්ම විශ්වාසයෙන් යුත් පෙනුමක් ඇගෙන් විද්‍යමාන වන බවත්, දෑතේ ලා තිබු යකඩ වළලු නොතිබෙන්නට, ජයග්‍රහණය නිසැක නඩුවක පැමිණිලිකාරිය ලෙසට යමෙකු ඇය වරදවා වටහාගන්නට ද ඉඩ ඇති බවක් ඔහුට සිතුණි.

ඔහු මහා ලෝභකමකින් යුක්තව ඇය දෙස බලා සිටියේ ය. දේ විසි වසරකට පෙර ඇති වූ, එහෙත් ඉනික්බිත් ක්‍රමිකව ක්ෂය වී ගිය ලෝභී හැඟීමක් යළි ඔහු වෙත කාන්දු වී, රැහැනක් මෙන් වෙලා ගනිමින් හදවතේ ජීවි ගුණය මිරිකා හරින බව ඔහුට දැනෙමින් තිබුණි.

හරස් ප්‍රශ්න ඇසීම ආරම්භ විය.

ඔහු ඇය ව මුලින් ම දැන හඳුනාගත්තේ, මීට සිව් විසි වසකට පෙර ය. එවිට ද ඇය, “ජිවත් ව සිටින” ස්වාමියෙකු ගේ, නිත්‍යානුකුල භාර්යාව ය, යන්න නො වැදගත් කරුණක් කොට නොසලකා හරිමින්, ඔවුහු පෙමින් බැඳුණහ.
සුදූ අන්තුවෙකු ලෙසට ප්‍රකටව සිටි ඇගේ පළමු සැමියා (ඔහුත්, ඇගේ සැමියාත් සමීප මිතුරන් වුහ.), නිවෙසින් බැහැරවන සෑම අවස්ථාවකම පාහේ, එකල දිළිඳු වෙළෙන්දෙකු වූ ඔහු, ඔහුගේ පෙම්බරිය සොයා ගියේ ය. ඒ හැරෙන්නට ඇය ඔහු සතු කරගත හැකි වෙනත් ක්‍රමයක් ඔහු සතුව නො තිබූ අතර, එක් උදෑසනක ඔහුව නිදි ඇඳෙන් උඩ විසිකර දමන්නට සමත් වූ ආරංචිය ලැබෙනතෙක්, එය මායාවෙන් මතුව ආ අධි යථා සිහිනයක් ම වුයේ ය. ඔහු සිටියේ ඒ සිහිනයේ ඒ ඉවුරු අතර දෝලනය වෙමිනි.
එකල ඔහු ඔහුගේ සිතින් ඇගේ සැමියාගේ මරණය අපේක්ෂා කළා නොවේද? ඔහුට දැන් සිතෙන්නට විය. මෘත ශරීරය දෙස බැලීමට රැස් වුවන් අතර සිටි ඔහුගේ සිතේ, කාමරය වසා පැතිර තිබු රුධිරය දුගඳ කෙරෙහි පිළිකුලකුත්, කුහුලකුත් , තමනට සිටි එකම තරඟකරු අහිමි වීමේ ජයග්‍රාහි මානසිකත්වයද ඒ නිසා ම ඇති වූ අදහාගත නො හැකි වික්ෂිප්ත මනෝභාවයක් ද හැරුණුකොට, මළ මිනිසා කෙරෙහි අල්ප මාත්‍රකුදු අනුකම්පාවක් තමන් තුළ වුයේ දැයි ඔහු සිතන්නට පටන්ගත්තේ ය.
එමෙන් ම දෙ විසි වසරකට පෙරාතුව, සෙනගින් පිරි ඒ අඳුරු කුටියේ, හිස සුන් මළ මිනිසා පසෙකින් වාඩිගෙන හුන් අළුත් වැන්දඹුව ඔහුගේ මතකය ට පිවිසුණේ ය.
ඔහු අපේක්ෂා කළේ ඒ මුහුණේ ශෝකී තිරපටක් යට වූ සැනසිල්ලක් නොවේ ද? රැස්ව සිටි සියල්ලන්ගේ නෙත්වලින් වහංගු වූ, එහෙත් ඔහු නිසා ම – ඒ මුහුණේ තැන්පත් ව ඇති සැනසිල්ලක්..,?

එහෙත් ඇය?

විලාප නගා නො හැඬු නමුදු, ඇගේ ස්වාමියාගේ අනපේක්ෂිත මරණය, ඇයව දැඩි කම්පනයකට පත්කර තිබුණි. වත සුදුමැලිව තිබුණු අතර, ඇස් වටා අඳුරු සෙවණැලි ලැගුම්ගෙන තිබුණි. තෙ මසක් ම ඇය ඇගේ කුටියෙන් පිටතට නො ආවා ය. ස මසක් ම ඇය සැරසී සිටියේ වැන්දඹු ඇඳුම් ආයිත්තමෙනි. ඉටි ප්‍රතිමාවක සුදු පැහැය ගත මුහුණ, කළු වේල් පොට සහ කළු ඇඳුම් අතර කැපී පෙනුණි.

මුළු නගරය ම ඇගේ ස්වාමියා කෙරෙහි ඇය තුළ වූ ආදරය පසසන්නට වුහ.
මරණයෙන් සය මසකට පසු තරුණ වෙළඳ සහායකයා අසරණ වැන්දඹුව ව විවාහ කර ගැනීම, ඔවුන් දුටුවේ, ලබැඳි මිතුරෙකු, තම මියගිය මිතුරාගේ පවුලට කරන යුතුකමක් ලෙසටය.

ස මසකට පසු ඇය වැන්දඹු ඇඳුම ට සමු දුන්නේ යළි මඟුල් ඇඳුමට මාරු වන්නට ය.

ඈ විවාහයෙන් පසු පදිංචිව සිටි මහා මැදුරට, (ඇගේ පළමු ස්වාමියා මරණයේ වන්දියක් ලෙස ඉතිරිකර ගිය) තරුණ වෙළඳ සහායකයා පදිංචිය පිණිස පැමිණියේ ය. ඉක්බිති ඔහු වෙළෙන්දෙකු වුයේ ය.

නගරයට ඔවුන් මහත්මයා සහ මහත්මිය වූ හ. ගරු කටයුතු ලෙසට.

“එහෙත් ඇය? “ඔහු ඒ මොහොතේ විසි දෙවසරකට ප්‍රථමයෙන් සිතිය යුත්තක් ව තිබූවක් සිතමින් සිටයේ ය..

තමන් හා එක් වීමේ වුවමනාවෙන් ඇය…………..

ඔහු සිතන්නට පටන් ගත්තේ ය.

පිස්තෝල, තුවක්කු දැකීම පවා ඇය ප්‍රතික්ෂේප කළාය. මිනි මැරුම්, සිය දිවි නසාගැනීම් ගැන කතා කිරීමට, පුවත් පත් වාර්තාකරුවන් තුළ වූ අභිරුචිය ඇගේ පිළිකුලට ම බඳුන් වුයේ ය. එහෙත්.. ඒ ඔහු දන්නා ඇය ය. නොදන්නා ඇය? මේ දික්කසාද විගඩම නටනා ගැහැණිය මෙන් ම ඔහු නො දන්නා ඇයක් සිටිය නො හැකි ද?

“යුෂ්මතිය, තමන්ගේ දෙවන සැමියා හඳුනාගෙන කොපමණ කලක් වනවාද?”

“අවුරුදු විසි හතරක් පමණ.”

“තමන්ගේ ප්‍රථම ස්වාමියා මිය යන්නට කලිනුත් ඒ හැඳුනුම්කම තිබුණා ..?”

“ඔව්…ඔහු මගේ ප්‍රථම ස්වාමියාගේ වෙළඳ සහායකයා .. ඒ වගේ ම සමීපත ම මිතුරා …”

“ඒ කාලයේ ඔබත්, ඔබේ ප්‍රථම ස්වාමියාගේ සමීප මිතුරාත්, ඒ කියන්නේ ඔබේ දෙවන සැමියාත් අතර තිබුණේ මොන වගේ සම්බන්ධයක් ද?”

“අපි ආදරවන්තයන්..”

උසාවිය පුරා දැඩි නිහඬතාවයක් පැතිර ගියේ ය.

“ඇය?…”

රැස්ව සිටි සියල්ලෝම පාහේ සිත්තන්නට වුහ.

මේ එතෙක් මුළු නගරය ම දැන සිටි ඇය නො වේ.

ඔහු හැර….

(මතු සම්බන්ධයි)

මිනී මැරුමක් (1)

The Preaching of Knox before the Lords of the Congregation, 10th June 1559 1832 by Sir David Wilkie 1785-1841
The Preaching of Knox before the Lords of the Congregation, 10th June 1559 1832 Sir David Wilkie 1785-1841 Purchased 1871 http://www.tate.org.uk/art/work/N00894

උසාවිය නිශ්ශබ්ද විය. ගරු නඩුකාර උන්නාන්සේ මහ පුටුවට වැඩි සේක.

එදින විභාග වෙමින් තිබුණේ මිනී මැරුම් නඩුවකි. මිනී මැරුම් නඩුවක් යයි කීවාට, අධිකරණ වෙදදුරාට අනුව නම්, මිනිසාගේ මරණය, සියදිවි නසාගැනීමකි.
මරණය සිදුව තිබූ දිනය, මේ නඩුව විභාග වන දිනට දෙ විසි වසරකට පෙර දිනයකි.
මේ මිනී මැරුම් නඩුවට මුල පිරුණේ ද අපුරු ආකාරයකිනි. වැදගත්, ධනවත්, ඉහල මැද පන්තියේ භාර්යාවක්, සිය ස්වාමි පුරුෂයාගෙන් වෙන් වීම සඳහා දික් කසාද නඩුවක් ගොනුකර තිබිණි. වෙළෙන්දෙකු වූ ස්වාමි පුරුෂයාත්, වැඩි, තුරුණු වියට පත් දරු තිදෙනාත්, ඇගෙන් එකහෙලා ඉල්ලා සිටියේ, මේ තීරණය නොගන්නා ලෙසටයි. සුරාවෙන්, සුදුවෙන් තොර, ඉරිදාට නොවරදවාම පල්ලි යන, කිසිදු වසරක ඇගේ උපන්දිනය අමතක නොකරන, ඉතා යහපත් ස්වාමි පුරුෂයෙක් ඇයට සිටියේය.දරුවෝ ද පාසල් කටයුතු වලදී ඉහලම ශ්‍රෙණි වාර්තා කිරීමට සමත් වුහ. වැඩිමහලු පුත්‍රයා, ඉංජිනේරුවෙක් වීමට උගෙනිමින් සිටි අතර, බාල පුත්‍රයා, සංගීත ශිල්පියෙක් වුයේ ය. ඔවුන්ගේ දියණිය හොඳින් වැදුණු, රූමත් තරුණියක් වූ අතර, සිය මව ට මෙන් ම, ගෘහ පාලනයේ හසල දැනුමක් ඇයට විණි. ඔවුන්ගේ සුරතල් බල්ලා පවා කීකරු එකෙක් වුයේ ය.
පරමාදර්ශී පවුලක උදාහරණය, ඔවුන්ගෙන් සමාජයට සැපයෙමින් තිබුණි.ඉතින්, එවන් පවුලක් හැරදමා යාමට ඇයට වුවමනා වන්නේ ද? එහෙත් ඇයට එය වුවමනා විය.
ඇය නිවෙස තුළ යම් සිත් වේදනාකාරී තත්වයකින්, (එලෙස ඇතිවීමේ ඉඩකඩ අතිශය අල්පයටත් වඩා අල්ප වුවත්,) පෙළෙන්නේ දැයි සිතු පවුලේ සාමාජිකයෝ ඇයව තාවකාලික මුහුදු ගමනක හෝ නිවෙසින් බැහැර කැමති ස්ථානයක වැදගත් නිවාඩුවක් ගත කිරීමට ඉඩ දීමට කැමැත්ත පළ කළහ. එහෙත් එයට එකඟ වූයේ ඇය නොවේ. ඇයට වුවමනා මේ විවාහ බැම්ම බිඳ දමා නිදහස් වීම විනා වෙනත් කිසිවක් නො වන බව ඇය කියා සිටියා ය. ඒ කැමැත්ත අවසන් වන්නේ තම ජීවිතය අවසන් වීමෙන් පමණක් ම බවත් ඇය කියා සිටි හෙයිනුත්, ඇයගේ කාමරයේ තිබී හණ ලණු සහ මී පාසානම් හමුවිමෙනුත් පසු ඔවුහු තවදුරටත් ඇයට බල කිරීම අත්හැරිය හ.

කිසිදු පැහැදිලි හේතුවක් නොමැති දික් කසාද නඩුවක් විභාගයට ගැනීමට ඔවුනට සිදු විය.
ඔහු, ඔහුගේ නිවැරදිභාවය සහ ඇයට ඇති ආදරය පිළිබඳව කියා පාත්දී, ය, ඇයට ඔහු හා ඇති බැඳීම අවසන් කල යුතු බව එක හෙලා කියා සිටියාය. විවිධ මත, යෝජනා, තර්ක, විතර්ක අතර, කඳුළු පුරවාගත් නෙතින් යුතුව සිටි ඇය එක්වරම,වියරු වැටුණකු මෙන්, සාක්ෂි කුඩුවේ සිටි සිය සැමියා දෙසට අත දිගු කර,

” මම මිනී මැරුමක් කළා…මම මගේ පළමු ස්වාමි පුරුෂයා මරා දැමුවා…මට තවත් මිනී මරන්න බැහැ….මට වෙන් වෙන්න දෙන්න…වුවමනා නම් මට දඬුවම් කරන්න….සිරගෙට යවන්න, පෝරකයට වුණත්….එත් මට යන්න දෙන්න.. මොහුගෙන් වෙන්වෙන්න …මොහුගේ ජීවිතය වෙනුවෙන්…”යයි අයදින්නට වුවා ය.

දික්කසාද නඩුව කුණාටු ඇසක වේගයෙන් මිනීමැරුම් නඩුවක් දක්වා කැරකී ගියේ එලෙසය.

රැස්ව සිටියවුන් පාශානිභුත වූ අයුරකින් ඇය දෙස බලා සිටි අතර, ඇගේ පළමු ස්වාමියාගේ මරණය පිලිබඳ වූ වාර්තා ඉදිරිපත් කෙරෙන තෙක්, නඩුව කල් තබනවා හැරෙන්නට කළ හැකි කිසිවක් ම වූයේ නැත.

ඉන් පසු ගත වූ සතිය පුරාවට ම නගරයේ පොදු මාතෘකාව බවට ඇගේ ප්‍රකාශය පත් ව තිබුණි. එපමණක් ද, ඇය යම්කිසි උමතුවකින් පෙලෙන බවටද ආරංචි දසත පැතිර යන්නට විය. ඇගේ ස්වාමියා, සිය ව්‍යාපාරය තාවකාලිකව වසා දැමු අතර, ඇගේ දරුවෝ, සමාජ කටයුතු වලින් පලා යන්නට වුහ. එක් ව ගැනුණු රාත්‍රී ආහාර වේල්, අතීත මතකයන් පමණක් ම වූ අතර, නිවෙස තුල, විලාප නගන නිහැඬියාවක් පැතිර යන්නට පටන්ගෙන තිබුණි. නිවෙසේ කිසිවෙකු ඇය සමග කතා නොකළ අතර, ඇයද ඔවුන් පිළිබඳව නොතැකුවාය. ඔත්තු සපයාගැනීමේ වුවමනාවෙන් මිත්‍රත්ව ව්‍යාජ මවමින් බොහෝ දෙනා නිවෙස වෙත පැමිණි අතර, අශ්වයන් සියයක කුර යට යටවුණු වේදනාවකින් පරිපීඩිත සැමියා ට කළහැකි වූයේ ඒ ව්‍යාජ මැද නිහඬව ඔවුන්ගේ අනුකම්පාවට ලක්වීමට ය.
සන්ධ්‍යාවේ සේවිකාවෝ ජනේල වැසුවේ නිවෙස තුළ දෝංකාර නැංවෙන ලෙසට ය.

මේ සියලු ආන්දෝලන මැද, ඒ සියලු ආන්දෝලන ඇතිකළ ඇය පමණක්, කිරිගරුඬ පිළිමයක් සේ නිශ්චලව, සිය කාමරයට වැදී, වැසූ ජනේලය තුලින් පහළ වීදිය දෙසට නෙත් යොමාගෙන සිටියාය.

ඊට විසි දෙවසරකට පෙර සිදු වූ මරණයක, පොලිස් වාර්තා අවුස්සා බැලූ උසාවිය, එහි වූ සිය දිවි නසාගැනීමක් යන්න, “සැක සහිත” මරණයක් ලෙසට සලකුණු කොට, ඇය ප්‍රධාන සැකකාරිය වූ නඩුව විභාග කිරීමට තීරණය කළහ.

සැකකාරිය පොලිස් අත් අඩංගුවට ගත යුතු ය. ඉතින් එක්තරා උදෑසනක ඇය මැදි කරගත් පොලිස් නිල දරුවන් පිරිවැරූ අස්ව කරත්තයක්, ඇගේ නිවෙස නගරයෙන් මුවාකල පවුරේ දොරටුවෙන් පිට විය.

ඊට දෙ දිනකට පසු, නඩුව විභාගයට ගැනිණි.

(මතු සම්බන්ධයි)

සුවඳ

ඔබ;
අතිශය තැන්පත් සුවඳකි.
ඉතා දීර්ඝ හුස්මකින් අනතුරුව,
පෙනහළු ගර්ථි පතුලේ,
තැන්පත් කළ හැකි.

ඔබ;
කරාබු සහ කුරුඳු සුවඳකි.
වැනිලා ද මුසුවූ,
ලා ඉඟුරු සුවඳැති.
තේ හැන්දක් පමණ,
නමක් කිව නො හැකි,
ආදරයේ සුවඳ ද ඇති.

ඔබ ;
තාන් සුවඳකි.
සැවන්දරා සහ කපුරු,
සැනසිල්ලේ සුවඳකි.
සේර ද දැවටුණු,
අමු රෙදි තාන් සුවඳකි..

ඔබ ;
අතිශය නැවුම් සුවඳකි.
නියං අවසන වැටෙන,
වැස්ස බඳු සුවඳකි-
දුහුවිල්ල සිප පැමිණි,
තෙත් – උණුහුමෙන් යුතු සුවඳකි.

ඔබ-
අතිශය අරුම සුවඳකි.
අතිශය හුරු පුරුදු මුත්,
නමක් කිව නො හැකි-
ඉතා දීර්ඝ හුස්මකින් අනතුරුව,
පෙනහළු ගර්ථි පතුලේ,
තැන්පත් කළ හැකි.

“සුභ නත්තලක්!”

Christmas-Tree-Fireplace-1024-127315

(2005- 12-28*)

නත්තල් ඉවරයි. පවුලේ සාමාජිකයෝ එකතුවෙලා, අලුත් අවුරුද්ද පිළිගන්න, ගේ දොර අස් කරන දවස අදයි.

නත්තලට සුමානෙකට කළින් ඉඳල, ගෙයි ඉස්සරහ සාලේ දිලිසි දිලිසි හිටපු නත්තල් ගහට, ඔන්න අයෙමත් නිවාඩු කාලේ ඇවිත්. දිලිසෙන රිබන්වලට, ඉටි දේව දූතයන්ට වගේම තවත් නොයෙකුත් සැරසිලිවලටත්, නත්තල් ගහ මුදුණේ දිලිසෙන රිදී තරුවටත්, තව අවුරුද්දකට එළියට බහින්න ඕන වෙන්නේ නැහැ.

ඊයේ රෑ තිබුණේ, මේ ගෙදර, මේ අවුරුද්දට පවත්වපු අවසාන නත්තල් සාදේ.
හිස් බීර බෝතල් පෝලිමක්, ගෙදරින් පිටවෙලා යන්න පෝලිම් හැදිලා හිටියා. තෑගි ඔතන කොල, ඉටිපන්දම් කිරි, ඒ විතරක් නෙමෙයි, අලුතින් ම ලැබුණු තෑගිත්, පුටු උඩ, පුටු යට, මේස උඩ, මේස යට වැතිරිලා, අවසාන වුණු නත්තල මෙනෙහි කරමින් උන්නා.

රටේ කිහිප පොළක ම ජීවත් වෙන පවුලේ උදවිය ඔක්කොම හුඟ කාලෙකට පස්සේ නත්තලට මහ ගෙදරට එකතුවෙලා හිටිය නිසා, මහ ගෙදර පිරිලා ඉතිරිලා ගිහින්. තවමත් උදේ හත වුණා විතරයි. මහ ගෙදර සාමාජිකයන්ගෙන් වැඩි පිරිසක් තාමත් නිදි.

වෙනද වගේම කාටත් කළින් අවදි වුණු අම්මා, නිහඬව ම තමන් ගේ වැඩ රාජකාරී පටන් ගත්තා. හිස් බීර බෝතල් ටික ලෑලි පෙට්ටියක ඇසුරුම් වුණා. ගේ පුර විසිරිලා තිබුණු තෑගි ඔතපු කොල, එක පිළිවෙලකට නැමිලා, එකා පිට එකා, මිටියක් බවට පත් වුණා. පිහි තල කෑල්ලක්, බිම වැටිලා තිබුණු ඉටි පැල්ලම් සහ ගේ බිම අතරින් ඇදෙමින්, පිරිසිදු කිරීමේ උත්සාහයක යෙදෙන්න පටන්ගත්තා.

මේ අතරේ, නත්තලට එයාගේ පවුලේ අයත් එක්ක ගෙදර ආපු ලොකු පුතා අවදි වෙලා. හිමින් හිමින් තරප්පු පෙළ බහින එයාගේ ඇස්වලට මුලින් ම අහු වුණේ, සාලයේ කොනක දිලිසෙමින් තිබුණු නත්තල් ගහ. ඊළඟට, බිම ඉඳගෙන, පොළොව පිරිසිදු කරන්න ලොකු උත්සාහයක යෙදෙන අම්මවත්.

“දෙන්න….මම ඕක කරන්නම්…”
අම්මා හැරිලා බැලුවා. ලොකු හිනා මලක් පිපුණා.

“ඕ..ඔයා නැගිට්ටද?… සුබ උදෑසනක්…!”

ලොකු පුතා අම්මගේ අතින් පිහි තලය අරගෙන බිම ඉඳගත්තා. ඒ අතරේ අම්මා, නත්තල ගහේ එල්ලලා තියෙන සැරසිලි ඉවත් කරන්න පටන් ගත්තා.
මුලින් ම නත්තල් ගහේ යට එල්ලලා තියෙන දම්වැල. ඊළඟට ඊට ඉහලින් තියෙන පුංචි දේව දුතයන් හය දෙනා. ඊට පස්සේ, පාට කරපු ෆයිනස් ගෙඩි.

මේ සැරසිලිවලින් බොහොමයක්, මේ ගෙදර දරුවෝ කුඩා කාලේදී කරපු අත්වැඩ. අම්මා ඒ එකින් එක ගලවල, කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටිකට පරිස්සමට අසුරණ හැටි ලොකු පුතා බලාගෙන හිටියා. තමන් හදපු කඩදාසි දම්වැල්, නංගිලා දෙන්න හදාපු සුරංගනාවියෝ, මල්ලි පොඩි කාලේ හදාපු නත්තල් සීයා.

මේ සැරසිලි එකින් එක ඉවත් කරන අම්මා වගේම, ඒ සැරසිලි ඉවත් කරන අම්මා දිහා බලන් හිටපු ලොකු පුතාත්, ගතවුණු කාලය ගැන මතක ලෝකයක කිමිදුණා. පොඩි කාලේ අහිමි වීමේ දුක වගේ ම, නත්තලට ගෙදර ඒමේ සතුටත් ඒ දෙන්නට ම දෙ විදිහකට දැනෙන බව, දෙන්නටම දැනුණා.
මේ හැම සැරසිල්ලකම සැනසිලිදායක කතාවක් තිබුණා. සංකා සහගත සතුටක් තිබුණා. ප්‍රීතිමත් දුකකුත් තිබුණා.
මේ හැම දෙයක් ම ඇහැට හුරුපුරුදුයි. ඇස් පියාගෙන ඇස්වලින් අල්ලන්න පුළුවන් තරමට ම.

නත්තල් සැරසිලි අතරේ, තමන්ගේ ඇහැට නුහුරු යමක් ලොකු පුතා දැක්කා. ළදරුවෙක් ගේ ලොම් මේස් කකුලක්. නංගිලා පොඩිකාලේ ගොතපු දෙයක් ද?

ඒ ළදරු මේස් කකුල, නත්තල් ගහෙන් අම්මා ගලවගත්තේ ළදරුවෙක් වඩාගන්න තරමට ම පරිස්සමෙන්. නත්තල් සැරසිලි ගිමන්හරින කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටිය ඇතුළේ මේ මේස් කකුල තැන්පත් කළෙත්, ළදරුවෙක් තොටිල්ලක තියන තරම් පරිස්සමෙන්.
ආදරණීය පිරිමැදීමක්. ශෝකය පමණක් ම ඇති හුස්මක්.

නත්තල් සැරසිලි ඔක්කොම ගලවල අවසාන කරපු අම්මා, අන්තිමට නත්තල් ගහ මුදුනේ තිබුණු රන් තරුව ගැලෙව්වා. අම්මා මේ යන්නේ නත්තල් සැරසිලි, ඊළඟ නත්තල දක්වා පරිස්සමට අරන් තියන්න.
ජනේලයෙන් එබුණු ඉර එළිය කැරැල්ලක්, අම්මගේ පැල්ලම් වැටුණු කම්මුලක වුණු කඳුළු බින්දුවක් දියමන්තියක් වාගේ දිලිසවලා පෙන්නුවා.

ලොකු පුතා ත් අම්මා පස්සෙන් ම කොරිඩෝව දිගේ ඇවිදන් ගියා. රත්තරන් පාට ඉර එළිය,කොරිඩෝව දිගේ සුමුදු පාවඩයක් එළලා තිබුණා.
දිව්‍යලෝකෙට යන පාර වගේ.

කොරිඩෝව කෙළවර කාමරේ, නිතර ම පාවිච්චි නොවන ලට්ට ලොට්ට තැන්පත් කරලා තියෙන රාක්කෙ ළඟට ගිය අම්මා, අයෙමත් වතාවක් ඒ ළදරු මේස් කකුල එළියට ගත්තා.

මේස් කකුලේ දාරය දිගේ මහල තියෙන ලා නිල් පාට “එම්” අකුර, ගබඩා කාමරයේ පටු ජනේලයෙන් වැටෙන ආලෝකයෙන් ලොකු පුතා ට පෙනුණා.

පොඩි මල්ලි.

ජීවත් වුණේ අවුරුදු හතරයි. එයාගේ ජීවිතේ හතර වෙනි නත්තල සමරන්න කලින්, සරම්ප හැදිලා මිය ගියා.

දෙවියනේ..! දැන් ඒක සිද්දවෙලා කොයිතරම් කාලයක් ද?

“සුභ නත්තලක් පොඩි පුතේ…!”

අම්මා කියනවා ලොකු පුතා ට ඇහුණා.

“මේ නත්තලට හැමෝම ගෙදර”

 

_____________________________________________________

( 2005 වසරේ පැවති නත්තල් කෙටි කතා තරඟයකින් ප්‍රථම ස්ථානය දිනුවේ මේ කතාව ය. ඒ  පාසලේ 09 වැනි ශ්‍රේණියේ ය. 2005 යනු අද සිට බලනකල දිගු කාලයකි.)

නාලිකා

ඉලක්කම් ඉරි බෙදුම් අතරේ,
බිත්ති හතරක අතර මැද්දේ
ජිවිතේ ගෙවුණා,
ඉලක්කම් ඉරි අකුරු අතරට,
හුස්ම ගන්නා අකුරු අරගෙන,
ජිවිතේ දිග ගාලු පාරේ ඔබ ඇවිද ආවා
නාලිකා…

කමිස පිට හූරා දමනසුළු,
පිහි ඇනුම් සරි රුදු බැලුම් පොදි –
අලුයමින් ලූ කෙල පිඩක් සේ
බැහැර කෙරුමට මම බලන් හිටියා.
ඔබ ඇවිත් සුභ පැතුම් දෙනකම්
නාලිකා..

සිහිය අවතැන් කරන තරමේ
හිස් රිදුම් මාගලක් දිගහැර,
සිහි කැඳවීම් ලියුම් නො හැරම
තරු ලකුණු කිව්වා..
හෝරාව කල්පයක දියකර,
හිත් රිදුම් බොහොමකට
ළඟ හිඳ ,
ඩිස්ප්‍රීන් පෙව්වා…

මොණර නැටුමක කස්තිරම් අඩි,
පයිසෙකට නො වටිනා හිතුවිලි
කියන වදනක් පාසාම ඔබ
අසාගෙන සිටියා..
නොම කියූ මුත්,
ළඟ තිබු හිත
නො දන්නා සේ බෝ කලක් ඔබ
ළඟ ම හිටියා
නාලිකා…

තිත්ත කඩදහි මොණර උෂ්ණේ
වැදී වටහල අකුණු අස්සේ
බැණුම් මුරුසං වැස්ස මැද්දේ,
ජීවිතය හෙව්වා..
එක ම එක අස්සනක් ගන්නට
ඔබ බලා හිටියා.

සපත්තුවකට පිනි බිඳක් වැටුණා;
මං නොදැක්කා නොව නො දුටු ලෙස උන්නා
නාලිකා…

දිස්න දෙන මංගල යදම් බැඳී
වෙදගිල්ල දෙතොලට තියන්,
නිකට පපුවට නැඹුරු කරගෙන
අකුරු අතරක අතරමඟ ඔබ
යතුරු ලියනය ලියු වැරදි සෙව්වා..

එදා ඒ අකුරුත් මං වගෙම
හුස්ම ගත්තා
නාලිකා…

(ආයතන ප්‍රධානියෙකුට තම පුද්ගලික ලේකම්වරිය පිළිබඳ ඇතිවුණු සිතුවිල්ලක් )

ඉකුත් වූ කාලය

එකමත් එක කාලයකට,
බොහෝ කාලයකට පෙර –
අමතක කරන්නට අමතකම වන තරම්
ඉකුත් වූ කාලයක.
හුස්ම ගන්නට බැරිම වන තරමට
තදබල ආලයක් විය.

පෙනහැල් පිරී,
ඉල ඇටවලට තෙරපෙන තරමට ම –
හුස්ම ගන්නට බැරි කළ..

විචිත්‍ර පහන් යට,
වැහි දිය දිය කෙරුණු තාර මාවත් පිට
මන්දාකිනි එළි මතින්
ඇවිද යන මට ,
හිරි පොදේ හිරිකඩට
ලය බදා වැළඳ,
ඉල ඇට තෙරපෙන තරමට,
හුස්ම ගන්නට බැරිම වන තරමට ම,
තනියම.
තනිකම .

පෙනහැල් පිරී
හුස්ම ගන්නට බැරි කළ,
තදබල ආලය සිහි විය..

මා පමණකි

රාත්‍රිය එළඹ ඇත
යුද පිටිය නිශ්චලය
අහස පුරා ධවල
තරු පැතිර ඇත

මගේ තරුව ඇය,
දිගාවී පොළොව මත
ළය මත තබාගත් අතින් යුතුව
සන්සුන් ව

ඇගේ නිශ්චල ඇස්වල
තරු පිළිඹිඹු වේ ය
මගේ තරුව ඇය ය

හුස්ම ගන්නේ මා පමණි
එහෙත්
ඇගේ හුස්මක් අසනු රිසි
හුස්ම අල්ලා අසා සිටිමි

අවියෙන් බැඳි බැමි අතර
ඇහි පිල්ලමකින්වත් තනි නොකර
පසුපස ආමි

යුද ටැංකි හිස් මතින් යන
බංකර කුහරයක
එකිනෙකාගේ සුසුම්
එකට පැටලෙන්නට
මහ වෙලාවක් ගියේ නැත

ඝන කොලර සහිත නිල කබා මත
ගිනි අවි මොහොතකට තනිකොට
මහා ගින්නක් නිවුයෙමු
මහා ගින්නක දැවුනෙමු

ඇගේ නිශ්චල ඇස්වල
තරු පිළිඹිඹු වේ ය
මගේ තරුව ඇය ය
එහෙත් ඇය තරු අතර ය

දෙදෙනා තිදෙනෙකු වීමට
නියමිතව තිබුණු බව
දන්නා අයෙකුට
දැන් සිටින්නේ
මා පමණකි

ගිනියම

ටකරම් වහල ගිනියම් ය-
දරාගත නොහි උණුහුම් ය
මුළුතැන් ගෙය.

ගිනියම් කොන්ක්‍රීට් ටැංකියෙන්,
බාගෙට වැහෙන කරාමයෙන්,
ගිනි රත් වතුර බිඳු වැටේ ය,
ඇලුමිනියම් බේසමට.

අහවරක් නැති කතාවක්

elderly-couple-walking-road-grandparents-walking-cane-outdoors-old-age-concept-vintage-effect-54218242

කටු වැලකට අතේ සමේ පදාසයක් ද පූජා කොට, ඒ රත්මල් අතු කැබැල්ල තලවාකැලේ ලැයිමක මල් වැටකින් ගෙන විත්, පෝච්චියක ඉන්දුවේ සති තුනකට පෙර ය. මුලින් ම පෝච්චියේ පැල වීම එක හෙලාම ප්‍රතික්ෂේප කරමින්, දුන් වතුරද නොබී  “මැරියන්!” කියාගත් ගමන් සිටි රත්මල් අත්ත අවසානයේ නිර්මලා ගේ ආදර අණසකට යටත්වී හිත හදාගෙන ජිවත් වන්නට පටන් ගත්තේ ය. පුරුදු පසෙන්  ද, පුරුදු හුළඟින්  ද, පුරුදු නෑ හිත මිතුරන්ගෙන් ද වෙන්කිරීම නිසා ඇති වූ සාංකාවෙන් සිය දිවි නසා ගන්නට ම හිතා හිටි රත්මල් අතු කැබැල්ල සනසනු වස්, නුවර එළියෙන් ම ගෙනා කහ රෝස පැලයක් ද පෝච්චිය පිටින් ම ලං කරන්නට තරම් නිර්මලා කාරුණික වූවා ය. එක ජාතියේ ම නොවුණ්ත්, කොළඹ සිට තලවකැලේට ඇති දුරට වඩා තලවාකැලේ සිට නුවර එලියට ළඟ නිසා ඒ දෙන්නා අතර මොකක් හෝ නෑ කමක් තිබෙන්නට බැරි නැතැයි ද නිර්මලා සිතුවා ය.

“ඕන්… දැන් ..හරි. පාළු නෑ හරි ද?” කහ රෝස පැළය දෑතින් ඔසවාගෙන විත් රත්මල් පෝච්චිය අසලින් තැබූ නිර්මලා, වැලි තැවරුණු තම දෑත බතික් ගවුමේ පිසදැම්මා ය.

ආලින්දයේ හාන්සිපුටුවේ හාන්සි වී සෙනසුරාදා හවස ආ ඉරිදා පත්තරය කියමින් සිටි සිරිතුංග, පත්තරය මෑත්කර බැලුවේ ගේට්ටුව දෙස ය. ගේට්ටුව අසල කිසිවෙකුත් නො සිටි බව දුටු සිරිතුංග, නිර්මලා දෙස බැලුවේ ය. හැලී ගොස් යාන්තම් තට්ටය පෑදෙමින් තිබූ  කෙස්සේ ඉතිරි ටික හිස් මුදුනට කර කොණ්ඩා කට්ටක් ගැසූ නිර්මලා රත්මල් පෝච්චිය දෙසට නැමුණා ය.

“නෑයෙකුත් ළඟ ට ගෙනත් දීපු එකේ හිනාවෙලා ඉන්ඩ ඕන.. ”

ඇය රත්මල් ඉත්ත පැල කර තිබූ පෝච්චිය පිරිමැද්දා ය.

“දන්නවද?.. ඔයයැයි ව ගලවන්ඩ ගිහිල්ල මගේ අතේ කටුත් ඇණුනා. ”

සිරිතුංග යලිත් වරක් පත්තරය කියවන්නට වුයේ ය. නිර්මලා යළිත් වතාවක් රත්මල් පඳුර දෙස ආදර බැල්මක් හෙලා නැගී සිටියා  ය.

————————–

කෑම මේසයට හරි මැදින්, ඉහළින් කිරි පැහැති වීදුරු ගෝලෝවක්, තැම්බූ හාලේ බතුත්, පරිප්පු හොද්දකුත්, කරවල බැදුමක් සහ පොල් සම්බලක් එළිය කරමින් හුන්නේ ය. හෙලිකොප්ටර හඬක්  නගමින් ආලෝක ගෝලෝව වටා කැරකෙමින් සිටි කළු කුරුමිනියෙකු බත් දීසිය මතට ඇද වැටිණ.

නිර්මලා ඌ අතින් අහුලා මිදුලේ කළුවරට විසි කළා ය.

“කාල ඉන්ඩ..”

සිරිතුංග තවමත් හාන්සි පුටුවේ දිගෑදී හුන්නේ ය. පත්තරය ඔහු පාමුල වැටී තිබුණි. ඔහුට නින්ද ගොස් ඇතිදැයි සැක  හිතුණු නිර්මලා, සිරිතුංග වෙතට එබුණා ය.

ඔහු නින්ද ගොස් නැති බව හඟවන්නට “…හ්ම්..” ගෑවේ ය.

“යමු.. කාල ඉන්ඩ. .”

ඔහු බඩගිනි නැති බව හඟවන්නට හිස වැනුවේ ය.

“ආ… එහෙම කොහොමද? යමු යමු.. බඩගිනියි මටත්. ”

ඔහු නැගී සිටියේ ය. එහෙත් ගෙට ඇතුළුවම් දෝ නොවම්දෝ මෙන්, උළුවස්ස අල්ලාගෙන තාවර වුණේ ය.

“යං .. යං… මං බෙහෙත් බොන්ඩ ඕනේ… හෙට මාව දොස්තර කෙනෙක් ගාවට ගෙනියන්ඩත් තියෙනවනේ. ඒ නිසා වේලපහ නිදාගන්ඩ ඕනේ අපි දෙන්නම ..”

————————–

“පුතා… පුතාට? ”

පළමු බත් හැන්ද, ජොන්සන් පිඟානේ වූ රෝස මල් කිනිත්ත වසාගනිත්දී සිරිතුංග ඇසුවේ ය.

“පුතා කාල එන්නේ… අපි කමු”

පිඟන් හා තසිම් වාටිවල හැඳි ගැටීම නතර වූ විට, නිවෙස පුරා පැතිර ගියේ මළ සොහොන් පාලුවකි.

————————–

සිරිතුංග බත් ඇට ඇඟිලි තුඩින් පෙරළන අයුරු නිර්මලා බලා සිටියා ය. ඔහු කටවල් තුනක් කා වතුර බීවේ ය.

තවත් බත් කටක් කෑ නිර්මලා ද නැගී සිටියා ය.

————————–

” බෙහෙත්…”

වතුර වීදුරුවක් ද අතැතිව ආ සිරිතුංග, අනෙක් අතේ වූ බෙහෙත් පෙති කිහිපය නිර්මලාට දිගු කළා ය.

සිවිලිම දෙසට අයාගත් මුව දෙසට අත ලං කළ නිර්මලා, සිරිතුංග අනෙක් අතට දුන් වතුර වීදුරුව උගුරු දෙකට හිස් කළා ය.

“දැන් ඔයත් බෙහෙත් බොන්ඩ ඕන ….”

————————–

මුළුතැන්ගෙයට ගිය නිර්මලා, ගවොම් කර තුලින් බෙහෙත් පෙති කිහිපය එළියට ගත්තා ය.

ඉනික්බිති වතුර වීදුරුව යළිත්  පුරවාගත්තාය.

කාමරයේ ඇඳේ දිගාවී සිටි සිරිතුංග, ඇඳ විත්තමට කොට්ටයක් තබා කෙළින් වී හිඳගත්තේ ය.  පෙරෙත්තයක් නැතිව ම බෙහෙත් කරල් කිහිපය ගිල්ලේ ය.

“පුතා… පුතා ආවද?” ඔහු ඇසුවේ ය.

“අද යාලුවෙක්ගෙ ගෙදර නවතිනවයි කිව්වා… කෝල් කළා…”

නිර්මලා කාමරයෙන් යාමට හැරුණා ය.

“අපි පුතා ගැන මීට වඩා හොයල බලන්ඩ ඕන නිර්මලා…”

නිර්මලා දිගු සුසුමක් හෙලා කාමරයෙන් පිටව ගියා ය.

————————–

ඉස්තෝප්පු එළිපත්තේ වූ නිරිවස්ත්‍ර වොට් පහේ විදුලි බුබුල හැරෙන්නට ඉතිරිවා නිවී යනවිට තවත් අඩ පැයක් ගතව තිබුණි.

————————–

ඉස්පිරිතාල  පෝලිම දිගුව තිබුණි. දුඹුරු හැට්ටයකට කහ මල් සුදු සාරියක් හැඳ සිටි නිර්මලා සිරිතුංගවත් ඉස්සර කර කාමරය තුළට ඇවිද ගියා ය.

උපැස් පැළඳ සිටි තුරුණු දොස්තරවරිය පියකරු සිනාවක් පෑවා ය. ඇය ඉදිරිපිට මේසය මත දීප්තිමත් කහ පැහැති සෙල්ලම් වලහෙක් වීය.

“වාඩිවෙන්න…. දැන් තාත්තගේ ඔලුවේ කැක්කුම හොඳද?”

“දැන් අඩුයි නෝන.. බෙහෙත් ටික හෙම වෙලාවට දෙනවා මෙයා… ” සිරිතුංග කිවේ ය. දොස්තරවරිය සිනාසුනා ය.

“හොඳයි නේ… එහෙම තමයි ඉන්න ඕන…”

“නෝන… මේ මෙයාටත් මම වෙලාවට බෙහෙත් දෙනවා.. මතක් කළේ නැත්නම් බොන්නේ නෑ… තාම අර කකුලේ අමාරුව හොඳ නෑ නෝන”

නිර්මලා උපැස් යුවල නාසය දිගේ ඉහලට තල්ලු කරන මුවාවෙන් ඇස් කෙවෙනි පිස දැම්මා ය.

“මෙයැයි මේ තුන්ඩුවත් අරන් බෙහෙත් පෝලිමේ ඉන්ඩ. මං කකුල පෙන්නලා එන්නං…”

සිරිතුංග නැගී සිටියේ ය.

“ඔක්කොම ලෙඩ කියන්ඩ… අර වැස්ස දාට අල්ලන දණිස් අමාරුව හෙම..”

“හා.. හා.. යන්ඩ යන්ඩ පෝලිමට..එතකොට ගෙදර යතෑකි විජහට..”

නිර්මලා සිරිතුංගව වචනවලින් එළියට තල්ලු කළා ය.

————————–

කාමරය නිහඬ වී තිබුණි. කාමරයෙන් පිටත ලෙඩුන් ගේ ඝෝෂාව විය.

ඇසෙන් ගැලවුණු නිර්මලාගේ කණ්ණාඩි, උකුල මත වූ සාරි පොටෙන් පිස දැමෙමින් තිබුණි.

“දැන් සෑහෙන්ඩ හොඳයි… දෙයියන්ගේ පිහිටෙන් ජීවිතේට මුකුත් කරගන්ඩ හැදුවෙත් නෑ ආයේ.. එත් මං හොඳ හෝදිසි පිට ඉන්නේ… දැන් ඔක්කොම මතකයි නෝන. පුතාට වෙච්චි දේ ඇරෙන්ඩ අනික් ඔක්කොම මතකයි…පුතා තාම විශ්ව විද්‍යාලේ යනව කියලයි එයැයිට මතක.. පත්තරෙත් බලනව. එත්  කොයිකටත් එක්ක කියල අපිට වෙච්චි කරදරේ වගේ කතන්දර තියෙන පිටු අහක්ක කරලයි පත්තරේ කියවන්ඩ දෙන්නේ..”

“බෙහෙත් ටික වෙලාවට දෙන්ඩකෝ අම්මා..”

“මං දෙනවා නෝන. එයයි හිතන් ඉන්නේ මාත් බෙහෙත් බොනවයි කියල. එයාගේ බෙහෙත් ටික මටත් ගෙනල්ල දෙනව. මං බිව්වා කියල හිතාගත්තම බල කරන්ඩ ඕන නෑ…”

දොස්තරවරිය  තවත් තුණ්ඩුවක් ලීවා ය. නිර්මලා නැගී සිටියා ය.

“නෝන… මේ සනීප වෙච්චි හරිය ඇති නෝන. මේ ඉන්න විදිය මදැයි…එයැයිට පුතාට වෙච්චි දේ මතක් වෙන්ඩ  දෙන්න එපා.. මං වගේ නෙමෙයි.. එයැයි හරි දුර්වලයි…”

————————–

කොළ පැහැති ත්‍රිරෝද රිය මල් දෙවැට පසුකර විත් නතර විය. නිර්මලා මුලින් ම රියෙන් බැස්සා ය. සිරිතුංග මුදල් ගෙවන්නට නතර විය.

කනප්පුව මත දවසේ පුවත්පත විය. දොර හරින්නට යතුර අතට ගත් නිර්මලා, දොර හරින්නට පෙර පුවත්පත අතට ගත්තාය. හිටගෙන ම පිටු පෙරළුවා ය.

හෙරොයින් ග්රෑම් දහයක් ළඟ තබාගත් විසි තුන් හැවිරිදි තරුණයෙකු ජීවිතාන්තය දක්වා සිරගෙට නියම වූ පුවතක් දෙවැනි පිටුවේ විය.

————————–

ගෙදරට අඳින සැහැල්ලු බතික් ගවුමෙන් සැරසුණු නිර්මලා, රත්මල් පෝච්චිය අසල නැමී සිටියා ය.

රත්මල් රිකිල්ල උඩ, අඩක් කා නිම කළ පත්‍රයක් තවදුරටත් රසබලමින් සිටියේ පිට මැදින් රත් පැහැ ඉරක් තිබූ කළු දළඹුවෙකි.

“ආව ඉතින් අමාරුවෙන් වවාගත්තු මල් පැලේ කන්ඩ…”

නිර්මලා දළඹුවා අත මිටට ගෙන ඈතට විසි කළා ය.

ඇඳුම් අහවර කළ සිරිතුංග, ආලින්දයේ හාන්සිපුටුවේ හාන්සි වී, දෙවැනි පිටුවක් නැති ලංකාදීපය කිවමින් සිටියේ ය.

මනාලි මල් කළඹ

පැල්ලම් හැදී කණ්ණාඩිය
දරා සිටින කොස් ලෑලි රාමුවේ කෙලවර,
කරකුට්ටන් ව වියළී ගිය,
රෝස මල් සහ පාට ගිය රිබන්,
මනාලි මල් කළඹ කි,
දස වසරකට පෙරාතුව එල්ලුව.

දීගය අහවර වූයේ,
පස් අවුරුද්දකට පෙරාතුව ය.