බෝපෙත්තා

42575364_324347061705421_213033341409034240_n
ඇත්තටම එයාගෙ නමේ බෝපෙත්තා කියල කෑල්ලක් තිබ්බෙ නෑ. කළු නූලක එල්ලපු සුරයකුයි, බෝ කොළයක හැඩයක් තියෙන පංචායුධයකුයි එයාගෙ බෙල්ල වටේ එල්ලලා තිබ්බ නිසා සමහරවිට එයාට ඒ නම වැටෙන්න ඇති.
එහෙම නැතත් කවුරු හරි එයාගෙන් නම මොකක්ද කියල අහුවම එයා දෙන උත්තරේ ඇහෙන්නෙ “බෝපෙත්තා ” වගේ.

ගිනි අව්ව අතින් මුවාකරන් බෝපෙත්තගෙ අම්ම එයාව වඩාගෙන පාර පැනල මිසිලින් නෝනගෙ ගෙදරට යනව. උදේ දහයට විතර එන මේ ගමන, දවස ගානෙම සිද්ද වෙන්න ඕන යුතුකමක් විදිහටයි මිසිලින් නෝනත් හිතුවෙ. බෝපෙත්තගෙ අම්ම මිසිලින් නෝනගෙ ගෙදර ඇවිත් බෝපෙත්තව නාවනව. සබන් පවුඩර් ගානව. සුවඳ ඉහිරෙන පොඩි එකාව ඔඩොක්කුවෙ තියාගෙන මිසිලින් නෝන බෝපෙත්තගෙ අම්ම එක්ක පොඩි පොඩි ඕපදූප හලනව.

බෝපෙත්තට අවුරුදු හය වෙන්න ඔන්න මෙන්න. ඒත් අවුරුදු දෙකක තරමටවත් මොළේ හැදිල නෑ. ඇඟ පත පොඩි, පොකුටු කොණ්ඩයක් තියෙන හරි ආදරේ හිතෙන ළමයෙක් එයා. කට ඕනවට වඩා ඇරෙන නිසයි, කට පුරාම දත් නිසයි බෝපෙත්ත අඬද්දි නම් ටිකක් අමුතු පෙනුමක් ආව. ඒත් ආදරේ අම්මෙක් ඉන්නකොට බබෙක් අඬන්නෙ මොකටද? බෝපෙත්ත හුඟක් වෙලාවට හිටියෙ හිනා වෙවී.

බෝපෙත්තගෙ අම්මත් හරි පුංචි කෙනෙක්. උස මහත නැති හරි තරුණ පාට ලස්සන ගැහැණු කෙනෙක්. බෝපෙත්තයි අම්මයි හිටියෙ මහ ගොඩක් සෙනඟ ඉන්න ගෙදරක. නපුරු පාට තාත්තෙකුයි,එයාගෙ කලින් කසාදෙන් උපන් එක එක වයස්වල ළමයි ගොඩ දෙනෙකුයි ඒ ගෙදර හිටිය. ඒ වගේම ඒ තාත්තගෙ අම්මත්. ඒ ඔක්කොම අතරෙ කැඩෙන බිඳෙන මැට්ටෙන් හදාපු පිළිම දෙකක් වාගේ සිනිඳු සියුමැලි පාට බෝපෙත්තයි, නිතරම අසනීප පාටට, ඔතෑනිවට ඉන්න එයාගෙ අම්මයි ඒ ගෙදරට නොගැළපෙන පිංතූර පොතකින් කපල අලවපු දෙන්නෙක් වාගෙ පේන එක නවත්තන්න බෑ. ඒ වගේම මනස නොවැඩෙන – එහෙමත් නැත්නම් නුහුගුණේ දරුවෙක් වදාපු නිසා ඒ අම්මයි – නුහුගුණේ දරුවයි ඒ මහ සෙනඟ ගොඩේ තනිවෙච්චි ගතියකුත් තිබුණ. මේ දෙන්න ඒ ගෙදර ගෝසාව අස්සෙ හැංගිල හිටියෙ. එයා හයියෙන් ඇඬුවොත් අම්ම බැණුම් අහනව කියල බෝපෙත්ත දැනගෙන හිටිය. ඒ දෙන්න හයියෙන් හිනා වුණේ මිසිලින් නෝනගෙ ගෙදරදි.

දවසක් පාන්දර පන්සල පාරෙ කට්ටිය ඔක්කොමල බෝපෙත්තගේ ගෙදරට දිව්ව. මිසිලින් නෝනත් කොර ඇන ඇන ඒ පස්සෙන් වැටුණ. ඇතුල් ගෙයි කාමරේක ලී ඇඳක් උඩ බෝපෙත්තගෙ අම්ම වැතිරිලා උන්න. හුස්ම ගන්න තරමෙ හෙලවිමක්වත් නැතුව. චූ දාගත්ත තෙත ජංගිය පිටින්ම බෝපෙත්ත අම්ම වැතිරිල ඉන්න ඇඳට නගින්න දෙතුන් පාරක් උත්සාහ කළා. බිම වැටුණ. ඇඳ වටේ වටවෙලා ඉන්න කට්ටියගෙ බෙරි වුණු මුහුණු දිහා බලාගෙන බෝපෙත්ත බෑඟිරි ගහල අඬන්න පටන් ගත්ත. ගෙදර ලොකු ගෑණු ළමය බෝපෙත්තව ඇදල අරන් කිහිල්ලෙ ගහගෙන කාමරෙන් එළියට යන ගමන් තදින් කන මිරිකුව.

මළ ගෙදර දවස් හරි ඉක්මනට ගෙවුණ. මිනිය තියෙනකම් බෝ පෙත්ත මිනී පෙට්ටිය ගාව බිම වැතිරිල උන්න. වරින්වර එහෙ මෙහ යන ට්‍රේවලින් ඔරේන්ජ් බාර්ලි බිව්ව. අන්තිමට ඔරේන්ජ් බාර්ලි අල්ලපු මනුස්සය ඒ පැත්තට ආවෙත් නෑ.
බෝපෙත්ත සීතලට පොළොවෙ දිගාවෙලා උන්න. කන්න දෙන්න කෙනෙක් හිටියෙත් නෑ. කාටවත් බෝපෙත්ත ගැන බලන්න වෙලාවක් තිබ්බෙත් නෑ. එක පාරට සෙනඟ වැඩිවෙලා බෝ පෙත්ත පෑගෙන්න ගත්ත. බෝපෙත්ත “අන්නේ …අන්නේ …” කිය කිය අම්මව හොයමින් සෙනග අතරෙ එහෙ මෙහෙ ගියා. ටිකකින් සෙනඟ අඩුවුණා. අම්ම නිදන් උන්නු පෙට්ටියත් නෑ.

හරි ඉක්මනට කාලෙ ගෙවුණ. කවන්න කෙනෙක් නැතුව බෝපෙත්ත හාමත් වෙන්න ගත්ත. පස්සෙ තනියෙම බත් කන්න ඉගෙනගත්ත. බිම වාඩිවෙලා කකුල් දෙක මැද්දෙ ප්ලාස්ටික් පිඟානක දාල තිබ්බ සුදු බතුයි – පරිප්පු ටිකකුයි ඇටෙන් ඇටේ අහුලලා කටේ දාගෙන එක පාර ගිලින්න පුරුදු වෙන්න වුණා.
ප්‍රමාණෙට වඩා ඇරෙන කට නිසා බත් හැමතැනම හැලෙන්න ගත්ත. ඒ වගේ වෙලාවට ලොකු අක්ක – අත්තම්ම – මේ කවුරු වුණත් ළඟින් යන ගමන් තරු විසික් වෙන තාලෙට ඇලේට පයින් ඇනගෙන ගියා. කැරළි කෙස් අස්සෙන් ඔලුව ගෙඩි ගැහුණ. ටොකු ඇනලම ලොක්කිගෙ ඇඟිලිවල කරගැට ආව.

දවසක් ගෙදර පඩියක් හදන්න ආපු මේසන් බාස් උන්නැහෙ බෝපෙත්තව ඉල්ලගත්ත. ගෙදර අයත් බෝපෙත්ත මේසන් බාස් උන්නැහෙගෙ අත් උදව්වට දුන්න. ඇත්තටම කිව්වොත් බෝපෙත්ත මේසන් බාස් උන්නැහෙගෙ පස්සෙන් වැටුණ. දෙන අත් උදව්වක් නැති වුණත් බාස් උන්නැහෙ වැඩ කරන්න ගිය තැන්වලින් බෝපෙත්තට කන්න බතුයි – කරුණාවයි ලැබුණ.
“ඕකව මම අඬගහගන්නෙ වැඩට නෙමේ .. එදා මං එහෙ ගිය වෙලාවෙ බලාගෙන ඔයි කොල්ල බත් උලකට විඳින දුක.. මගෙත් එක්ක ආවොත් අඩුම ගානෙ වේලක්වත් බඩ පිරෙයි… ” බාස් උන්නැහෙ වාත අමාරුවෙන් දුක් විඳින මිසිලින් නෝනා එක්ක කියල තිබ්බ.
බත් කන වෙලාවට පයින් ඇනගෙන යන්න කෙනෙක් නැති එකම මදැයි.

සිංහල අවුරුද්ද ආව. හැමෝම නැකතට කැවුම්ගෙඩියි කිරිබතුයි කද්දි බෝපෙත්තව ගෙදරින් එළියට දාල දොර වහල ගෙදර අය අවුරුදු කෑම මේසෙ ඉඳුල් කළා. ටොමිය කන්පට ගැහුව. රතිඥ්ඥ පුපුරද්දි බයට බෝපෙත්තට චූ ගියා. ටිකකින් පොඩි අක්ක ඇවිත් ප්ලාස්ටික් පිඟානකට කිරිබත් කෑල්ලකුයි, ලුණු මිරිස් තලියකුයි, කොකිසකුයි දීල ගියා, ටොමියත් එක්ක බෙදාගෙන කන්න.

ඔහොම ඔහොම දවස් ගත වුණා. පෝය දවසක මහ ගාලගෝට්ටියක් ඇහෙන්න ගත්ත. “අන්නේ …අන්නේ …” කියල බෝපෙත්ත අඬනව ඇහුණ.
“හැමදාම කියනව පැදුර තෙමන්න එපා කියල… ” පැදුරක් වැටට උඩින් විසිවෙලා ඇවිත් පාරට වැටුණ. පොඩ්ඩි ඇවිල්ල පැදුර උස්සල ආයෙත් වත්තටම දැම්ම. ටිකකින් මහ ගින්නක්. පැදුරක් ගිනි අවිලුණා. කොට්ටෙකුත් පියාඹල ඇවිත් ඒ ගොඩටම වැටුණ.
“ඕකව උස්සල දාපියව් මේ ගින්නටම.. ” තාත්තගෙ කටහඬ.
නිල් වෙන්න ගුටි කාල, තොල පුපුරලා ලේ ගලමින් හිටි බෝපෙත්ත අඬ අඬම පාර දිගේ උඩහට දිව්ව. කබර සයිමන්ගෙ කඩේ අගුවෙ වාඩිවෙලා ඉකි ගගහ හිටිය මිසක් දවසටම මුකුත් කෑවෙත් නෑ. අන්තිමට එතනම නින්ද ගිහින්.

සිල්ගන්න ගිහින් හිටපු මිසිලින් නෝන හවස් වෙලා ගෙදර ආව. බෝපෙත්තලයි ගෙදර ගාලගෝට්ටිය එයා දැනගත්තෙ රෑ නිදි පැදුරෙදි. කකුලෙ අමාරුවත් නොතක මිසිලින් නෝන හැදුවෙ රෑම එහෙ යන්නයි. ඒත් දූ අම්මව නවත්තගත්ත. ගමේ අය බෝපෙත්ත ගුටි කද්දි බේරගන්න එනවට බෝපෙත්තගෙ තාත්ත කැමති නෑ. ඒ වෙලාවට එයා බෝපෙත්තගෙ අම්මව මතක් කරල බනින්නෙ ගමේම මිනිස්සුන්ව පාවල දීල. බෝපෙත්ත බේරගන්න එන නිසාම මිසිලින් නෝනා එක්ක බෝපෙත්තගෙ තාත්ත හොඳටම තරහයි. ඒ නිසා මේ රෑ එහෙ යන්න එපා එපාමයි කියල මිසිලින් නෝනගෙ දූ අම්මට කිව්වා. ඒ නිසා එළිවෙනකම් ඉන්න මිසිලින් නෝනත් හිතුව.

එළිවෙද්දි බෝපෙත්ත නෑ. කලින් දවසෙ ගුටි කෑවට පස්සෙ කොහෙ ගියාද කවුරුත් දන්නෙ නෑ. “කොහෙ හරි ඉඳල එයි.. අනේ ඒත් ඌ බඩගින්නෙ ඇත්තෙ.. ” පපුවෙ ලා දැවිල්ලක් එක්ක මිසිලින් නෝන ආපහු ගෙදර ආව.
ඒත් එදාත්, ඊට පස්සෙ දවසෙත්, ඊළග සුමානෙත්, ඊළඟ අවුරුද්දෙත් – අවුරුදු ගාණකිනුත් බෝපෙත්ත ගෙදර ආවෙ නෑ.
—————————–

දෙහිවල කනත්තෙ අදාහනාගාරෙ මිනියක් පිච්චෙනව. ඒ කුසුමාවතීගෙ මස්සිනා. සුදු ඇඳගත් සෙනඟ අතරෙ ආදාහනාගාරෙ බිත්තියට හේත්තුවෙලා ඉන්න කොණ්ඩේ පොකුටු වෙච්ච තරුණ පහේ පිරිමි කෙනෙක්, පරණ, ඒත් පිරිසිදු කොට කලිසමකුයි, මිකී මවුස් ඉන්න ටී කමිසෙකුයි ඇඳගෙන ජෑම් බනිසක් වික වික ඉන්නව. නළ දත් පෙන්න පෙන්න හිනාවෙනකොටයි ඒ බෝපෙත්ත කියල කුසුමාවතී අඳුනගත්තෙ. කුසුමාවතී ළඟට ගිහින් කතා කළා. බෝපෙත්ත බයෙන් වගේ බිත්තියට ඇකිලුණා.

” කොහෙන් ඇවිත් වැටුණද දෙයියො තමා දන්නෙ.. කාලයක් බොරලැස්ගමුවේ හිඟා කාපු එකෙක්ලු.. මං ඉතින් කන්න ටිකකුයි අඳින්න ටිකකුයි ගෙනත් දෙනව. කෙස් වැවුණම කපනව. අනේ දරුවෙක්නෙ.. අපේ ගෑණිත් කැමතියි ගෙදර ගෙනිහිල්ල තියාගන්න.. ම්හු.. බෑ.. ගෙවල්වල ඉඳල පුරුදු නෑ.. මෙතනම තමා.. ” ආදාහනාගාරෙ බලාගන්න මනුස්සය කියනව. එයා අඟුලානෙ කෙනෙක්.

“ඔහොම අය ඉන්න හෝම් තියෙනව. ගමේ එකෙක්නෙ.. ඒ හින්ද අතාරින්න බෑනෙ .. ” කුසුමාවතීගෙ විස්තරේ අහපු සිරි මහත්තය කියනව. මේ වෙද්දි බෝපෙත්තගෙ ගෙදර අය ගමෙත් නෑ. අන්තිමට සිරි මහත්තය ගමේ දෙන්නෙක් එක්ක දෙහිවල කිට්ටුව නිවාසෙකට බලෙන්ම අල්ලන් ගිහින් බෝපෙත්තව දානව. බෝපෙත්ත ආදාහනාගාරෙ බලාගන්න මනුස්සයගෙ කලිසමේ එල්ලිල අඬනව. “මයෙ පුතා යන්න දෙයියො.. මං මයෙ පුතාව බලල යන් එනවනෙ…ලොසින්ජර අරන් එන්නම් අම්මා.. යන්න දැන්.. ” ආදාහනාගාරෙ බලාගන්න මනුස්සය කඳුළු පුරෝගෙන බෝපෙත්ගෙ ඔලුව අතගානව.
“අනේ මහත්තයො..ඒ වගේ තැනක හිටියොත් පින්නෙ හිරිකඩේ දුක් විඳින්නෙ නැතුව නිදාගන්න තැනක්වත් ලැබෙයි..” ඒ මනුස්සය සිරි මහත්තයට කියනවා.

ඊළඟට ආවෙ වෙසක් දවස්. හෝම් එකේ අයටත් සිල්. වෙසක් ඉවරවෙලා ගිහින් බෝපෙත්තව බලල එන්න ඕන කියල ආදාහනාගාරෙ බලාගන්න මනුස්සය හිතනව. ඒත් ආයෙම වතාවක් එයා බෝපෙත්තට ලොසින්ජර අරන් එන්න කලින් බෝපෙත්තව එයාගෙ අම්ම ඇවිත් එක්කගෙන ගිහින්. යන්නම ගිහින්.

සමහරවිට උප්පැන්නයක් තියෙන්න ඇති, ඒත් හරියටම දන්නෙ නැති බෝපෙත්තට මරණ සහතිකයක් ලැබෙනව. ජීවත් වුණාද කියල ෂුවර් නැති වුණාට මළා කියල ෂුවර් කියන්න වගේ ආපු ඒ සහතිකේ මරණයට හේතුව “හර්ද්‍යාබාධයක් ” කියල ලියවල තියෙනවා. කවුරුත් නොදන්නව වගේ හිටියට බෝපෙත්තට හදවතකුත් තිබිල තියෙනව.
අවුරුදු තුනක්ම බෝපෙත්තට හෙවන වුණු දෙහිවල කනත්තෙම කෙළවරක බෝපෙත්තට වලක් කැපෙනව. කවුරුත් නොහඳුනන කෙළවරක බෝපෙත්තගෙ කතාව ඉවර වෙනව.

නත්තල් හීතල එනව. ජනේරුව එනව. අවුරුදු ඊළඟට. රතිඥ්ඥ පුපුරනව. වෙසක් මාසේ මල් පිපෙනව. බන ඇහෙනව. දන්සල් පෝලිම් හැදෙනව. පොසොන් පහුකරන් ඇසළත් ඊළඟට ආයේ නත්තලුත් එනව. දෙහිවල කනත්තෙ කෙළවරක නමක් නැති සොහොනක් උඩ මල් පිපෙනව.

අපි කාටත් ජීවිතේ කොහේදී හරි බෝපෙත්තෙක් හමුවෙනව. කන්න ටිකක්, ඉන්න තැනක්, ආදරේ ටිකක් විතරක් ඇරෙන්න වෙන මොනවත්ම ඕන නැති බෝපෙත්තෙක්. සදාකාලික ළමා කාලයක තනි වෙච්ච බෝපෙත්තෙක්. කවදාවත් ළමා කාලයක් නොලැබුණු, කයින් විතරක් වැඩුණු බෝපෙත්තෙක්. ඔබට – මට වගේ ලොකු හීන මොකවත්ම නැති, ආදරේ විතරක්ම ඉල්ලන අහිංසකයෙක්.
ඔබත් මමත් දවස ගානෙ ආදරේ නාස්ති කරද්දි, ඒ අය ආදරේ නැතිවම මැරිල යනවා.

—————————————————————————
* සත්‍ය සිදුවීමකි. බෝපෙත්තා මියයනවිට ඔහුගේ ශාරීරික වයස අවුරුදු විසි හතකි. මානසික වයස අවුරුදු පහකි.

Advertisements

International Day of the Disappeared 2018

40448935_10204710069947218_6727813046502162432_n (1)
International Day of the Disappeared 2018

ඔබ යළි (නො) එන බව (නො) දනිමි
————————————————-

ඔබ යළි (නො) එන බව (නො) දනිමි,
මළ සිරුරු නැති වුනට,
මතක බණ හිමි නැති.

ඔබ නමින් උපත ලද,
රාහුලයෝ නිදති-
(එහෙත් උන් අවදියෙනි,
අවදි සිහින දකිමිනි.)

මා නිදි නැති;
මසැස සහ මනසද,
නො පියවෙති.

මතක පද අමුණමි.
ඔබ කොහේ හෝ නිදනු ඇත සිතමි.

තෘණ පතක් යට,
පස් පිඩල්ලක් තුරුලක,
සිඳු රළ අතර හෝ,
කොරල් යහනක් මත-
ඔබ නිදනු ඇත සිතමි.

ලියන මේසය මත,
යැවීමට ලිපිනයක් නො මැති හෙයින්,
ලිවීමට ගොස් අතරමග නතරකළ
කිසිදා නො ලියවෙන ලියුමකි.
අවසාන අත්සනට පසු,
මේසය මත ඔබ අමතක කර ගිය,
නිහඬ කළ,
තීන්ත ගල් වූ පාකර් පෑනකි.

මාවත අයිනක තිබී,
පසුව හමුවිය,
ගෙවී ගිය පාවහනක්,
ඒ අවසාන උදෑසන,
ඔබ විසින් පැළඳ සිටි.

ඔබ යළි (නො) එන බව (නො) දනිමි,
මළ සිරුරක් නැති හෙයින්,
මතක බණ ඔබට හිමි නැති-
ඔබ ගලවාගෙන ගිය තැන-
හිස් කළු කුහරයකි,
කළු ම කළු හෙවනැල්ලකි.

ඔබ යළි (නො) එන බව (නො) දනිමි.

මළ සිරුරු නැති වුනට,
මතක බණ හිමි නැති.

අතුරුදන් වූ තැනැන්තන් පිළිබඳ ජාත්‍යන්තර දිනය අදයි. මියයාම යනු අවසානයකි. ඉවර වීමකි. එහෙත් අතුරුදන් වීම් එසේ නොවේ. සිදුවන්නේ කුමක්ද සහ සිදුවූයේ කුමක්ද යන්න නොදැන, ඒ සඳහා කිසිවක්ම කරගත නොහැකි තත්ත්වයක ජීවත්වීමට සිදුවීම මරණයක නිශ්චිත අවසානයකට වඩා අතිශ්‍ය අසීරුය.
අතුරුදන්වූවන් සමඟම අතුරුදන් වූ බොහෝ දේ විසින් ඉතිරිකළ හිස්තැන් සමඟ ජීවත් වීමට ඉතිරි වී සිටින්නන්ට සිදුවේ.
The drawing is inspired by Melancholy by Albert György & is on display in Geneva, Switzerland.

තාත්තේ..

38641811_719435848448570_1082545042372952064_n
පාන බෝධිය බෝධිසත්කම
පේන දුර සිටි තාත්තේ,
හෝඩි අකුරෙන් මල් කපන්නට
බෝර පිපිරවු තාත්තේ. .

වහම කවියක අකුරු ගලපා
සෙත් පිරිත් කිව් තාත්තේ,
රහම දේවල් ඉතුරු කරලා
ලුණු කඳුළු බිව් තාත්තේ. .

බෙලෙක් තේකෙං නහර පොඟවා
වළං රත් කළ තාත්තේ,
බෝර සද්දෙන් මාර යුද්ධය
පරද්දා ආ තාත්තේ.

කාස පපුවක් කාසි කරලා
හිනා ගෙන ආ තාත්තේ,
මාතොටින් බස්සෙහෙක නැගලා
වැලිසරට ආ තාත්තේ.

මහා මේරුව කැබලි කර කර
දූවිල්ල ඉඹි තාත්තේ,
මාස කාසිය කාස වීලා
හුස්ම හංගපු තාත්තේ.

සැත් පිහියකට පපුව දීගෙන
නිදාගෙන හිටි තාත්තේ,
මරණෙ හේතුව හොයපු පිහි තල,
කිව්වෙ මොනවද තාත්තේ

ඉපල් පපුවක සෙනේ කඳුරක්
දරාගෙන සිටි තාත්තේ,
එවන් පපුවක විදිය කොහොමෙයි
පලල බැලුවද තාත්තේ?

සල් ගස – ඇත්තටම “සල්” ගසද ?

_102764597_193bae06-93b3-4148-bb3c-c21ae6673c05

අමර – නයනා විසින් එක ශ්‍රේණියේ පෙළ පොත් හරහා මැවූ මිහිරියාව ඔබට මතක ඇතැයි සිතමි. අමරාත් නයනාත්, පසුව සාමාත් සිටියේ සල් ගසක් යටය. පෙළ පොතේ සල් ගසේ රූපයක්ද තිබුණි. ඒ ගසේ මුල සිට මුදුන දක්වා, රෝස පැහැති මල් පිරුණු ශාඛයකි.
ඒත් ඒ ඇත්තටම සල් ගසද ?

අපි වැඩිදෙනෙක් “සල්” යැයි හඳුන්වන ගස කුමක්ද?

ශ්‍රී ලංකාවේදී සල් ගස ලෙස වරදවා අර්ථකථනය කර ඇත්තේ 1881වසරේදී බ්‍රිතාන්‍ය ජාතිකයන් විසින් ලංකාවට හඳුන්වා දුන් ශාකයකි. එක ශ්‍රේණිය සිංහල පෙළ පොතේ චිත්‍රයට නගා තිබෙන්නෙත් ඒ ශාඛයයි.
Couroupita guianensis යන උද්භිද විද්‍යාත්මක නාමයෙන් හඳුන්වන මේ ශාඛය සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ හැඳින්වෙන්නේ cannonball tree හෙවත් ‘කාලතුවක්කු උණ්ඩ ගස’ යන නමිනි.
මේ ශාඛය දකුණු ඇමරිකාව නිජබිම කර ගත් ශාඛයකි.

cannonball-tree
cannonball-tree

“ඒ ගහට ඉංග්‍රීසියෙන් කියන්නේ කැනන් බෝල් ට්‍රී, මොකද එහි ගෙඩිය නැතිනම් ඵලය හරියට කාලතුවක්කු උණ්ඩයක් වගෙයි” ජාතික උද්භිද උද්‍යාන දෙපාර්තමේන්තුවේ හිටපු අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල් මහාචාර්ය සිරිල් විජේසුන්දර වරක් බී.බී.සී සේවය හා සාකඡ්චාවකට එක්වෙමින් කියා සිටියා.

1893-1900 කාලය තුළ සම්පාදනය කෙරුණු ‘Flora of British Ceylon’ නමැති ග්‍රන්ථාවලියට පෙර ලියවුණු ‘Flora of British India’ නමැති අත්පොතේ හඳුන්වා දීමේ ශාකයක් වශයෙන් හෝ ‘කාලතුවක්කු උණ්ඩ ගස’ පිළිබඳ සඳහනක් නොමැති බවත් මහාචාර්ය සිරිල් විජේසුන්දර මෙහිදී පෙන්වා දුන්නා.
‘කාලතුවක්කු උණ්ඩ ගස’, සල් ගස ලෙස වරදවා වටහා ගැනීම ශ්‍රී ලංකාව මෙන්ම තායිලන්තය තුළත් දැකිය හැකි බව කී මහාචාර්යවරයා,” මට හිතෙන විදිහට තායිලන්තයටත් මේ වැරැද්ද හඳුන්වා දෙන්න ඇත්තේ ශ්‍රී ලංකාවෙන් වෙන්න ඇති. නමුත් මේ ශාකය ඉන්දියාවේ, ලංකාවේ අඩුම තරමේ ආසියානු කලාපයේ ශාකයක් නොවෙයි. මෙය බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් හඳුන්වා දුන් විසිතුරු ශාකයක්,”

එසේනම්, ” සල් ” ගස කුමක්ද?

shorea robusta යන නමින් හැඳින්වෙන සැබෑ “සල්” ගස සුදු පැහැති සුගන්ධවත් මල් සහිත ගසකි. මේ ගස එතරම් සුලබව නොවූවත්, ශ්‍රී ලංකාවේද දකින්නට තිබේ. මෙය සුගන්ධවත්, කුඩා මල් පිරුණු ගසකි. නේපාලයේ සහ ඉන්දියාවේ, සිදුහත් කුමාරෝප්පත්තිය පෙන්වන සිතුවම්වල දක්වා ඇත්තේද මේ ශ්වේත වර්ණ මල් පිරුණු ශාඛයයි.
මේ ශාඛයේ විවිධ ප්‍රභේද ද තිබේ. ඇතැම් ප්‍රභේදවල පත්‍ර ඉතා කුඩාය.
8627781779_0e6c8686d2_b

ත්‍රිපිටකයේ දීර්ඝතම සුත්‍රය වන මහා පරිනිබ්බාන සූත්‍රයේ බුදුන් වහන්සේ පිරිනිවන් පාන අවස්තාව විස්තර කෙරෙන්නේ, සල් ගස් දෙකක් අතර සැතපී සිටින බුදුන් වහන්සේගේ සිරුර, වැසී යන සේ සල් ගස් සිය සුදු පැහැති මල් හෙලන්නට වුණා .. ” ලෙසටයි.

එමෙන්ම බුද්ධ කාලීන සමාජයේ බ්‍රාහ්මණ උගැන්වීම් අළලා ලියවුණු බ්‍රාහ්මණ භාෂිතයේ සල් ගස හැඳින්වෙන්නේ ඉතා කුඩා සුදු, ඔසු ලෙස භාවිතා කරන මල් සහිත ගසක් ලෙසටයි.

මීට අමතරව විභූතිභූෂණ ඛන්දෝපාධ්‍යා විසින් රචිත අපරාජිත ජීවිතයක් හි, වෙළෙන්දන් විසින් රස කැවිලි ඔතා දෙනු ලබන්නේත් සල් කොළවලයි. ඉන්දියාවේ ඇතැම් ප්‍රදේශවල අදටත්, තෙල් සහ පැණි සහිත ආහාර සල් පත්‍රවල ඔතා දෙනු දකින්නට පුළුවන්.

වරද සිදුවුණේ කොහොමද?

අපේ රටේ ඇත්තන් සල් ගස සහ කාලතුවක්කු උණ්ඩ ගස පටලවා ගැනීම කවදා සිදුවූවාදැයි නිශ්චිතවම කිව නොහැකි වූවත්, එය සිදුව ඇත්තේ ඉතාමත් ඈත අතීතයේ නොවන බව නම් කිව හැකියි. එම් සාර්ලිස් විසින් අඳින ලද බුද්ධ චරිතය සිතුවම්වල, සිදුහත් උපත සිදුවන දර්ශනයේ ඇත්තේද සිදු මල් සහිත ගසකි.

budu upatha copy
එම් සාර්ලිස් විසින් අඳින ලද සිදුහත් කුමාරෝප්පත්තිය

අදටත් ඇතැම් සිංහල වෙද පොත්වල ඇති චර්ම රෝග සුවකරන බෙහෙත් වට්ටෝරුවක, සල් මල් උණු දියේ තම්බා, ඒ ජලයෙන් ස්නානය කිරීම පිළියමක් ලෙස දක්වා තිබේ. “සල්මල් සේරුවක් තම්බා” යනුවෙන් එහි හැඳින්වෙන්නේ, එක මලක් සේරුවෙන් එකක් තරම් විශාල කාලතුවක්කු උණ්ඩ ගසේ මල් විය නොහැකි බව සාධනීයය.

කිසිවෙකු විසින් සල් ගස යයි වරදවා කාලතුවක්කු උණ්ඩ ගස හඳුන්වා දෙන්නට ඇති අතර එය අපේ පරම්පරාවේ මනසේ වැරදියට රෙජිස්ටර් වූයේ අමර – නයනා මල් කැඩූ එක ශ්‍රේණියේ පොතෙන් බව කිව යුතුය.

වරද්දා ගත්තේ අපි විතරද?

අපොයි නැහැ. කාලතුවක්කු උණ්ඩ ගස සල් ගස යනුවෙන් වරදවා වටහා ගැනීම තායිලන්තයේත් සිදුවනවා. ඔවුන්ගේ සිතුවම්වල පවා රෝස පැහැති විශාල මල් සහිත ගසක් දකින්න පුළුවන්.
ඒ විතරක් නෙමෙයි, මුලින්ම මේ ගස් මාරුව කරගත්තේ අපි නොවෙන්නත් පුළුවන්.
birth_sm

ඉතින් අපි මොකද කරන්නෙ?

දන්නා දැනුම බෙදාගන්නවා හැරෙන්නට අපිට කළ හැකි කිසිවක් නැහැ. එහෙත් කියවන්නන් එය පිළි නොගන්නට ඇති ඉඩ, මේ දැනුම බෙදාගන්නට යමෙකු දක්වන කැමැත්තට වඩා වැඩි වෙන්නට පුළුවන්. මිනිසුන් වශයෙන් අපි සාමාන්‍යයෙන් එල්බ ගත් තීරණයක් වෙනස් කිරීමට අකමැතියි. කරුණක වැරදි – නිවැරදි බව පිළි ගන්නවාට වඩා අපි බොහෝ දෙනෙකු කැමති අවසානය දක්වාම අපේ මතය වෙනුවෙන් සටන් කරන්නයි.
එහෙත් ඇත්ත ඉන් වෙනස් වන්නේ නැතිබව අපේ අමරලාත් – නයනාලාත් මතක තබාගෙන සිටීම ඉතා වැදගත්.

————————–
මූලාශ්‍ර :-
BBC පුවත් සේවය, විකිපීඩියා නිදහස් විශ්වකෝෂය, බ්‍රිටැනිකා විශ්වකෝෂය, මහා පරිනිබ්බාන සූත්‍රය, sundaytimes පුවත්පත, ප්‍රකට සිතුවම් කිහිපයක්, විභූතිභූෂණ ඛන්දෝපාධ්‍යා විසින් රචිත අපරාජිත ජීවිතයක්, Buddhist Brahmans කෘතිය (බ්‍රාහ්මණ භාෂිත යනුවෙන් සිංහලට වර නැගුවේ මේ කෘතියයි.)

නොයුතුයි සිතෙන – සියල්ල සිදුවෙන

35549922_10204456575930026_3436277203225018368_n
.
සමහරක් හීන ඇත –
දකින්නත් පෙර,
අමතකම වී යන .
අහු කොන් ඉතිරි වී,
වරින්වර මතුවෙන

රුදු නිය පහරය –
කිසිදා සුව නොවෙන
සුව වීමටද ඉඩ නොදීමෙන්,
රිදී රිදී සුවපත් වෙන

ඉතා කෙටි ගමන්වල,
අතරමඟ හමුවන –
සමහරක් කවි ඇත,
නොලිය යුතු වූවද ලියවෙන

නොයුතුයි සිතෙන
සියල්ල සිදුවෙන –
යුතු කිසිවක් ම සිදු නොවෙන,
වියහැක විය යුතු
හොඳම දෙය.

ප්‍රේමය කියන්නේ….

34066384_10204391161134697_9149254211429466112_o

ප්‍රේමය කියන්නේ,
පසුම්බි පතුලක
සඟවා තැබූ
කෙස් ගසකට –
දෙකකට
.
හාද්දක් දෙනවිට
කමිස බොත්තමක දැවටී,
ලෙහී ගිය,
ඔබ ඉතා නොසැලකිල්ලෙන් අමතකව,
අසුන මත දමා ගිය – .

පසුම්බි පතුලක
සඟවා තබන ලද,
විටින් විට එළියට ඇද බැලෙන – .

ඇතැම් විට ප්‍රේමය කියන්නේ,
ඔබ අමතකව දමා ගිය
කෙස් ගසක් දෙකක් සිඹින එක;
ශුන්‍යයක අල්පයක
රැඳෙන එක.

සාලිය – අශෝකමාලා සහ චාමර

shutterstock_67248076.jpg

සාලිය දහවල් වී නැගිට්ටේය. ඇල්වී ඇති තේ කෝප්පය හිස් කළේය. කුණු කෙළ පිටින්ම.
ඉන්පසු කාරා කෙළ ගැසුවේය. ජනේලයෙන් එළියට.
යන්තම් මුහුණ හේදුවේය. බූසි  කෙස් වතුර ගා පිළිවෙලක් කළේය. පාට පාට අල්ලි වැටුණු කමිසය ඇඳගත්තේය. ඩෙනිමක් සමඟ.
වළන් ඇර බැලුවේය. බත් බෙදාගත්තේය.
කටට දෙකට හිස් කළේය.
පිඟාන නොසෝදා අත සෝදා ගත්තේය.
බාල සෙන්ට් කුප්පිය ඔලුවේ හිට හලා ගත්තේය. සෙන්ට් ගා දෙ අත්ල එකිනෙක අතුල්ලා ගත්තේය. කරවල ගඳ යන්න.

වැඩට ගියේය. සල්ලි හොල්ලන්න.

රේස් බුකියේ දිනන පරදින මිනිස්සු දිහා බලා හිටියේය. තුණ්ඩු ඇහින්දේය. කොමිස් එකතු කළේය. දවල්ට දෙන බත් එක කෑවේය.
රේස් පත්තරයක නොහඳුනන අස්පයින් බල බල.
.
.
අශෝකමාලා මළ පාන්දර නැගිට්ටාය.  බත් ඉව්වාය. බත් බැඳගත්තාය. තේ හැදුවාය. බිම වැටී තිබූ අල්ලි සහිත කමිසය අහුලා ගත්තාය. නාසයට කිට්ටු කර මුහුණ ඇඹුල් කරගත්තාය. වමනය පෙඟෙන්නට බේසමට දැම්මාය. මුහුණ සොදාගත්තාය. පවුඩර් බිඳක් උලා, කොලොන් බිංදුවක් ද තවරාගත්තාය.
හිස පීරා ගත්තාය – වම කම්මුලේ ඇඟිලි පහර වැහෙන්න.
ජැක් කාරයන් ඉවසමින් බස් රියේ වැල්ලවත්තට ගියාය.
පඩි කපා ගත්තාය – විනාඩි පහළොවේ පරක්කුවට.

ගාමන්ට් එකේ නූල් කැපුවාය. බැණුම් ඇහුවාය.
කෑම පැය යෙහෙළියන් එක්ක කිචි කිචි ගගා බත් කෑවාය.
ආයෙත් හවසට.

.
.

චාමර නැගිට්ටේය. එතරම් දවල් වී නැත. පාන්දරත් නැත. පිළිකන්නට ගියේය. තැඹිලි ගහ මුලට මුත්‍රා කළේ ය. කොහිල වැවුණු ඇළ ඉවුර දිහා බලාගෙන.
දත් මැද්දේය. ඕනාවට එපාවට.

පරණ කමිසයම ඇන්දේ ය. ලෑලි කඩෙන් කහටක් බිව්වේය. මොරටුව – කොටුව බස් රියේ නැඟී කොටුවට ආවේය. මුට්ට කරගැහුවේය. කකුල් ඇඟිලි අතරින් මඩ චිරි පනිද්දී, ගෙවුණු බාටා දෙක දමාගෙන පිටකොටුවේ වීදි පුරා කරක් ගැහුවේය.

දවල්ට – නානා කඩෙන් බත් කෑවේය. සවසට හැටක අරක්කු බීවේය. වෙරි වුණේය.
.
.

අස්සයා පනින බෝඩ් ලෑල්ල මුදුනේම හිනාවෙන බිල්ඩිමේ පහළම දොරටුවෙන් සාලිය කුරුල්ලෙකු මෙන් එලියට ආවේය. මාසේ පඩි දවසය. වෙලාව හවස හය ය. එළවලු සහ මස් මාළු කඩ පසු කරගෙන පාරවල් තුන හතරක්ම පැන සලාකා හරියේ තැබෑරුමට රිංගුවේය.
ජොනි වෝකර් බෝතලයක්!
.
.

ජැක් කාරයන් සහ අරක්කුවලට තැම්බුණු බඩවල් අතරින් පැමිණ නාස් පුදුවලින් පිටවන කුණු අහගත ඉස්ප්‍රිතු ගඳ සහ අධෝ වාත ගඳ ඉවසමින් බසයෙන් දෙහිවලට ආවාය. ඇඳුම් මාරු නොකරම, බත් ඉව්වාය. වළන් සේදුවාය. වමනය තැවරුණු රෙදි පෙරෙදි සේදුවාය. අන්තිමට පයිප්පයෙන් ඇඟ සොදාගත්තාය. ගෙදර ආවාය.
බත් නොකා බලන් ඉන්නට.
.
.

චාමර. වෙරි ය. බස් රියේ ය.
හිතා ද – නොහිතා ද ජැක් ගැසුවේ ය.
මොරටුවෙන් බැස්සේ ය.
පූසෙකු මෙන් බෝඩිමට ආවේය. වැටී නිදාගත්තේය.
සිසිතයා රෑ කෑමත් රැගෙන බෝඩිමට එන තුරු.
.
.

” අශෝක මල් මාල නෙළාලා..”
සාලිය නිවසට ආවේය. වැනෙමින් – දෙපස බිත්තිවලට වාරු වෙමින්.
“ඔබ කවුරුද කියන්න මාලා….”
දොරකොඩින් එබුණේය.
“අසෝකා.. අසෝකමාලා..”
පටි පාවහන් නොගලවාම සාලිය ගෙට විසි වුණේය.
වැල් කැඩුණු ඇඳි පුටුවේ හැපුණේ ය. විසි වුණේය. පුටුවත් සමඟම – පුටුව මතටම.
” කෝ ගෑණියේ උඹ ..? කොයි අවලමක ගියාද ?? .. අසෝකා..”
ඉන්පසු ඔහු තමා මතටම වමනය කරගත්තේය.

.
.

අශෝකමාලා එළියට ආවාය. දිගු හුස්මකින් අරක්කු සහ වමනය දුර්ගන්ධය උරාගත්තාය. සාලියව ඔසවන්නට ගියාය.
වමනය ඉවසමින් ම.
” අසෝක.. මාලා.. ඇත්ත කියහන්.. උඹ අරූ එක්ක යාළුයි නේද තාම ? යකෝව්.. “
අශෝකමාලාගේ කෙස් වැටිය සාලිය අතෙහි පටලවා ගත්තේය.
“පිස්සුද අනේ.. කෝ.. ඔය කමිසෙ ගලවන්න.. චික්..”
සාලියගේ අත අශෝකමාලාගේ කම්මුල මත පතිත විය. වේගයෙන්.
” උඹට බෑ අසෝක.. මාලා .. මාව තම්බන්න.. හරී ??”

අශෝකමාලා සාලියව වත්තන් කරගත්තාය. කම්මුල ඇදුම් කද්දීම.

“කියපන් යකෝ….”
“මොන මිනිහෙක් ගැනද අනේ මේ කියවන්නේ …??”
” අරූ.. අර උඹ ඉස්කෝලෙදි නාඩගම් නටපු එකා… මොකක්ද උගේ නම… චා.. ම.. ර.. අන්න හරි චාමර..”
අශෝකමාලා දිගු හුස්මක් හෙළුවාය.
වමනය ගඳ ඉවසමින් ම.
.
.
“චාමරයියා.. කෙල්ල බලන්න ගමේ යන්නෙ නැද්ද ? ” සිසිතයා ඇසුවේය.
චාමර ඉක්කා ගහන්නට වූයේ ය. හොදි තැවරුණු ඇඟිලි බිත්තියට ගසමින් නැගිටින්නට උත්සහ කළේය.
” කෝ කෑල්ලගෙ ෆොටෝ එකක්කත් නෑ?? ” සිසිතයා ආයෙත් ඇසුවේය.
බිත්තියේ වූ 94 අවුරුද්දේ ලක්ස් කැලැන්ඩරේ දිල්හානි අශෝකමාලා සිනා සීගෙන සිටියාය.
” එයා දැන් කසාද බැඳල බං ..” ඔහු ඉක්කාවක් අතරින් කීවේය.
.
.

සාලිය ගෙරෙව්වේය. නින්දෙන්. වෙරි මතින්. කමිසයෙන් සහ කලිසමෙන් නිදහස්ව.
අශෝකමාලා අමාරුවෙන් ඇන්දවූ සරමේ සැහැල්ලුව විඳිමින්ම.
.
.ඉරුණු, චීත්ත රෙදි රෑ ගවුම පිටින් අශෝකමාලා ඇඳේ වැතිර සිටියාය. සාලියගේ අනෙක් පසින්.
අදුම්කන කම්මුල කොට්ටයට තද කරගෙන.
ඇයට චාමරව මතක් විය.
කොටුව – මොරටුව බස් රියේ දුටු ඔහු වාගේම පෙණුම ඇති, අපිරිසිදු දිරා ගිය වෙරි කාරයා සිහියට නැඟුණි.
” එයා එච්චර දිරන්නෙ කොහොමද.. අනික එයා ගම දාල කොළඹ එන්නෙ නෑ කීයටවත්.. ”
චාමර ඇන්දේ පිරිසිදුවටය. තෙල් ගා කොණ්ඩය පිළිවෙලට පීරලා ය.
“අනික එයා බොන්නෙත් නෑ…”
ඇය හුස්මක් හෙළුවාය.
“එයා වලස්මුල්ල දාල කොහෙ එන්නද ..”
.
.

චාමර බෝඩිමේ බූරු ඇඳේ දිගා වී සිටියේය. අශෝකමාලා ගැන සිතමින්ම.
” අපරාදේ .. එයා හා කිව් වෙලාවෙ අරන් පනින්නයි තිබ්බෙ..” ඔහු තැවුනේ ය.
කොටුව – මොරටුව බස් රියේ දුටු ඇය වාගේම බැල්මක්, පෙණුමක් තිබූ , දිරා ගිය කැහැටු ගැහැණිය සිහියට නැඟුණි.
ඔහු සුසුමක් හෙළුවේය. රත්තරන් පාට, පිරුණු අඟ පසඟින් යුතු, චිත්‍රපටවල රඟපෑ දිල්හානි අශෝකමාලාගේ පෙණුම තිබූ වලස්මුල්ලේ අශෝකමාලා සිහි කළේය.
“එයා ඔච්චර කෙට්ටු වෙලා දිරල යන්නේ නෑ..” ඔහු සිතුවේය.
“සාලිය සල්ලිකාරය.. දුකක් නොදී කෙල්ලව බලාගන්නව ඇති..”

සමනල තීන්ත

abstract-art-eyes-painting-wallpaper-2.jpg

දුඹුරු පාට බෙහෙත් බෝතලේ ඇතුලේ තිබුණේ රෝස පාට බෙහෙත් දියරයක්. දුඹුරු පාට බෝතලේ සුදු කඩදාසියකිනුත් ඔතල තිබ්බ නිසා බෙහෙත රෝස පාටයි කියල මාලිකාට පෙනුනෙ හැන්දට වත්කරන වෙලාවෙයි.

” කෝ.. ආ කියල කට අරින්න ..”

සංකල්ප කට තද කරගත්ත. බෙහෙත් බොන්න අකමැති බව කියන්න.

” මේ … බලන්න.. මේක තිත්ත නෑ.. මේ .. ”

සංකල්ප බෙහෙතෙ පාට දැක්කොත් කීයටවත් බොන්නෙ නෑ.

ඇස් වහගෙන බොන්න.. එතකොට කොහොමවත් තිත්ත නෑ ..”

මාලිකා කැස්ස පැණිය තමන්ගෙ කට ගාවට කිට්ටු කළා. නාහෙ කඩාගෙන යන තරම් සැර බෙහෙත් සුවඳක් ඇවිත් කට අප්පිරියාවෙන් ඇද කෙරෙව්වත්, මාලිකා ඒ බව පෙන්නුවෙ නෑ.

” මේ .. රසම රසයි..” මාලිකා ඇහිබැම උස්සමින් මුහුණ නටවමින් බෙහෙත රස බව සංකල්පට ඒත්තු ගන්වන්න උත්සහ කළා.

සංකල්ප ඇස් වහගෙන හැන්දට දාල තිබුණු බෙහෙත් ටික ගිල්ල. අප්පිරියාවක් – අකමැත්තක් පෙන්නන්නේ නැතුවම.

මාලිකා ලොකු හුස්මක් හෙලලා නැගිට්ටෙ හැන්ද සාක්කුවෙ දාගනිමින්. කාමරේ සුදු පාටයි. කාමරේ හැමදේම සුදු පාටයි. මේසේ උඩ තියෙන පොත්වලට පවා සුදු පාට කවර දාල. සංකල්ප ඇඳගෙන ඉන්නෙත් සුදු පාට. මාලිකා ඇඳගෙන ඉන්නෙත් සුදු පාට. කාමරේ විතරක් නෙමෙයි. මේ ගෙදර හැමදේම සුදු පාටයි. සංකල්පට මාලිකා කවන්නෙත් සුදු බත් එක්ක පුළුවන් තරම් ලා පාටට උයාපු කෑම.

…………………………………………..

තමන්ගෙම පොඩි ඇඩ්වටයිසිං ඒජන්සියක් කරගෙන හිටපු, ඩෙනිම් අඳින, මෝටර් සයිකලෙන් එන කොණ්ඩේ බොකුට මාලිකාට මුලින්ම හම්බවුණේ ෆේස්බුක් එකෙන්. ඒ කාලෙ මාලිකා ගාමන්ට් යනව.

ඉස්සර සංකල්ප ලස්සන ලස්සන කතා, කවි සංකල්ප ෆේස් බුක් එකේ ලියනව. මාලිකා හම්බවුණාට පස්සෙ එව්ව පත්තරවල පලවෙන්න පටන්ගත්තෙ, මාලිකාම සංකල්පගෙ නමින් එව්ව පත්තරවලට ඇරිය නිසයි. එව්ව පළ වුණාම, මාලිකා ඒව කපල අරන් තියනව.

ලංකාවේ ජනප්‍රියම තීන්ත සමාගම වුණු සමනල තීන්ත සමාගමේ දැන්වීම් හදන්න සංකල්පට භාර වුණාම මාලිකා හිතුවේ ඒජන්සිය ගොඩ ගියා කියලයි.

“මෙහෙමයි මිස්ට රත්නසූරිය.. අපි අපේ කලර් පැලට් එකේ හැම පාටක් වෙනුවෙන්ම කමර්ෂල් එක ගානෙ කරන්නයි ඉන්නෙ.. ලෝකෙ ඇති නැති හැම පාටක්ම අපේ කලර් පැලට් එකේ තියනව… පුළුවන් නෙ..? මාසෙකට වන් මිලියන් බජට් එකක් අපි වෙන් කරනව.”  තීන්ත සමාගමේ ලොක්ක මිස්ට සෝමදත්ත, දත් තිස් දෙකමයි තව නළ දතකුයිත් පෙන්නල හිනා වෙමින් කිව්ව.

” ඔන්න කෙල්ලෙ ගොඩ යාමක්..  දැන් තමයි අපි හරි හමං විදිහට වැඩට බහින්නෙ.. ”

සංකල්ප මාලිකාගෙ කරවටේ අත දමාගෙන, මුහුණට එබීගෙන කිව්ව.  මාලිකාටත් ජීවිතේ සමනල තට්ටකින් පාට වැටෙනව වගේ දැනුණ.

ඒ කාලේ සංකල්ප සෑහෙන්න වර්ණ සංකල්ප ලිව්ව. මාලිකා ගාමන්ට් යන එක නවත්තල ගෙදර ඉඳන්, කාලෙ ගෙවාගන්න හදන කප් කේක්වලිනුත් බිත්ති පාට කරන තීන්ත ඇඩ්වලට සංකල්ප මතුවුණා. බිත්තිවලින් සමනල්ලු පියාඹන්න පටන්ගත්ත. සිවිලිමෙත් සමනල්ලු එල්ලිලා හිටිය.
“සුපිරි ආ.. ! ඒක නියමයි.. ! ගින්දර !” වගේ වචන සෝමදත්තගෙ නොම්බරෙන් එන ඇමතුම්වලින් පිටවෙනව මාලිකාට උරිස්සට උඩින් ඇහුණ.

ඊට පස්සෙ සංකල්පගේ ලෝකෙ, කාලෙ හරි ඉක්මනට ගතවුණා.  මිනිත්තු කට්ට තප්පර කට්ටට වඩා වේගෙන් දුවන්න පටන්ගත්ත. සංකල්ප පැය විසි හතරෙම අලුත් සංකල්ප ලියමින් හිටිය.

 

සෝමදත්තගෙ මිලියනය, සංකල්පට දේවදත්ත කාලයක් උදා කළා වගේ වුණා.

” මේකනෙ මිස්ට සංකල්ප.. අපිට තව ලොකු ජනප්‍රිය ෆර්ම් එකකට මේ වැඩේ දෙන්න තිබ්බ. අපි ඔයාවම හොයාගෙන ආවේ අපිට අලුත් කන්සෙප්ට් ඕන නිසා.. අනික අපි මන්ත්ලි ලොකු බජට් එකකුත් මේකට ඇලොකේට් කරනවනෙ .. පොඩි ගාණක්ද වන් මිලියන් කිව්වම…?”

 

රෑ වෙලා ගෙදර ආපු සංකල්ප, ෆෝන් එකෙන් සැරෙන් සැරෙන් කතා කරන්න පටන් ගත්ත. පුටු කකුල්වල වැදිල සංකල්පගෙ කකුල් ඇඟිලි නිතරම තුවාල වුණා. මාලිකා සද්ද නැතුව තැලුම් තෙල් ගෑව මිසක් පුටු විහින් ඇවිත් කකුලෙ හැප්පෙන්නෙ නැති බව තේරුම් කරන්න ගියෙ නෑ.

“මුන්ට කොච්චර කිව්වත් තේරෙන්නෙ නෑ.. මුං පිකාසෝගෙ එව්ව කතා කළාට චෝක් පෙට්ටියේ පාට අඳුනන්නේ නෑ කාලකණ්නි .. !”

වේගෙන් පොළොවේ ගහපු පාර ෆෝන් එකේ ඉරකුත් ගියා.

” බැල්ලිගෙ පුතාල.. මුංට ඕන හත්තිලව් ලියන්න නම් මොකටද යකෝ මම ඉන්නෙ ? ” සංකල්ප නින්දෙනුත් දත් කූරු කන්න පටන්ගත්ත. පස්සෙ නිදියන්නෙ නැතුවම ඉන්න ගත්ත.

 

එන්න එන්න සංකල්ප ලියන එව්වා අඩු වුණා. ලියන සංකල්ප වෙනුවට ලියන්න ඒව  හොයන සංකල්ප කෙනෙක් මතුවෙන්න ගත්ත.

” මට මේ ලෝකෙ තියන පාටවලට ඕන තරමක් ලියන්න පුළුවන් මාලිකා… ඒත් නැති පාටවලට ..?”

අන්තිමට සංකල්ප ඔලුව බදාගෙන, බොකුටු කෙස් ගලවගනිමින් අඬන්න පටන්ගත්ත.

දවසක් ෆර්ම් එකේදී කලන්තේ දාල වැටුණ. එතකොටයි මාලිකා දන්නේ ගෙදරින් ඔතල දෙන දවල් කෑම එකේ සුදු බත් ටිකක් ඇරෙන්න වෙන කිසිම දෙයක් සංකල්ප දවස් ගානකින් කාල නැති බව.  ඉස්පිරිතාලෙන් සේලයින් දීල සංකල්පව කෙළින්ම යැව්වෙ මානසික වෛද්‍ය සායනයට.

” මිසිස් රත්නසූරිය, මේක කලර්ස්වලට ආපු ෆෝබියා එකක්. සනීප කරන්න බැරි නැහැ. හැබැයි කාලයයි ඉවසීමයි දෙකම ඕන වෙනව.

මේ බෙහෙත් වෙලාවට දෙන්න. මහත්තයව ස්ට්‍රෙස් නොවී තියාගන්න. ඒ අතරෙ පුළුවන් තරම් පාටවලින් ඈත් කරල තියාගන්නකො… අපි බලමු. ”

…………………………………………..

 

” මට බෑ… මාලිකා.. මට බෑ…”

ඕඩර් එකකට හදන කප් කේක්වලට බැටර් එක අනමින් හිටි මාලිකා හැන්දත් අතෑරලා කාමරේට දිව්ව. බෙහෙත් බෝතලේ පෙරළිල,  බිඳිලා, රෝස පාට දියරය බිම දිගේ ගලා යමින් තිබුණ. දොරට විරුද්ධ පැත්තෙ බිත්තියට තද වෙන්නම හේත්තු වෙලා සංකල්ප බිම වකුටු වෙලා හිටිය.

මහ භයානක දේකට බයවෙලා වගේ. මහ භයානක දේකින් බේරෙන්න වගේ.

මාලිකා දුවල ගිහින් සංකල්පව තුරුළු කරගත්ත.

“සමනල තට්ටක් හයියෙන් වැනුණ.. ඒ එක්කම සමනල තට්ටෙන් විසිරිලා ආපු වර්ණ…. රෝස පාට ! කහ පාට ! නිල් පාට ! කොළ පාට ! රතු පාට ! දම් පාට ! තැඹිලි පාට !.. මාලිකා .. මාලිකා.. මාව ඇදල ගන්න.
මම මේ පාට සුළියෙ යටටම ඇදිල යන්නයි යන්නෙ…!”

 

මාලිකා තවත් තදින් සංකල්පව තුරුළු කරගත්ත. ඔලුව අතගෑව. අනෙක් අත පුළුවන් තරම් දික් කරල කබඩ් එක උඩ  තිබුණු ඕඩිකොලොන් බෝතලේ අරගෙන බොකුටු කෙස් අතරට හලල අතගාන්න ගත්ත. ඉම්බ.

 

මහ විලාපෙ ටික ටික ඉකිබිඳුමක් වෙන්න ගත්ත.

 

“මාලිකා.. අනේ මාව බේරගන්න මාලිකා… ”

.

.

.
හොඳ වෙලාවට, පාට මහ ගොඩක්, එකට වේගෙන් කැරකෙද්දී පේන්නෙ සුදු පාටට කියල මාලිකා දැනගෙන හිටිය.

 

 

විද්‍යා ව්‍යාපෘතිය

Planets-jar.jpg

” මං ආස නෑ බූ .. ඔයා ඔය ඔක්කොම ග්‍රහලෝක එක සයිස් එකකට හදන්න ඕන.. නැත්නම් සයිස් දෙකකින් හදල මාරුවෙන් මාරුවට ලොකු  එකයි – පොඩි එකයි ගානේ තියන්න ඕන.. ” ටීනු කිව්වා. එයා ඒ වෙලාවේ හිටියේ, එයාගේ කකුලේ හයවෙනි ඇඟිල්ලේ නියපොත්ත පාට කරමින්.

” නැත්නම් කිසි පිළිවෙලක් නෑ වගේ..”

ඒ වෙද්දි මම ක්ලේ බෝල අටක් ජග්ගුවේ රඳවලා ඉවරයි. නමවෙනි ක්ලේ බෝලේ තව ටිකක් රවුම් කරමින් මම ක්ලේ පෙට්ටිය ඇරල බැලුව. ක්ලේ ඉවරයි. නම වෙනි එක සම්පුර්ණ ග්‍රහලෝකයක් කරන්න ක්ලේ මදි.

“දැන් ඕව කර කර ඉන්න වෙලාවක් නෑ.. ” මම කිව්වා. “මේක හෙට වෙන්න කලින් ඉවර කරන්න ඕන.. ”

“ඒත් ඒක නිසා මහ අපිළිවෙල ගතියක් ඇවිල්ල තියෙනව. ඒක හරි අප්‍රසන්න අපිළිවෙලක්..  අනික ඔය ඉර – ඒකෙ සැර ගතිය ගන්න ඔයා ගාල තියෙන මොකක්ද එක විනාකිරි ගඳයි.. ”

එයා නිය ආලේපන බෝතලේ වහල පැත්තකින් තිබ්බ. ඊට පස්සේ මේසේ ළඟට ඇවිල්ල මේසෙට නිකට තියාගත්ත.

“ඔයාට ඇහුණද..? ඔය ඉර, ඒක විනාකිරි ගඳයි .. “
එයා ඔය හැමදේම කියන්නේ, එයාට ඔය හැම දෙයක් ගැනම මොනවහරි දෙයක් කියන්න ඕන නිසා මිසක් වෙන දෙයක් නිසා නෙමෙයි කියල දන්න නිසා මම සද්ද නැතුව නම වෙනි ක්ලේ බෝලේ තව ටිකක් රවුම් කළා.
“ඇයි ඒක අනික්වට වඩා කැත ..? ” එයා ඇහුවෙ මගෙ අතේ තියෙන ක්ලේ ගුලිය දිහා බලාගෙන.
“ක්ලේ ඉවරයි..” මම කිව්ව.

“එහෙනම් ඒක අයින් කරන්න.. ඒක කැතම කැතයි.. මහ මන්ද බුද්ධික පාටයි..”

මම සද්ද නැතුව ක්ලේ ගුලිය ජග්ගුවෙ රැඳෙව්ව. ඒකෙ ඇත්තටම පොඩි මන්දබුද්ධික පාටක් නම් තිබ්බ තමයි. ඒත් මම ඒ වගේ දේවල් ඒ තරම් සැලකිල්ලට ගන්න කෙනෙක් නෙමෙයි.

ඒත් ටීනු මට වඩා වෙනස්. එයාට ඕන හැමදේම පිළිවෙලට, ලස්සනට තියෙන්නයි. හැමදේම පිළිවෙලට, ලස්සනට තියන විදිහ ගැන නිතරම උපදෙස් දෙන්නයි.

 

බූ… ” එයා මැසිවිලි කියන්න ගත්ත. ” ඔයා නිකමටවත් මගෙ අදහස් සැලකිල්ලට ගන්නේ නෑ..”
මට ඇත්තටම දුක හිතුණා. “මේ මෙහෙ එන්න… ”
මම එයාව ළඟට ගත්තා.
” මං හිතන් ඉන්නේ මේ ඔක්කොම ලෝකවලට සත්තු දාන්න.. ඉස්සෙල්ලම වැඩ ඉවර කරන්න ඕන කොයි එකද කියල ඔයා තෝරන්න…”

එයා ඇස් වහගෙන කල්පනා කරන්න පටන් ගත්ත. පොඩි දුඹුරු තිත් වැටිච්ච කම්බුල්, උඩට හැරුණු බොත්තමක් වාගේ නහය, උල් නිකට මේ ඔක්කොමත් එක පාරට කල්පනාවට වැටුණ වගේ වුණා. එයා ඇස් වහන් ඉන්නකොටයි, එයාගේ මූණේ අනිත් හැමදේම පේන්න ගන්නේ. නැත්නම් ඒ මුහුදු නිල් පාට ඇස් මුහුණේ අනික් හැමදේකටම එන්න ඕන අවධානය හොරකම් කරනව. ඉස්සරහ ඉන්න ඔයා පරිස්සම් නොවුණොත්, ලෝකේ හැමදේම අමතක කරවන්න ඒ ඇස්වලට පුළුවන්.

“ම්….. ..”

විනාඩියයි තත්පර දහයයි මයික්‍රෝ තත්පර තුනකට පස්සේ එයා ඇස් ඇරිය.

“ම්….. ඉස්සෙල්ලම අපි තුන්වෙනි ලෝකෙන් පටන්ගමු.. තුන මගෙ ලකී නම්බර් එක…”

“හරි.. මං කිව්ව. තුනෙන් පටන්ගමු.

එයත් ඇවිල්ල පාට ගාන වැඩේට හවුල් වෙයි කියල මම හිතුවත්, එයා සිගරට් එකක් පත්තු කරගෙන හෙඩ් ෆෝන් දා ගත්ත. ඊට පස්සේ හාන්සි පුටුවේ දිගා වුණා. මේ දැන් පාට ගාපු නියපොතු තියෙන පුංචි කකුල් මේසේ උඩින් තියාගත්ත. කකුල් ඇඟිලි තුඩු තාලෙට නලියන්න පටන්ගත්ත.

කාමරේ පුරා වයලට් සංගීතයයි, මෙන්තෝල් සුවඳයි පාවෙන්න ගන්නකොට මම තුන්වෙනි ග්‍රහලෝකෙ පාට කරන්න ගත්ත. ඒක ග්‍රහලෝක අටෙන් ප්‍රමාණෙන් පහේ විතර තියන්න පුළුවන් එකක්. මං එකේ ගෑවේ කොළ පාට.  අර නගර අලංකාර කමිටුවෙන් තාප්පවල ගාන සාමාන්‍ය තද කොළ පාට.
ඊට පස්සෙ ඒ ළඟම තිබ්බ ඊට හැම අතින්ම සමාන එකේ මම කහ පාට ගෑවා.
තව එකක් දීප්තිමත් නිලක්. ඊළඟ එක සුදු. සුදු පාට පාට කරද්දී පින්සලේ හරියට හේදිලා නොතිබ්බ නිසා ඒ ක්ලේ බෝලෙ නැවතුණේ ලා නිල් පාටක් වෙලා.
“බූ !!” එක පාරට එයා කෑගැහුව. මම උඩ විසික් වෙච්ච පාරට පින්සල ජග්ගුවේ අඩියේ වැදිලා කැරකිලා ගියේ ස්පයිරලාකාර තීන්න පැල්ලමක් හදමින්. “මොකක්ද ඔය කරල තියෙන්නේ?”
“ඇයි ඔය ඔක්කොම තනි පාටින් පාටකරන්නේ? ඊයා.. අනික මොකක්ද ඔය කැත කොළ පාට ?”
එයා මේසෙ ළඟට ආව. ඊට පස්සේ එයා නිල් පාට තීන්ත එක අතට අරන්, කොළ පාට උඩින් පාට කරන්න ගත්ත.
“නිල්…? දැනටමත් නිල් දෙකක් තියෙනවා ..” මම කිව්වේ කනස්සල්ලෙන්.
“පොඩ්ඩක් ඉන්නකො… ” එයා කොළ පාට උඩින් වතුර ටිකක් වැඩිපුර දාපු නිල් තවරන්න ගත්තෙ කොළ පාට එහෙන් මෙහෙන් ඉතුරු වෙන විදිහටයි.  හැමදේම පිළිවලට කරන්න මහන්සිවෙන එයා මේ වෙලාවෙ නම් කළේ නිකං උඩින් පල්ලෙන් පාට ගාපු එක. හැබැයි එකේ  පොඩි ලකයක් තියෙනව කියල තේරෙද්දී මාත් ජග්ගුව උඩින් එබුණ. එතකොටම එයාගේ සිගරට් එකෙන් දුඹුරු පාට අළු චුට්ටක් තෙත තීන්ත උඩට වැටිල විසිරුණා.
“අයියෝ ! ” මම කිව්ව.

“ෂ්..” එයා තොලට පින්සල තියල මහ අනුරාගී විදිහට මගෙ දිහා බැලුව. ඒ තමයි ඔය එයා අතින් වැරද්දක් වුණු වෙලාවට වැරැද්දක් වුණේ නෑ වගේ හැසිරෙන විදිහ.

“බූ….. ඒක මං හිතලමයි කළේ .. පොඩි ආට් එකක් විදිහට…”
ඊට පස්සේ එයා ජග්ගුවට එබුණා. කොළ පාට අල්ලි වැටිච්ච නිල් පාට ලෝකෙට දුම් උගුරක් පිම්බා. දුම වළාවක් වගේ ඇවිත් ගෝලය වටේ එතුණ.

“ඒක නිකං වායුගෝලයක් වගේ නැද්ද දැන් ? ” එයා ඇහුව. මම ඔලුව වැනුව.

වෙලාවකට ටිකක් විකාරයි වගේ වුණත්, ටීනු කරන ගොඩක් දේවල්වල පොඩි අමුතු ගතියක් තියෙනව. ඒ නිසා සිලිකන් නිම්නයෙ ගොඩක් ගෑණු ළමයි ටීනුව අනුකරණය කළා. සමහර වෙලාවට එයා අත්වැරදීමෙන් කරන පොඩි පොඩි දේවල් පවා ( එයාට අත්වැරදීම් වෙන බව ටීනු පිළි නොගන්නා එක ඉතා සුළු, නොතැකිය යුතු කාරණාවක් වුණත් )අනුකරණය කරන්න ගොඩක් අය බලන් හිටිය. ඒ නිසාම පිරිමි ළමයි පවා ටීනුට විශේෂ සැළකිල්ලක් දක්වන බව මම දැනගෙන හිටිය.
අන්න ඒකයි මම එයා කියන ගොඩක් දේවල් එක්ක එකඟ නොවුණත්, ඉවසගෙන ඉන්නෙ. ටීනුව සීරියස් ගන්න ගොඩක් අය බලාගෙන ඉන්නව. අඩි පහයි සෙන්ටිමීටර් කාලට වඩා උස, ඒ තරම් තරබාරු නොවන, පෙනුම තියෙන අය.

මම පරිපථයට විදුලිය දීල බැලුව. පොඩි “හෂ් ” සද්දයක් එක්ක ක්ලේ බෝල කැරකෙමින් ජග්ගුව ඇතුලේ ඉලිප්සීය ගමනක යෙදෙන්න පටන් ගත්ත. මේ ක්ලේ බෝල කැරකෙන වේගය එකිනෙකට වෙනස්. ඒක මම හිතා මතා කළ ඉතාමත් නුවණක්කාර වැඩක්.

“වූ… ! බූ… !! ඒකෙ ලස්සන !!!”

එයා කට ඇරගෙන ජග්ගුවෙ කැරකෙන ක්ලේ ගුලි දිහා බලන් ඉන්න ගත්ත. ” ඒත් මේ හරිය ටිකක් පාලුයි වගේ…”
“මේ පොඩ්ඩක් ඉන්න… ඉස්සෙල්ල මම මේකෙ වැඩ ඉවර කරන්න ඕන.. පස්සෙ ඔයා ඔය ලස්සන කිරිලි කරන්න.. ” මම කිව්ව.

කාමරේ කෙළවරේ රාක්කෙ උඩ තිබ්බ වීදුරු බෝතලේක මයිටාවෝ ටිකක් හිටිය. මේ වැඩේට ඕන නිසාම විශේෂයෙන් සැළකිලි දීල හදපු, තරමක් තරබාරු මයිටාවො. මං ඉතා පරිස්සමෙන් උන් එකින් එකා අරන් තුන්වෙනි ග්‍රහලෝකේ උඩින්  තියන්න ගත්ත. තෙත තීන්ත සහ සිගරට් අළු ගෑවිලා, නිල්, කොළ වගේම දුඹුරු පාටත් වෙමින්, මයිටාවෝ ටික ග්‍රහලෝකෙ උඩ ඇවිදින්න ගත්ත. මට හිතෙන්නෙ උන් සිගරට් දුමට මත්වෙලා.

“ඔන්න එකක වැඩ ඉවරයි..තව අටක් තියෙනව.. ” මම හුස්මක් ගත්ත.

“බූ… අද හවස ටෝගෙ ඉත්තෑවට තෑග්ගක් ගන්න යන්න ඕන..”

” ඔයා යන්න..” මම කිව්ව. ටෝ කියන්නෙ සිලිකන් වැලි එකේ ඉන්න අඩි හයකටත් වඩා උස, ඌරු මී පෙනුමක් තියෙන කොල්ලෙක්. ටීනු පිරිමි ළමයින්ගේ සිහින කුමරිය වෙලා ඉන්නව වගේ ටෝ හිතන් ඉන්නෙ එයා ගැහැණු ළමයින්ගේ සිහින කුමාරය කියලයි. අර මොකක්ද සෝඩ ඇඩ් එකක තිබ්බ පොපියන චමත්කාර සංගීතෙ තාලෙට මිනිහ ඇවිදිද්දි ගෑණු ළමයි නිකං මත්වෙලා වාගෙ ඒක දිහා  බලන් ඉන්නව.  මිනිහට ඉන්නව ඉත්තෑවෙක්. හෝඩියේ අකුරු තිස් තුනෙන්, විකාරම අකුරු දහ හතාමාර, අප්සට් විදිහටම අමුණල දාපු නමක් ඒ ඉත්තෑවට තියෙන්නෙ. හෙට ඒ ඉත්තෑවගෙ උපන්දිනේ කියල ඌරු මීය පාටියක් දානව.
ඌරු මීය ටීනු ගැන මාර උනන්දුයි. ඔක්කොටම වඩා එයා ටීනුගෙ පංතියෙ. ඒ නිසා මට වඩා වැඩියෙන් බෝනස් වෙලාවක් ටීනු එක්ක කොමළ කරන්න එයාට අවස්ථාව ලැබෙනව.

“මට වැඩ තියෙනව.  ඌරු මීයෙක්ගෙ ඉත්තෑවට තෑග්ගක් තෝරන්න යනවට වඩා…”

” බූ !!! ඔයාට තියෙන්නේ මාර ඉරිසියාවක්!!! ” ඒ ගමන එයා කෑගහන්න ගත්ත. ” ටෝට ගෑණු ළමයි ආස එක එයාගෙ වැරද්දක් නෙමෙයි… “
ඊට පස්සෙ එයා අත් බෑග් එකත් අරන් කාමරෙන් එළියට ගියෙ පුළුවන් උපරිම වේගෙන් දොර වහගෙන.

කාමරේ දෙදරුම් කෑව. මහ පුදුම අමාරුවක් අම්මප මේ ගෑණුන්ට තියෙන්නෙ ඌ ගැන.

මම ජනේලෙන් එබිල බැලුව. ගිනි අව්ව යටින් එයා ඉක් ඉක්මනින් අඩි මාරු කර කර තරඟයකට වගේ ඇවිදිනවා. එයාගේ තද තැඹිලි පාට කැරළි කොණ්ඩේ පිස්සුවෙන් වගේ උඩ පැන පැන එයා එක්කම යනව. ඉතා කෙට්ටු කකුල් සහ ඉතා උස සපත්තු. ඉතා කෙට්ටු අත් සහ පාට පාට චූටි ඇටවලින් හදාපු වළලු.
මම ජනේලෙන් බලන් ඉන්නව කියල දන්න නිසා වැරදිලවත් එයා හැරිල බලන්නෙ නම් නෑ කියල මට විස්වාසයි.
එයා නොපෙනී යනකම් බලන් ඉඳල මම ආපහු හැරුණ.
හපොයි ! වෙලා තියෙන විනාසෙ!!

ටීනු දොර වහපු පාර මේසේ හෙලවිලා. ග්‍රහක කෑල්ලක් විදිහට ජග්ගුවේ ඉහළින් එල්ලල තිබ්බ ලයිම්ස්ටෝන් කෑල්ලක් තුන්වෙනි ග්‍රහලෝකේ උඩට පත බෑවිල තිබ්බේ මයිටාවොන්ගෙන් වැඩි හරියක් චුරු චප්ප කරමින්. ඉතුරු උන්ගෙනුත් බාගෙට බාගෙක අඬු කැඩිල. බාගෙට මැරිල.

 

දැන් ඉතිං ආයෙ හොයපන්කෝ මයිටාවො.

———————————————–

බොහොම අමාරුවෙන් හදා ගත්තු විද්‍යා ව්‍යාපෘතියත් අරන් මම ඉස්කෝලෙ ආව. මැරිච්ච මයිටාවො වෙනුවට ඊයෙ හවස්වරුවෙම මහන්සිවෙලා එකතු කරගත්තු තවත් මයිටාවො, බැක්ටොරෝයිඩාවො, සැල්මොනෙල්ලාවො වගේ  අටෝ රාසියක් පොඩි සත්තු නිල් ග්‍රහලෝකේ පුරා රෝල් වේවි ඇවිදිමින් හිටිය. ඉතුරු ලෝක අට….?  ඊයේ ටීනු කරල ගිය විනාසෙ ( ටෝ.. ටෝ තමයි වගකියන්න ඕන! ඔව් ! )  හරිගස්සල ඉවර වෙද්දි එව ගැන හිතන්න වෙලාවක් තිබ්බෙ නෑ.

මම මගෙ ව්‍යාපෘතිය මේසේ උඩින් තිබ්බ. ඒ වෙලාවෙ තමයි නෙයි මගෙ ළඟට ආවේ.
නෙයි තමයි සිලිකන් වැලි එකේ ඉන්න බුද්ධිමත්ම ගෑණු ළමයා. එයාට තිබ්බෙ කළු පාට ඉතා සිහින් ඇස්. කළු, දිග, කෙලින් කෙස්. කොයි වෙලාවෙත් අතේ පොත්. එයා කතා කලෙත් අනික් අය කතා කරනවට වඩා වෙනස්, ක්ලැසික් දේවල්.

ටීනුට එයාව පෙන්නන්න බැරි නිසා මම නෙයි එක්ක කතා කරල තියෙන්නෙ අතේ ඇඟිලිවලටත් වඩා අඩුවෙන්.

” ඒක ලස්සනයි… මේකේ ග්‍රහලෝක කීයක් තියෙනවද ? ” එයා ඇහුව.

” හතළිස් දාහයි. ග්‍රහක අසූ පන්දාස් විසි හතරයි. පොඩි පොඩි කණ්ණාඩි කෑලි අලවල නිසා ඒවයින් ප්‍රතිබිම්බ හැදෙනව. ඒකයි ඔච්චර ගොඩක් පේන්නේ මේ පබළු තමයි ඔය වල්ගතරු වගේ එව්ව. … ” මම කිව්ව. “මම වැඩියෙන්ම ෆෝකස් කළේ මේ ග්‍රහලෝක අට හමාර ගැන. හතළිස් දාහම එක විදිහට හදන්න ගොඩක් කල් යනවනේ.. ”

” ඒක ලස්සනයි… ඔයාගෙ තින්කින් පැටන් එකට මං කැමතියි.. ” නෙයි කිව්වා.
” අපි මේක තව ලස්සන කරමුද?”

ඊට පස්සෙ එයා මේකප් බෑග් එකකින් තොල් පාටකරන කූරක් ගත්ත. ජග්ගුව ඇතුල් පැත්තෙන්, හරිම පරිස්සමට, වටේටම තිත් තිත් තියන්න පටන් ගත්ත.

“මේ ලිප්ස්ටික් එක කළුවරේ දිළිසෙනවා. කන්න පුළුවන් ෆොස්පරස් වර්ගයකින් මම ම හදාපු එකක්.. ”

මම කියන්න කිසිම දෙයක් හිතාගන්න බැරුව නෙයි තිත්.. තිත්.. තිත්.. තියන විදිහ බලාගෙන හිටිය.

———————————————–

“මොකක්ද අයිසෙ මේ…?” විද්‍යා ගුරුතුමා අප්පිරිය සහගත දෙයක් දිහා බලනව වගේ මගෙ ව්‍යාපෘතිය දිහා බැලුව. “මොක්කුද මේ? … තමුසෙගෙ ප්‍රොජෙක්ට් එක ඕල්රෙඩි ගුල්ලො ගහලද..? හං හං… ..හා ! “

” සර්.. මේ ග්‍රහලෝකෙ සත්තු… මේක ජීවී ග්‍රහලෝකයක්.. !” මම කිව්ව. මිනිහ කොහොමත් මාව ඒ තරම් සීරියස් ගන්නෙ නෑ. මම මොන දේ කළත් ඇදයක් කුදයක් විතරයි මිනිහට පේන්නේ.

” අනික මේක හෙන වේගෙන් කැරකෙනවනේ .. ආ ? ”

” ඔය තුන්වෙනි ග්‍රහලෝකේ තත්පරේකට වට අටක් කැරකෙනව සර්… ”

” මොකක්…? ඒ කියන්නෙ අපිට දවසක් ගතවෙද්දී මේ මයිටල සෙට් එකට අවුරුදු මිලියනයක් ගෙවෙනවා කියලද?.. පුහ්.. හං හං හා…”

මිනිහ හිනාවෙන අතරෙ වාතයක් පිට කරනවත් මට ඇහුණ. මම ඒ ගන්ධස්සාර බෝම්බෙන් බේරෙන්න කෝකටත් අඩියක් පිටිපස්සට වුණා.
” මුං මත්වෙලා වගේ ඉන්නේ මොකද අයිසේ.. ? “මිනිහ ආයෙත් ඇහුව. ” තමුසෙ මුංව ඇහින්දෙ තැබෑරුමකින්ද? .. හං.. හං… හා… “

පංතියේ අනික් එවුනුත් ඒ ගමන හිනාවෙන්න ගත්ත.

එතකොටම ලයිම්ස්ටෝන් එකක් රඳවල තිබුණු රබර් පටියක්, හයවෙනි ග්‍රහලෝකෙ වටේ මාලයක් වාගේ වැටුණා.

” වැඩක් නෑ අයිසෙ මෙව්ව..මේ.. කෑලි හැලෙනව දැන්මම ”

එහෙම කියල මිනිහ හෙන පැතලි, කැත සී ප්ලස් එකක් ලකුණු කළා.

“තමුසෙ පාවිච්චි කරල තියෙන පාටවලට මං කැමතියි.. ප්ලස් එක ඒ හින්ද.. ” මිනිහ මහ නක්කල් හිනාවක් එක්ක කිව්ව.

මිනිහ හොඳටම දන්නව මේකෙ පාට තේරුවේ ටීනු බව.

“තමුසෙ දවස් දෙකෙන් දෙකටවත් මුංට කන්න දානව. නැත්නම් මුං බඩගින්නට එක එකාව කාගනී.. හං හං. හා.. ”

මම ආපහු ගිහින් වාඩි වෙද්දි මිනිහ කිව්ව.

———————————————–

සීනුව වැදුනට පස්සෙ මම ටීනුව හොයාගෙන ගියා. මට ඕන වුණේ එයාව යාලු කරගන්න. ඊයෙ තරහවෙලා ගියාට පස්සෙ කෝල් එකක්වත් නෑ.

එයා හිටියෙ තද රෝස පාට නිල් මල් වැටුණු ගවොමක් ඇඳගෙන. කෙල්ලො එක්ක කදේ දමාගෙන.
” හේ ! ඔයා කැමතිද අද හවස ෆිල්ම් එකකට යන්න..?” මම ඇහුව. එයා මාව එච්චර ගණන් ගත්තෙ නෑ.

” බෑ.. ” එයා ගත්කටටම කිව්ව. ” අද ටෝගෙ පාටිය.. ”

පුදුමෙකට වගේ මට වෙනදට එයා එහෙම කිව්වම දැනෙන ලොකු හිතේ අමාරුව දැනුණේ නෑ.
“ඕකේ..”
මම ආපහු ආව. දොර ගාවදි මට නෙයිව මුණගැහුණ.
“අද හවස මම අලුත් ෆිල්ම් එකක් බලන්න යනව ..” මම කිව්ව. පුදුමෙකට වගේ වෙනදට ගැහැණු ළමයි ළඟදී දැනෙන සබකෝලේ මට දැනුනෙත් නැහැ. “ඔයත් එන්න කැමතිනම්..”

” අද හවස ටෝ ගෙ පාටිය..” නෙයි කිව්වා. “ම්.. ම්.. කමක් නෑ.. අපි යමු ෆිල්ම් එකට.. මම කැමතියි පාටිවලට වඩා ෆිල්ම්වලට..”

” හේ…! ”  එයා ටිකක් දුර ගිහින් ආපහු හැරුණා.

” ඒක ඒ ප්ලස් එකක්..!”

———————————————–

මම කඩිමුඩියේ, ඒත් ඉතා සැළකිල්ලෙන් ඇඳුම් ඇඳගත්ත. හොඳින් මැදපු කමිසයක්, ලා නිල් ජැකට් එකක් සහ කළු කලිසමක්. ඉතා හොඳින් ඔප දැමූ සපත්තු.

කවදාවත් නැතිව සුවඳ විලවුන්.

මම මේසේ උඩ තිබ්බ වොලට් එක සාක්කුවෙ දාගන්න ගමන් ජග්ගුවට එබුණා.
“මං ගිහින් එනකම් පරිස්සමෙන් ඉන්න ඩාලිංලා…”
දොර වහගෙන එළියට යන්න කලින් මම මගෙ සෞරග්‍රහ මණ්ඩලේ එකම ජීවී ග්‍රහලෝකෙ ඉන්න මගෙ ජීවියො ටිකට කිව්ව.
නෙයි අද එද්දී එයාගෙ කළුවරේ දිළිසෙන ලිප්ස්ටික් එක ගාගෙන එයිද ?

———————————————–

තුන් වැනි පාර්ශවයක ඇසින් කළ පසුව ලිවීමක් :-

බූ දොර වහල එළියට යනවත් එක්කම කාමරේ විදුලි ආලෝකය නිවුණා. ජග්ගුව ඇතුලේ අලවල තිබ්බ Glow in the dark තීන්ත බිංදු කළුවරේ දිලිසෙන්න පටන්ගත්ත. බාගෙට ඇලවිලා තිබ්බ දිළිහෙන පබළුවක් ගැලවිලා දෙවෙනි ග්‍රහලෝකෙයි තුන්වෙනි ග්‍රහලෝකෙයි අතරින් ඇදිල ගිහින් ජග්ගුවේ පතුලට වැටුණා.
හරියටම ඒ වෙලාවෙ තුන් වෙනි ග්‍රහලෝකෙ, වතුරෙන් නොගිලිලා තිබ්බ කොටසක සිගරට් දුමෙන් මත්වෙලා හිටපු  මයිටාවෝ ටිකක්, තමන් ජීවත්වෙන ග්‍රහලෝකෙට පෘථිවිය කියල නමක් තිබ්බා.

 

අන්න ඒකයි ශාන්ති..!

4080035406_ce45ef101f_b.jpg
.
අන්න කෙළවර මලක් පිපිලා,
ඔබත් දැක්කද ශාන්තී,
ගමේ මුදුනෙම අහස කිට්ටුව,
හිනා නගනව ශාන්තී
.
තල මලක් නම් මළ ගෙයක්,
ගම්මු කිව්වා ශාන්තී,
මලක් පිපුණම මැරෙන ගස් ගැන
අහල තිබුණද ශාන්තී ?
.

එකම එක එක් වතාවක් ගහ
මලක් දැරුවා ශාන්තී,
මුල් මුදෝගෙන පොළොව ඉඹගත්
ගහක් දැක්කද ශාන්තී ?
.
මල් හදන්නයි ගස් උපන්නේ
කවුද කිව්වා ශාන්තී,
මල් බදාගෙන ගස් මැරෙන්නේ
අන්න ඒකයි ශාන්තී.

 

 

 
* වසර ගණනක් දරුවන් නො මැතිව සිටි, ඒ නිසාම බොහෝ අපහාස විඳි මගේ හිතවතියක් අවසානයේ මවක් වූවාය. ඒ දරු ගැබ ඇයගේ ජීවිතයට තර්ජනයක් වූ නිසා එය ඉවත් කරන ලෙස වෛද්‍යවරුන් නිර්දේශ කළහ. එහෙත් ඇය එයට එකඟ වූයේ නැත. “බබෙක් නැතුව මේ වින්ද දුක, අහපු කතා, ආයෙ විඳිනවට වඩා මං කැමතියි මේ අවදානම ගන්න.. ” අපේ අවසන් හමුවේදී ඇය කීවේ එවැන්නකි. .

“මව් මරා උපන්..” නාමය ලද බිළින්දා මේ වනවිට ඔහුගේ පියා භාරයේය.
.
.
ජීවිතය යනු මහා දුක් කන්දකි.